Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. Pukkelpop refresht al enkele jaren. Het festival wordt definitief op gang getrokken op woensdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . O.m. een lange boulevard, die je van het ene uiterste van de wei naar het andere leidde, mooi verlicht, Ook de tenten kregen een changement de décor. Zo wisselden de Castello, de Club en de Lift van plaats en kregen deze, net zoals alle andere tenten een nieuwe outfit.
De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker. Bovenop het reuzenrad, de kunst van PKP18Art, de Food Wood, Cookpit , de geflipte bouwwerf Petit Bizar, enz. Een relaxte uitstraling.
Sfeer, beleving , comfort zijn belangrijk en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Mooi . Pukkelpop investeert en scoort hoog op beleving! Muziek is een deel van het geheel geworden …
Kortom, Pukkelpop 2018 gaat de geschiedenis in als een zorgeloze en vlekkeloze editie met tal van verrassingen op de verschillende podia.
Primeur volgend jaar - De nieuwe editie begint alvast met een verrassing van formaat. In plaats van de traditionele opening op woensdag gaat het festival in 2019 van start op donderdag 15 augustus en eindigt op zondag 18 augustus!
Tot slot - Enkele cijfers voor #PKP18:
Meer dan 40.000 festivalgangers openden het festivalterrein op woensdag. Bijna 60.000 party animals genoten op donderdag van Pukkelpop . Op vrijdag waren er bijna 50.000 feestvierders, en op zaterdag kon PKP het bordje uitverkocht uithangen met 66.000 aanwezigen.
Prélude op woensdag 15 augustus 2018
Pukkelpop pre-party op woensdagavond - grotendeels Belgische bands
Die allereerste schotel bevatte een band uit Tielt, bestaande uit 4 venten en eveneens 4 letters met, niet te vergeten, een puntje achter. Wij presenteren u dirk. Een even geschifte band als de naam klinkt, want wie deelt er anders cartoonen maskers van zichzelf uit om het publiek te laten dragen tijdens een show. Een lichtelijk geniaal idee, wat bovendien nog eens lichtelijk goed werkte. De Castello stond meer dan goed vol met mensen die allemaal dirk. wilden zijn, en gelukkig voor hun, voor 1 avond waren. Adembenemend speciaal is deze band op muzikaal vlak niet, maar laat ons even duidelijk zijn dat hun songs één voor één ijzersterk zijn. “Waste”, “Hide” en vooral “Fuck up” zinderen nog door ons hoofd. “I only hate myself, when I fuck things up” zong Denturck. Eén ding is zeker, Denturck en de zijnen hoefden zichzelf niet te haten na hun passage op Pukkelpop, want wat een opener van deze editie. Gebracht op een gouden schoteltje.
De portie ‘schuren op woensdagavond in de Dance Hall’, werd verzorgd door de Nederlanders van De Jeugd Van Tegenwoordig. De tent stond overladen vol met tiener jongens en -meisjes die precies het hoogtepunt van hun 4 dagen Pukkelpop gingen beleven en elkaar eens stevig gingen binnendraaien op de, soms wat vulgaire, muziek van De Jeugd. Hun show werd een trein van zowel oude als nieuwe hits die monsterlijk van voor tot achter werden meegebruld. “Manon”, “Sterrenstof” en nog heel wat meer passeerden de revue. En ook laatste hit “Gemist” kon uiteraard niet ontbreken. Goed was het optreden van De Jeugd Van Tegenwoordig niet. Plezant werd het wel. Al waren we wel blij dat we ons opnieuw konden begeven naar betere oorden met betere muziek.
Die betere oorden bevatten de onderdelen Maarten Devoldere en Warhaus. En meteen kregen we het weer 20 graden warmer wanneer we de Castello betraden. De liefde, passie en nog zo veel meer hingen in de lucht toen Devoldere het podium betrad. Met muze en eveneens belofte Sylvie Kreusch achter hem, beloofde het een stomende show te worden. Wegkwijnen tijdens nummers als “Love’s a Stranger” en “Memory”, smooth dansen tijdens nummers als “The Good Lie” en “Mad World”.
De show van Warhaus werd het hoogtepunt van de woensdagavond van Pukkelpop. En stiekem … ook wel één van de hele editie. (KH)
dag 1 – donderdag 16 augustus2018
We beleefden een aangename, sterke muzikale dag … Een intens parcours legden we op deze eerste dag, vooral tussen Mainstage, Marquee en de Club , die onze muzikale voorkeur geniet.
Arcade Fire en War On Drugs waren absolute headliners op de mainstage , Shellac is en blijft Albini’s geesteskind van verbeten noiserock en de bands in de marquee koesterden we , met een Trixie als wolvin in een experimenteervacht …
* Mainstage
Een Brits ontbijt geserveerd door de mannen van Circa Waves. Ideaal om je dag mee te beginnen en een ‘goei fondke’ te leggen voor wat komen zal. Opgewekte deuntjes met bijhorende lachjes. Kieran en co weten perfect hoe ze al zo vroeg op de dag moeten entertainen. Vooral de hits uit hun debuutplaat konden het publiek bekoren en zette aan tot dansen. O.a. “Stuck in my teeth” en “Get away” werden bovengehaald. Ook “Fire That Burns”, een single uit hun tweede plaat , werd hier en daar zelfs meegezongen. Het was warm, en Circa Waves zorgde er voor dat het op de weide van Kiewit nog heter werd. “Wa weer is het?”, riep een enthousiasteling in het publiek. Waarop de riffjes van “T-Shirt weather” werden ingezet. Voila, toon voor dag 1 meteen gezet. (KH)
Walk off the earth is ‘on’ the earth … en zorgt meteen voor een positieve vibe . De multi-instrumentalisten geven een zomerse boost aan hun poppy nummers . Het tintelt , borrelt en klinkt fris, sprankelend. Naast het eigen materiaal worden songs van anderen aangepakt o.m. “Shape of you” van Ed Sheeran of “No diggity” van Blackstreet . Fleurig en kleurig. Een campfire gevoel van samenhorigheid. Happy feelings is het motto . Missie geslaagd.
Rag’n’Bone Man biedt meer dan die ene single “Human” . De soul’n’pop’ kolos zorgt dat de zon nooit ondergaat . Dit is sweet lovin music op z’n Barry Whites . Wat een stem en wat een innemendheid. Hij kan een stukje rappen ook. “Human” wordt nog eens in een rap/a capella aangepakt . Met een heuse band rond zich krijgt het materiaal elan. Gospel siert. Blazers vullen aan. “The fire”, “Lay my body down” , “Skin” en “Bitter end” zijn erg mooi. Hij klinkt op het podium veel leuker. De sfeer en het tempo zit erin bij dit zonnige weer . Een vol geluid dus en een mainstage waardig .
Pukkelpop zou Pukkelpop niet zijn als er op de affiche geen popartiest staat. Dit jaar koos de organisatie, en terecht, voor de razend populaire en overigens ook nog eens zeer knappe Dua Lipa. In 2016 speelde ze nog voor een overvolle Dance Hall. Dit jaar mocht ze alles eens over doen op de Mainstage. Met als enige verschil: haar debuutplaat. Een popartiest zou een popartiest niet zijn, moest er niet geplaybackt worden. Jammer, want laten we eerlijk zijn dat we hoopten dat Dua Lipa dit toch achterwegen zou laten. Ook haar oeuvre vol hits kon het publiek maar moeilijk overtuigen waardoor heel wat mensen er voor kozen de Mainstage te verlaten en zich te vertoeven naar betere oorden. Geen slechte keuze als je het ons vraagt, want dat is ook exact wat wij deden na enkele nummers. Met een knipoog aan de pas overleden Aretha Franklin … “you make me feel a natural born woman” , die na de set van Arcade Fire ook nog eens knalde . (KH)
Feestgedruis bij Arcade Fire . Na Werchter vorig jaar en het Sportpaleis in het voorjaar ging Pukkel voor de bijl . Wat lag het tempo erg hoog bij het combo rond Win Butler en Regine Chassagne. Dit is een main-act op z’n plaats . De beste nummers van hun oeuvre haalden de setlist en kregen een groovende, extraverte trap onder de kont.
Live was Arcade Fire een beleven. De nummers werden naar een niveau hoger getild . Het moet shaken op het podium. En dat doet het ook . Een heerlijk genietbare trip van “Eveything now”, “Neighborhood”, “Rebellion lies” , “Put your money on me” naar een sfeervol “The suburbs”, tot een “Ready to start” en “Reflektor” . “Smells like teen spirit – “Say a little prayer” … dynamiek en ingetogenheid , het gaat hand in hand .
Het rinkelde en twinkelde op hetzelfde ritme, opgehitst door de percussie. Win is de hoofdvogel . Regine mag vocaal minder zijn, het wordt opgevangen door de levendigheid van de anderen . Uitwuiven deden we op hun zangpartijen en ‘oohoohs’ van “Wake up”.
Arcade Fire klinkt als een kudde losgeslagen buffels. In één lijn naar de finish. Iedereen beweegt mee op het terrein.
Hier werd opnieuw een stevige vertoning opgevoerd , de crew wisselde probleemloos van instrumenten, hotste op en neer en ging ervoor . Wat een ontlading!
Moet er nog zand zijn? En Aretha werd dus niet vergeten en in het hart gedragen. (Johan)
Wie wel zorgde voor heel wat sfeer, dans taferelen en zingende mensen was Arcade Fire. Altijd een goede keuze op een festival en dat bewees de band nogmaals op Pukkelpop. Win Butler en co vertoefden vooral op de laatste plaat ‘Everything now’, maar Arcade Fire zou Arcade Fire niet zijn moesten ze hits als “Reflector” en “Rebellion (Lies)” niet aanhalen. Een trein van oud en nieuw werk dat voorbij scheurde met de snelheid van een TGV. Ook het eerbetoon aan Aretha Franklin maakte het publiek wild en zorgde er voor dat iedereen met opgewarmde dansbenen de nacht in kon gaan. (KH)
Eerder nog konden we anderhalf uur wegdromen op The War On Drugs . Schitterend hoe de songs in een Neil Young / Dire Straits outfit worden gestopt . ‘On the road pop’ bij ondergaande zon. De songs vloeien in elkaar over . Zonder woorden. De instrumenten krijgen voldoende ruimte om het materiaal intenser, dieper te doen aanvoelen . Heel wat tempo/ritmewissels, die ervoor zorgen dat het nooit verveelt . Perfect. Cinematografisch. Schitterend uitgewerkt.
De band rond Adam Granduciel is groots geworden . Hun cd’s blijven van hoogstaand niveau. Die laatste twee ‘Lost in a dream’ en ‘A deeper understanding’ staan in de top .
Ook hier onderging je het van “Nothing to find” , “An ocean in between the waves”, “Strangest thing”, “Burning” , “Red eyes”, “Under the pressure” en een uitgesponnen dromerig “Thinking of a place“. Hier telt de sound. Ideaal bij valavond. Missie geslaagd op de mainstage.
Op de andere podia stonden we stil bij volgende bands/artiesten
* In de Marquee traden vier chicks van Thunderpussy op , een ‘rock’n’roll will never die’ met een dosis glamour & kitsch , hot , sneaky en sticky. Een beetje als bij Prince’s Vanity 6 of ‘From Dusk till Down’ . Zij solliciteren voor een komend mototreffen en moddervoetbalpartijtje .
Death from above kon maar een klein half uurtje hun gruizige, zompige, rauwe invalshoek van het genre spelen . Scherp, vaardig en in momenten snerpend. De snaren strak gespannen en mokerslagen op de drumvellen. Je ziet waar Royal Blood de mosterd haalde.
Unknown mortal orchestra heeft meer dan die ene single “Multi-love” ; bitterzoete songs in een psychedelische groove die dromerig, grimmig, aanstekelijk klinken en die durven uit te barsten . “Ffunny friends”, “From the sun”, “Swim & sleep” en “So good at being in trouble” waren raak. Nielson is een weirde zanger, die met z’n falset of grauwere zang over de nummers zingt en walst. Jawel die dwarse psychedelica blaast, rockt en funkt . (Johan)
Unknow mortal orchestra passeerde voor de tweede keer dit jaar. Waar de band een beetje tekort schoot tijdens hun show in de AB, slaagden ze er dit keer op Pukkelpop wel in te overtuigen. Een set waar zowel nummers van hun oude platen, als nummers van hun laatste plaat ‘Sex & Food’ aan bod kwamen. Unknown Mortal Orchestra kwam duidelijk met een doel en dat was de mensen laten dansen tot ze niet meer konden. Geslaagde missie, die doet snakken naar meer. Zet 2 november in uw agenda, want dan passeert deze bende op Filter festival in Trix! (KH)
Grizzly Bear verliest aan belangstelling . Hun comeback ‘Painted ruins’ , na vijf jaar stilte, wordt onvoldoende opgevist . Betoverend en ontroerend herinneren we van hun vroeger materiaal door de op elkaar afgestemde zangpartijen en de gevoelige americanapop op z’n Fleet Foxes . Die is nu aardser, grilliger en houdt van experimenteerdrift . In een mooi decor van spelonken zijn het hier de oudjes als “Fine for now”, ”Ready, able” en “While you wait for the others” die op de meeste bijval kunnen rekenen , met “Two weeks” als absoluut hoogtepunt in de set
Trixie Whitley werkt aan een nieuwe plaat en net als op het concert in de Bota/AB dit voorjaar kregen we al een prélude . Een set die fel, verbeten, gedreven, meeslepend klonk. Songs op haar elektrische gitaar en piano/keys, ruimte voor experiment en gerugsteund door een drummer . “Hearbeat”, “Time” of “May cannon” waren sterk overtuigend. De paar oudjes als “Need your love”, “Breathe you in my dreams” wikkelden in een veranderd ritme of werden in een nieuw rockend kleedje gestopt . Voor “Closer” ging ze het publiek in , enkel begeleid door een piano. Trixie beet in je nekvel en liet je niet meer los. Een wolvin in experimenteervacht . Om kippenvel van te krijgen!
Tot slot kon je lekker wegdromen en freaken op de tunes van Bonobo . Zijn Brits trippende sound krijgt een breder concept door world, trance , etno en allerhande r&b beats en grooves . Percussie en keys zwepen de nummers op. De projecties waren een duidelijke meerwaarde om nog meer op te gaan in die kleurrijke dancesound. Bonobo is aantrekkelijke, feestelijke uitgaansmuziek geworden . Samen met z’n uitgebreid combo klonk Simon Green gezellig, vol, sloeg hij hard toe en trilden de zwoele beats om je heen … Iedereen wiegde mee op de Aapjes/Bonobo sound als “Cirrus” en “Kerala”..
* In de club hielden we even halt voor Phoebe Bridgers , de Amerikaanse is nog meer een lieftallige versie van de zusjes First aid kit en houdt het dus op dromerige, sfeervolle intieme indiefolk. Breekbaar mooi, maar ze kon in de (grote) Club de aandacht niet behouden; ze past meer in een kleinere setting . Aan één van de groepsleden werd een verjaardagstaart geschonken. Happy birthday!
Shellac, de band van Steve Albini al dag en dauw , kon nog eens lekker doorrammen . Noiserock van prikkeldraadgitaren . Hoekige , snijdende , tegendraadse , repetitieve ritmes en uptempos , die spannend explosief waren. Muzikale schetsen en songs. Die nieuwe plaat komt er wel eens; intussen was hij één en al lof over Cocaine Piss. Op het eind haalden de bassist en hij één voor één de drums weg . En dan oeps de set was gedaan op die manier. Een vleugje humor is nooit ver weg dus .
* In de Castello stonden we stil bij
Iets donkerder dan de optimistische muziek van Circa Waves, waren de beats van Kelly Lee Owens. Hallucinogene pop die zich af en toe eens omzet in elektrowave, die dan nog eens in dialoog treden met techno en house. En dat vooral zo vroeg op de dag. Owens bouwde haar set zo goed op, dat het steeds intenser en heviger werd en je er niet op kon stilstaan. Laatste single “Anxi” is hier een perfect voorbeeld van. Grootste verrassing van de set was het moment waarop Kelly Lee Owens “More Than A Woman” van Aaliyah coverde. IJzersterk, met nogmaals het bewijs dat Owens het allemaal heeft. (KH)
* En in de Dance Hall … Één van de acts waar velen enorm naar uitkeken was Brockhampton. Een Amerikaans hip-hop collectief, dat je een beetje doet denken aan de atypische Boyband van tegenwoordig. Ze vonden elkaar via een advertentie op het forum KanyeToThe, een fan forum van (hoe kan het ook anders?) Kanye West. Ze brachten vorig jaar maar liefst 3 platen uit. Met maar liefst 5 stonden ze op een podium. Geen DJ, geen band, gewoon zij die het beste van zichzelf gaven. Een show vol energie. En ook het publiek stond klaar, want het was de eerste keer dat dit collectief een Belgisch podium beklom. (KH)
Heel wat leuks wisten we dus te ontdekken vandaag.
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism DaMusic)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pukkelpop-2018/
Organisatie: Pukkelpop
Op 14 augustus zakten we af naar De Pit in Terneuzen, net over de Nederlandse grens. Eens geparkeerd vlak voor een coffeeshop, kwamen we vrij snel aan de pittoreske zaal De Pit. Eigenlijk een gezellig café, met daarbij horende podia. Deze avond met Crossover helden D.R.I. en beloftevolle Belgische band Primal Creation was op de valreep uitverkocht.
Primal Creation - Een veelzijdige aanpak die je doorheen schudt, maar ook een krop in de keel bezorgt
Het voorprogramma werd verzorgd door de beloftevolle Belgische metalband Primal Creation (****). De band ontstond in 2014 en bracht vorig jaar zijn debuut '’Demockracy’' op de markt. Een schijf die op heel wat bijval kon rekenen. Primal Creation is ondertussen langzaam maar zeker aan een opmars naar boven toe bezig. De heren zijn enorm enthousiast dat ze mogen openen voor de levende legende die D.R.I toch is. Bedanken de organisatie, fans en entourage uitvoerig voor deze uitgelezen kans. En hebben er duidelijk zin in , want het spelplezier loeit voortdurend uit de boxen. Uiteraard grasduint Primal Creation in dat debuut. En bewijst elk van de bandleden nog maar eens wat voor enkele uitzonderlijk getalenteerde muzikanten ze wel zijn. De verschroeiende gitaar en bas riffs tot drumsalvo's bezorgen ons dan ook de ene na de andere adrenalinestoot tot kippenvelmoment. Gerugsteund door een charismatische frontman, die niet alleen zijn uitzonderlijk stembereik in de strijd werpt maar ook zijn publiek voortdurend aanspreekt, haalt Primal Creation alle thrash metal clichés onderuit, dit door het brengen van een eerder eigenzinnige set.
Want inderdaad niet alleen uit het debuut, ook op het podium hoor je uiteenlopende melodielijnen, veelzijdige uitbarstingen tot intensieve rustmomenten waaruit blijkt dat de band een brede muzikale smaak etaleert. En hen in dat hokje 'Thrash metal' duwen de band duidelijk tekort doen is. Neem nu die lange, gevarieerde song combinatie ''Memories.. Of Diminishing returns''. Binnen die ene song zitten niet alleen gedoodverfde thrash metal elementen verborgen maar ook subtiele verwijzingen naar andere muziekstijlen. Dat gaat van je enerzijds door elkaar schudden door middel van het uitdelen van oorverdovende mokerslag, en anderzijds ervoor zorgen dat je letterlijk een kippenvelmoment voorgeschoteld krijgt dat je eerder een krop in de keel bezorgt. Niet enkel bij deze song valt dit ons op, in de hele set is dit de rode draad. Daardoor bewijst de band vooral van vele markten thuis te zijn en weigert zich in een hokje te laten duwen, waardoor een ruim publiek aan metal liefhebbers kan worden aangesproken.
Besluit: Primal Creation staat na 4 jaar hard werken op een boogscheut van een grote doorbraak naar grotere zalen en festivals. Op basis van dit schitterende aantreden in Terneuzen voorspellen we de band dan ook een gouden toekomst binnen het globale metal gebeuren. Ga ze dus zeker zien als ze uw deur passeren. Zo staat de band op 1 september o.a. op Frietrock en later diezelfde dag op Kreekrock. Meer informatie: https://www.facebook.com/pg/primalcreationband/events/?ref=page_internal
D.R.I. - Eén van de hardst werkende Crossover Thrash band zet in Terneuzen de puntjes op de 'i'
D.R.I. werd opgericht op in 1982 en heeft niet alleen zijn stempel gedrukt op dat Crossover gebeuren, ze hebben meerdere bands na hen beïnvloed. Toch zijn de heren niet naast hun schoenen beginnen lopen. Zo bleek al bij het binnenkomen van de zaal. Zanger Kurt Brecht stond gewoon aan de merchandiser om T-shirts en dergelijke te verkopen, hij zou dat na het concert opnieuw doen. Iets wat we leden van mindere goden binnen het genre niet direct zien doen. Daarvoor krijgt D.R.I. bij ons al een sterretje extra.
Daar waar andere thrash/crossover bands hun ziel hebben verkocht aan de duivel, en zijn gevallen voor de marketing of het geldgewin om in grote zalen te kunnen spelen, is een legendarische band als D.R.I. (*****) niet te beschaamd om ook voor een publiek van circa 300 man alles uit de kast te halen, alsof ze spelen voor 30 000. Dat siert hen al sinds het prille begin, en is ook de reden waarom ook wij vallen voor deze band. In Terneuzen zet D.R.I. nog maar eens de puntjes op de 'i' door vanaf het begin de aanhoorder bij de strot te grijpen, en niet meer los te laten tot de hele zaal is afgebroken.
Alsof het in de zaal nog niet warm genoeg was, steeg de temperaturen gaandeweg naar een kookpunt. D.R.I. gunt de aanwezigen geen seconde rust, en raast als een dolgedraaide bulldozer over de hoofden van de fans heen. De aanwezigen genoten zichtbaar en waren bereid hier een lang feestje te bouwen. De ene moshpit na de andere volgde. Waarop D.R.I. de lat nog maar eens hoger legde, en alle registers tot het oneindige open trekt. Uiteraard ligt bij een band als D.R.I. alles een beetje op diezelfde snoeiharde en razendsnelle lijn. Echter, door circa 1u30 de ene uppercut na de andere uit te delen, stoort dit totaal niet. Integendeel zelfs.
Besluit: D.R.I. bewijst vooral dat zoveel jaren dienst, niet per se hoeft te resulteren in een routineuze klus.
Het vuur brandt na meer dan dertig jaar nog steeds bij D.R.I , dat viel ons in het recente verleden al op, dat werd bij dit razendsnelle optreden van de levende legendes opnieuw nog maar eens duidelijk.
Organisatie: https://www.facebook.com/MusketeerOfDeath/ (Musketeer Of Death) – De Pit, Terneuzen
White Ring was één van de vaandeldragers van de witch house, waarbij minimal dance geïnjecteerd werd met cold wave, gothic, noise, industrial en shoegaze, met doorgaans etherische en betekenisloze vocalen en met songtitels en een algemene sfeer die verwijzen naar het occulte en mysterie. De elektronische, onderkoelde versie van een David Lynch-soundtrack, zoiets. Dansbaar was het niet en echt vrolijk werd je er niet van. Het subgenre bloeide van pakweg 2005 tot iets voorbij 2010 en ook White Ring bracht zijn laatste werk (vóór dit album) uit in 2011. In die periode kwam White Ring niet verder dan singles en EP’s, maar nu ligt er plots een volledig album in de rekken.
Dat album werd ‘Gate Of Grief’ gedoopt. Het leunt nog sterk op witch house, maar de band zoekt ook uitwegen naar andere (sub)genres. “Close Yr Eyes” is daar een mooi voorbeeld van. Deze track begint met twee voeten in de witch house maar vervelt dan tot een ravetrack zoals we die in de jaren ’90 misschien te vaak op ons bord kregen. In andere tracks schuift White Ring op in de richting van triphop (op “Amerika”) of EBM, maar nooit in die mate dat het geen witch house meer kan genoemd worden.
Het album opent met het tegelijk ijzig-knisperende en vuile “Heavy Self Alienation”, met de typische, wazige vocale en muzikale fragmenten van de witch house. Die zitten ook in “Angels” en in “Leprosy”, samen met de andere vaste witch house-ingrediënten: vervormde percussie en spooky synths.
Hoe verder op de tracklist, hoe meer White Ring aan de slag gaat met die ingrediënten van de witch house. Soms blijven de typische vocalen (helemaal) achterwege, soms zijn de beats heel atypisch, soms gaan de synths voorbij spooky. Dat maakt dat je voorbij halfweg eerder naar horrorfilm-soundscapes zit te luisteren dan naar songs. Ook al omdat White Ring een hekel heeft aan een min of meer klassieke songopbouw of het werken met een terugkerend refrein. Dat maakt dat je als luisteraar wel heel weinig aanknopingspunten overhoudt en dat een paar tracks inwisselbaar worden. Als White Ring ergens kan overtuigen, dan is het op “Do You Love Me 2” waar een filmscore mooi blendt met Tangerine Dream en iets tribal.
‘Gate Of Grief’ is een beetje dubbel. Het album gaat tot aan de grenzen van het genre en vaak al eens over die grenzen. Voorbij de regels en definities van de witch house komt deze band dan terecht in een soort van muzikaal vacuüm. Voor de een zal dit freewheelen geniaal zijn, voor een ander te vrijblijvend. Er was een zekere moed nodig om vandaag een album als ‘Gate Of Grief’ uit te brengen, maar de tracks kunnen wel niet altijd het hoofd boven water houden. De momenten dat het wel lukt, is het niet gewoon goed, maar fantastisch.
Even voorstellen. Ashtoreth is het project rond Peter Verwimp - een ware drone en ambient virtuoos die door experimentele projecten grenzen verlegt tot het oneindige. Toen We Ashtoreth in 2016 zagen aantreden in Het Bos (Antwerpen) schreven we daarover: “Omgeven door en donker doom sfeertje, met op de achtergrond enkele Ambient klanken tot intensieve drones, zorgde ASHTORETH ervoor dat we in een diepe trance terecht kwamen, die ons wegvoerde naar de duistere kant van onze ziel. Als in een walm van rook en vuur leek het wel of we uit onszelf zouden gaan treden, om de diepe kerkers van de hel zonder opkijken binnen te gaan'' .
De man bracht eveneens enkel tot de verbeelding sprekende meesterwerken uit, al dan niet in samenwerking met andere artiesten. Deze keer gaat Ashtoreth de samenwerking aan met Grey Malkin. Bekend van het project The hare and the moon. Deze laatste is vooral bekend dankzij hun mysterieuze Dark Folk. Muziek waarbij sage en legendes letterlijk tot leven komen. 'Pilgrim' is dan ook de perfecte kruisbestuiving tussen lichte en duisternis, tussen immens verdriet en diepe vreugde.
Dat er een dunne lijn is tussen vertwijfeling en geluk valt al op bij het circa vijf minuten lang “A Am The Story”. Rustgevende soundscapes worden vermengd met oorverdovend aanvoelende drones die de aanhoorder koude rillingen tot de bot bezorgen. Echter zonder de trommelvliezen te doen barsten, eerder door gevoelige snaren diep te raken. Beide artiesten tonen niet enkel hun talent als tovenaars met intensieve klanken, bovendien wordt heel bewust gekozen om voortdurend te improviseren, waardoor je al bij die eerste song van de ene naar de andere aangename verrassende wending wordt doorverwezen.
Ook op 'Pilgrim' gaat het duo op diezelfde weg door, de aanhoorder op het verkeerde been brengen en een duister pad aanbieden waarbij er toch licht schijnt op het einde van de tunnel. Eens omgeven door die walmen van eerder vernoemde intensiviteit word je, willen of niet, onder diepe hypnose gebracht en komt in een droomwereld terecht waar diezelfde duisternis en het licht vredig naast elkaar leven. Dichter bij de realiteit van het leven zullen we niet meer geraken.
De Dark Folk van Malkin past perfect bij die typische donkere drones van Ashtoreth. Samen zorgen ze voor een uitzonderlijk sprookjesachtige tot spookachtige trip in een wereld waar mystieke wezens je enerzijds dreigen te verscheuren, anderzijds je met een zachtmoedige hand doen neervlijen in het zachte gras. Ook bij “The Stars Turn Towards Theire Ending”, “Bone, Leaf & Moss” voel je de aanwezigheid van het mysterieuze. Meteen doet het ons denken aan eenzame avondwandelingen in de natuur, waar je prompt begin te fantaseren over wezens die in dat bos leven; enerzijds doet het ritstelen van de bladeren je verschrikt opkijken, anderzijds laat de intense stilte een diepe indruk achter waardoor de gemoedsrust in je hart wederkeert.
Schipperend tussen vele uitersten, met oog voor experimenteren en improviseren, levert Ashtoreth & Grey Malkin uiteindelijk een vijftien minuten lange kers op de taart af in de vorm van “The Shivering Mountain”, waardoor je prompt een ander mens wordt.
Besluit: Net zoals Pelgrims reizigers waren, met een vooral religieuze achtergrond, voelt 'Pilgrim' aan als een reis naar een onbeschrijfelijk mooi bedevaartoord. Een lange reis over hobbelige wegen, vaak geconfronteerd met gevaren waarbij je de dood strak in de ogen kijkt. Maar telkens vind je via deze schijf het einde van de tunnel terug, en word je meegezogen naar het lichtpunt waardoor je er prompt weer tegenaan kunt gaan.
Ashtoreth & Grey Malkin breken geen geluidsmuren af, maar spelen heel bewust met al uw emoties. De muziek op deze bijzondere schijf doet een gevoel over jou neerdalen vergelijkbaar met het bereiken van die top van de berg. Wanneer je - na deze bijzonder gevaarlijk tocht, compleet buiten adem - de immense natuur rondom u aanschouwt. Een indrukwekkend gevoel dat niet onder woorden valt te brengen, maar je vooral moet voelen in plaats van beluisteren.
Tracklist:
1. I Am The Story 05:41
2. Pilgrim 08:27
3. The Stars Turn Towards Their Ending 08:13
4. Bone, Leaf & Moss 06:05
5. The Shivering Mountain 15:41
Muzikale dinsdagen Ieper 2018 - School is Cool, Discobar Galaxie
Muzikale dinsdagen Ieper 2018
Plein Lakenhallen
Ieper
2018-08-14
Wim Guillemyn
Veel volk voor School is Cool
Acht jaar geleden is het reeds dat School is Cool Humo’s Rock Rally wonnen vóór The Sore Losers en Willow. Enkele hits en drie albums brachten ze ons reeds. Er was veel volk afgekomen voor deze band die in feite een breed publiek kan aanspreken. Het plein stond dan ook vol toen ze eraan begonnen. Zanger Johannes Genard blijkt nog steeds even energiek op het podium rond te huppelen. De band zit sedert 2014 terug in een vaste bezetting. Dat is eraan te horen. Ze spelen op hoog niveau en zijn ze goed op elkaar ingespeeld. Het songmateriaal is dat eveneens. Het is opvallend hoeveel singles ze tijdens een concert kunnen brengen. Van hun eerste hit “New Kids in Town”, over naar “The World is Gonna End Tonight” tot hun laatste single “Run Run Run Run Run”. Dat gaf ons een herkenbaar en melodieus optreden. Ergens dacht ik daarbij waarom zijn ze niet even groot als bijv. Bazart? Aan hun songmateriaal of live optredens zal het alleszins niet liggen.
Daarna mocht Discobar Galaxie de mensen tot dansen aanmoedigen. Dit bekende trio, met o.a. televisiegezicht Adriaan Van Den Hoof, bracht ons een DJ-set met veel klassiekers uit verschillende genres (van hardrock tot Motown). Afwisselend maar toch met de nodige haperingen gebracht. Soms kregen we abrupte overgangen en onlogische nummerwissels. Ik moet zeggen dat een 2 Many Dj’s dat veel beter deden afgelopen zaterdag in Lokeren. Een deel van het publiek trok het zich niet aan en danste verder terwijl een groot deel de aftocht blies.
Sinds het debuutalbum van Alabama Shakes wereldwijd scoorde, heeft vooral zangeres en gitariste Brittany Howard een grillig parcours afgelegd. ‘Sound & Color’, het tweede album van Alabama Shakes, was heel experimenteel en vermeed vooral alles wat maar een beetje leek op de soulvolle bluesrockhits van het debuut. Daarna werd ze de frontvrouw van Thunderbitch, een soort studioproject dat wel voluit voor bluesrock ging.
Nu duikt ze op in de meidentrio Bermuda Triangle, samen met Becca Mancari en Jesse Lafser. Het trio ontstond in Nashville als een wilde ingeving, maar na het eerste spontane optreden in 2017 volgden er telkens meer. “Till The End Of Days” is reeds de derde single, na “Rosey” en “Suzanne” van vorig jaar. Toch lijkt er weinig planning en structuur te zitten achter deze Bermuda Triangle: er is geen label en voor optredens wordt nooit ver vooruit gekeken. Of er een volledig album komt, is vooralsnog een open vraag.
De drie vrouwen zingen en spelen (vooral) gitaar en nog wat andere instrumenten. De leadzang wisselt volgens de single, maar vaak zingen ze samen. Het lijkt een ode aan de vroege dagen van de rock ’n roll, toen samenzang eerder regel dan uitzondering was. Ook in de lyrics en algemene sfeer gaat het een beetje die kant op. Ging single “Suzanne” nog in de richting van Alabama Shakes, dan staat “Till The End Of Days” daar toch een eindje van. Het is mooi dat de drie getalenteerde vrouwen elk evenveel ruimte krijgen op deze voorlopig drie nummers. Brittany Howard is voor ons Europeanen de bekendste, maar het lijkt erop dat de anderen net zo zwaar doorwegen in de composities, de muziek en de zang.
Bermuda Triangle is niet meteen vernieuwend, maar het is wel een verfrissende aanpak. Of het project een lang leven beschoren is, zal de toekomst moeten uitwijzen. Het is met dit trio een beetje kantje boord, zoals wel vaker bij dergelijke spontane samenwerkingen: te goed om er niet mee door te gaan, misschien toch niet beloftevol genoeg om er hun andere carrières voor op te geven.
Het album 'Salvation' is het debuut van de Belgische metalband DodenGod, het studioproject dat voortbouwt op Ascend-ency. O.m. dankzij verfijningen in het productieproces (opnames en mix) klinkt dit nieuwe materiaal minder als industrial metal als ‘Regression’, het laatste album van Ascend-ency. Minder ruw en minder koud. Tegelijk werden aan het recept van extreme/death metal nog meer elementen van doom en black toegevoegd. Allemaal samen verklaart dat de naamsverandering van Ascend-ency naar DodenGod, maar over het verhaal van de band verneem je later meer in het interview dat binnenkort op deze site verschijnt.
Als album is ‘Salvation’ een klein meesterwerkje. Behalve de betere studiotechnieken valt ook op dat dit duo gegroeid is inzake productionele visie (songopbouw, -volgorde, -keuze, duurtijd, eenvormigheid, …) en zeker in de arrangementen. Er komt al eens een stukje koor, een laagje synths of een strijkersintro voorbij zonder dat het stoort. Het agressieve gitaarwerk en de grunts voeren wel nog steeds de boventoon, maar soms zit de ijzeren vuist in een handschoen van velours. Het komt daardoor uiteindelijk harder aan dan dat je op het eerste gehoor verwacht. Prachtig ook hoe ze elk nummer volledig als DodenGod laten klinken. Je hoort wel vaag referenties naar andere metalbands, zonder dat je er per nummer een naam kan op plakken.
Ook de mix is met heel veel vakkennis gebeurd. De grunts en de cleane vocalen zitten mooi ‘vooraan’ in het geluid zodat je minstens de grote lijnen van de tekst vlot kan volgen. Terwijl bij vele studioprojecten meteen duidelijk is wat het hoofdinstrument is van de muzikant(en) achter het project, zit het evenwicht tussen de verschillende instrumenten hier mooi in balans.
Openingstrack “A Storm In The Emptyness” is meteen een schot in de roos: een flinke uppercut van agressieve en extreme metal die productioneel verpakt zit in die eerder vermelde zachte handschoen. Die lijn wordt aangehouden doorheen zowat alle tracks: heel stevige gitaren in dikke lagen over elkaar, maar toch heel verteerbaar. De sterkste nummers zijn behalve “A Storm In The Emptiness” nog “Angst”, “Banishment” en “Hewn In Stone”. Het vuurwerk komt zoals zo vaak op het einde van het feest: “Gates Of Nations” is een parel van bijna tien minuten.
‘Salvation’ van DodenGod maakt alle beloftes waar die deze band in zijn vorige gedaante al in zich had. Het lange wachten wordt beloond met een album dat op alle punten af is. Voor andere studioprojecten in de subgenres van de metal: dit is de lat waar je over moet.
Het gaat hier om de Duitse band Dew. Te vinden op het internet onder Thetruedew want er bestaat ook een gelijknamige Zwitserse band. Dit trio presenteert hier hun debuut via het Franse Pogo Records. Pogo Records is een DIY label en reeds 25 jaar bezig. Het is ontstaan uit een fanzine.
Dew brengt acht songs op hun debuut. Het is authentieke postpunk, opgenomen in het repetitiekot. Een trio waarvan ik verder niets weet of iets terug vind. Ik moet het met de muziek doen en die is ruw opgenomen op een DIY-manier waardoor alles live en punky klinkt. Zoals het eigenlijk hoort met zulke muziek. Je hoort echo’s van post-punk en wave uit de jaren 80 in hun muziek doorklinken. Vernieuwend klinkt het niet meteen maar het bevat de juiste attitude. Denk aan bands zoals The Fall, Swans, Gang of Four etc maar dan met minder middelen om alles op te nemen. Het gitaarwerk lijkt uit de wave en postpunk weggelopen. De zanger lijkt zich boos te maken en geeft zich volledig.
Het album bevat acht uitstekende songs (o.a. “Geist” en “Menschenfeind”) die de juiste mentaliteit en vibes uitstralen.
Mensen die houden van post punk bands en wat hardere wave bands uit de jaren 80 zullen dit waarschijnlijk wel weten te smaken.
Sedert meer dan 20 jaar draaien deze Italianen al mee in de muziek business. Met dit album zijn ze aan hun zevende studio album toe. Aan alles hoor je dat we hier van kwaliteit spreken. De productie en de mixing is van hoog niveau net als het spelniveau. Sommigen gaan het misschien wat te clean vinden. Dat zou kunnen. Maar inzake songschrijven staan hier enkele heel mooie dingen op. Wat wel een feit is, is dat je het album een aantal luisterbeurten moet geven alvorens het echt begint te leven en je de vele lagen in de nummers ontdekt.
Opener “Drenched” begint met synths in een ambient-achtige stijl. Vervolgens gaat de song over in een typische progressive metal stijl. Met mooie en gevoelige zang. Ook “Closer” is een beetje op dezelfde manier opgebouwd. Maar “Everything Goes” blaast mij echt van mijn sokken. De song start heel gevoelig met synths, vocals en piano en bouwt dan langzaam op met gitaar, percussie etc. Je voelt ze naar een climax toewerken op een manier zodat het niet te voorspelbaar wordt. Er komt ook nog mooie samenzang tussen de zanger en de backings voorbij. Een song dat af is. Een topsong.
Ook “Folding Paper Dreams” is heel goed en doet qua stijl wat aan Pineapple Thief of Porcupine Tree denken. Op het titelnummer vliegen ze er meteen in en is steviger werk dan de vorige tracks. Ze bevat enkele mooie gitaarriffs en doet wat aan de oude Queensryche denken. “Every Broken Piece of Me” begint terug wat atmosferisch en melancholisch om dan langzaam op te bouwen. Zo gaat dit album op en neer met mooi gitaarwerk, fijne percussie, goeie vocals en gitaarwerk.
Liefhebbers van dit genre ( van Porcupine Tree via The Long Escape tot Dream Theater) moeten niet twijfelen: dit is een topschijfje. Het doorstaat met glans meerdere luisterbeurten. Het biedt variatie en muzikale klasse.
Het studioproject Beauty In Chaos heeft een eerste single (“Storm”) klaar van het album ‘Finding Beauty In Chaos’. Op deze single doet o.a. Ashton Nyte van The Awakening mee. Beauty In Chaos is het project van Michael Ciravolo. Die speelt reeds 30 jaar bij Human Drama en zowat 20 jaar bij (Michael Aston’s) Gene Loves Jezebel.
De lijst met gastzangers en muzikanten voor het volledige album is indrukwekkend: Wayne Hussey van The Mission, Dead Or Alive en The Sisters Of Mercy, Simon Gallup van The Cure, Robin Zander van Cheap Trick, Al Jourgensen van Ministry en Revolting Cocks, Pete Parada van The Offspring, dUg Pinnick van King’s X, Ice-T van Body Count, Michael Aston en Dirk Doucette van Gene Loves Jezebel, Michael Anthony van Van Halen en Chickenfoot, Pando van A Flock Of Seagulls en Marc Danzeisen van The Riverdogs en Gilby Clarke.
Ondanks dat dit nummer duidelijk in de richting van de post-punk en gothic rock gaat, werden geen keyboards gebruikt. Wel werden gitaarpartijen gesampled en vervormd. Zo komt Beauty In Chaos op “Storm” uit bij een groepsgeluid dat diep geworteld is in de gothic rock van de jaren ’80. Denk aan Fields Of The Nephilim, Sisters Of Mercy, Modern English, Echo & The Bunnymen, A Flock Of Seagulls, …Ciravolo geeft niet aan of alle tracks in deze richting gaan. Wave en gothic voeren de boventoon op de lijst met gastmuzikanten, maar
Het is niet meteen duidelijk of Simon Gallup meespeelt op “Storm”, maar de baslijn trekt diepe voren door deze song zoals Gallup dat ook bij The Cure doet. De gitaar van Michael Ciravolo neemt je eveneens mee naar de donkere jaren ’80 en de stem van Ashton Nyte maakt het muzikaal helemaal af. Alleen de compositie kan niet boeien tot het einde en dat is jammer voor een project waarin zoveel talent aan bod komt. Aan de andere kant moeten we er wel rekening mee houden dat als we terugkijken naar de jaren ’80 dat we dan heel wat van die lang uitgesponnen tracks zullen tegenkomen.
“Storm” is alvast een veelbelovende single. Als de rest van het album minstens zo goed of beter is, wordt dit een mijlpaal in de gothic rock.
De ondertussen 71-jarige Patricia Lee Smith, beter gekend als Patti Smith bewijst al decennia lang dat zij meer dan alleen ‘The Godmother of Punk’ is. Haar veelzijdigheid is er één om u tegen te zeggen, want naast haar succesvolle muziekcarrière is Smith een gevierd poëet, een geëngageerde activiste en God weet wat nog allemaal. Maar goed, muzikaal gezien is er al meer dan genoeg stof om van te duizelen. Zo word Smith gezien als grondlegger van de punk in New York en mede door haar klassieke albums ‘Horses’ en ‘Easter’ behoort zij zonder twijfel tot de absolute rocksterren die deze planeet rijk is en was.
Een status die zich onder meer vertaalt in een plaats in de Rock and Roll Hall of Fame, een Polar Music Prize en de benoeming tot Commandeur in de Franse Ordre des Arts et des Lettres. De bewondering is dus groot, maar wat drijft een pensioengerechtigde rockgodin nog om driemaal een uitverkochte AB warm te laten maken, met de kans dat de hoge verwachtingen niet bij iedereen ingelost zullen worden? Het antwoord moeten we ergens zoeken bij een ongerepte overgave en de pure liefde voor de kunst van het woord en muziek. Wij waren Patti Smith vooral dankbaar voor dit optreden en wij waren ongetwijfeld niet de enigen.
Op de eerste avond van Smith’s verovering van Brussel was er een opvallende variatie aan leeftijden vertegenwoordigd. Een uitgesproken jong of oud publiek was er dus niet en dat doet nogmaals blijken dat haar muziek tijdloos blijft. De AB verwelkomde het viertal onder luid applaus en zonder veel rond de pot te draaien opent Patti Smith met het poëtische “Wing”, een nummer dat op haar album ‘Gone Again’ staat uit 1996. De indrukwekkende stem van Smith ging door merg en been en laat net dat één van de redenen zijn waar we voor gekomen waren. Dat Smith het activisme hoog in het vaandel draagt, is geen raadsel en dat maakte ze nogmaals duidelijk door haar nummer “Ghost Dance” op te dragen aan ‘al onze vrienden aan de Gaza strook’. Een sneer naar de heer Trump en zijn bedenkelijke erkenning om Jeruzalem tot hoofdstad van Israël te benoemen. “Ghost Dance” en zijn folkie karakter lieten ons even in de waan dat wereldvrede geen illusie is. Denk gerust aan Woodstock en je zal wel begrijpen wat we bedoelen.
Maar goed, na een goeie drie minuten beslisten we toch om van die illusie af te stappen, want met het rockende “Dancing Barefoot” zaten we terug volledig in de realiteit en zo kreeg Patti Smith de AB eindelijk volledig los. Een opvallend frisse en gedreven Patti Smith bewijst dat ze er als frontvrouw nog steeds staat. Er was natuurlijk ook ruimte voor een ferme streep poëzie, of wat had u anders verwacht. Zo las ze een stuk voor uit haar nieuwe boek ‘The New Jerusalem’, het voorlezen deed ze trouwens met een gebroken bril. Best wel hilarisch en iets waar ze zelf ook mee kon lachen. Niet veel later brengt de poëet in Smith ook een eerbetoon aan de Russische filmregisseur Tarkovsky. De afwisseling tussen songs en poëzie is eigenzinnig en experimenteel te noemen, maar wie daar om maalde, zat gewoon op het verkeerde optreden. Wat zou het haar ook kunnen schelen, want Patti Smith was vanavond gewoon de baas.
Op enthousiasme staat geen leeftijd, maar halverwege de show was het niet onbegrijpelijk dat Smith wat energie moest bijtanken in de coulissen. Haar band zag het moment schoon om zelf eens te shinen, maar dat wilde niet echt lukken. Op “People Who Died” van The Jim Caroll Band zat het publiek duidelijk niet te wachten. Wij waren blij dat dit intermezzo slechts één volledige cover aanhield, want we vreesden dat de schwung er zo wat uit werd gehaald. Met het geladen “Ain’t It Strange” trachtte Smith de draad terug op te pakken en dat lukte wonderwel.
Haar verbetenheid en overtuiging waren trouwens één van de troeven van deze performance. Dat was zeker ook het geval bij “Summer Cannibals”, een nummer die ze samen met haar ondertussen overleden man Fred ‘Sonic’ Smith schreef. Dat Smith haar man na al die jaren niet is vergeten, werd nogmaals duidelijk toen ze haar grootste hit “Because The Night” opdroeg aan hem. Even werd het gênant toen Smith’s stem tegenspartelde, maar ze herpakte zich zonder verpinken en zette de AB niet veel later in vuur en vlam. De hoogtepunten volgden elkaar daarna in sneltempo op, want met “Pissing In a River” en “Gloria” liet Smith ons oude punkhart sneller slaan en dat was al even geleden.
Na al dat geweld vond de band het welletjes. Vaarwel Patti Smith en tot straks. Na enkele minuten achter het gordijn realiseerde de band zich dat het leuker was op het podium dan ernaast. De lokroep van het zingende publiek moet daar zeker voor iets tussen hebben gezeten. “Gloria” weergalmde nog door de zaal toen Smith een verrassend intieme cover neerzette van “Can’t Help Falling in Love”. Nogmaals bedankt daarvoor, Elvis Presley zal je eeuwig dankbaar blijven. Afsluiten deed Patti Smith met “People Have The Power”, een krachtig statement die ons deed geloven dat er op 14 oktober wel veel zal veranderen.
Patti Smith bewees in de AB dat ze ook na 71 lentes nog relevant is als artieste. IJzersterke nummers dienen natuurlijk als basis. Maar opvallend blijft de overgave die ook live in haar nummers steekt. Dat maakt van Patti Smith nog steeds een must see in het overspoelde muzieklandschap. Daarnaast barst Smith van het charisma en zo weet ze ook met minder toegankelijke kunstvormen, als daar zijn poëzie, weg te komen voor een groot publiek. Zonder veel moeite en met veel gevoel voor humor en zelfrelativering bewees deze levende legende dat ze meer is dan haar verleden alleen. Een larger than life figuur die je nog zelden tegenkomt. Bedankt Patti Smith.
Setlist:
Wing - Ghost Dance - Dancing Barefoot - Summer Cannibals - Beds Are Burning - The New Jerusalem - Peaceable Kingdom - People Who Died - Ain’t It Strange - Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter) - Because the Night - Pissing in a River – Gloria - Can’t Help Falling In Love - People Have The Power
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/patti-smith-13-08-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Alcatraz Metal Festival 2018 – een overzicht van de driedaagse
Alcatraz Metal Festival 2018
Lange Munte
Kortrijk
2018-08-10 t/m 2018-08-12
Erik Vandamme en Frederik Lambrecht
Door de jaren is Alcatraz Metal Fest uitgegroeid van één dag festival in Deinze tot een volwaardig festival van drie dagen, en twee podia. Vorig jaar stonden we wat sceptisch tegenover die nieuwe wending. We stelden echter vast dat de intimiteit en gezelligheid, zo eigen aan Alcatraz Metal Fest, ondanks die groei, toch overeind is gebleven. Ook in 2018 was dit de voornaamste factor waardoor we weer over de streep werden getrokken. Bovendien staan er over drie dagen verdeeld toch heel tot de verbeelding sprekende metal tot hardrock kleppers als Status Quo, Dee Snider, Helloween, Behemoth en Dimmu Borgir ander veel moois op de affiche.
dag 1 - vrijdag 10 augustus 2018 - Pro-Pain raast opnieuw, de betere versie van Manowar - Venom Inc. en Amorphis uitmuntend!
Eén van de meest ondankbare taken? Een festival weekend openen. De meeste mensen komen net toe, hollen naar de kassa voor drank bonnetjes of zijn bezig met hun tent op te zetten op de camping. En toch was de SWAMP tent al heel goed gevuld voor Belgische trots Bark (****). Niet zo verwonderlijk. Bark heeft een ijzersterke live reputatie. Dit in grote mate dankzij de kruisbestuiving tussen tovenaars met riffs, een drummer die zijn drumvellen bedient alsof zijn leven daar vanaf hangt. Maar vooral een frontman/zanger die ondanks zijn kleine gestalte, grootheid uitstraalt van een imposante reus. En dan hebben we het zowel over zijn stem als zijn charismatische uitstraling op dat podium. Bark schudt dan ook, zoals we dat ondertussen van hen gewoon zijn, Alcatraz Metal Fest wakker door het brengen van een verschroeiende harde set, waarbij alle geluidsmuren prompt worden afgebroken. (Erik VD)
Na de wake-up call van Bark opende de Zweedse stoner/rock band The Quill (**) het hoofdpodium. Niet zo beukend als voorgaande band, maar meer een rustige mix van bands als Black Sabbath, Led Zeppelin en Soundgarden. De vocalen van frontman Ekwall waren een lust voor het oor, maar op zich was de muziek van deze band niet zo opzienbarend persoonlijk gezien. Ook het feit dat ik tijdig in de tent aanwezig was om één van mijn favoriete bands op deze planeet te aanschouwen – Pro-Pain – speelde niet in hun kaart. (FL)
‘Pro-Pain brengen de perfecte kruisbestuiving tussen metal en Hardcore in zijn meest pure zin, en dit zorgt voor een ware wervelstorm boven de festivalweide van Antwerp Metal Fest.’ schreven we over het aantreden van Pro-Pain (*****) op dat festival in 2016. We volgen de band reeds vanaf het prille begin, zagen hen meerdere keren aan het werk en stellen vast: Pro-Pain stelt nooit teleur. Dat is in grote mate dankzij het feit dat de band ondanks de grote successen altijd met beide voeten op de grond is blijven staan. Pro-Pain spreekt trouwens zowel de hardcore fan als de metal liefhebber aan. Maar het is dus de kruisbestuiving tussen klasse muzikanten en de impostante beer van een frontman die zijn publiek liefdevol omarmt om dan mokerslag na mokerslag uit te delen, waardoor de SWAMP stage heel vlug in vuur en vlam staat, dat ervoor zorgt dat ook nu het dak er compleet af gaat. (Erik VD)
Indien je aanwezig wou zijn op mogelijks één van de laatste shows van onze Belgen Diablo Blvd. (**), dan kon je vandaag niet om hun optreden heen. Vooral het feit dat Belgische bands steeds onderwaardeerd worden in de metalscène schopt zanger Alex Agnew tegen de schenen. Qua optreden was de show grotendeels vergelijkbaar met deze van op Graspop een kleine 2 maanden geleden. Muzikaal gezien niet zo bijzonder deze hard rock met blues en groove in verwerkt, maar de stem van Alex geeft mij nog altijd het gevoel dat ik naar Danzig aan het luisteren ben, en met een afsluiter als “Black Heart Bleed” bewijzen deze mannen toch dat ze een potje muziek kunnen maken. Feit is dat er toch heel wat volk stond te kijken, mede ook doordat er dus geen overlappingen zijn op Alcatraz, iets wat dezer dag nog heel uitzonderlijk is. (FL)
‘The Atomic Bitchwax, afgekort TAB, verwijst naar een song van Monster Magnet. De link naar de spacerockers is niet toevallig, want liefst twee derden zijn tewerkgesteld bij Dave Wyndorf. Het grote verschil tussen beide bands is echter het feit dat The Atomic Bitchwax volledig de richting kiest van de riff.’ Zo staat te lezen in de omschrijving over The Atomic Bitchwax (***1/2). We schreven in onze notities ‘riffen, riffen en nog eens riffen’. Want inderdaad daar draait het om bij deze band. De scheurende, soms ellenlange gitaar solo's snijden als een scherp scheermes in je vlees, waardoor je prompt begint te headbangen tot je hoofd dol draait. The Atomic Bitchwax dompelt de SWAMP Stage onder in een gezapig stonerrock sfeertje, en bezorgt de liefhebber van de ultieme riff dan ook de ene na de andere adrenalinestoot. (Erik VD)
Dat de gitaar ook bij Ross the Boss (***1/2) een belangrijke plaats inneemt is niet zo verwonderlijk. Als voormalige gitarist van Manowar werkte Ross The Boss mee aan de wellicht sterkste schijven van deze legendarische band, in de periode 1980 tot 1989 dus. Laten we alvast stoppen met vergelijken. Ross the Boss is geen Manowar en visa versa. Wat we wel voorgeschoteld krijgen is een gitarist die op zijn leeftijd nog niets van zijn vuurkracht heeft verloren. De man laat zich bovendien omringen door al even gedreven muzikanten. Zeg nu zelf. Bassist Mike LePond (Symphony X), drummer Kenny ‘Rhino’ Earl (eveneens ex-Manowar) en Marc Lopes blijken elk op hun eigen wijze een meerwaarde te vormen binnen het geheel.
Ross The Boss bracht op Alcatraz een speciale Manowar set, en deed de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot. Wellicht niet op datzelfde hoge niveau als het origineel, maar wel met diezelfde vuurkracht waardoor je met de vuist in de lucht elk van die songs uit volle borst meebrult van begin tot einde. (Erik VD)
Na de droge mond van het meekwijlen met ‘Battle Hymns’ was het tijd voor een potje Grieks thrash metal. Enkele jaren geleden werd ik positief verrast door het tempo waarop deze mannen hun muziek live neerzetten en dus was ik er als de kippen bij om Suicidal Angels (***1/2) te verwelkomen in Kortrijk. Met reeds 6 studio albums op hun conto sinds 2001 – en waarvan ik fan ben van ‘Dead Again’ en hun laatste full-length ‘Division of Blood’ hebben ze dus ook al moeite om een setlist unaniem vast te leggen veronderstel ik. De old-school thrash deed de tent daveren en de overgave van de Grieken ging vlotjes over naar het publiek. Moshen, headbangen en crowdsurfing was overheersend, en dan vooral bij nummers “Bleeding Holocaust” en “Seed of Evil”! Ja, jonge honden die de kunst van thrash metal onder de knie hebben. (FL)
De heer Dee Snider (****) is sinds die legendarische concerten met Twisted Sister op vorige edities van Alcatraz Metal Fest een graag geziene gast geworden in Kortrijk. De man stelt zijn derde soloalbum ‘We Are The Ones’ voor. Maar het zijn toch voornamelijk die Twisted Sister songs die het publiek wakker schudden. Kleppers als “You can't stop rock'n'roll”, “I Wanna rock” en het weer tot oneindig uitgesponnen “We're not gonna take it”, worden van begin tot einde, van vooraan tot ver naar achter mee gebruld tot de kelen schor beginnen te worden. Dee Snider brengt uiteraard songs uit zijn nieuwste schijf, die eigenlijk in verlengde liggen van zijn eerder werk. Echter, niemand maalt daar om. De man is een klasse entertainer die perfect weet hoe hij zijn publiek uit zijn hand moet doen eten. Ook al gebruikt hij daarvoor gedoodverfde kwinkslagen of clichématige trucs. Er ontstaat wederom een wervelende rock tot heavy metal feest zoals je wellicht al veel hebt meegemaakt met een artiest als Dee Snider. Maar waar je nooit genoeg van krijgt. (Erik VD)
Het verschil tussen Venom Inc. (*****) en Venom? Daar waar we bij het aantreden van Venom vorig jaar toch wat op onze honger bleven zitten, waren we deze keer direct vertrokken voor een wilde rit over hobbelige wegen boordevol gevaren. Venom Inc. bestaat niet alleen uit klasse muzikanten. De imposante stem en uitstraling van zanger Tony Dolan (‘The Demolition Man’) doet de haren op onze armen recht komen. Of dat van angst is of puur innerlijk genot? , dat laten we in het midden. Gerugsteund door een al even verschroeiend uitpakkende gitarist Jeff ‘Mantas’ Dunn en mokerslagen uitdelende drummer Anthony ‘Abaddon’ Bray werden niet alleen songs gebracht uit het overal heel goed ontvangen debuut 'Avé'. Uiteraard mag een Venom klepper zoals “Black Metal” niet ontbreken, maar dit werd in tegenstelling tot de tot vervelens toe uitgesponnen versie van Venom vorig jaar, met zoveel vuurkracht gebracht dat er een aardbeving ontstond in de tent. Waardoor we even vreesden dat de vier ruiters van de Apocalyps Alcatraz letterlijk zouden verwoesten.
Kortom, Venom Inc. blies ons compleet omver, door het brengen van een oorverdovende set die niet alleen trommelvliezen deed barsten, maar ook de zon ondergaan en de duisternis neerdalen over de festivalweide. (Erik VD)
Om eerlijk te zijn ik stond toch wat sceptisch tegenover de komst van Status Quo (****1/2) op Alcatraz Metal Fest. Mede door het overlijden van Rick Parfitt vreesde ik eerlijk gezegd voor een flauwe solo set van Francis Rossi, boordevol Status Quo songs. Vanaf opener “Caroline” konden we die sceptische kijk op de zaak prompt in de vuilnisbak gooien. Met respect voor het verleden, hoor je een fris montere band op dat podium, die er duidelijk zin in heeft. Francis Rossi heeft zich bovendien laten omringen door muzikanten die de songs naar een hoger niveau optillen. De band straalt na een moeilijke periode enorm veel vitaliteit uit. Dat is ook te merken als kleppers gebracht worden als “Roll over lay Down”, “Whatever You Want” tot “Down Down”. Gezapige meezingers waarop wij als tiener wijdbeens stonden te headbangen en de teksten meebrulden, bij voorkeur tijdens het bespelen van een luchtgitaar. Diezelfde jonge uitstraling van toen spreidt de band anno 2018 weer tentoon. Achter de coulissen vernamen we dat er zelfs een nieuwe plaat zou uitkomen. Op basis van dit sterk optreden op Alcatraz, ziet de toekomst van Status Quo er in elk geval weer heel rooskleurig uit. Met een cover als “Rockin' all over the world” zet Status Quo die stelling nog wat meer in de verf. Pure klasse. (Erik VD)
Amorphis (****) is een Fins metal band die reeds sinds 1990 stevig aan de weg timmert. De muziek van Amporphis staat bol van atmosferische, complexe riffs. De band wist ons vorig jaar al te overtuigen op Graspop metal fest. We schreven over hun optreden ‘Gaande van Doom, Death tot heavy metal. Maar ook 'non-metal' invloeden vinden we terug in de muziek van Amorphis. Zonder meer zorgt dit ervoor dat een ruim publiek aan liefhebbers van eerder ingewikkelde riffs en drumpartijen overslag zouden moeten gaan. Het bleek in de Marquee in elk geval te zorgen voor een hoogstaand potje metal, waarbij de haren op de armen haast de gehele tijd rechtop kwamen te staan van puur innerlijk genot.’
Ook op Alcatraz Metal Fest zorgden ze voor een intensieve, donkere trip die recht in je hart boort, tot geen spaander geheel blijft van je ziel. Althans zo voelt die complexe, gevarieerde set nog het meest aan. 'Intensief tot het kwadraat’ schreven we in onze notities. Maw een tot de verbeelding sprekende optreden van Amorphis op SWAMP Stage. (Erik VD)
Brides of Lucifer (***1/2) sloot op de eerste festivaldag de mainstage af met een heel theateraal aanvoelende set, waar bekende songs in een tot de verbeelding sprekend kleedje werden gestoken. In grote mate dankzij de talentvolle zangpartijen van het Scala koor, die met hun engelachtige - of zijn het duivelse - stemmen de aanhoorder in diepe ontroering brachten. De enige voorwaarde is dat u zich als aanhoorder letterlijk laat meedrijven over die walmen van intense duisternis, zonder daar teveel bij na te denken. Daardoor kwamen we weer een beetje tot innerlijke rust na al die orkaanuitbarstingen van voorheen.
Wie echter een feestelijk einde wilde breien aan die eerste festivaldag, vóór de nacht in te duiken zal zich wellicht beter hebben kunnen vinden bij Bizkit Park (****) die met een snoeiharde set, boordevol knipogen en kwinkslagen nu-metal kleppers bracht op een zodanige hoogstaande wijze waarvan Limp Bizkit - die op zaterdagavond de mainstage afsloot - nog iets kon van leren. (Erik VD)
dag 2 - zaterdag 11 augustus 2018 - Orange Goblin de stonerkoningen - Municipal Waste in hoogste versnelling en Limp Bizkit de valse noot
Was de eerste festivaldag geëindigd met enkele stevige regenbuien, dan straalde de zon weer uitbundig op de tweede festivaldag van Alcatraz Metal Fest. Opvallend, als je het over de gehele dag bekeek kwam er wel wat volk opdagen. Maar de eigenlijke volkstoeloop kwam pas op gang naar de avond toe. Veel mensen kwamen duidelijk om Limp Bizkit aan het werk te zien. De band zorgt voor heel wat controverse. De meningen achteraf lagen dan ook uiteen.
Fozzy (*) bestaat blijkbaar uit een ex-worstelaar Chris Jericho en maakt radiovriendelijke rock…behalve het feit dat hij intens omging met het publiek (hij maakt een wandeling door het volk) en het feit dat hij zijn worstelkunstjes voortoonde door in de tentpilaren te kruipen was er niet veel soeps aan deze band voor mezelf, maar ja, smaken kunnen verschillen natuurlijk en hopelijk hebben de fans genoten. Op naar de volgende. (FL)
Het Spaanse thrash metal vijftal Crisix (***1/2) opent de SWAMP stage met een knaller van formaat. In onze regionen is de band nog niet zo bekend. Nochtans bracht Crisix recent zijn vierde album op de markt. Het leuke aan een band als Crisix is dat ze zich niet laten vastpinnen op één enkele muziekstijl, dat bleek al uit hun vorige albums en wordt op de nieuwe schijf verder gezet. Ook live krijgen we en bont allegaartje van uiteenlopende stijlen. Op het fundament van thrash metal wordt duidelijk verder gebouwd met invloeden uit metalcore. Echter horen we eveneens death metal en punk binnen de sound van Crisix.
Kortom, herkenbare Thrash metal riffs naar voor brengen, maar heel bewust niet binnen de lijntjes kleuren, dat is de rode draad van wat Crisix ons voorschotelt. (Erik VD)
Act Of Defiance (***1/2) timmert met zijn mix van thrash metal en speed metal, waar ze ook nog wat elementen death metal aan toe voegen, sinds 2014 aan de weg. De bandleden zijn niet aan hun proefstuk toe. 'We vinden ex-Megadeth dienaars Chris Broderick (gitaar) en Shawn Drover (drums). Na hun debuut hadden ze zich versterkt met de veelzijdige strot van Henry Derek en Shadows Fall-gitarist Matt Bachand op bas', lezen we op de website. Dat resulteert in verschroeiende riffs gebracht door klasse muzikanten die inderdaad weten met wat ze bezig zijn. Gelukkig staat die perfectie de spontaniteit niet in de weg, waardoor de eerste echte moshpits een feit zijn.
Kortom, Act Of Defiance brengt net als zijn voorganger een vooral heel gevarieerde set , en weigert zich eveneens vast te pinnen op één enkele muziekstijl. Het siert hen. (Erik VD)
Na twee gezapige, maar heel degelijke optredens in SWAMP stage was de tijd gekomen voor een eerste echt hoogtepunt. Orange Goblin (****) is een Stoner rock band bestaande uit stoere bonken, waarmee we eigenlijk liefst geen ruzie krijgen. De heren stormen door de tent als een meute losgeslagen bloedhonden die in een porselein winkel zijn terecht gekomen. Vanaf die eerste noot grijpt Orange Goblin zijn publiek bij het nekvel, en laat niet meer los tot er iedereen murw is geslagen. Met als resultaat dat de moshpits en crowdsurfers ons over de hoofden vliegen. Mokerslag na mokerslag deelt Orange Goblin uit, tot geen spaander geheel blijft van de tent. Nochtans bezorgt de vriendelijke frontman ons eveneens meermaals een glimlach op het gezicht , net door regelmatig grappige kwinkslagen uit te delen, naast die voornoemde mokerslagen. De band haalde eveneens een fan met een beperking op het podium die even mocht meezingen, waardoor ze plots in onze achting zijn gestegen.
Kortom, net door te schipperen tussen humor en het uitdelen van kopstoten, ontstaat een wervelend stoner rock feest, met massa crowdsurfers en dergelijke meer. (Erik VD)
Na het overlijden van Lemmy werd ook Motörhead ten Grave gedragen. Phil Campbell and The Bastard Sons (****) speelt zowel eigen werk als versies van nummers van Motörhead naar voor. Het meest opvallende is dat Phil Campbell and The Bastard Sons het rock gehalte, zo eigen aan Motörhead hoog in het vaandel blijft dragen, maar er zich niet gemakkelijk vanaf maakt door enkel covers te brengen van zijn voormalige band. Net door het combineren van lekker aanstekelijke eigen songs, met Motörhead kleppers , krijgt hij de handen dan ook moeiteloos op elkaar.
Besluit: Vooral draait Phil Campbell and the Bastard Sons een bladzijde om, met respect voor het verleden en het oog op de toekomst gericht. De fans van eerlijke rock-'n-roll van de meest pure soort, waaronder wij onszelf ook erkennen, genoten met volle teugen van deze rock show. (Erik VD)
Mr. Big (*), een grote naam uit de rockscene stond ook op de affiche geprogrammeerd. Maar om nu helemaal warm te lopen van zijn show, neen, daarvoor klonk hij niet overtuigend en zat er te weinig schwung in de muziek. Er werd uiteraard wel geslowd op zijn bekendste hits “To be with you” en de verrassende cover “Wild World” van Cat Stevens. Een optreden om vlug te vergeten. (FL)
Terwijl we de slechte smaak van Mr. Big wegspoelden begon het aardig vol te lopen in de Swamp stage voor Municipal Waste (****). Deze crossover op hard en snel tempo was een verrijking in vergelijking met sommige rock bands op de affiche. De eerste tonen van “Mind Eraser” zette de tent op stelten, nummer “You’re Cut Off” ontwaakte de zweetdruppels op ieders hoofd en het einde van “Born To Party” bevestigde dit topoptreden! Ondergetekende voltooide 8x de crowdsurfpoging en danste gedwee mee in het feest met “Terror Shark”, het snelle “Beer Pressure”, “Sadistic Magician” en voltreffer “Unleash the Bastards” waarbij velen het tempo van de circlepit niet overleefden. Hoedje af!! (FL)
Ooit was ik een enorme fan van het zogenaamde Female Voice metal genre. De laatst jaren krijg ik echter het gevoel dat ik die stijl wat ben ontgroeid. Als er één band is die ik tot op heden nog steeds een warm hart toedraag, dan is het Epica (*****) wel. Niet alleen wat platenwerk betreft, ook live weet Simone Simons en haar band me steeds koude rillingen en kippenvelmomenten te bezorgen. Ook op Alcatraz Metal Fest legt Epica de lat enorm hoog, en brengt een gevarieerde set naar voor waar kleppers “Sancta Terra”, “Unchain Utopia” en indrukwekkende afsluiter “Consing to Oblivion” niet mogen ontbreken.
Kortom, Epica slaagt erin om een symfonisch hoogstaand concert te spelen, omgeven van donkere intensieve walmen, op een zodanig hoogstaande en verschroeiend intense wijze, zoals we dat helaas te weinig tegen komen binnen dat typische Female Voice Metal gebeuren. Dat was in de beginjaren het geval, dat blijkt nog steeds in 2018 het geval. (Erik VD)
Bij het vallen van de duisternis is de tijd gekomen voor de donkere acts om ervoor te zorgen dat die poorten van de Hel weer eens compleet open gaan. Dimmu Borgir (****) laat de lichten letterlijk doven op de Prison stage. Hun symfonische black metal bezorgt je koude rillingen, het lijkt wel alsof we in een satanisch ritueel zijn terecht gekomen. De band brengt uiteraard oudere songs, maar plaatst ook de nieuwe schijf 'Eonian' in de picture. Frontman Shagrath vroeg of we klaar waren voor de Apocalyps. Die werd meteen ingezet door “ Progenies of the Great Apocalypse” waarbij alle registers nog eens werden open gegooid. Prompt verdween de zon achter de wolken, en hulde Alcatraz zich in complete duisternis en dan moest de echte Apocalyps nog komen. (Erik VD)
Liet Dimmu Borgir die Apocalyps ontstaan, dan deed Satyricon (*****) daar nog een paar schepjes bovenop. Het grote verschil met hun voorganger is dat Satyricon veel melodieuzer tot intensiever klinkt. Vooral de duivelse stem van Satyr (Sigurd Wongraven) die recht door merg en been gaat, drijft je, eens onder zijn invloed gekomen, tot absolute waanzin. Gerugsteund door muzikanten die net door die donkere melodieuze riffs de vier ruiters van die Apocalyps pas echt doen verrijzen, verlegt Satyricon dan ook een grens waar eigenlijk geen grenzen zijn binnen het donkere Black en aanverwant metal gebeuren. Zowel vocaal als instrumentaal voelt het aan alsof een griezelige klauw je meesleurt naar de diepste kelders van de hel, waar de vuurtongen je voetzolen likken.
Kortom, was de temperatuur op deze tweede festivaldag al vrij hoog, dan doet Satyricon door middel van opborrelende lava komende uit voornoemde Hel, het tot een absoluut kookpunt stijgen. Diep onder de indruk, keken we na dit optreden onze eigen demonen dan ook strak in de ogen, en bleven totaal van de kaart achter in de meest duistere hoek van onze ziel. (Erik VD).
Na al die duistere gedachten was een lekker feestje een welgekomen verademing. Voor het eerst op deze tweede festivaldag was de festivalweide echt goed vol gelopen tot ver naar achter. Limp Bizkit (**) trok ons in het verleden net door de charismatische houding van Fred Dust gecombineerd met aanstekelijke songs ook als niet fan van het genre telkens over de streep. Helaas op Alcatraz Metal Fest zorgde dat ellenlange geleuter tussen de songs ervoor dat we eerder een uit de hand gelopen talkshow voorgeschoteld kregen, dan een concert. Nochtans waren er voldoende leuke meezingers zoals “My Generation”, “Rollin'” en “Take a Look Around” die de ook ons deden opspringen. Eveneens al dan niet geslaagde covers deden ons enerzijds meezingen, anderzijds eerder de wenkbrauwen fronsen. De fans zal het echter worst wezen, want we zagen mensen van vooraan tot helemaal achteraan mee dansen, springen en compleet uit de bol gaan. Iets waar eigenlijk bijna geen enkele band is in geslaagd tijdens het weekend stelden we naderhand vast.
Kortom, Limp Bizkit bracht een concert dat zal zorgen voor heel uiteenlopende meningen. Ons kon Limp Bizikt deze keer echter niet overtuigen, doordat te focus iets teveel lag op ellenlang geleuter, en te weinig op de muziek zelf. Maar entertainment en een wervelend volksfeest, Dat kregen we dan weer wel voorgeschoteld. (Erik VD)
Het Italiaanse Ufomammut (****) brengt een eigenzinnige mix van doom, sludge, psychedelica en stoner. De heren hebben negen full-albums uit sinds hun opstart in 1999 zodat we ons aan een bloemlezing van hun werk mogen verwachten. Toen we de band zagen aantreden op Dunk!festival enkele jaren geleden schreven we daarover: ' De snoeiharde gitaar/drum uithalen, gecombineerd met uiteenlopende beelden op het scherm, zorgden voor een oorverdovende en hard einde van een geslaagde dag. De songs zijn heel langdradig van opbouw, gaan soms de trage Doom weg op, om dan als een slag in je gezicht uiteen te spatten.'
Ook op Alcatraz Metal Fest werd deze stelling nog wat meer in de verf gezet. Als ultieme slaapmutsje, kregen we dus vooral een uiterst donkere psychedelische trip voorgeschoteld. De perfecte, rustgevende afsluiter van deze tweede festivaldag dus, waarbij we geen geestenverruimende middel nodig hadden, om in hogere sferen terecht te komen. (Erik VD)
dag 3 - zondag 12 augustus 2018 - Alestorm feest erop los, Behemoth laat Dimmu Borgir een poepje ruiken en nostalgisch Helloween
Het gespreksonderwerp van de dag bleek dat optreden van Limp Bizkit op zaterdag. De pro en contra's vlogen in het rond. De meningen liggen tot op heden nog steeds ver uit elkaar. Dit geheel terzijde maken we ons op voor de laatste festivaldag. Er was toch opvallend meer volk komen opdagen dan op de twee vorige festivaldagen hadden we de indruk. Ondertussen was er ook een programmawijziging en zou Sepultura omstreeks 22u30 spelen op de SWAMP stage en werd Exhorder verplaatst naar de Prison Stage. Terwijl Helloween met hun tour 'Pumpkins United' twee uur het beste van zichzelf mocht geven tussen 22u en middernacht, om de deze festivaldag af te sluiten.
Dag 3 begon wat vreemd, een grote massa death metal fans stond samengetroept in de Swamp stage, om tot de conclusie te komen dat Pestilence pas na Orden Ogan zou optreden…de reden dus ook waarom de affiche werd aangepast. Soit, ik slofte naar Orden Ogan (*) en aanschouwde enkele minuten de Wild West Metal (what’s in a name??!!). Neen, dan nog liever de pogingen tot hanteren van instrumenten in de ‘Monster tent’ aanhoren hehe. Dusja, terug naar het begin, want Pestilence (***) stond deze keer wel paraat. Hollander Patrick Mameli is nog de enigste originele bandlid van deze death metal band met fusion en progressieve invloeden in verwerkt. Met hun recentste plaat ‘Hadeon’ – die goed door de media werd ontvangen – was dit voor de meeste toeschouwers een nieuwe kennismaking met deze band. Voor de ietwat oudere fans zullen topplaten ‘Consuming Impulse’ en ‘Testimony of the Ancients’ nog verdacht goed in hun geheugen gegrift staan. Duidelijk werd dit toen nummers “Dehydrated”, “Chronic Infection”, topper “Out of the Body” van hun 2e album werden gespeeld en “Subordinate to the Domination” en “Commandments” van hun debuutplaat de zaal wild maakten. Waarschijnlijk zullen velen ook hun wenkbrauwen gefronst hebben bij de kleine gitaarsteel die door de frontman werd gebruikt.
Niettemin, deze show smaakte naar meer. Een circlepit werd aanbevolen door de band, ondanks het – volgens hen – vroege ochtenduur. Geen probleem voor de meesten, want ik durf wedden dat ze al erger hebben meegemaakt ;-) (FL)
Op naar de volgende death metal band dan: Gruesome! (***1/2) Ooit begonnen als eerbetoon voor legendarische gitarist/zanger Chuck Schuldiner van de band Death, ondertussen al bezig met het creëren van eigen muziek in dezelfde stijl. Oké, een nummer van hun held mocht niet ontbreken, en wat voor één!! “Pull the Plug” werd door deze mannen als afsluiter gebruikt in hun setlist en de headbangers en luchtgitaristen hadden de tijd van hun leven! Maar zoals gezegd: ook eigen materiaal klonk in de gekende Death stijl en het was likkebaarden. Fans van deze muziek moeten zeker en vast een hun albums ‘Savage Land’ en ‘Twisted Prayers’ uit 2018 checken! Gitaartechnisch stond deze band pal en koppel daar de uitstekende strot van Matt Harvey aan en je hebt een dodelijk collectief. Oké, niet alles verliep op hoog niveau, maar toch chapeau om deze muziekstijl en herinneringen terug naar boven te brengen! (FL)
Volgende band stond paraat op het hoofdpodium en betrof een reünie van Exhorder (**1/2). Deze thrash band met een grote portie groove in verwerkt heeft in de beginjaren ’90 twee albums uitgebracht, maar in 1994 werd de stekker uitgetrokken. Voor sommigen zal deze band niet zoveel belletjes doen rinkelen (ja, ik ben erbij), maar blijkbaar waren velen paraat om een oorlog te starten in de pit. Als je natuurlijk van jezelf als band zegt: ‘hoe meer jullie drinken, hoe beter wij klinken’,dan ontbeer je toch zelfovertuiging. Iets wat helaas ook merkbaar was tijdens de show. Nee, helaas zijn er betere thrash bands met voldoende groove in hun spel. (FL)
De Ierse band Primordial (***1/2) brengt een mix van Celtic Folk en black metal. Als openingsact op de derde festivaldag is het uiterst moeilijk om een vermoeid publiek echt over de streep te trekken. Echter slaagt Primordial er wel in duistere walmen over de SWAMP stage te doen waaien, die mooi aansluiten bij de donkere afsluiters van de tweede festivaldag. Leuke act om nog een beetje langer in die atmosfeer te vertoeven , deze Primordial. De Folk elementen doen ons eerder denken aan sage en legendes uit volksverhalen. De meest in het oog springende bandlid is frontman Alan Averill die net door zijn tomeloze inzet en stem die eerder vernoemde sage en legendes letterlijk tot leven brengt, alsof mystieke wezens elk moment uit het niets om de hoek zullen verschijnen. Heel intens allemaal, maar we konden ons niet van de indruk ontdoen dat deze bijzonder aantrekkelijke Folk/Black muziek het best tot zijn recht komt in een intieme en donkere omkadering, en niet op klaarlichte dag. (Erik VD)
Tijd voor een aantal wild piraten feestjes. Alestorm (****) heeft de gewoonte om, met het verstand op nul, een wervelend feest te doen ontstaan. De festivalweide is prompt heel goed vol gelopen. De band heeft er, naar goede gewoonte, weer enorm veel zin in. Alestorm neemt zichzelf niet al te serieus, er is al genoeg miserie in de wereld. Een opblaasbare eend, kilts, piratenliederen en veel bier. Het werd ons allemaal voorgeschoteld. Alestorm zorgde voor een zee van crowdsurfers, en de eerste echte grote wall of death. Er ontstaat prompt een indrukwekkend Folk/powermetal feest zoals je niet vaak tegen komt. Na al die donkere acts van voorheen, was dit volksfeest een ware verademing. Zowel de band als de fans tot ver naar achter gingen dan ook compleet uit de bol. Een uur lang worden alle registers open gegooid, en zien we naderhand niet anders dan lachende gezichten richting bar of SWAMP stage wandelen. (Erik VD)
Het optreden van de Amerikaanse melodieuze death metal band The Black Dahlia Murder (***) is prompt een domper op de feestvreugde. De band brengt een chaotische, oorverdovende set naar voor, die recht door je hart boort. Door de bonkende drum en gitaar riffs, en daarop volgende onaards aanvoelende vocalen, ontstaat een kortsluiting in je hoofd die je tot waanzin drijft. Alsof je zonder medelijden tegen een muur van geluid wordt gekwakt, telkens opnieuw en opnieuw. Helaas gaat alles net iets te veel die monotone kant uit, waardoor de aandacht gaandeweg verslapt. Een beetje meer variatie had gerust gemogen. Maar de aanhoorder die zich gewillig laat hypnotiseren door die verschroeiende klanken, vertoeft wellicht in hogere en donkere sferen, ver verwijderd van de realiteit. (Erik VD)
Geef ons , wat de mens onderdompelen in duistere atmosferen betreft, echter maar de Poolse symfonische blackened/death metal gezelschap Behemoth (*****). De gedreven manier waarmee de band op klaarlichte dag de zon doet verdwijnen achter donkere, dreigende wolken is best indrukwekkend te noemen. Net door het voortdurend schipperen tussen harde en meedogenloze death metal en satanische Black Metal rituelen, zorgt Behemoth voor een intensieve totaalbeleving waardoor het angstzweet je op de lippen staat. Frontman Nergal onderging ondertussen een beenmergtransplantatie en overleefde leukemie, maar daar is niets van te merken. De frontman ontpopt zich tot een ware volksmenner die zijn gelovigen bekeert tot het ultieme duister. Keer op keer krijgen we koude rillingen dankzij die bijzondere demonische stem van Nergal. Gerugsteund door muzikanten die door al even verschroeiende klanken, letterlijk vuurballen op het publiek afschieten tot niemand meer overeind staat. Die vuurtongen van de Hel komen zelfs van alle kanten, het lijkt wel alsof Behemoth in een uur tijd die poorten naar die Hel nog maar eens volledig heeft open gegooid, en demonische wezens het prompt van de mensheid gaan overnemen. Veel intenser en donkerder zou het de rest van de dag en avond niet meer worden. Pentagrammen werden in brand gestoken, de heren hulden zich in Duivelse maskers, waarna het licht aan het einde van de tunnel pijn deed aan de ogen. Indrukwekkend.
De horens gingen vlak daarna in stilte in de lucht, als eerbetoon aan Phil B. die in 2013 overleed, vlak voor hij zou moeten optreden met Channel Zero. Een intens moment dat zorgde voor een krop in de keel, werd gevolgd door een al even indrukwekkend applaus. ! (Erik VD)
De Franse post metal act Alcest (***1/2) bracht uiteindelijk een beetje rust in ons hoofd. De dromerige, ingetogen manier waarop de band rond Neige je raakt hoort misschien niet thuis op een metalfestival. Maar Alcest slaat en zalft tegelijkertijd. En doet je door het brengen van melancholische klanken zweven over de vloer waardoor je onder hypnose gebracht, compleet één wordt met de omgeving. Na al die overdaad aan geweld van de laatste dagen kon Alcest ons tot gemoedsrust brengen, zonder ons in slaap te wiegen. Eerder door telkens die gevoelige snaar heel diep te raken. Een verademing deze Franse band, zoals we niet vaak tegen komen op een doorsnee metal festival. (Erik VD)
Het Zweedse In Flames (*****) ontstond in 1990 en zijn ondertussen uitgegroeid tot pioniers binnen het typische melodisch death metal. Ondertussen voegt de band ook groove metal en zelfs metalcore toe aan hun sound. Daar waar we in het verleden al de vaak te indruk hadden dat en monotone set werd afgeleverd, zit er anno 2018 veel meer variatie in de muziek van In Flames. Meer nog , de heel spraakzame frontman Anders Fridén ontpopt zich zelfs tot een klasse entertainer. In het verleden bleven we al te vaak op onze honger zitten door dat gemis van enige spontaniteit van zijn kant uit. Anno 2018 staat een band op het podium die enorm veel spelplezier uitstraalt. Dat heeft zijn uitwerking op het publiek, die nog maar eens totaal uit de bol gaat. Crowdsurfers vliegen in het rond, tot jolijt van Anders Fridén die de fans aanspoort tot nog meer bewegen en meebrullen.
Kortom, In Flames ontpopt zich meer dan ooit tot een sterk geoliede machine, die perfectie van bespelen van instrumenten en vocalen, combineert met hoge dosissen spontaniteit. (Erik VD)
Het Amerikaanse Cannibal Corpse (****) zijn actief sinds 1988 en uitgegroeid tot één van het meest toonaangevende death metal bands. De band blijft, ondanks gedoodverfde opvolgers aan de deur kloppen, stevig in het zadel zitten. Ook live is Cannibal Corpse niets meer of minder dan een oorverdovende geluidsmuur die alles en iedereen plat walst. Op Alcatraz zet Cannibal Corpse dat nog maar eens in de verf. De band doet niet aan lange bindteksten of strelen. Nee, vanaf die eerste noot zodanig rauw, verschroeiend en luid uithalen zodat je in een roetsjbaan richting putten van de Hel bent terecht gekomen, zonder de mogelijkheid om terug te keren op Aarde. Eens een mokerslag in het gezicht je treft, voelt een optreden van Cannibal Corpse aan alsof honderden bulldozer over je hoofd zijn gedenderd. Dat was circa dertig jaar geleden al het geval, dat is anno 2018 nog steeds zo. En daarvoor moet je wel heel sterk in je schoenen staan. Missie '’vermorzel SWAMP stage'’ geslaagd!
Alcatraz metal fest 2018 sloot af met een wel heel bijzondere show: Helloween Pumpkins United (*****). Op het podium stond niet alleen de huidige bezetting van Helloween. Ook voormalige leden zoals Kari Hansen en Michael Kiske waren aanwezig, wat dit optreden toch een unieke totaalbeleving maakt voor elke fan van Helloween. Die mooiste momenten waren dan ook als beide zangers hun stem samenvoegen met deze van huidige zanger Andi Deris. Dan ontstaat een onaards aanvoelende kruisbestuiving die ons een ware krop in de keel bezorgt. Gerugsteund door die typische gitaar en drum salvo's zo eigen aan Helloween, werd de perfectie voortdurend benaderd. Getuige daarvan een verdovende drum solo van Dani Loeble, die sinds 2005 de drumvellen bedient. De band grasduint in hun volledige oeuvre met een twee uur durende show. Dat lijkt best lang, en gezien de wat monotone aard van de power/heavy metal van Helloween, niet voor iedereen vol te houden. De liefhebber van langdradige solo's, hoge stemmen en songs die je met de vuist in de lucht meebrult tot het einde werden echter op hun wenken bediend.
Wijzelf genoten vooral van de hoge dosis spelplezier dat de heren etaleren op dat podium. De plooien lijken glad gestreken, dat blijk als je ziet hoe de drie voormalige zangers gebroederlijk elkaar aanvullen bij mening van die songs. “Are You Metal?” we bleven het naderhand nog schreeuwen toen we huiswaarts keerden. “Heavy Metal (is the law)”, “If I could Fly”, het zijn één voor één songs die ons terugbrengen naar onze jeugdjaren toen we daarop stevig stonden te headbangen. Elk van die songs werden met zoveel vuurkracht gebracht, dat we er prompt koude rillingen van kregen. De ene vuurpijl na de andere vuurpijl schiet Helloween op de massa af. De heel mooie beelden vormen daarbij trouwens een meerwaarde.
Besluit: Helloween Pumpkins United tour was een totaalspektakel van licht, beelden, riffs tot drum partijen zo eigen aan het genre power tot heavy metal dat ons doet terugkeren naar de jaren '80. Deze nostalgie trip was echter heel bijzonder omdat elk onderdeel van wat Helloween zo groot heeft gemaakt uit de doeken werd gedaan.
Na twee uur genieten tot de toppen van onze tenen., verlieten we met een brede glimlach de festivalweide nog steeds neuriënde “Are You Metal!”.
Setlist: Let Me Entertain You (Robbie Williams song) //Halloween //Dr. Stein //I'm Alive //Are You Metal? //Perfect Gentleman //Starlight / Ride the Sky / Judas (Kai Hansen medley) //Heavy Metal (Is the Law) //If I Could Fly //Pumpkins United //Drum Solo (Ingo Tribute )//Livin' Ain't No Crime (Partial) //A Little Time //Sole Survivor //Power //How Many Tears ///Encore:///Eagle//Fly Free //Keeper of the Seven Keys (partial) ///Encore 2://Future World //I Want Out
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2018/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Lokerse Feesten 2018 – DAG 9 - Gary Numan, Front 242… - Zwarte zaterdag met bands in vorm
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-11
Wim Guillemyn
De zwarte scene was afgezakt naar Lokeren voor o.m. de oerband van de EBM met name Front 242.
Gary Numan mocht de avond, voor een reeds aardig volgelopen plein, openen. Na jaren min of meer in de vergetelheid doorgebracht te hebben zit Gary Numan terug in de lift. Zijn sound is sedert enkele albums donkerder dan vroeger en ook meer industrial gericht. Een combinatie die samen met zijn unieke stem wel gesmaakt wordt. Vooral zijn laatste album ‘Savages’ is sterk. Het sterkste in jaren. Verleden jaar deed hij ter ere van zijn laatste album ons land reeds aan. Benieuwd of hij met dezelfde set zou afkomen.
Hij opende met “Everything Comes To This” uit het uitstekende album ‘Splinter’ uit 2012. Het was meteen duidelijk dat Numan er zin in had en energiek voor de dag kwam. Meteen daarop volgde “Fall” (een herwerkte song uit ‘Pure’ sessies) gevolgd door “Metal”. Een oud gediende uit 1979 van zijn onvolprezen ‘The Pleasure Principle’.
Zo zat de set goed in elkaar: nieuw werk afgewisseld met oud werk in een typisch modern industrial jasje gestoken. Natuurlijk kwam ook ditmaal zijn dochter Persia meezingen tijdens “My Name is Ruin”. Nogmaals blijkt dat dit een sterk nummer is die wellicht de tijd des tands zal weten te doorstaan. “Cars” en “Are Friends Electric” mochten ook niet ontbreken. Er werd op hoog niveau gemusiceerd en de visuals waren hier en daar anders dan tijdens zijn passage vorig jaar. Op de zang van Numan (intussen al 60 jaar) viel niets aan te merken zodat we ons soms wel afvroegen of er niets op band stond. Maar dat mocht de pret niet drukken.
Intussen stond het plein wel vol. Heel fans voor Front 242 waren naar Lokeren afgezakt. De pioniers van de EBM trekken nog steeds veel (vooral ouder) volk. Het was afwachten welke set ze gingen brengen en in welke versies. Want Front; dat kan een set met snedig versies, met enorm uitgerekte versies of met onherkenbare versies zijn.
Het moet gezegd zijn dat het er meteen bonk op was deze avond. Ze waren in vorm, snedig en heel dansbaar. Opener “Moldavia” vond ik heel sterk. De visuals waren ook heel goed. De set werd goed opgebouwd met weinig trage songs. “Body To Body”, “Religion”, “Funkhadafi” en “No Shuffle” passeerden de revue.
De climax van het optreden bestond uit “Headhunter”, “Im Rhythmus Bleiben” en “Welcome To Paradise”. Dit zorgde ervoor dat ze nog mochten terugkeren voor een bisnummer in de vorm van een fantastisch “W.Y.H.I.W.Y.G.”
Daarna mocht 2 Many DJ’s hun ding doen op het podium. Visueel zijn dit gewoon twee mannen achter een draaitafel. Maar het is geweten dat ze heel goed hun ding doen. Meer jongeren waren het plein opgekomen om te komen dansen. Zo ging de zwarte zaterdag na een geslaagde avond de nacht in …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 – DAG 8 – Kasabian – dEUS – Manic Street Preachers – Warhaus: dEUS rules!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-10
Danny Feys
Het Belgische Warhaus kon dag 8 openen op de Lokerse Feesten , de band rond Maarten Devoldere van Balthazar en z’n vriendin Sylvie Kreusch. Van een leien dakje liep het niet niet. Het nog toekomende publiek bleef behoorlijk statisch en reageerde lauw op hun slome, sensueel prikkelende donkere muziek.
Met zijn diepe , slepende stem kreeg Devoldere het publiek niet op zijn hand. De sfeer was er eentje zoals het weer vanavond , grijs en kil. Enkel bij “Beaches” en “Memory” kregen ze de handen op elkaar. En op hun laatste nummer “Mad World” werd er wat meegezongen. Warhaus stond ietwat te vroeg geprogrammeerd . We hadden hier liever een Moulin rouge podium of een donkere kroeg om hun sound tot zijn recht te laten komen …
Daarna kwamen de Welshmen van Manic Street Preachers. Voor me persoonlijk een aangenaam, prettig weerzien na negen jaar. Ze hebben een nieuwe plaat uit , ‘Resistance is Futile’ , hun 13e intussen, die ze willen promoten aan het Belgische publiek . Manic Street Preachers houdt van live spelen in ons landje . Trouwens, voor James Bradfield en C° is het podium een tweede biotoop.
Ze begonnen met hun grootste “ Motorcycle Emptiness” . De hitmachine bleef op volle toeren draaien. De twee nieuwe nummers namen helaas de vaart wat uit het concert.
Maar het waren de herkenbare “A design for live” , “Tsunami”, “ Kevin Carter”, “You stole the sun from my heart” en de afsluiter “ If you tolerate this “ die luidkeels werden meegezongen.
Een concert in crescendo dat jammer genoeg na een uurtje was afgelopen. Het had wat meer mogen zijn want na 32 jaar zijn de Manics nog steeds top.
Hoofdact van de dag waren dEUS, hoewel ze niet afsloten … dEUS, één van de beste én na vanavond wel dé beste Belgische band! We zagen de band rond Tom Barmam al tientallen keren en ze waren vandaag beter dan ooit. De nieuwe gitarist , Bruno De Groote, deed zowel vocaal als muzikaal Mauro Pawlowski vergeten.
Anderhalf uur speelden ze snedig en strak. Tom en C° waren supergemotiveerd en enthousiast. We hebben ze nog anders gezien.
Vanaf het tweede nummer, “The architect” sloeg het vuur in de pan. De hoogmis ging door met een retestrak “Fell of the floor, Man” , het wondermooie ‘Instant street” , het duistere “Quatre Mains “ , vol ritmewissels, “ Little Arithmetics”, de meebruller “Hotel Lounge” en een nog steeds subliem en zwaar rockend “Suds en Soda”.
Hierna konden we even op adem komen want het was een rollercoaster van vijf kwartier van het beste wat België en ver daarbuiten aan rockmuziek te bieden heeft.
De bis werd ingezet door Tom alleen met “Roses” ; de afsluiter “Nothing really ends” moesten ze ironisch genoeghelaas wat vroeger afsluiten door een plensbui die het podium onderwater zette.
In oktober beginnen ze aan een nieuwe plaat en we kijken er reikhalzend naar uit.
Als afsluiter had Lokeren de uit Leicester afkomstige Kasabian geprogrammeerd. Groot in eigen land maar dat garandeert niet hetzelfde op het vasteland. Helaas voor hen was het terrein na de hevige regen koud en half leeg. Aan hen om dit te kunnen keren, wat helaas niet lukte …
Op het podium amuseerden zanger Tom Meighan en gitarist Sergio Pizzorno zich kostelijk met elkaar maar wij bleven des te meer letterlijk in de kou staan.
Het was maar bij de echt bekende nummers “Days are forgotten” en “Re-wired” dat er meegebruld werd. Maar om mee te klappen , zoals Tom tientallen keren vroeg, werd weinig gevolg aan gegeven .
Ze speelden routineus en tapten ietwat te veel uit hetzelfde vaatje op hun nummers. Het kon het publiek niet ontdooien. Met “Fire” brachten ze hun beste nummer waar we ons konden aan verwarmen , maar het was ook meteen het laatste.
Kasabian - Sterk in eigen land maar hier nog zeker niet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
