Oi Va Voi is een band uit Londen met een Joodse oorsprong, opgericht in 2000. Hun muziek is een mengsel van klezmer, Oost-Europese muziek en dance. Ze brachten drie albums uit, die goed werden ontvangen bij pers en publiek, maar toen viel het plots allemaal stil.
Na die radiostilte van ruim negen jaar maakt Oi Va Voi nu een comeback. In november is er het nieuwe album ‘Memory Drop’ van deze Britse crossoverband die opnieuw een brug slaat tussen hun Joodse- en Oost Europese roots en een modern geluid. Als voorproefje is er de single “Vanished World”, een loungy, bijna triphop-achtge track die vooral de nieuwe zangeres Zohora in de spotlight zet.
Deze “Vanished World” is een beetje Massive Attack meets Christine And The Queens meets Hooverphonic. Lekker poppy, een beetje Orientaals en toch nog geschikt voor Radio 1.
De Canadese rockband Monster Truck brengt de single "True Rocker" uit in de aanloop naar het gelijknamige album dat later dit jaar verschijnt. “True Rocker” is catchy en heel meezingbaar, maar ook een beetje doorsnee. Deze Canadezen maakten reeds betere singles, zoals “Don’t Tell Me How To Live” en “Old Train”.
De muziek van Monster Truck is klassieke rock ’n roll in de stijl van The Darkness, Wolfmother, Airbourne en AC/DC, maar op deze single krijgt de band vocale bijstand van Dee Snider, de zanger van het in 2016 opgedoekte Twisted Sister. Zijn aanwezigheid op de single zal de populariteit van Monster Truck op het internet goed doen, maar een echt memorabele single wordt “True Rocker” daarom nog niet. Laten we hopen dat de band de rest van het album op eigen sterkte volspeelt.
Dee Snider kan je deze zomer aan het werk zien op Alcatraz in Kortrijk, voor Monster Truck moet je wachten tot november. Dan spelen ze als support van Black Stone Cherry in de Trix in Antwerpen.
Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear en Rami Jaffee mogen naast elkaar en in willekeurige volgorde vermeld worden … Het zijn rasartiesten stuk voor stuk , en hebben alle zes een ervaring om U tegen te zeggen.
Al 23 jaar is de band van voorman en massatemmer Dave Grohl aan de gang met 9 studioalbums (+ 25 miljoen verkochte exemplaren). Voor de 'Concrete and Gold'-tour stoppen Foo Fighters gelukkig ook in Antwerpen … én je moest er snel bij zijn, op 20 minuten was het uitverkocht.
Een avond in een verschroeiend tempo waar Dave Grohl meerdere keren pauze moest nemen, zelfs tijdens nummers door, omdat het niet vol te houden is. Die man heeft natuurlijk op zijn 49ste al een gigantische carrière achter de rug, hij vertelde zelf dat hij al 30 jaar in België komt, vroeger in kleinere zaaltjes (met Nirvana) maar nu, en dat vindt hij zelf top, in grote zalen en volle festivals.
“200 nummers hebben we” , zei hij en “we gaan ze allemaal spelen” … ze hadden er duidelijk zin in. (het waren er uiteindelijk 22)
Het is ongelofelijk om te zien dat ze vanaf het begin van de tour op een paar luttele verschuivingen na, een compleet identieke set spelen keer op keer. En toch , het voelt aan dat Dave & co zich keer op keer zich helemaal geven vanaf nummer 1 , “Run”, hij loopt dan ook 3 uur, jawel DRIE uur lang, het podium af en aan tot aan “Everlong”.
Dat er vandaag van een OVERVOL Sportpaleis nog weinig stem zullen hebben , moeten we er maar bij nemen … MET plezier trouwens .
Dat Dave's stem niet 100% zuiver is komt door het 'briesen'; hij laat ook meesterdrummer Taylor elke set een nummer van Queen zingen … fantastisch voor iedereen, gezien Taylor een stem heeft als Freddy Mercury. Grohl drumde nog eens zoals in de goede ouwe tijd van ... Nirvana. Van dat laatste las ik onlangs dat hij nooit meer naar nummers luistert van toen, hij krijgt er steeds de krop van in de keel... De enige die overgebleven was toen, is Pat Smear die de laatste 6 maanden mee tourde met Nirvana.
Tussen de nummers door spreekt hij ons toe, wie zag ons ooit al spelen : 3 kwart roept 'JAAAAAA !!', wie zag FF nog nooit : een aantal steken hun hand op en daarop zegt de meestermensentemmer: 'fuckers'. Heerlijke mens die Dave, een frontman en duidelijk de baas van de groep. “All My Life” als tweede nummer, “Learn to Fly”, “The Pretender” en dan al direct het nieuwere werk : “The Sky is a Neighborhood” ...
Het houdt niet op … het wordt afgewisseld met een oneindige drumsolo waar Taylor helemaal de hemel ingestuwd wordt (hydraulisch), wel 6 meter hoog; nog goed dat Dave er niet zat om vervolgens nog eens zijn been te breken als in 2015. Trouwens , een paar weken geleden deden ze dit in Noorwegen ... een acteur identiek aan Dave Grohl liep bij aanvang van het concert op met gitaar en 'viel' van het podium, een grap van de groep duidelijk, want ondertussen stond Grohl zijn eerste nummer (“Run” alweer) in te zetten... , dit terzijde.
Een cover plots die gevolg geeft aan een medley van covers, “Under My Wheels” van Alice Cooper, “You're the One That I Want/Imagine” (pianowerk van de enige die muziek kan lezen volgens Grohl: nl. Rami Jaffee)/ “Jump” en “Blitzkrieg Bop”. En dan dus “Under Pressure” met Taylor als zanger. Trouwens , hierover vertelt Grohl, “we hebben een advertentie in de krant gezet om een drummer te vinden 20 jaar geleden en we wouden een Beachboy uitziende kerel die een stem heeft als Freddy van Queen, VOILA we hebben wat we wouden”.
Aan de tientallen fans met een kartonnetje met daarop 'can I play Monkey Wrench with you?' zegt Dave dat hij dat niet/nooit meer zal doen na de ‘Kiss Guy’ die dit deze tournee deed, ongelofelijk wat die jongen kon. (zeker eens kijken op youtube) . Hierna zetten ze dit nummer in, “Monkey Wrench”, “Wheels”, “Breakout”, “Dirty Water”, “Best of You”..., iedereen roept, schreeuwt vrolijk mee !
Een korte pauze (begrijpelijk na bijna 2 uur en 45 minuten) wordt ingelast, op de schermen komen Grohl en Hawkins in beeld in de backstage, aan de hand van het geluid uit de zaal bepalen ze hoeveel bisnummers..... meestal 2, wij krijgen er 3 !!
“Times Like These”, “This is a Call” en “Everlong” , zoals vaak de afsluiter al jaren lang.
Grohl wist nog te zeggen dat ze een band zijn die net als anderen zal blijven bestaan ! Met een knipoog naar Mick Jagger & Keith Richards op hun 74 ste ! Dit was een no-nonsense rockshow die je niet mocht missen … onze oren tuiten nog na …of tenminste moet je een volgende keer hen zien en meemaken !
Je redacteur , voor jullie gezien, beleefd en gehoord …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foo-fighters-11-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Terwijl elders in het land het mainstream bandje Foo Fighters een voorspelbaar blik greatest hits opentrekt en de Rode Duivels een stel Costa-Ricanen in de pan hakken, is de meeste geweldige belevenis van de avond ongetwijfeld de passage van het fantastische All Them Witches in de AB.
De band tourt momenteel in Europa voor een stel festivals, maar tussendoor is een zaalconcert natuurlijk lekker meegenomen, en al zeker als dat concert er eentje is in de AB. Hun vorige doortocht, in de sympathieke AB Club weliswaar, werd immers door AB geregistreerd en die opnames bleken de band zo goed te bevallen dat ze de hele zwik als live album hebben uitgebracht, een bijzonder sterke live plaat trouwens, als je ’t ons vraagt.
In een volgelopen AB Box blijkt dat All Them Witches zowaar nog progressie hebben gemaakt. De bedreven flow die hun sound zo kenmerkt blijft behouden maar de songs klinken precies nog strakker en intenser. Bovendien hebben ze een paar kersverse tracks meegebracht en die zijn nergens minder dan wonderlijk.
Ook al lijken ze soms te jammen in de richting van de seventies, bij All Them Witches valt alles steevast in de juiste plooi. Het is retro zonder oubollig te zijn, psychedelisch zonder de verdwalen in een veld vol verdachte paddenstoelen en heavy zonder te verdrinken in een zee van lawaai. Soms voelt het als Jim Morrison die wordt geruggesteund door Kyuss, elders als een soort avontuurlijke Black Sabbath, en tussendoor komt ook even Pink Floyd lonken. En laten we de Jimi Hendrix van Electric Ladyland niet vergeten. Jawel, gitarist Ben Mc Leod verdient echt zo veel lof, zo verheft hij de bloedmooie blues “The Marriage Of Coyote Woman” tot iets buitenaards. Iets later in de set kom All Them Witches in een nieuwe song nog een keertje met een bloedstollende blues opzetten, alle haartjes op onze armen komen recht te staan, dit is kippenvel bij de lopende meter.
De band vindt een harmonieus evenwicht tussen doom, stoner, psychedelica en blues, en steeds klinkt het alsof ze die vloeiende sound ter plaatse uitvinden. Altijd voel je dat een song zomaar kan gaan openbarsten, maar All Them Witches zijn meesters in het ophouden, ze dreigen en laten de songs opborrelen tot die knal er uiteindelijk komt. Soms komt die zelfs niet, zoals in het prachtige “Am I Going Up” dat constant blijft smeulen en gloeien. De song contrasteert perfect met de gloeiende stoner-knalpot “When God Comes Back”, die al headbangend de AB Box in de fik zet. Nog zo een briljant monster is “Swallowed By The Sea”, dat zich in verstilde modus op gang trekt en vervolgens de doom-metal wereld intrekt en uiteindelijk ergens met een noise-palet in de buurt van Swans terechtkomt. Ook dat kunnen ze, lawaai maken en dan net niet in overdrive gaan.
De schitterende bisronde is er eentje om in te lijsten, met een driftig “Mountain” en een stomend “Charles William”. Maar vooral de afsluiter “Blood and Sand / Milk and Endless Waters” is een kwartier lang fenomenaal. Een bijzonder lange track waarbij de rillingen minutenlang over onze rug lopen, constant dreigend, met de gitaar die als een ratelslang constant doorheen de song sluimert en een basgitaar die tot diep in onze darmen dreunt.
Van AB Club tot AB Box tot AB Zaal, mogen we aannemen. Voor volgend jaar misschien, beste AB programmator ? En och ja, als er ook vanavond toevallig opnames zouden zijn gemaakt dan mag daar gerust terug een live plaatje van komen. Heel graag zelfs, want dit was een 18 karaats concert.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Best Kept Secret 2018 – Een overzicht van de drie dagen
Best Kept Secret 2018
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2018-06-08 t/m 2018-06-10
Kimberley Haesendonck
Drie dagen paradijs op aarde. Hoe doet Best Kept Secret dat toch steeds om er voor te zorgen dat je voor altijd met je tent op die fameuze camping wilt blijven, je voeten in het Hilvarenbeekse water wilt vereeuwigen en vooral nooit meer terug naar huis wilt gaan?
Op dag 1, tijdens de weg van de auto naar de camping werd het meteen weer duidelijk waarom. De sfeer zat meteen goed, de vibe die er hing tussen al de aanwezigen was overheersend en de kelen waren gesmeerd en klaar om 3 dagen lang mee te brullen met al die fantastische bands.
dag 1 – vrijdag 8 juni 2018
Of ja, al die fantastische bands is misschien wat veel. Want uiteraard zaten er ook wat tegenvallers tussen het programma. Een van die tegenvallers en eerste act dat mijn muzikale oren tegemoet kwam was Mozes And The Firstborn. Een groepje psychedelische muzikanten uit Eindhoven. “Sad Supermarket Song” was de eerste van hun set en klonk eigenlijk bijna even triestig als de titel van het nummer. “Bloodsucker” klonk al iets meer overtuigend maar gaf me nog steeds niet de ‘goesting’ om te blijven staan.
Rex Orange County had het, in tegenstelling tot Mozes And The Firstborn, minder moeilijk om te overtuigen. Met zijn indie pop songs en zijn overvloed aan schattigheid palmde hij het publiek van stage three met gemak in. Hoogtepuntje was “Loving is Easy”, waarmee deze Brit ongetwijfeld al 1000 hartjes mee doen heeft smelten, inclusief dat van mij.
Jay Som is een multifunctioneel talent. Deze dame maakt slaapkamer muziek, om volledig bij weg te dromen. Ideaal eigenlijk om je Best Kept Secret mee te starten. Tal van stijlen, stemmen en instrumenten worden samen getrokken tot een mooi geheel en schotelen de muziek voor die Jay Som brengt. Haar set was euforisch, met een licht afwijkend kantje richting The Flaming Lips. Soms heel ingetogen en fantastisch mooi, soms heel dansbaar, dat het onmogelijk was om op stil te blijven staan!
Genoeg melig gedoe voor dag 1. Of toch voor eventjes. Tyler, The Creator stond klaar op de One om heel het strand van hun sokken te blazen. Of dat is toch wat ik dacht dat er ging gebeuren. Helaas werd het tegendeel bewezen en overtuigde Tyler alles behalve. Een one-man show, waar zelfs een DJ op het podium vragen te veel is, is misschien toch niet wat het moet zijn. Die fluo vest dat Tyler daar bovenop nog eens aan had, al helemaal niet.
Een les Turks nodig op Best Kept Secret? De Nederlandse band Altin Gün zorgt daar voor! Met hun Turkse psychedelische folkrock haalden ze de zon nog harder tot de Beekse Bergen en zorgden ze voor een temperatuurstijging van 10 graden. Dansbaar, sfeervol en al zeker niet iets om op stil te staan. Een heel goede , opbouwende set met als hoogtepunt hun meest aanstekelijke nummer “Goca Dünya”.
Deerhunter in combinatie met een festival is altijd een beetje vreemd. Topband, top frontman, maar de band kwam op Best Kept Secret niet volledig tot zijn recht. Was het publiek dan niet zo enthousiast? Of was het Deerhunter die de festival-vibe niet zo goed begrijpt? Wie zal het zeggen? Los van dat, zat de set wel goed in elkaar en gaf Deerhunter een sterke live set met veel afwisseling. Hoogtepuntjes waren “Revival”, “Helicopter” en “He Would Have Laughed”.
Waar Tyler een tekort had aan stijl, kwam Arctic Monkeys het podium op met een overkill aan kostuums en nette kleren. De rockster in Alex Turner is met de jaren mee veranderd in een lichte copy van Elvis Presley, gewoon nog net dat tikkeltje beter uitziende. Oh ja, Arctic Monkeys bestaat tegenwoordig niet meer uit 4, maar wel uit 9 man die er mee voor zorgden om die nieuwe plaat zo goed mogelijk te laten klinken. Jammer van die nieuwe formatie, maar laat dat nu niet hetgene zijn dat ik aan mijn hart liet komen. Met een wel opbouwende set, een goede afwisseling van zowel nieuwe als oude, als heel oude nummers en een bis die bestond uit onder andere “The View From The Afternoon”, wist Arctic Monkeys de weide van Best Kept Secret als geen ander te overtuigen. De Britten die mee met mij vooraan stonden te brullen waren fan, maar dat was de rest van het publiek ongetwijfeld ook.
Laatste in het rijtje om deze eerste dag af te sluiten was Job Jobse, een DJ uit Amsterdam die de afgelopen jaren enorm aan het groeien is. Met zijn mengeling van Disco, elektronica en House wist hij als geen ander het feest op gang te trekken en iedereen klaar te maken voor de eerste nacht op Best Kept Secret.
dag 2 – zaterdag 9 juni 2018
Eerste act op dag 2 was Pale Waves. Een van de Poulins van Matty Healy van The 1975. Met nog maar juist 1 EP op hun palmares en 2 singles die het niet slecht deden, wist Pale Waves vanaf minuut 1 op dag 2 van Best Kept Secret, te overtuigen. Cathy, dansbaar en van deze muziek krijg je vooral geen zin om stil te blijven staan. Bekendste hit “There’s a Honey” werd dan ook heel enthousiast onthaald door het publiek.
Angus & Julia Stone stonden wel heel vroeg geprogrammeerd op de mainstage van Best Kept Secret. Ideale muziek bij deze warme zomertemperaturen. Een pintje in de hand en de voetjes in het water, klaar om te genieten van deze folkband. Veel introductie hebben ze niet meer nodig. In 2014 stonden ze al eens op het podium van de Beekse Bergen en ook dit jaar deden ze dat zonder al veel moeite. Hoogtepunt voor velen was ongetwijfeld “Big Jet Plane”.
Nilüfer Yanya, een Britse die het net niet tot de top 5 schopte van BBC’s Sound of 2018. Ingetogen en verlegen stapte ze het podium van de three op en begon ze aan haar set. Wat we voorgeschoteld kregen? Schotste, scheefste en aanstekelijkste jazzy soulpop, die nog net niet volledig op het punt stond om iedereen mee te krijgen en te overtuigen. Geef deze madame nog 1 jaar en iedereen zal er zot van zijn.
Wie Best Kept Secret dan wel meteen wist te overtuigen was het Britse Slowdive. Gevestigde waarde in de dreampop en shoegaze wereld en dat was duidelijk te merken aan de massale opkomst voor deze band. Voor een stampvolle en snikhete tent mocht Slowdive het beste van zichzelf geven. En daar slaagden ze met glans in. Hoogtepuntjes van de set: ”When The Sun Hits” en “Alison”.
Nog een band die als geen ander wist te overtuigen op dag 2 waren The Kills. Nog nooit kwam deze band zo goed tot zijn recht als op het podium van Best Kept Secret. Was het het publiek en de omgeving wat Alison Mosshart zoveel zelfvertrouwen gaf, of was het volledig iets anders? Wie zal het zeggen. Alleszins deed het haar deugd, want The Kills kwamen, zagen en overwonnen.
En als we dan toch het rijtje ‘vrouwen op Best Kept Secret’ opsommen, past Warpaint hier perfect in de rij. Al was hun optreden iets minder overtuigend dan anders. Het geluid verwaaide een beetje op het grote podium en de songs kwamen niet volledig tot hun recht. Met een zeer sterke setlist, maar een slechte plaats om te spelen kon Warpaint het publiek van Best Kept Secret maar half overtuigen. Zonde voor zo een band vol potentieel.
Ook België mag niet ontbreken op de line-up van dit mooie festival. Dit jaar koos de organisatie voor het grote lawaai dat de naam Cocaine Piss met zich meedraagt. Ruig en fataal zoals altijd, maar laat ons zeggen dat de sfeer precies nog net iets beter zat dan anders. Ik had het gevoel dat de Nederlanders hun ogen soms niet konden geloven en niet wisten wat er gebeurde. Met een korte (standaard bij deze band hun optredens), maar zeer krachtige set, waarbij een mengeling van nieuwe en oude nummers naar boven kwam, wist Cocaine Piss Best Kept Secret in te palmen en maakte ze iedereen klaar voor een stevige nacht.
De headliner-eer voor dag 2 ging naar The National, die met hun ingetogen nummers het publiek moesten inpakken vanop de mainstage. Het eerste deel van hun show kwam niet zo overtuigend over en mensen bleven niet geboeid waardoor er te veel gebabbeld werd tussen en door de nummers. Wanneer “I Need My Girl” begon, wist de band te overtuigen en de nodige aandacht te trekken waardoor het tweede deel van hun set er met kop boven uit stak. “Vanderlyle crybaby geeks” werd zelfs in een akoestisch jasje gestoken en was ideaal om dag 2 van Best Kept Secret mee af te sluiten.
dag 3 – zondag 10 juni 2018
Heel moe, maar nog niet helemaal voldaan begon de massa en vooral ikzelf aan dag 3 van Best Kept Secret. Misschien wel een van de hoogtepunten en betere dingen van de afgelopen 3 dagen was Khruangbin. Met een mix van Perzisch, Aziatisch en stoffig Americana brachten ze zo een ontzettend goede show, waar elk nummer op zich klonk om bij achterover te vallen. Perfecte anti-kater muziek om je zondag mee te starten. Binnenkort ook te zien in de Botanique in Brussel. Bereid u voor op een heerlijk vertoeven!
Yellow Days, is een 18-jarige Britse plattelandsjongen die de voorbije jaren een heel eigen soort pop heeft ontwikkeld. Neem een vleugje Tame Impala en wat elementen van Thundercat en je bekomt wat Yellow Days je te bieden heeft. Een portie lekkere beats met een goede scheut soul bovenop. Gemist? Ga deze jongeman op 10 oktober ontdekken in Café Charlatan.
Nog zo een gezellig bandje was Hinds, bestaande uit 4 Spaanse vrouwen. Op de backdrop klaar en duidelijk: “Hi we’re Hinds, and we came here to rock”. Slordige rock, gebracht door 4 vrouwen die er staan. Heel shockerend is het niet, maar laten we zeggen dat hun optreden ons wel kon smaken. Een perfecte toevoeging aan onze festival namiddag.
75 jaar is hij al, de legende Rodriguez. En dat was te merken aan zijn set. Saai, zonder enig enthousiasme. Wonderbaarlijk zelfs dat zo veel mensen in het publiek zijn blijven staan. Zowel de covers als zijn eigen werk werden ronduit slecht gebracht en daar bovenop stond al het geluid nog eens veel te stil. Conclusie? Een zeer slecht gebracht optreden dat volledig in duigen viel. Duidelijk geen meerwaarde aan de rest van deze festival line-up.
Ty Segall speelde onlangs nog in de Trix op zijn eigen ‘mini festival’. Op dag 3 van Best Kept Secret mocht hij nogmaals tonen wat hij waard is. Hij begon zijn set waar anderen hun set meestal mee eindigen: een psychedelisch nummer van epische proporties. Met zijn Freedom Band staat Ty Segall er beter dan ooit. Niet als frontman, wel gewoon als bandlid waar hij de rest even veel credits mee geeft als zichzelf. Hoogtepunten van de set waren “Every 1’s a Winner” en “My Baby is On Fire”. De toon van dag 3 werd gezet en Segall legde de lat voor alles wat nog volgde meteen enorm hoog.
Waar Unknown Mortal Orchestra in de Ancienne Belgique helemaal niet overtuigde, kon deze band de tent van Best Kept Secret vrij goed inpakken. Met een trein aan hits waaronder “Multi-Love”, “So Good At Being In Trouble” en “Necessary Evil” wisten ze het publiek te overtuigen. Helemaal op punt stond het niet, maar laat ons toegeven dat we wel enorm goede vibes en veel ‘dans goesting’ kregen na het zien van dit optreden. Rematch op Pukkelpop!
Klein stuk pretentie op een podium, maar wat een held die Father John Misty. Met een performance, die live nog 1000 keer sterker klinkt dan op plaat, werkte Father John Misty zich naar de top 5 van beste optredens op Best Kept Secret. “Dissapointing Diamonds are the rarest of them all”, werd ongetwijfeld een hoogtepunt in zijn set. Nog net niet headliner waardig, maar geef deze man nog even en hij sluit over enkele jaren Best Kept Secret af.
Aan alle mooie liedjes komt een einde. Ook aan Best Kept Secret en de ongelofelijke leuke dagen dat dit festival ons weer voorschotelde. De laatste muzikale tonen werden voorgeschoteld door LCD Soundsystem. Een door iedereen gekende band met hier en daar een nostalgisch kantje. Met een grote discobal boven hun hoofd en een podium met gigantisch veel materiaal op, was LCD Soundsystem klaar om er aan te beginnen. Maar waar was al dat publiek gebleven? Het strand stond bijzonder leeg en overal tussen de mensen die er wel stonden zag je gaten. LCD Soundsystem begon er aan en wist meteen de mensen die er stonden mee te krijgen. Op uitzondering van mezelf. De band kwam niet overtuigend genoeg over en werd na een tijdje zelfs heel saai. Zelfs “Daft Punk Is Playing At My House”, een nummer waar het normaal gezien moeilijk is om je voeten niet te laten dansen, kon niet bekoren. Jammer, maar helaas.
En zo werd Best Kept Secret iets minder goed afgesloten dan gehoopt, maar laat dat nu iets zijn dat we niet aan ons hart lieten komen. De nacht was nog jong en volgende editie staan we er sowieso weer met even veel zin. Is het dan bijna 7 juni 2019?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/best-kept-secret-2018/
Organisatie: Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Het was, op de invalswegen naar Sportpaleis, extra druk op deze donderdagavond 7 juni. Dat had in grote mate te maken met twee concerten zowel in Sportpaleis zelf, waar Shakira de zaal liet vol lopen, en in Lotto Arena, waar icoon Bryan Ferry met Metropole Orkest zorgde voor een nostalgie trip van goudwaarde.
Wij zakten af naar Lotto Arena en stelden vast dat Bryan Ferry op zijn 72ste nog steeds in bloedvorm verkeert en zich laat omringen door muzikanten die de magische songs van Roxy Music en Bryan Ferry meerwaarde geven, waardoor deze songs een nieuw leven wordt ingeblazen. Ondanks een weinig verrassende setlist werd dit veel meer dan puur en alleen een leuke nostalgie trip.
Charlie Austen - Een set boordevol soul, Folk en streepjes blues gecombineerd met een hartverwarmende stem en dito uitstraling
Door voornoemde files en dergelijke meer, arriveerden we vrij laat in Lotto Arena. Echter net op tijd om ook nog een stuk van het voorprogramma mee te pikken, en dat hebben we ons zeker niet beklaagd. Charlie Austen stond een beetje bedeesd en vrij eenzaam op dat immense podium. Deze jonge artieste vermengt Folk elementen met een bijzondere soulvolle stem tot aankleding. Charlie Austen had het aanvankelijk niet gemakkelijk om een overvolle Lotto Arena stil te krijgen. Maar slaagt, door middel van die enorm hartverwarmende stem en uitstraling, erin een soort huiskamerconcert atmosfeer te creëren.
https://www.youtube.com/watch?v=2CG417oG9yc
We werden er bij het binnen komen van de zaal er zelf stil van, en bleven gewoon even staan kijken en genieten van zoveel eenvoudige schoonheid die ons in vervoering bracht. Als je in een overvol Lotto Arena een publiek dat duidelijk enkel en alleen maar komt voor de headliner zonder enige moeite uit je hand kunt doen eten? En in diepe ontroering brengt? Dan moet je wel uit het heel goede hout gesneden zijn. En dat is een artieste als Charlie Austen, die ook als bandlid van Lux Lisbon haar sporen heeft verdiend, zeker en vast. Om die reden lijkt Charlie Austen dan ook een artieste om in het oog te houden naar de toekomst. Een toekomst die er, op basis van die sprankelende optreden in Lotto Arena alleen al, meer dan rooskleurig uitziet.
Bryan Ferry - Waardig ouder worden
In het begin van de set schreef ik in mijn notitieboekje: '' ondanks de sublieme instrumentale omlijsting verzandt het concert iets teveel in het afleveren van een routineklus''. Bij de start van het optreden bleek dat inderdaad een beetje het geval. Ook al werd die set ingezet met een aanstekelijke klepper als “The Main Thing”. Maar Bryan is anno 2018 een beetje als een dieselwagen, eens uit de startblokken geschoten is er geen stoppen meer aan. De registers werden gaandeweg inderdaad meer en meer open getrokken met nog meer pareltjes als “Don't Stop the Dance”, “Ladytron” - waaruit blijkt hoe ver Roxy Music zijn tijd vooruit was in de jaren '70. Ook als is Bryan Ferry zijn stem niet meer wat het ooit geweest is, zijn enorm charismatische uitstraling op het podium is anno 2018 nog steeds stevig overeind gebleven. Die uitstraling waardoor menig vrouwenhart prompt gaat smelten bezorgt je bij songs als “Slave to love” een krop in de keel. Of doet je hart dansen van pure intensiviteit bij het opzwepende “Out of the Blue” - weer een typisch jaren '70 klassieker. Waardig ouder worden, noemen wij zoiets.
Alle registers open bij “In Every Dream Home a Heartache”
Samen met het opengaan van de gordijnen achter podium, werden bij “In Every Dream Home A Heartache” plots alle registers pas echt open gegooid. Een song, die net als op die iconische schijf ‘For Your Pleasure’ op gang wordt getrokken door Bryan Ferry die op een eerder ingetogen wijze de toch wel pakkende tekst langzaam deed opborrelen naar die iconische climax waarbij al die registers, ook instrumentaal werden opengegooid tot een wervelstorm ontstaat, die alles omver blaast.
Het was meteen het startsein voor een wervelende finale. Tijdens het al even indrukwekkend “If there is something” kriebelde het al om recht te springen van onze stoel. Bij “To the Strand” was er uiteindelijk geen houden meer aan en stonden prompt alle die hard fans vooraan het podium. Bij “Avalon” zat bijna niemand, ook niet in de tribunes, nog op de stoeltjes. We zagen koppels met elkaar dansen alsof ze de Lotto Arena voor zich alleen hadden. Fans de tekst meezingen uit volle borst, of gewoon in stilte genieten van zoveel innerlijke schoonheid.
https://www.youtube.com/watch?v=dAIR2a3bbdA
'A Whaling Saxofoon'
Dat de instrumentale omlijsting een meerwaarde vormde binnen het geheel? Daarover bestaat geen enkele discussie. Bryan Ferry laat zich omringen door klasse instrumentalisten. Waaronder de gitaar virtuoos en oudgediende Chris Spedding, die ons meerdere keren met verstomming sloeg. Daarbovenop waren we meermaals onder de indruk van de verdovende baslijnen van Jerry Meehan of drum salvo's van Luke Bullen. Uiteraard zorgt de inbreng van dat orkest voor die extra pit om elke song naar een nog meer onaards niveau te doen opstijgen. Maar ondanks al die virtuositeit is het de saxofonist Jorja Chalmers die de gouden medaille in de wacht sleept. Haar inbreng, sensuele danspassen maar vooral de indrukwekkende saxofoon klanken die ze uit dat instrument tovert, lieten een meer dan diepe indruk op ons achter.
Toen Bryan iedereen nog eens voorstelde, kregen elk van de bandleden een welverdiend applaus. Maar Jorja kreeg eerder een oorverdovend applaus dat de Lotto Arena op zijn grondvesten deed daveren - bij wijze van spreken. Om maar te zeggen, we waren dus duidelijk niet alleen met deze mening. Haar inbreng binnen het geheel was, zonder afbreuk te doen aan de andere muzikanten, dan ook meer dan indrukwekkend te noemen.
https://www.youtube.com/watch?v=YmvDvDurXj4
Finale naar een ultieme climax
Sluitstukken “Love is the drug”, “Let's Stick together” en “Virginia Plain” deden het dak er uiteindelijk compleet af gaan. Als kers op de taart werd daar “Jealous Guy” aan toegevoegd, een song die je in tranen en met de krop in de keel achterlaat, om deze avond met een knal af te sluiten. Naast de virtuositeit van Bryan en zijn instrumentalisten, was het bij deze laatste song backing vocalist Hannah Khemoh die de haren op onze armen compleet deed recht komen.
Kortom. Een indrukwekkend einde van deze avond, die traag op gang kwam maar uitmondde in een verschroeiende finale
https://www.youtube.com/watch?v=ePszGjvFfWI
Besluit
Bryan Ferry bracht geen setlist naar voor met verrassende songs, maar eentje waarbij we - als fan van het eerste uur - op het puntje van onze stoel zaten te genieten van begin tot einde. Na tien songs op een gezapige wijze, werden de registers pas echt compleet open getrokken toen die gordijnen open gingen. Vanaf dat moment kwam er geen einde aan de mokerslagen en kippenvelmomenten. Bryan is niet meer zo goed bij stem als vele jaren geleden, dat is ook niet zo verwonderlijk gezien zijn leeftijd.
Echter straalt hij nog steeds dat natuurlijk charisma uit waardoor je prompt overslag gaat en gewillig uit zijn hand eet. De muzikanten van dienst, dat iconische orkest op de achtergrond en die verschroeiende finale nadat die gordijnen compleet open gingen, zorgden ervoor dat de fans van het eerste en het laatste uur het optreden nog lang zal verheugen.
Ook wij dansten, zongen uit volle borst en pinkten zelfs menig traan weg bij zoveel innerlijk genot.
Setlist
The Main Thing // Don't Stop the Dance //Ladytron //Out of the Blue //Oh Yeah //A Waste Land / Windswept //Bête Noire //Zamba //Stronger Through the Years //Slave to Love //Bitter-Sweet //In Every Dream Home a Heartache //If There Is Something //Re-Make/Re-Model //Do the Strand //More Than This//Avalon //Love Is the Drug //Virginia Plain //Let's Stick Together //Jealous Guy
Ism Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Greenhouse Talent
Gisteren zakten we af naar het Sportpaleis voor de langverwachte kick-off van Shakira’s ‘El Dorado’ tournee. Het concert dat Shakira vorig jaar in november nog uitstelde door stemproblemen, vervult alle verwachtingen. De doorwinterde wereldster zorgde voor het feest waar iedereen op aan het wachten was. ‘El Dorado’ is al het elfde album op haar palmares. De monsterhits waarmee de Colombiaanse zangeres sinds haar dertiende de wereld mee bekoort, volgen elkaar in zo’n hoog tempo op dat haar show gedragen wordt door fantastische meezingers!
De verwachtingen liggen natuurlijk extreem hoog. Wanneer Shakira niet helemaal stemvast de spits afbijt met “Estoy Aqui”, houdt het publiek haar hart vast. De haarscherpe ballade die volgt bewijst echter het grote talent van de zangeres. De massa is bedeesd, als uit het veld geslagen door de verschijning van de latina. Maar daar komt al snel verandering in wanneer “Me Enamoré” door de zaal giert. Het feest begint. De confetti knalt.
Het publiek kan onmogelijk stilzitten op onder andere “Waka Waka” – het WK-lied en nog steeds één van haar grootste hits, “Chantaje”, “La Bicicleta” en zo gaat het maar door. Shakira huppelt vrolijk alle hoeken van het podium af. Haar knotsgekke moves doen haar sterke stem niet minder klinken. Meer confetti, meer vuurwerk en meer feest is de lijfspreuk van de avond.
Het is verbazingwekkend hoe veelzijdig Shakira is. Ze brengt pop rock, electropop, reggaeton, latin pop en dance en dat telkens met die heel eigen, typische stem van haar. Hier en daar is zelfs een flard reggae te horen en ook Oosterse invloeden zitten verweven in haar show wanneer ze gaat buikdansen. De afwisseling zorgt voor een onophoudelijke resem verrassingen. Het publiek dat haar komt bewonderen is al even gevarieerd; jong en oud swingt ongegeneerd mee!
De show krijgt een extra dimensie door de deuren die ze opent naar haar persoonlijk leven. Heel even kunnen we een glimp opvangen van haar twee zoontjes wanneer ze de foto op haar gitaar op groot scherm projecteert; een trotse mama glundert. Haar liefdevolle bindteksten maken haar weer even meisje, waarna ze met uitdagende heupwiegen de sterke en verleidelijke vrouw in haar naar boven haalt. Als Unicef Goodwill Ambassador en oprichtster van de Pies Descalzos Foundation kaart ze in een bindfilmpje het probleem aan van een wereldwijd tekort aan onderwijs bij jonge kinderen. Dit toont weer eens een andere kant van de wereldster.
Shakira geniet en geniet en geniet. Wanneer ze door de menigte loopt naar de b-stage verder in de zaal, omarmt, high-fivet en handkust ze. Het leuke aan deze show is dat Shakira heel echt is. Met een welgemeende glimlach is dit haar thuis: op het podium. Ze draagt hier geen masker.
Shakira moet je eens live gezien hebben: de heuse show wordt namelijk met pracht neergezet. Noch verveling, noch twijfel viel te bespeuren bij de opgezweepte massa fans. Het optreden wordt gekenmerkt door pure klasse van een ontegensprekelijke wereldster met bakken ervaring.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/shakira-07-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Becks muzikaal gedachtengoed is ondoorgrondelijk … De veelzijdige duizendpoot Beck Hansen heeft een nieuwe plaat uit ‘Colors’ en is , naast z’n sing/songwriting en 60sgevoel, verwant aan z’n mishmash van pop , rock , funk , hiphop, r&b, 80s dance en latino; een muzikale potpourri die ‘Mellow gold’, ‘Odelay’ en ‘Midnite vultures’ ophoest. Dit is vakmanschap, kunde en ingeniositeit van kwetsbare en openhartige nummers. Twee avonden waren in een mum van tijd uitverkocht voor de bezige bij, die al een pak albums en projecten achter zijn naam heeft .
Onze rasartiest speelde een set die deed denken aan die van twee jaar terug op het Werchter festival . Een mate van zekerheid ervaarden we , een ‘mix bizness’ en songwriting met een straf , strak spelende band en backing vocalisten, zonder al te veel tierlantijntjes in een pracht van veelkleurige lights en projecties.
Zijn nummers hebben een eigen muzikale invalshoek , gekenmerkt van grooves, adrenalineboosts , meezinggehalte en intimiteit, gevoeligheid. Beck en z’n band amuseerden zich , het publiek ervaarde een feest- en zomergevoel . Mijlpaal in de backcatalogue is en blijft ‘Mellow gold’ , die z’n stempel drukt op de set . Als opener meteen een knaller, “Loser”, iets later “Beercan” en verderop “Devil’s haircut” . “Up all night” en “Wow” uit de recentste plaat behouden die dynamiek en opwinding. Het publiek is in de juiste stemming .
Het eerste deel van de set is beduidend extravert, in het midden gaat hij solo akoestisch . Fragiel en pakkend klinkt het als hij “Last cause” inzet, gevolgd door “Gemma ray”. Moeiteloos stapt hij over in een sober “Rasperry beret” . Hij trekt het publiek volledig naar zich toe . Een schoner eerbetoon kon Prince zich niet voorstellen.
Hij herneemt met enkele sfeervolle nummers en schroeft het tempo op met de feestelijkheid in “Dreams” , “Colors” en steekt dampende hitsige funk in “Sexx laws” en een rockende groove op “E-Pro”. Een uitmuntend , uitgediept “Where its at” stelt de band op grappige wijze voor, en artiesten worden in een plezierige, aangename jam geëerd, o.m. Chic “Good times” – “Miss you” (Rolling Stones) en “Cars” (Gary Numan) .
De heren amuseerden zich kostelijk en het publiek heupwiegde en handclaps volgden.
Kortom , de concerten van Beck zijn Safe, Good en Beautiful.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Binnen het post punk gebeuren is de uit Londen afkomstige Shriekback geen onbekende meer. De band werd in 1981 opgericht door ex-XTC keyboardspeler Barry Andrew en Dave Allen (Gang of Four). Later voegde gitarist Carl March (Out On Blue Six) zich bij de band. Het debuut schijf ‘Care’ (1983) was een schot in de roos. Shriekback drukt door de jaren heen zijn stempel op het typisch post punk gebeuren. Voor hun ondertussen veertiende plaat ‘Why Anything? Why This?’ keert de band terug naar zijn originele line-up met toevoeging van bassist Scott Firth (P.I.L.) en Marty Barker.
Shriekback heeft zich, heel bewust, nooit willen vastpinnen op één muziekstijl. Dat was in het verleden zo, en is nog steeds het geval. Dit is bovendien de grote sterkte van de band, en de reden waarom ze anno 2018 nog altijd staan als een huis. Ook op de nieuwste schijf worden andere wegen ingeslagen. Hoewel, heel subtiel, die donkere kant van hun muziek uit de jaren '80 stevig overeind blijft staan, horen we deze keer bijvoorbeeld ook een vette knipoog naar de blues terug. Het is echter de meeslepende tot aanstekelijke kant van de zaak die ons het meest over de streep trekt.
Songs als “Shovelheads”, “And the Rain”, “Catmandu”, “Such Such are the joys” bevatten klanken die je inderdaad zullen doen zweven over de dansvloer. Elke schakel binnen de band is daarbij even belangrijk, er valt nergens een speld tussen te krijgen. Er is dus geen instrument dat boven de ander uitsteekt. Eveneens neemt de prachtige vocale inbreng niet de bovenhand. Nee, net de kruisbestuiving tussen elk van hen trekt ons het meest over de streep. Zoals we aangaven, ondanks het aanboren van nieuwe wegen, blijft de typisch post punk atmosfeer nog steeds overeind staan. Dat blijkt bijvoorbeeld aan afsluiter “37”. Waar de band donkere tot weemoedige wegen opzoekt, en zelfs - zoals het hoort bij die muziekstijl - lichtjes gaat dreigen. Maar om te zeggen dat Shriekback er zich gemakkelijk vanaf maakt, en gewoon hun sound van vroeger oppikt en daar dus niets nieuw aan toevoegt, dat is de band enorm tekort doen. Nee, deze band heeft nog steeds respect voor zijn verleden maar durft dus na al die jaren eveneens vooruit kijken. Daarvoor kunnen we alleen maar respect en waardering opbrengen.
Besluit
Shriekback klinkt anno 2018 dus heel fris en monter, alsof het jonge wolven zijn die nog alles moeten bewijzen. De ervaring binnen de scene, resulteert dan weer in perfecte instrumentale en vocale huzarenstukken die ons met verstomming slaan. Daarbij worden geen geluidsmuren gesloopt, eerder gaat het de donkere tot weemoedige kant uit bij Shriekback. Echter, het feit dat deze band na circa 37 jaar nog steeds zichzelf uitvindt, dat noemen we een sterk staaltje.
Kortom, waar veel van die oudere bands vaak trappen in de val niets nieuws meer durven toevoegen aan hun gedoodverfd geluid, wegens het gevaar door de mand te vallen, verlegt Shriekback op deze nieuwe schijf eerder weer zijn eigen grens. Daarbij wordt bovendien voortdurend buiten de lijntjes gekleurd. Laat die avontuurlijke tot veelzijdige aanpak nu de hoofdreden zijn waarom we, ook na meerdere luisterbeurten, compleet overslag gaan voor deze schijf en band.
‘Why Anything? Why This?’ is dus niet alleen een aanrader voor de doorsnee post punk fan van het eerste uur. Zij die houden van bands die zichzelf heruitvinden, zullen hierin zeker hun gading vinden.
Wij waren alvast volledig overtuigd van de nieuwste schijf van deze levende legendes uit de wilde jaren '80. Nu u nog.
1 Shovelheads 5:14
2 And The Rain 5:10
3 Catmandu 3:48
4 Such, Such Are The Joys 5:16
5 Wriggle And Drone 4:03
6 The Painter Paints 4:08
7 Useless Treasure 3:20
8 Church Of The Louder Light 4:03
9 Sons Of The Dirt 3:59
10 Thirty Seven 5:25
Witxes is het ambient/drones project rond de Franse artiest Maxime Vavasseur. De man is een meester in intensieve, vaak oorverdovende drones, zodanig te laten klinken dat niet alleen de trommelvliezen dreigen te barsten, maar dat je vooral wordt meegezogen naar een vrij donkere wereld. Met zijn derde schijf ‘Orients’ , uitgebracht via Consouling Sounds , blijft Witxes begane wegen verder bewandelen. Hij zegt er zelf over: “my mind was clouded, I was distracted by what I now see as meaningless things. I needed to re-focus on what matters to me but the music was struggling because I was struggling with my life in a way”. Dat worstelen met de problemen in zijn leven , keert ook terug op deze schijf. ‘Orients’ is dan ook geen trip voor gevoelige zieltjes. De intensieve drone verbrijzelt uw hersenpan, en jaagt telkens opnieuw een huivering door ons lijf , waardoor we prompt onze eigen demonen in de ogen kijken.
Songs als “Distractions”, “Destructions”, “Rogues” drijven je tot complete waanzin. Maxime doet op een subtiele wijze de putten van jou, en zijn persoonlijke Hel open gaan. Eens gegrepen door de intensieve drones, is geen ontsnappen meer mogelijk. De dreigende ondertoon waarop geluidsmuren worden opgebouwd, afgebroken , en steen per steen terug worden opgebouwd tot het oneindige, bedwelmen je enerzijds en doen koude rillingen over je rug lopen anderzijds. Tot je compleet murw geslagen, badende in het angstzweet van het leven en totaal verweesd achterblijft.
Net door de hypnotiserende inwerking op je gehoor, hart en ziel, word je letterlijk meegezogen in de vrij duistere wereld die Witxes je aanbiedt. Willen of niet, hij sleurt je dieper en dieper mee in zijn donkere gedachtekronkels boordevol chaos en intensieve waanzin.
Vaak starten songs in een eerder intieme atmosfeer, zonder de dreigende ondertoon uit het oog te verliezen. Gaandeweg wordt het tempo opgedreven, tot een oorverdovende climax je uiteindelijk de doodsteek toedient. Zoals het leven van een mens in golven verloopt van rust en kalmte, tot woede en pijn naar geluk en immens verdriet. Zo zit deze schijf dus ook in elkaar.
Besluit
Witxes is een artiest die zijn persoonlijke levenservaring bundelt in zijn muziek. Waar dit gaat eindigen? Of er licht is op het einde van de tunnel? Het is koffiedik kijken. Maar, en dat is wel heel opvallend, het eerder positieve, abrupte einde van deze schijf doet ons vermoeden dat er nog meerdere hoofdstukken zullen worden toegevoegd aan dit toch wel heel persoonlijke project. Want Vavasseur zet op ‘Orients’ zijn hart dus volledig open en laat duidelijk in zijn kaarten kijken. Maar laat je heel bewust met nog zoveel vraagtekens achter.
Kortom, deze schijf is een typisch experimentele Ambient meesterwerk, waarbij de grenzen en mogelijkheden van het leven letterlijk tot de puntjes worden afgetast, door middel van al even intense drones die recht doorheen je hart boren, en je ziel al even diep raken.
Tracklist:
1. Distractions 05:20
2. Destructions 04:13
3. Rogues 05:32
4. Neoruines 02:25
5. Disruptions 03:00
6. Interventions 06:34
7. Incarnations 05:04
8. Clairvoyants 07:01
In onze zoektocht naar uitzonderlijke parels binnen de muziekwereld tasten we graag alle mogelijke grenzen af. Om dat doel te bereiken, moeten we durven buiten onze eigen lijnen te kleuren. Zo kwamen we eerder terecht bij Schole Records. Een label dat durft buiten de grenzen van het onmogelijke heen kijken, en die oogkleppen daarbij afzetten. Via het label kwam op het debuut ‘Diaro’ van de Japanse kunstenaar Daisuke Miyatani op de markt. Feitelijk kwam die schijf reeds in 2007 uit via het Duitse label Ahornfelder. Op deze release staan echter ook vier onuitgebrachte bonus tracks: “Brew”, “Itsumono”, “Utouto” en “Kurasu”.Wat de omschrijving betreft citeren we even de Engelstalige introductie: "Daisuke Miyatani establishes a reduced and minimal approach mostly based on guitars, accompanied by xylophones and other instruments. The songs have an open character, with a lot of silence, and repetition. These elements are contrasted with more ambient-like, electronically composed material. Hence the album is a fruitful interplay between constant atmospheres and point-like acoustic notes. The result is an interesting album very comfortable close to the works of Fennesz or Yuichiro Fujimoto."
Onze bevindingen - Daisuke gebruikt voor deze schijf veel veldopnamen. Het geluid van vogels in de lucht, of regendruppels. De man vermengt dat met enorm intensieve elektronische geluiden, gitaar noise tot ambient soundscapes. Gekruid met al even intensieve xylophone klanken. Opvallend aan deze schijf is de enorm korte duurtijd van elk van de songs. Sommige zijn zelfs maar enkele seconden lang. Zoals opener “View” of midden op de plaat “Niwa” die afklokken op amper 38 tot 33 seconden. Het is net daardoor dat je deze schijf dient te zien en beluisteren in zijn geheel. De trip duurt 54 minuten, en brengt je naar verschillende intense oorden van diepe gemoedsrust, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, die je verdooft en tot complete zen brengt.
Geluidsmuren afbreken daar doet Daisuke Myatani niet aan. Hij geeft de rust en kalmte van de natuur weer, waar regendruppels rain melodies tot bedwelmende piano tot gitaar klanken brew ons letterlijk tot tranen toe bedwingen.
‘Diaro’ is dus vooral een totaalbeeld van innerlijke schoonheid, die geen geweld toelaat. Eerder vleien we neer in het zachte gras, voelen een innerlijk tot intens mooi gevoel over ons neerdalen dat ons blijdschap schenkt maar ook verdrietig maakt. Heel bewust speelt Myatani dan ook met de emoties van de aanhoorder. Bij voorkeur beluister je deze schijf als je even tot complete rust wil komen. Laat daarbij al je pijn, verdriet en vreugde gewoon naar buiten komen, en voel een innerlijke geborgenheid over jou neerdalen die met geen woorden valt te omschrijven. Net door typische Aziatische elementen toe te voegen aan het geheel, is de schijf en talentvolle muzikant bovendien, voor de doorsnee Belg en Europeaan onder ons, een ware ontdekking.
Besluit
Ambient is steeds een muziekstijl geweest waarbij alle zintuigen ten volle worden aangesproken, dat valt ons bij die muziekstijl voortdurend op, dat is op deze trip dus eveneens het geval. ‘Diaro’ is dan ook een plaat die je bij voorkeur moet voelen en dus niet alleen beluisteren. De tastbare songs bezorgen ons kippenvelmomenten, een krop in de keel. Echter, net door die zo typisch Japanse elementen die je hier weinig tegen komt onze regionen, bevat deze plaat ook iets mysterieus en is dus eerder onaantastbaar. Dit maakt deze schijf dus extra bijzonder. Want wie Japan en bij voorkeur alle Aziatische muziek - nog steeds te onbekend en onbemind in onze regionen - wil ontdekken, kunnen we deze kunstzinnige schijf dan ook enorm aanraden.
Zet dus vooral niet gewoon je hart hiervoor open. Zet eerder al je zintuigen ten volle open voor dit bijzonder veelzijdige en mysterieuze meesterwerk. En vooral, beluister dit Ambient pareltje in zijn geheel. Dan pas is de inwerking op uw gemoed, uw hart en uw ziel echt compleet. Is ons eindadvies.
Tracklist: 01. View - 02. Edanone - 03. rain melodies - 04. old tape -05. summer child - 06. Niwa - 07. Yu - 08. water lights - 09. Michi - 10. Sampo - 11. Hidamari - 12. Hum - 13. Aiveo - 14. Iindayo - 15. dokusho-chu - 16. Brew - 17. Itsumo - 18. Utouto - 19. kurasu
Toen de N9 The Scientists aankondigden wist ik eerst niet goed wat daarvan te denken. Want nadat ik ze in 2004 zag als Kim Salmon & The Scientists (wat ik trouwens vergeten was) tijdens een korte reünietour in de 4AD , leek de groep volledig van mijn radar verdwenen. Kim Salmon zag ik wel nog met zijn andere band, The Surrealists terwijl ik enkele jaren geleden ‘True west’ kocht, een plaat (niet meteen een hoogvlieger) van Kim & Leanne ofte Salmon en de drumster van The Scientists. En daar bleef het bij.
De groep uit Perth debuteerde in 1981 met ‘The pink album’, een zwik frisse punkpop vol Ramones, Buzzcocks en Big Star invloeden. Op de volgende platen werd de sound donkerder en gruiziger en creëerden ze samen met Beasts of Bourbon (bij wie 3/4 van the Scientists wel eens gespeeld heeft) een Australische variant op de swamp rock. De groep verhuisde naar Londen, toerde met zielsverwanten als The Gun Club en Alex Chilton maar het succes bleef uit en in 1987 was het over en out.
Nadien volgde af en toe nog een occasionele reünie en werden ze in 2006 door Mudhoney uitgenodigd op het All Tomorrow’s Parties festival. Maar de groep bestaat blijkbaar opnieuw en maakte vorig jaar zelfs een single en dat in de bezetting uit hun topperiode: Kim Salmon (zang, gitaar), Tony Thewlis (gitaar), Boris Sudjovic (bas) en Leanne Cowie (drums). Iets om naar uit te kijken en gezien de mooie opkomst was ik niet alleen met die mening.
De hooggespannen verwachtingen kregen meteen een flinke knauw met het openingsnummer, “You only live twice” (Nancy Sinatra cover), een flauwe song die bovendien helemaal om zeep werd geholpen door een rampzalige klankbalans. Gelukkig mocht ik vanaf song twee mijn vloeken inslikken. Het geluid zat nu perfect en met nummers als “Braindead” en “This is my happy hour” kreeg ik hetgeen waarvoor ik gekomen was : strakke, nijdige gitaarrock die hier op veel bijval kon rekenen.
Die was er minder voor enkele nieuwe nummers, twee b-kantjes, maar Kim Salmon is eigenzinnig genoeg om die niet zomaar te laten vallen. De laatste single, het in feilloos Frans gezongen “Mini mini mini” (na “Hippie, Hippie, Hoorah” van Black Lips op Roots & Roses alweer een Jacques Dutronc cover) was wel een schot in de roos. De parels werden aaneen geregen en steeds meer werd duidelijk wat voor een schitterende band hier op het podium stond. Vier gretige muzikanten die er overduidelijk zin in hadden. Alleen drumster Leanne Cowie leek een paar keer moeite te hebben om te volgen. Slecht geslapen?
Uitblinker was wat mij betreft gitarist Tony Thewlis. De bescheidenheid zelve maar wat klonk die gitaar toch steeds meeslepend. Hij is er zeker de man niet naar om te stunten maar op een gegeven moment deed hij dat toch. Zo wisselde hij een snaar terwijl hij verder bleef spelen en duurde het verdomd lang vooraleer de anderen dat in de gaten hadden. Nooit eerder gezien.
De set kreeg een ongemeen hoogstaande finale met “Swampland” en “We had love”, twee uitgesponnen, broeierige nummers waarin de zich in alle bochten wringende gitaren geen enkele belemmering werden opgelegd. Adembenemend. De verplichte bisronde begon met het iets mindere “Hey Sydney” maar met “When fate deals its mortal blow” en “Burnout” kregen we opnieuw twee uppercuts.
Niets dan tevreden grijnzende gezichten gezien achteraf.
Organisatie: N9, Eeklo
Dit zestal uit Zweden maakt al gedurende tien jaar wave en postpunk. Ze noemden hun band naar een nummer van The Cure. Maar we kunnen niet zeggen dat ze muzikaal The Cure imiteren. Ze hebben wel degelijk een eigen sound. Met ‘Alarms!’ zijn ze aan hun vijfde album toe. De zang is vrij catchy, melancholisch en maakt dat de muziek toch ook ergens lichtvoetig kan klinken. De zang en muziek komt dus uit het hoekje van de wave en post punk maar is, zoals eerder al gezegd, eerder lichtvoetig. Dat zorgt voor vlot verteerbare post punk dat haast poppy klinkt. Op sommige tracks klinken ze vrij groots en haast als stadionrock (zie Editors of The Killers etc). Ik denk dan aan de opener “Fireland (The End of Dark City)” of “Run Red”. Sfeervolle synths en zang dat galmt onderstrepen nog het gegeven van grootsheid.
‘Alarms!’ is een brokje energie met donkere teksten, catchy en aangename vocals, veel wave-invloeden die ze mixen in een eigen sound. Het album doet mij ook, qua sfeer en vibe, wat denken aan ‘Hot Fuzz’ van The Killers. Of het moet de manier van zingen zijn die er mij doet aan denken. Ik kende hen niet maar het is een aangename kennismaking.
Het Griekse label Green Cookie Records staat bekend vanwege zijn uitstekende surf rock, garage rock en rock n roll releases. Met Los Javelin is dit niet anders. Afkomstig uit Venezuela brengen ze instrumentale surf rock en aanverwante muziek. Geïnspireerd door o.a. The Shadows, Dick Dale & His Deltones, The Ventures… maakt dit trio surfrock sedert 2001. Dat levert hier acht zonnige tracks op. Bas, drums en gitaar aangevuld met wat blazers. Niet voor niets heet de plaat dus ‘Cocktail Caracas’. De Zuid- Amerikaanse vibe zit in heel de plaat.
Het album straalt feestvreugde, Speedy Gonzalez en Mexicaanse tequila feestjes uit. Met zijn acht korte songs (twee a drie minuten) is het feestje na twintig minuten al voorbij. Een beetje te vlug volgens mij want ik begon nog maar juist in de feeststemming te komen.
Nederlands 
Français 
