De Brit Paul Littlewood heeft een prachtige single uit, met zoals in het echte vinyl-tijdperk wel vaker gebeurde, een dubbele A-kant. Het is ook naar die periode dat Littlewood openlijk refereert. Zowel “Today” als “Television” drijven op een gevoel dat je terugvoert naar de Britse popmuziek van de jaren ’70. Denk aan Gilbert O’Sullivan, Leo Sayer, John Lennon en The Kinks.
Littlewood smeedt zijn songs nog artisanaal en dat levert twee keer een onweerstaanbaar mooie popsong op. “Today” is dromerige radiopop die je onmerkbaar vastgrijpt en niet meer loslaat. Op “Television” heeft Littlewood genoeg aan zijn zacht-warme stem en een paar heel eenvoudige gitaarakkoorden om de werkelijkheid even buiten te sluiten. Het doet wat denken aan de neo-psychedelica van de Brian Jonestown Massacre, maar dan in zijn meest poppy vorm.
Paul Littlewood schildert zijn songs met waterverf. Licht en lichtvoetig, heel Brits en toch maakt hij de juiste emotie los.
https://paullittlewood.bandcamp.com/album/today-television
LR Flores (voluit Florian Deroo) brengt zijn debuutalbum uit bij het label Vuilbak. Deroo kan je nog kennen als zanger/gitarist van de veel te vroeg ter ziele gegane Gentse gitaarbands The Caribous en Swap Meet. Swap Meet werd een tijdlang als veelbelovend beschouwd, scoorde redelijk in lokale en nationale bandbattles en bracht in 2016 de veelal met Pavement vergeleken EP ‘Suburboys’ uit. Na 2017 werd het stil rond Swap Meet.
Als LR Flores doet Deroo het solo. Met Swap Meet heeft LR Flores nog vooral gemeen dat de muziek ook hier weerbarstig klinkt, dat de melodie al eens overgeslagen wordt en dat er inzake genre niet één etiket op te kleven valt. Zijn verdwenen: (meestal) de elektrische gitaren, de drums en de noise. Die werden ingeruild voor akoestische gitaar, piano, field recordings (een courant item bij Vuilbak) en heel veel drum- en andere computers.
De songtitels lijken te verwijzen naar de parken (“Parks And Recreation” en “Juju Jubelpark”) en musea waar de inspiratie bij Florian opborrelde. Met die parken en musea heb je ook al een indicatie van de onderwerpen die hij als LR Flores aansnijdt. Zijn tien songs gaan voorts over mijmeringen over het leven, boekenwijsheden en over obscure historische figuren.
LR Flores klinkt als een experimentele versie van Eels, al kom je met het recente werk van The Germans en het eerste eigen album van Pascal Deweze ook al dicht in de buurt, al hebben die laatsten een betere balans gevonden tussen ritme, melodie en experiment. “A Young Turk” en “Labour 16” zijn met veel effectjes opgeleukte klassieke popsongs. “Books” had van Swap Meet kunnen zijn en is in wezen een ietwat vermomde, maar heel genietbare slacker-rocksong.
De meest toegankelijke songs zijn het jazzy en urban “Juju Jubelpark” en het elektro-Eels-achtige “Aubrey Boccanegra”. Evengoed vergeet Deroo soms in al zijn experimenteerdrift dat er onder de effectjes en laagjes ook nog een song moet zitten, zoals op “Night Scene”, “Parks And Recreation” en “The Happy Valley Sect”.
“The Temple” is een meesterlijke, verstilde pianoballad, gelukkig zonder stroperige lyrics, die met de meet bijna in zicht vakkundig om zeep wordt geholpen door er wat kleffe retro-Casio-synths over te gieten. Een beetje als een sportman die alleen voor open doel staat en overmand door twijfel toch nog mist…
https://www.youtube.com/watch?v=AqunQdv9D-g
Setlist: Olivia - Coups de griffe - Sè Zwa Zo - Quel mal homme (new song) - Le ciel - Tatou Kité - Ouvrir la cage - Améthys - Ca Va Pas La Tête? - Menteur - Champion - Carinia Encore: Matiti
dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 - Porches - Paarse precisie
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-04-29
Sander Blommaert
Zondagavond, half negen, buienradar geeft de zoveelste stortbui aan, maar wij staan al lang te drogen in de Rotonde van de Botanique. Het is druk op festival Les Nuits en dat is niet zo verwonderlijk met namen zoals Témé Tan, Martin Kohlstedt en Luke Howard op de affiche. Gelukkig kunnen wij ons splitsen en dus stonden we ook, al handen wrijfend, te wachten op synth-pop sensatie in de maak: Porches.
Aaron Maine komt in dezelfde formatie op als vorig jaar, toen hij oogopener ‘Pool’ (2016) kwam presenteren in een live jasje. Toen stonden de mensen volledig tot de deur toe volgepropt als spitsuur in een Japans metrostation. Dit jaar echter, mag Maine zich overgeven aan het handjevol trouwe fans dat er speciaal voor hem is, weliswaar vol, maar alle ruimte.
Dat live jasje verwijst naar het gigantische verschil dat Porches op plaat laten horen in tegenstelling tot op het podium. Aaron Maine’s twee laatste albums ‘Pool’ en ‘The House’ zijn beiden elektronisch uitgekiende synth-pop songs die tijdens zijn tour door een live band vertaald worden. Neem het strakke “Now The Water” waarin de gitaren opeens de baas worden over de Wurlitzer tonen en de strakke beat of opvolger “Mood” waarin vooral de bassiste en toetsenist voorrang krijgen op op het geweld van de gitarist achter hen. Techno-hit “Find Me” wordt bijna een Krautrock nummer en “Understanding” blijkt opeens de perfecte interlude voor “Underwater” ook al kennen ze twee jaar leeftijdsverschil.
Het publiek geniet van Aaron zijn lome, maar oh zo schattige voorkomen. ‘In my stoner hour” zingt hij duidelijk onder invloed van zijn onderwerp op het nummer “Hour”. Maine speelt een spelletje met zichzelf en zijn band en neemt het allemaal niet te serieus. De overdreven bewegingen, zijn enigszins valse uithalen waar ze niet nodig zijn, het gewiebel met zijn kont naar het publiek toe, de lyrische toevoegingen om aan te tonen dat hij echt wel nog bij zinnen is. Het is een genot te zien hoe hij een muzikale wereld creëerde waarin hij ook daadwerkelijk volledig zijn gang kan gaan tussen al dat roze en paarse 80’s licht. Wij staan alleen maar te grijnzen en mee te wiegen.
Porches schenkt ons een ontzettend dynamische set waarin ze feilloos switchten tussen nieuwe nummers en (zogezegd) oude nummers. Live is het muzikale gegeven zo zichtbaar dat we op momenten jaloers stonden te zijn op wat voor prachtpartijen de drummer wel niet mocht spelen. Jaloers werden we op hoe goed die band overeen kwam met elkaar. Jaloers werden we op de perfect passende sfeer die ze creëerden met z’n vijven. De manier waarop “Understanding” de zaal volledig stil krijgt ook al valt het niet onder de noemer liederen, “Aken” niet gespeeld wordt ook al is het zijn meest geluisterde nummer op Spotify en hoe de mensen die voor de techno kwamen oké zijn met het hoge rockgehalte, maakt dat Porches precies doorheeft waar hij mee bezig is.
Bij de laatste noot en een slap zwaaihandje valt ons op dat we zijn prachtige single nog niet hebben mogen horen. Gelukkig hoeven we niet lang te treuren als het enthousiaste publiek hen weer op het podium fluit, tiert en brult. Porches sluit inderdaad af met het gevoelige “Country” en plakt daar direct het meest dansbare “Anymore” achteraan.
Porches groeide aanzienlijk in zijn live voorkomen en we kregen niet één, maar twee fantastisch albums in de mix. Wij kijken uit naar meer pop/rock/techno/synth/disco van Porches, of het nu op plaat of podium is.
Setlist: Now The Water – Mood - Find Me – Braid - Be Apart – Hour - By My Side – Wobble – Glow – Goodbye – Car - Leave The House – Understanding – Underwater – Country – Anymore
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Shht - Gek en geniaal
Shht + The Glücks
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-04-28
Masja De Rijcke
Voor wie dit gekke allegaartje nog niet kende, google Shht even. De nieuwste sensatie van het moment. Ze voorzien jou niet enkel van een portie geweldig luistermateriaal maar ook van een sensationele unieke show die je niet snel zal vergeten.
Shht is nog niet zo heel lang in the running maar ze hebben al verschillende stempels achtergelaten in ons muzikaal Belgenlandje. Zij werden door Poppunt in de spotlights gezet met hun hilarische ‘Repetitiekot’ sessie en brachten nog niet zo lang geleden hun nieuwe single “Soup” uit. De bezoekers van de AB mochten geloven aan hun nieuwe gestoorde maar sterk geëvolueerde uiteenzetting. Het sprookje begon allemaal met “Life” die ook op vinyl uitkwam en tot nu toe hun eerste fysiek uitgebrachte single is. Een wondertje om mee te starten! Kort daarna volgde “Soup” waarbij de nieuwe geniale videoclip achteraan werd afgebeeld.
Hun volledige show was voorzien van visuals, prettig gestoorde riffjes en zelfs ingestudeerde danspasjes. Aan hilariteit was hier absoluut geen gebrek. Zanger Michiel en co hadden er duidelijk gigantisch veel zin in slaagden er in om iedereen mee te krijgen in hun aparte vibe .
Fans van Queen kregen hoogstwaarschijnlijk een kleine attaque bij het horen van Shht’s gemuteerde versie van “Bohemian Rhapsody”, maar wij zijn alleszins fan. Alsof de boel nog niet genoeg opgezweept werd, kwam dit er ook nog eens bij. Hoewel het polonaise gehalte hiermee vrij groot was , scheurden ze met deze cover het dak er volledig af. De schijven bleven maar komen en de band had als ultieme verrassing nog voor een jongedame gezorgd die haar prachtige lange lokken live op podium liet afscheren. Het sprookje eindigde met “Masterpiece”, een nummer dat z’n naam niet absoluut niet gestolen heeft en zo als ideale afsluiter bijzonder veel succes oogstte.
Gek of geniaal? Een combinatie van beiden maar zeer vruchtbaar in zijn geheel, al je ’t ons vraagt!
The Glücks hadden hun stevigste gitaren meegebracht en hun strakste show voorbereid, wat zeker geen overdreven moeite is als je na Shht nog eens alles uit de kast moet halen. Ze zijn al enkele jaren langer bezig, beschikken over een stevige garagesound en zijn absoluut gewend om tal van zalen plat te spelen. Dit was hier niet anders hoewel het geen makkie was om het publiek nog tevreden stellen na de braspartij van hun voorgangers. Maar ze slaagden er toch in om met hun scheurende en piepende gitaren het overblijvende publiek mee te krijgen.
De Coca-cola sessies hebben zoals gewoonlijk weer voor 2 schitterende, opzwepende Belgische bandjes gezorgd. We zijn al benieuwd naar de volgende!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Les Nuits Botanique 2018 - Yellow Days – Insecure Men
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-04-27
Stefaan De Weireld
Een 7 koppige begeleidingsband die eerder samengesteld leek op basis van excentriciteit (met o.a. lookalikes van Jack Sparrow op lounge saxofoon, van Nick Cave op slide gitaar en van de jonge Lionel Richie op bas) dan op muzikaal talent en die minstens voor de helft permanent in hogere sferen leek te verkeren. Met in het midden de lijkbleke frontman Saul Adamczewski, personificatie van de sympathieke, door meerdere verslavingen aan lager wal geraakte maar toch weer recht gekrabbelde slacker, ontbrekende voortand inclusief, met een hoge aaibaarheidsfactor. Met Insecure Man had Groot-Brittannië die avond voor de verandering nog eens enkele van haar meest veelbelovende high potentials uitgevaardigd naar Les Nuits Botanique.
50 jaar Britse popgeschiedenis vloog live aan je voorbij, met een flinke portie glam rock en sinistere new wave synths, een snuifje exotica om de boel wat op te luchten, maar ook en vooral met die geniale poprefreinen die direct onder je huid kruipen. “I Don’t Wanna Dance (With My Baby”), “Teenage Toy”,… het niet al te talrijk opgedaagde publiek fluit ze sindsdien moeiteloos mee. En maken van dit voorjaar verschenen debuutalbum ‘Insecure Man’ een aanbevelenswaardige luisterervaring, een beetje in het verlengde van de niet minder excentrieke Ariel Pink, voor wie dan toch op zoek is naar een hokje om dit onder te brengen. Na de tragikomische ode “Whitney Houston & I” werd de set geheel en al in stijl afgesloten met het dronkenmanslied “Buried in the Bleak”.
Muzikale ernst is aan de heren van Insecure Man niet besteed, wat in de huidige gespannen tijden al een verademing op zich is.
Wie geblinddoekt de Orangie tijdens Yellow Days zou hebben betreden ? zou wellicht gezworen hebben op een optreden van King Krule te zijn beland. Wat klonk die stem bij momenten akelig gelijkaardig! Maar in tegenstelling tot de meer avontuurlijke, in de nasporen van James Blake met dubstep flirtende songwriters soul van laatst genoemde, klonk Yellow Days, pseudoniem van de 18 jarige Britse plattelandsjongen George Van Den Broek, een pak braver en traditioneler. “That Easy” was zelfs een uitgesproken feelgood belevenis, wat zich vertaalde tot enkele voorzichtige danspasjes in het publiek, terwijl “The Way Things Change” in hetzelfde laidback sfeertje baadde waar Mac Demarco een patent op heeft. Voor de Britse muziekpers al ruimschoots voldoende om tot de next big thing van de ‘northern soul’ gebombardeerd te worden. Zelf hebben we nog enige reserves, maar wie niettemin geprikkeld is , kan deze jongeman nog eens gaan bewonderen op Best Kept Secret.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 - Blackwave - Een nieuwe golf van talent
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-04-26
Cis Vliegen
Een uitverkochte Rotonde houdt wacht voor Belgisch talent, namelijk Blackwave. Twee gasten afkomstig uit het Antwerpse met een passie voor muziek. Zo heb je Willem Ardui (producer) en Jean Atohoun aka rapper Jaywalker. De twee laten zich live begeleiden door zes muzikanten met een achtergrond in jazz muziek. Het zijn de eerste singles “Flow” en “Big Dreams” waarmee het duo op de radio kwam. Maar “Elusive” zette hen, met een eerste plaats in De Afrekening (lijst StuBru), op de kaart! In 2017 speelden ze al op Pukkelpop en deze zomer staan ze gepland voor Rock Werchter. Ga jij ze kijken?
Het is met “Big Dreams” dat ze het concert openen. Het zalig trompet geluid van de intro zet direct de sfeer en als Willem en Jean daarna al huppelend en zingend het podium opkomen is een wow-gevoel niet weg te steken. De handjes gaan in de lucht en iedereen gaat lekker mee.
De lat ligt hoog, maar ze weten erboven te blijven. Ik verschiet van het feit hoe smooth, sexy, funky en jazzy ze live klinken. Zo wisselen ze de sfeer tijdens het optreden af tussen momenten waar ik liever alleen met mijn lief in het kaarslicht zou zitten en andersom met de massa wil meebouncen. Een ‘wij-gevoel’ krijg ik bij “Hands Up!”. Iedereen steekt hier zijn vuist in de lucht en bewoog deze ten gepaste tijden mee op de beat.
Een theatraal moment is bij “If I”. Hier vraagt Willem om stilte en verdwijnt daarna in het donker waarna Jean zijn rap begint. Als hij uitgerapt is verdwijnt hij op zijn beurt in het donker en verschijnt Willem terug met zijn stukje tekst. Een mooi intiem tafereel. Te theatraal daarentegen noem ik het moment wanneer ze wisselen van outfit voor het nummer “Swangin”. Hier komt Jean op in het, naar eigen zeggen, te warme motorpak vanuit de videoclip en speelt hij alsof zijn homie, Willem, kwijt is. Maar wie ben ik om te zeggen dat dit te theatraal is als het sfeer maakt. Het publiek is mee en dat telt!
Een topmoment is tijdens de bissronde wanneer gastzanger David Ngyah verschijnt voor ‘Elusive’. Zijn stem klinkt live even puur als op de plaat. Een zaligheid! Een andere zaligheid zijn de momenten dat de jonge jazzmuzikanten mogen schitteren. Zo kregen de meeste her en der een subtiel solootje. Deze momenten waren top en ondersteunen het live-gevoel.
Blackwave is geen doorgaans rapconcert. De interactie van het duo met het publiek en de top live band die hen ondersteunt , maakt dat ze zich onderscheiden op verschillende vlakken van andere acts. Simpelweg zoals The Sugarhill Gang zou zeggen “I said a hip hop, the hippie, the hippie, to the hip, hip hop, and you don’t stop”.
Dus Blackwave: don’t stop, keep going! Your show was awesome. Mensen ga ze kijken op Werchter!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blackwave-26-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jakomo-25-04-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Jasper Steverlinck – Here’ to love
Jasper Steverlinck
Vooruit
Gent
2018-04-25
Eva Coudyzer
14 jaar na ‘Songs of Innocence’ kroont Jasper Steverlinck zich opnieuw tot de ultieme koning van de weemoed en de liefde met ‘Night Prayer’, een album voor liefhebbers van singer-songwriting in zijn puurste vorm. Na een geslaagde passage in de Handelsbeurs, bracht de Gentse zanger woensdag de Vooruit in vervoering met zijn loepzuivere stem en schijnbaar eenvoudige, maar krachtige melodieën.
Het dramatische “Sad Reminders”, Jasper Steverlinck solo aan de piano, zet meteen de toon voor de rest van de avond: prachtige liedjes over de liefde en het leven, gezongen met een stem die elk bereik aan kan – en wat voor een stem! We konden hem alvast op geen valse noot betrappen.
De zanger laat zich begeleiden door pianist Valentijn Elsen en een strijkerskwartet, zoals in “Colour me Blind”, “So far Away from Me” en “Someday”. Nummers uit ‘Night Prayer’ worden afgewisseld met nieuwe nummers, een voorsmaakje van een volgend album dat bijna af zou zijn… De singles “Here’s to Love” – nu al legendarisch als soundtrack bij De Warmste Week - en “That’s Not How Dreams are Made” werden dan weer met bekroond met een allesomvattende ‘wow’ van een toeschouwer.
Tussendoor vertelt Jasper Steverlinck over de totstandkoming van ‘Night Prayer’, het verhaal is ondertussen alom bekend. Steverlinck werkte aanvankelijk samen met Jake Gosling – producer van onder meer Ed Sheeran (“Ah, diene kleine kennen jullie wel!”) – maar was niet tevreden over het eindresultaat: de ziel was uit de muziek, de schoonheid, de echtheid van muziek kwam er niet uit. Toen werd Jean Blaute erbij gehaald die tot de analyse kwam: “Jij wil zingen zoals John Lennon. Het enige wat je nodig hebt is een microfoon en dan gewoon…zingen. Maar niet veel mensen kunnen dat!”. Nadat Steverlinck dit in de studio had geprobeerd, moest Blaute toegeven: “Gij kunt dat!”. Het nummer “Need Your Love” klonk op deze manier al veel beter, aldus Steverlinck.
De geest van John Lennon waart inderdaad rond in het bluesy “Things That I Should Have Done”. “Broken”, de album opener, zwelt aan, breekt open en leest als een wedergeboorte:’ breakdown the old door, break up the old floor, we have no use for it here. Shut down the old light, I'm doing alright’. En alweer die stem die een paar octaven beslaat.
Jasper Steverlinck is momenteel te zien in het tv-programma Liefde voor Muziek, daaruit bracht hij o.m. de cover “My Day Will Come” van de Dinky Toys. Afsluiten doet hij met drie bisnummers, waaronder het bloedmooie “On This Day”, een nummer dat Bob Dylan is vergeten te schrijven, aldus de zanger met een knipoog.
Jasper Steverlinck rekt het beproefde recept tot het uiterste en er valt dus weinig muzikale variatie te bespeuren, wat dan ook het enige punt van kritiek zou kunnen zijn. Maar meegaan in het universum van Jasper dat betekent terugkeren naar de pure ambacht, zonder computers en arrangementen, en genieten van een stem, hooguit een paar instrumenten en een melodie. De Eva Cassidy van de lage landen, om dan toch een vergelijking te maken. … Here’s to beauty…
Pics homepag @Bjorn
Organisatie: Democrazy, Gent
We zagen de laatste tijd een aantal jonge honden de revue passeren die allen snedige en punky rock brengen. We denken aan Sons, Equal Idiots, … Daarnaast zijn er ook een aantal oud gedienden die, met verve, terug van zich laten horen. La Muerte, Red Zebra zijn daar een voorbeeld van en sedert 2010 ook terug The Definitivos. Ontstaan in 1979, het punkjaar bij uitstek, en vooral actief in de eerste helft van de jaren ‘80. In 2010 kwam een Anthology uit ‘Courtrai Tonight’ en vanaf 2012 treden ze terug op.
Nu is er via het, eveneens Kortrijks, label Mayway Records ‘Courtrai Moderne: Definite Definitivos’. Een compilatie op gelimiteerde vinyl en via download.
Je hoort van een aantal songs dat ze geproduceerd werden door Serge Feys (T.C. Matic). O.m. “Courtrai Tonight” die wat van Serge zijn funky gitaarspel in de song gemeen heeft. De song “Take Over” doet soms wat denken aan tijdsgenoten The Scabs ( ten tijde van “Here’s To You Gang”) die indertijd dezelfde spirit hadden. Ook de echo van The Kids zijn nooit ver weg zoals op “Mr C”. De songs zijn eenvoudig maar to-the-point. Na al die jaren bezitten ze nog steeds hun charme en blijven ze genietbaar. Alle dertien tracks misstaan hier niet. Vooral “All I Know”, “In This Head”, “Lahaut” en de punkwave song “Sight’Seeing” zijn interessante nummers. Als bonus krijgen we nog de recente song “2017” als toemaatje. Een sterke song: catchy, snedig en rockend. Een beetje zoals de comeback van The Paranoiacs een aantal jaren terug.
Wie ‘Courtrai Tonight’ uit 2010 heeft mislopen kan zich tegoed doen aan deze compilatie. Wie wil horen hoe hedendaagse bands zoals Sons of Budget Trash begin de jaren 80 hadden geklonken moet deze schijf zeker in huis halen.
‘I refuse to give up’ is één van de eerste zinnen op ‘Ashes Of Hope’, het nieuwe album van de Vlaamse death/thrashband Chalice. Het is misschien ook één van de sleutelbegrippen van het album, want opgeven staat niet in het woordenboek van bassist Chris, na 20 jaar het enige overgebleven originele bandlid van de band. Opgeven is overigens niet aan de orde. Afgaand op ‘Ashes Of Hope’ gaat het uitstekend met Chalice.
‘Ashes Of Hope’ is nog maar het vierde album van deze band. Ze kiezen eerder voor kwaliteit dan voor kwantiteit en als band zetten ze hier collectief een stap vooruit. Voor de liefhebbers van death en thrash is dit dan ook een album om duimen en vingers bij af te likken. Een bijzondere heldere geluidsmix, gerijpte en mooi dooraderde composities, vonkende gitaren, strak en gevarieerd drumwerk, veel variatie in het stemgebruik van de zanger, … alles zit goed. Ook inhoudelijk klopt het verhaaltje bij de muziek. Rauwe emotie en maatschappijkritiek wisselen elkaar mooi af op een bedje van agressie en melodie.
De beste songs zijn “Amongst The Damned”, “Cult Of Serpents” en “For You”, maar het knapste werkstuk van het album is zonder meer het afsluitende “A Death Without Warning”. Een bijzonder nummer over hoe zelfmoord gewoon logisch is voor de betrokkene, terwijl de omgeving soms niets doorheeft. Deze track heeft zowel muzikaal als inhoudelijk een louterende en zinderende intensiteit die je kan vergelijken met het beste van Amenra (inhoudelijk) of Wiegedood (muzikaal). In de liveset van Chalice is dit al langer het sluitstuk en elke keer moet het publiek even bekomen van deze stomp in de maag.
Met ‘Ashes Of Hope’ zet Chalice zich na 20 nog maar eens op de kaart. Hopelijk weigeren ze nog lang om op te geven en kunnen we binnen vijf jaar een volgend en opnieuw bijzonder sterk album beluisteren. Voor zoiets willen we wel even geduld hebben.
Bij het conceptalbum ‘Decameron’ moeten we toch een woordje uitleg geven. De songs situeren zich in de veertiende eeuw en gaan over een aantal mensen die op de vlucht zijn voor de zwarte dood. Daarvoor heeft de band zich gebaseerd op het boek “De Decamerone” van de Italiaanse dichter en schrijver Giovanni Boccaccio il Decameron (eveneens uit de veertiende eeuw). Het resultaat is een donker en doomy album dat bij momenten toch vrij melodieus uit de hoek kan komen.
Producer Magnus ‘Devo’ Andersson (Marduk) is erin geslaagd om de band een modern geluid aan te meten. Hij weet de gitaren een atmosferisch, melodische en doomy sound mee te geven en de drums de nummers te laten voortstuwen. Dat geeft als resultaat dat het album veel variatie bezit. “The Plaque Ships” bevat al die eerder opgenoemde elementen en in de bridge ruikt de song zelfs naar progmetal (Opeth komt hier eventjes voorbij). Ook het titelnummer is een sterke en sfeerrijke track. Luister eens naar de nostalgisch en klassiek klinkende intro. Daarna breekt de song langzaam open. Haast bombastisch. De vocals zijn monumentaal en intrigerend. De tempo- wisselingen en overgangen zijn talrijk en hebben toch een natuurlijke flow.
‘Decameron’ is een album dat van een hoog niveau is. Een album dat ook niet snel zal vervelen. Haast een meesterwerk dus. Een modern stukje Black/Death metal dat vol met goede ideeën zit en ook goed uitgewerkt is. Voor de liefhebbers van het genre (en van bands zoals Amon Amarth en Behemoth) kan ik maar één ding zeggen: een toppertje dat je in huis moet hebben.
Hardcore mengen met metal en toch heel poppy klinken, zelfs dat kan. De Amerikaanse band Sink The Ship toont hoe dat moet op hun debuutalbum ‘Persevere’.
De band leunt sterk op de easycore en de erfenis van de Amerikaanse punkrock, met catchy, energieke en doorgaans poppy gitaarriffs en explosieve drumpartijen. Bij momenten is ook de nu metal niet veraf meer. Het wisselen tussen cleane vocalen en growls en grunts maakt dat deze band moeilijk in één hokje te duwen valt, maar het klinkt wel nieuw en fris.
Zelf zeggen ze dat ze zwaar beïnvloed zijn door posthardcorebands en moderne metal, maar dat hoor je niet altijd terug. Op “Domestic Dispute” zijn er natuurlijk wel de gast-vocalen van Bertrand Poncet van de Franse posthardcoreband Chunk! No, Captain Chunk! En op “Everything” hoor je Levi Benton van de Amerikaanse metalcoreband Miss May I. Maar het gaat soms alle kanten op.
De beste nummers zijn “Second Chances”, “Out Of Here” en “Put Up Or Shut Up”.
Het popgehalte ligt al bij al hoog genoeg om nog gespeeld te kunnen worden op Studio Brussel, terwijl de bezoekers van Ieperfest zich net zo aangesproken zullen voelen.
https://www.youtube.com/watch?v=jzkrjmsyag4
‘Run Amok’ is de opvolger van het debuutalbum ‘Youth On Stuff’ van The Glücks. De luisteraars krijgen van het duo uit Oostende opnieuw een mix van The Cramps, The Cavemen en de Jon Spencer Blues Explosion. The Glücks bestaat nog altijd uit Tina op drums en Alek op gitaar. Net als op ‘Youth On Stuff’ zingen beiden, soms om de beurt, soms samen.
‘Run Amok’ bouwt voort op de funderingen die gelegd werden op het debuut, met toch een paar verschillen. Het lo-fi-gehalte werd nog opgetrokken en de reverb en de galm op de vocalen werden nog wat dikker in de verf gezet. De rockabilly is zo wat prominenter aanwezig in het verhaal. De garage, noise, punk en fuzz worden ook al eens opgesmukt met wat psychedelica en rauwe blues. Het geheel klinkt wat meer naturel en volwassen.
The Glücks halen de inspiratie voor hun muziek in de retro, maar in hun teksten staan ze met beide voeten in het heden. “Generation Undefined” geeft aan dat we na generatie X en generatie Y maar beter kunnen stoppen met een hele generatie over één kam te scheren. “Uninvited” is een uithaal naar de politiek en het bedrijfsleven. Meer in het algemeen gaan de lyrics over zich onbegrepen voelen, buiten de lijntjes kleuren en het zoeken naar voldoening en geluk in een maatschappij die net dat tegenwerkt.
Enkele van de beste nummers op ‘Run Amok’ zijn openingstrack “Why Do I Love You”, het punky “Nobody Knows” en “Spit It Out” en “Recipe For Disaster”.
De Australische punkers van de Cosmic Psychos teisteren reeds sinds 1982 de podia en clubs overal ter wereld, maar hun hart ligt toch in Europa. In een recent interview zingt de band de lof van Fransen, Duitsers en Nederlanders. Maar als het op bier aankomt, en de band bestaat uit ervaringsdeskundigen, hebben ze een boon voor Belgisch trappistenbier. Vooral een Westvleteren weten ze te waarderen, al hebben ze het niet zo voor de heisa die er soms over gemaakt wordt. Maar het hoge alcoholpercentage is dan weer een troef voor deze Psychos.
Dat de band bestaat uit ervaringsdeskundigen inzake alcoholconsumptie, blijkt maar weer eens als je de songtitels en de teksten op ‘Loudmouth Soup’ overloopt. Het album opent met “100 Cans Of Beer” en daaruit blijkt dat ze bier nog liefst in grote hoeveelheden consumeren. Voor het eerst in de geschiedenis van de band hebben ze met de Ramones-pastiche “Feeling Average” ook een kater-song, hoewel ze aangeven dat ze daar nog nooit last van gehad hebben. Ook aan zelfrelativering geen gebrek bij de Cosmic Psychos: “Too Dumb To Die” gaat over henzelf.
Muzikaal tappen de Cosmic Psychos nog steeds uit hetzelfde vaatje punkrock als bij de start in 1982 met een fuzzed-out bas en wah-wah-gitaren. Pubrock die in een verfijndere en meer uitgewerkte vorm de basis heeft gevormd van de sound van AC/DC. Zover geraken de Cosmic Psychos niet, maar dat is ook nooit hun bedoeling geweest. Het levensplezier dat ze halen uit een beperkte reeks akkoorden, aangevuld met vrolijke nonsens in de teksten, werkt aanstekelijk. Daarom zijn ze reeds meer dan 30 jaar zo populair. En dat zal zo blijven tot hun lever het finaal begeeft.
Nederlands 
Français 
