The 5.6.7.8.'s - Onweerstaanbare sixties garagerock en brutale surf

The 5.6.7.8.'s mogen dan al de reputatie hebben veel te touren, voor zover ik weet zijn ze nooit vaak in onze contreien geweest. Ook deze tour beperkt zich tot Spanje en Frankrijk, waarschijnlijk niet toevallig de twee Europese landen waar de rock-'n-roll nog echt bruist. Gelukkig werd Lille niet over het hoofd gezien en hoefde ik niet lang te twijfelen toen ik de groep aangekondigd zag in The Black Lab.
Bovendien werd er met The Fabulous Courettes een tweede aantrekkelijke naam aan de affiche toegevoegd.

De kiem voor The Courettes werd tien jaar geleden in Brazilië gelegd toen de Deense punkband, The Columbian Necties, er tourde in het voorprogramma van de Braziliaanse surfband Autoramas; Drummer Martin Thorsen raakte op de tourbus aan de praat met Flavia Couri en de twee bleken precies dezelfde interesses te hebben. Niet veel later trok Flavia Couri naar Denemarken en daarmee was de geboorte van The Courettes een feit.
Toen het duo in 2023 tekende bij het Britse Damaged Goods Records werd, op vraag van dat platenlabel en om hun retro imago nog wat meer glans te geven, hun naam veranderd in The Fabulous Courettes. Iets wat blijkbaar nog niet volledig doorgedrongen is bij Martin Couri (zo laat hij zich aanspreken sinds het ontstaan van de groep) want hij brulde om de haverklap "We are The Courettes". Misschien was hij er niet helemaal bij want hij had het ook telkens over 'saturday' terwijl het gewoon vrijdag was.
The Fabulous Courettes waren naar eigen zeggen helemaal uit het Deense Aalborg met de auto naar Lille gereden en hadden er duidelijk veel zin in. Flavia Couri, gekleed in een stemmig zwart wit geblokt jurkje en dito schoenen, bleek een gedroomde frontvrouw: gracieus, wild en onvermoeibaar. Haar dansmoves waren bevallig terwijl ze zich op het einde van de set letterlijk door het publiek op handen liet dragen. Even later verdween ze tussen het volk waarna we ze op de toog zagen klauteren. Wat het showelement betrof, zat het dus wel snor.
Muzikaal wisten ze me echter niet helemaal over de streep te trekken. Hun mix van garagerock en pop van de meidengroepen uit de jaren '60 klonk bij momenten wel erg aanstekelijk. Nummers als "Want you (like a cigarette)" en "Misfits & freaks" lieten zich best wel pruimen maar niet alle songs haalden dat niveau. Dat terwijl het met veel fuzz gelardeerde en de grootse gebaren niet schuwende gitaarspel van Flavia Couri toch wat mager uitviel, zeker in vergelijking met Ronnie Fujiyama die we daarna zouden zien. Maar misschien zeur ik wat te veel want het publiek genoot er met volle teugen van en uiteindelijk vond ook ik dit een ideaal voorprogramma.

Net als velen wellicht leerde ik The 5.6.7.8.'s kennen door hun optreden in de film ‘Kill Bill: Volume 1’ van Quentin Tarantino uit 2003. Toch bestaat de groep al veel langer. Oorspronkelijk gestart als kwartet in 1986 en sinds 1992 teruggebracht tot een trio werden ze vroeger wel eens Tokio's wildste exportproduct genoemd.  Dat zangeres en gitariste Yoshiko ‘Ronnie’ Fujiyama destijds geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken, bewijst de "Teenage queen delinquent" tattoo op haar rechterbovenarm. Samen met haar zus Sashiko Fujii (drums) vormt ze de oorspronkelijke kern van de band die tegenwoordig wordt aangevuld met bassiste Akiko Omo.
Intussen zijn het prille zestigers en is het wildste er wellicht vanaf. Ik heb er het raden naar hoe het er vroeger tijdens hun optredens aan toe ging, maar na hun passage in The Black Lab kon ik alleen maar concluderen dat het beslist niet te laat was om ze aan het werk te zien. Nochtans sloeg, net voordat het optreden moest beginnen, de vrees voor een debacle toe. Zangeres Ronnie Fujiyama wou in laatste instantie de microfoon vervangen door een meegebracht eigen exemplaar en toen de technicus van dienst haar zei dat dat niet kon, volgde een eindeloze discussie. Bovendien bleek ook nog eens een gitaarkabel slecht te functioneren. Ik begon al nattigheid te voelen maar eenmaal die kabel vervangen was en "The Barracuda" van Alvin Cash and The Crawlers werd ingezet, vond Ronnie haar goede humeur terug en leek er geen vuiltje meer aan de lucht.
Wat volgde was een set spetterende rock-'n-roll waarin onweerstaanbare sixties garagerock werd afgewisseld met brutale surf. Het was zeker geen alledaags zicht: drie vrouwen op gevorderde leeftijd, gekleed in drie identieke bruine jurken, die zich minzaam vergrepen aan primaire rock-'n-roll maar de soepel pompende bas van Akiko Omo, de heerlijk roffelende, soms donderende drums van Sashiko Fujii en vooral die wonderlijke, niet zelden overstuurde gitaar van Ronnie Fujiyama zorgden constant voor subtiel vuurwerk. Nogal wat Japanners hebben de neiging, eenmaal een niche gevonden, er vol overheen te gaan, maar niet Ronnie Fujiyama, haar gitaarspel bleef altijd perfect gedoseerd.
De stemmen klonken misschien wat schril, maar ze leenden zich uitstekend voor de delicate parels waar hun set bol van stond. We hoorden veel met zorg gekozen covers zoals "I'm blue"van The Ikettes of "Road runner" van The Wailers (niet de Jamaicanen maar de Amerikaanse garagerockers uit de sixties).
Hun bekendste song, "Woo hoo" (van de Rock-A-Teens uit '59) zorgde zelfs voor een bescheiden moshpit. Toch werd de bal één keer misgeslagen. "Kid" (The Pretenders), geplukt uit de vier nummers tellende nieuwe single die ze opnamen met de Britse rockgodin Ludella Black (Thee Headcoatees), bleef wat richtingloos rondzwalken. Die misstap was gauw vergeten en de delicieuze set vond uiteindelijk een smaakvol slot in "Telstar" (The Tornados) dat voortgestuwd werd door een licht dementerende gitaar.
Uiteraard kon een bisronde niet uitblijven. Die werd fenomenaal ingezet met een stormachtige versie van "Hanky panky" (bekend van Tommy James & The Shondells maar oorspronkelijk van The Raindrops, de groep van songwriters Jeff Barry en Ellie Greenwich), met dit keer een minder bescheiden moshpit als gevolg, om ingetogen af te sluiten met "Harlem nocturne", een instrumental uit 1940 van Ray Noble and His Orchestra.
Achteraf prees ik me gelukkig dat ik The 5.6.7.8.'s, 39 jaar na hun oprichting, eindelijk live heb gezien.

Organisatie: The Black Lab, Wasquehal (Lille)

Desertfest 2025 – Andermaal de betere stoner/doom/sludge/postmetal van over heel de wereld
Desertfest 2025
Trix
Antwerpen
2025-10-17 t-m 2025-10-19
Sam De Rijcke

Desertfest bracht andermaal de betere stoner/doom/sludge/postmetal van over heel de wereld naar Antwerpen, en zoals steeds waren quasi alle acts wederom lovend voor de organisatie en uiterst dankbaar voor de immer enthousiaste respons van het publiek.
Desertfest blijkt een unieke ervaring voor zowel bands als fans, en dat zal de komende jaren niet anders zijn, want zowat iedereen wil altijd naar hier terugkomen.

dag 2 - zaterdag 18 oktober 2025

Het was aan de meiden van The Miffs (****) om de tweede dag van een stoner/doom/metalfestival te openen met … een surfgitaartje. Om daarna over te schakelen naar een sound die evolueerde van grunge naar garagerock naar psych en terug. Het klonk allemaal best origineel en spannend. Frontdame Erin Grace Donnarumma was duidelijk de drijvende kracht, haar vocals neigden al eens naar Grace Slick en op haar gitaar speelde ze de meest frisse en tintelende dingetjes. Check het verse debuutalbum, het is de moeite.

De Desertstage verwelkomde ons al meteen met een gevuld drieluik Mars Red Sky-Monkey3-Monkeys on Mars. Het begon met een uitgelijnde, maar ook nogal statische set van het Franse Mars Red Sky (*** ½). Glooiende prog-stonerrock die echter een beetje te beleefd werd uitgestrooid. Er kwam meteen meer animo in de zaak toen de heren van Monkey3 (****) de band kwamen vervoegen, zo stond hier dus al meteen een nieuwe act genaamd Monkeys On Mars (****) op het podium, waarbij de energie toch vooral van Monkey3 bleek te komen, want dat kereltje van Mars Red Sky stond precies meer zijn gitaar te stemmen dan dat ie erop speelde.
Wij hadden er daarna dus helemaal geen erg in dat de heren van Mars Red Sky terug van het podium stapten, want dat was het sein voor Monkey3 om hun potente instrumentale stonerrock met panache de zaal in te stuwen. Daarin werd de Pink Floyd touch alweer niet geschuwd tussen de monsterlijke riffs en heerlijke gitaarsolo’s in.
Daarna kwamen de Fransen van Mars Red Sky alweer opdraven om er samen onder de noemer Monkey On Mars nog eens een finale lap op te geven, maar deze keer waren de heren beter op dreef en leken de violen gelijkgestemd. Die samenwerking is ook te bewonderen op de splinternieuwe tracks “Seasonal Pyres” en “Hear The Call”, twee lange epossen die net werden gereleased en hier dus hun geslaagde live vuurdoop kregen.

Acid King (***1/2) is nog zo een stoner/doom band die al een kwart decennium in het wereldje vertoeft en al meerdere keren Desertfest aandeed. Ze kenden dus de knepen van het vak, zetten een stevige sound met vette gitaren neer met daarop snedige female vocals. Maar om te zeggen dat ze er bovenuit staken? Niet echt.

Op de kleine Vulture Stage was het aangenaam kennismaken met het Zwitserse hitsige collectief Fomies (****1/2). Een opgehitste vrolijke bende die hun psychrock brachten met een knetterende intensiteit en een hels tempo. Denk Frankie & The Witch Fingers en Osees in de roetsjbaan. Een dolle rit en een uiterst vermakelijke set waarmee de Zwitsers het steeds enthousiaster wordende publiek helemaal inpakten, onder meer met bijzonder energieke songs als “Reflections” en “Colossus” uit hun laatste vlammende album ‘Liminality’.
De Vulture Stage, of zeg maar gewoon het café, leek plots veel te klein voor dit opwindende bandje. Wordt zeker vervolgd.

Op naar donkerder oorden. Met het Brusselse Neptunian Maximalism (*** ½) kwamen we terecht in de apocalyptische wereld van Swans, Gnod, Sun O))) of Godspeed You!Black Emperor. Zwaar, begeesterend, duister en verslavend, zo klonk het en zo was het ook de bedoeling.

Het Duitse Colour Haze (*****) leek nog maar eens een pareltje van het zuiverste water (nou ja, zuiverste, er zullen wel wat paddo’s in gezeten hebben). De gitaren van Kyuss uitvergroot tot hoog in het melkwegstelsel, dit omschrijft hun sound nog altijd het best. Nu al zo een 30 jaar lang maken deze heren space-rock met wortels in het stenen tijdperk en jammen ze er bij wijlen duchtig op los. Vandaag was alweer zo een heerlijke Colour Haze trip met prachtige uitgesponnen tracks, een verslavende sound en een immer aanhoudende groove.
Frontman Stefan Koglek speelde de meest wonderlijke solo’s die uitgespreid werden over een bedje van psychedelische stonerrock. De verrukkelijke keyboards deden het geheel nog meer naar de seventies neigen, maar in Duitsland zijn de seventies nooit weggeweest, daar is Colour Haze het mooiste voorbeeld van.

Met Telepathy (****) stapten we de wereld van de postrock binnen, en dat was een aangename genreswitch. Telepathy speelde energieke postrock/postmetal in de lijn van Russian Circles, Sleepmakeswaves en And So I Watch You From Afar. Misschien nog niet met even sterke songs als deze kleppers, maar wel met evenveel gedrevenheid, passie en withete energie. Hier spatten vonken uit.

Over naar het absolute hoogtepunt van de dag, YOB (*****), een band die zijn publiek steevast naar hogere dimensies bracht. Een machtige en bezwerende doom-metal sound verpakt in 4 verpletterende bulldozers van songs die tot diep onder het nekvel kropen. YOB was tegelijkertijd rauw, meedogenloos en gevoelig. Vanaf het ongemeen harde “Prepare The Ground” ging de sound van YOB door merg en been, het bleek een pitbull die niet meer zou aflaten. Een uur lang ondergingen we met de hoogste bewondering deze helse trip, en met de monsterballad “Marrow” als afsluiter hadden we 20 minuten aan een stuk aanhoudend kippenvel.

De Argentijnen van Mephistofeles (****) konden ons bekoren met hun smerige en rauwe hardrock die gesierd was met venijnige gitaarsolo’s. Dit was heerlijke dirty metal zoals we die ook kennen van Satan’s Satyrs. Eén van Mephistofeles hun albums heet ‘Satan Sex Ceremonies’, zo klonk het ook, als u zich daar iets kan of wil bij voorstellen.

Over naar een afscheid. Orange Goblin (****1/2) gaf aan er mee op te houden na deze tournee, hoewel ze met ‘Science, Not Fiction’ in 2024 nog een potent album uit hun stenen mouw geschud hebben. Hun setlist was dan ook een reisje doorheen hun hele repertoire en dat resulteerde in een stevige dollemansrit.
Orange Goblin heeft nooit nagelaten om wat punk of hardcore in te lassen in hun energieke stonerrock, zo hebben ze zich nimmer laten verleiden door ellenlange songs maar hebben ze het steeds compact gehouden.
Dat bleek ook nu het geval. Neem nu “Your World Will Hate This”, hardcore zoals pakweg Suicidal Tendencies die destijds met gebalde vuisten tegen de muren kwakte, of “The Devil’s Whip”, pure Motorhead op ramkoers.
Uiteraard graaide Orange Goblin ook rijkelijk in hun pure stonersongs, met een moddervet “Scorpionica”, een giftig “Blue Snow” en een denderend “Some You Win, Some You Loose”.
Als dit zoals ze zelf beweren echt een afscheidsconcert was, dan is het eentje om in te kaderen. Maar het zouden de eersten en ook de laatsten niet zijn die binnen 2 jaar alweer met een comeback-tour uitpakken.

dag 3 - zondag 19 oktober 2025

Blue Heron (***1/2) opende de laatste dag van Desertfest op de Vulture Stage met potige en baardige stonerrock met een grunge toets. Een sound die we dit weekend wel meer hebben gehoord, maar waar ze wel in bedreven waren, hoewel we iets later op de dag vaststelden dat hun maatjes van High Desert Queen het allemaal net iets beter, scherper en vinniger deden.

Messa (**1/2) mocht op het laatste moment komen opdraven omdat Masters Of Reality om gezondheidsredenen moest afzeggen. Tweemaal jammer, zo bleek. Ten eerste omdat wij hier een legendarische band moesten missen (nog een geluk dat wij MOR eerder dit jaar zagen schitteren in het Wintercircus) en ten tweede omdat de invallers een nogal onsamenhangende band bleken te zijn. De in zwart gehulde zangeres had een klok van een stem maar klonk alsof ze liever bij Nightwish of godbetert Within Temptation had gezongen, de schitterende gitarist leek dan weer te solliciteren voor een job bij Guns’n’Roses terwijl de bassist liever in Black Sabbath had gezeten. Maar dat laatste geldde voor zowat elke bassist die hier op desertfest stond, en Black Sabbath is niet meer, zoals iedereen nu wel weet. Wat de drummer betreft, die gast zat zodanig verveeld achter zijn drumstel dat hij waarschijnlijk gewoon liever thuis was gebleven met een zak chips en een paar blikken bier op de sofa. Het zou ons niet verwonderen mocht hij Onslow heten.
Om maar te zeggen, de leden van Messa musiceerden naast elkaar, niet met elkaar. Een hechte sound hadden ze hoegenaamd niet.

High Desert Queen (****) uit Texas bracht een sterk gedynamiteerd concertje op de Canyon Stage. Verdomd stevige Amerikaans stoner met een geanimeerde zanger die zijn fans lekker wist op te stoken. De band had een stel ijzersterke songs in de aanbieding, check het almachtige “Head Honcho”, “Palm Reader” en “Tuesday Night Blues”. Potige stonerrock zoals ook Monster Magnet en Clutch die in hun beste tijden uit de voegen persten. Het gros kwam uit het laatste album ‘Palm Reader’ en dat is veruit hun beste. Voor herhaling vatbaar op Desertfest, maar dan op de mainstage.

Nieuw bloed op de Vulture Stage met Requiem Blues (****1/2). Het powertrio uit Liverpool heeft nog maar één EP met 5 tracks op hun conto, maar van zodra we dat opwindende plaatje gehoord hadden wilden we hun set op Desertfest voor geen geld van de wereld missen. Requiem Blues pakte uit met onvervalste Britse retro hard-rock met een bluesy inslag en voorzien van vingervlugge gitaarsolo’s. De bassist was bij zijn zangbeurten niet altijd even toonvast, maar dat speelde ook geen rol bij deze band.
Dit was vooral genieten van de retro hard-rock met splijtende riffs en dito solo’s. Deze houden we zeker in de gaten.

Vertrouwde gezichten op Desertfest, My Sleeping Karma (****). Altijd garant voor een aangename verpozing met hun epische instrumentale en oosters getinte stonerrock. Het is alweer van 2022 gelden dat ze nog eens met nieuw werk voor de dag kwamen, dus er waren hier geen noemenswaardige verrassingen te beleven.
Wel een gekende setlist verdeeld over al hun albums, met pareltjes als “Brahama”, “Ahimsa” en natuurlijk “Ephedra”. Niks nieuws onder de Indische zon, maar toch weer bijzonder van genoten.

Wat te denken van Castle Rat (***1/2)? Een grap, een karikatuur, een gimmick, een geflipte halloween party, of ontspoorde Spinal Tap? Feit is dat de zaal bij de Canyon Stage tot de nok gevuld was voor dit stukje metal-theater. We zagen een vogelbekmasker, schaars geklede dames, fake bloed en slecht toneel. We hoorden daarbij een soundtrack die overliep van de metal clichés. Maar toch hebben we ons kostelijk vermaakt, we namen immers alles wat we aanschouwden met een flinke korrel zout en ondertussen hoorden we een goed geoliede band die bij momenten echt wel strak en stevig van jetje stond te geven. Maar of de songs van Castle Rat op zichzelf zouden kunnen staan zonder al die show en theater, dat is maar zeer de vraag.
Castle Rat is het soort act waarvan je blij bent het een keer meegemaakt te hebben, maar de volgende keer toch maar links laat liggen.

Lowrider (*****), dat aanvankelijk vroeger op de affiche was ingepland maar door het uitvallen van Masters Of Reality pas ’s avonds moest aantreden, werd een onverhoopte headliner op Desertfest. Een rol die de Zweden maar al te graag aannamen en ook met klasse vervulden, want uiteindelijk bleek Lowrider, wat ons betreft toch, de sterkste act van de dag te worden. De band heeft er een lange carrière op zitten, maar heeft desondanks toch amper 2 full albums uit, met daar tussenin een hiaat van maar liefst 20 jaar. De klassieker ‘Ode To IO’ dateert immers van 2000, de opvolger ‘Refractions’ van 2020. In 2024 was er dan nog met ‘The Long Forever’ een soort van split album met de kompanen van Elephant Tree, en dat is het dan wat hun discografie betreft.
Dat er bij Lowrider een onbegrensde adoratie voor Kyuss bestaat, dat hoorde je aan alle kanten. Maar dat ze uit die invloeden een strakke eigen sound en beresterke songs wisten te creëren, is eveneens een feit. En hieruit kregen we een heuse bloemlezing, gebracht door een strak spelende band die met evenveel ervaring als spontaniteit meerdere songs naar diverse hoogtepunten loodste. Het wonderlijke lang uitgesponnen “Pipe Rider” zullen wij niet snel vergeten. Wat een song !

Rauwe doom-metal met overstuurde Sabbath gitaren, daarvoor zorgde het Griekse Acid Mammoth (***1/2). Een massief, volumineus en dichtgemetseld geluid. Opvallend, hier stonden vader en zoon samen op het podium, waarbij vader de minst beweeglijke was maar wel een verdomd snedig stukje gitaar kon spelen. Hij legde met zijn scheurende gitaar immers de fundamenten voor de verwoestende en slepende sound van Acid Mammoth.

Hoewel ze op de laatste albums heel wat braver zijn geworden, is het toch altijd uitkijken naar een live-gig van Graveyard (****), een groep die op een podium steeds zichzelf overstijgt. En dat dankzij een overtuigende frontman en een band die in hun live set de songs altijd een stuk snediger en intenser weet te brengen dan in de studio.
Hun set hier op Desertfest was daarop geen uitzondering. Graveyard nam ook opvallende de tijd om wat trage, intieme en bluesy songs in de set te loodsen, en dat was voor het publiek een aangename verpozing na een weekend dat volgeplamuurd zat met loden riffs, hels lawaai en verschroeiende gitaren.
Graveyard kwam als het ware Desertfest uitwuiven met een verzachtende pleister op een stel onvermijdelijke wonden die door al dat geweld van de afgelopen dagen waren ontstaan.

Op naar volgend jaar, ons verlanglijstje ligt hier al klaar.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez

https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8740-desertfest-antwerp-2025

Organisatie: Desertfest (Belgium)