De Nederlandse gitarist en componist Arjen Lucassen is een begrip in progrock en metal middens. Dit vanwege zijn projecten onder diverse namen: Star One, Stream of Passion, Guilt Machine (met Jasper Steverlinck) maar vooral met Ayreon waar hij sinds 1995 de lat inzake progrock/rockopera’s hoog heeft gelegd. De releases zijn telkens kwalitatief hoogstaand en ook nog eens fijn verpakt en voorzien van het nodige ondersteunend beeldmateriaal. ‘Electric Castle’ en ‘The Human Equation’ worden gezien als klassiekers binnen het genre. Verder weet hij telkens een hele rij topmuzikanten rond zich te scharen voor zijn albums. Namen zoals Damien Wilson, Anneke van Giersbergen, Ed Garby, Russell Allen, Marcelo Bovio en nog vele meer.
In september 2017 deed hij met Ayreon drie live-shows die nu ook op DVD en CD zullen verschijnen. Die shows waren in enkele uren tijd uitverkocht. Fans keken er al lang naar uit want je hebt niet elk jaar de kans om Ayreon live aan het werk te zien. Zoals we onderhand wel gewoon zijn van Lucassen was ook dit live gebeuren terug tot in de puntjes uitgewerkt. Zowel de lichtshow als de screens zijn adembenemend en hij nodigde een rits gastmuzikanten uit die de songs tot leven moesten brengen. O.a. Floor Jansen (Nightwish), Damian Wilson (Headspace), Hansi Kursch (Blind Guardian), Tommy Karevik (Kamelot), Anneke van Giersbergen (The Gentle Storm), Marco Hietala (Nightwish), Jonas Renkse (Katatonia), Mike Mills (Toehider), Marcela Bovio (Stream of Passion), Irene Jansen, Robert Soeterboek (Star One), John Jaycee Cuijpers (Praying Mantis), Edward Reekers (ex-Kayak), Jay van Feggelen, Maggy Luyten (Nightmare) and Lisette van den Berg (Scarlet Stories) maakten hun opwachting in deze show.
Het resultaat mag er dan ook zijn. Muzikaal een show om vingers van af te likken en visueel werd ook niets aan het toeval overgelaten met o.a. 30 camera’s en visuals. Heerlijk om songs zoals “River Time”, “Loser” of “The Valley of the Queens” ,die we kennen in hun studioversies, ook live te mogen aanschouwen en beleven. Ook komt er werk uit zijn laatste album ‘The Source’ aan bod (o.a. “Star of Sirrah”) evenals werk uit zijn beginjaren (zoals “Merlin’s Will”).
Aan de hand van 28 nummers krijgen we een doorsnee van het werk van Ayreon te horen. Aangevuld met enkele songs uit zijn nevenproject Star One (o.a. “Intergalactic Space Crusaders” en “The Eye of Ra”). De songs zijn nagenoeg perfect uitgevoerd en de vocals zijn van hoog niveau. Het publiek geniet zichtbaar mee en de DVD geeft mij nog iets meer inleefvermogen omdat je het publiek en de muzikanten ziet genieten. Als ik dan toch iets moet opmerken dan is het een klein detail kritiekje. Het ware fijn geweest mocht er rond één song iets speciaals gedaan geweest zijn. Maar het is dan ook wel mierenneuken dat ik hier doe.
Deze DVD is een must have voor de fans en een fijne introductie voor wie niet zo vertrouwd is met zijn werk. Wederom een schitterende release van Luccassen.
Greta Van Fleet - Back to the seventies
Greta Van Fleet – Birth Of Joy
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-03-27
Sam De Rijcke
Het Nederlandse Birth Of Joy overtuigt met potige seventies hard-rock die wordt voortgedreven door een groovy hammond orgel. Een kloeke song als “Join The Game” klinkt als Deep Purple op hete kolen. Verder brengt Birth Of Joy stomende hardrock die zich maar al te graag inlaat met vette garage-rock. Er zit flink wat peper, rock’n’roll en vaart in hun set en het is zeer jammer dat dit al na een half uurtje gedaan is. Smaakt absoluut naar meer. Check het nieuwe album ‘Hyper Focus’, een dijk van een plaat.
Als we u moeten berichten over een avondje Greta Van Fleet dan is de vraag : hoeveel keer zullen we de woorden Led en Zeppelin moeten bovenhalen. We zijn daarin heus niet alleen, de nieuwe band uit Michigan USA wordt overal omschreven als de reïncarnatie van de legendarische 70’s helden.
Die stem, jongens toch. Zanger Josh Kiska komt zo akelig dicht in de buurt van de jonge Zep dat het lijkt alsof Robert Plant gewoon werd gekloond. De inmiddels bejaarde Robert Plant kan gewoon zelf nooit meer zo dicht in de buurt komen van zijn eigen jonge uitgave, dus iemand moet het doen.
Probleempje met Josh Kiska is dat hij maar al te goed weet dat zijn stem tot hoog boven de wolken reikt, hij bezondigt zich dan ook meermaals aan vocale overacting. In “Mountain Of The Sun” bijvoorbeeld gaat hij zodanig in overdrive dat het vals en bij momenten irritant klinkt. Het is meteen ook de zwakste song van de avond. Toch maar een beetje opletten met dat hoog zingen, Josh. Zijn sterkte is dus ook een beetje zijn zwakte, daar moet hij nog wat evenwicht in zoeken.
Hoewel de band geen Zep-covers speelt -dat zou het er een beetje te dik op leggen- hangt de geest van Zeppelin rond in zowat elke song, elke drumslag, elke gitaaraanslag en elke stemverheffing. Ook de seventies looks, outfit en haardracht van de bandleden winden er geen doekjes om, dit kan gewoon geen toeval meer zijn.
De enige cover die ze spelen is “Evil” van ouwe bluesman Howlin’ Wolf, maar Greta Van Fleet’s versie leunt veel dichter aan bij de struise uitvoering van Cactus, ook weer niet toevallig een hard-rock band uit de vroege seventies.
Uiteraard hebben de jonge snaken nog lang niet zo veel klassiekers hun valies zitten als hun grote voorbeelden, ze hebben trouwens nog maar één plaatje uit (‘From The Fires’) met daarop amper 8 tracks. Een aardig album, dat wel, maar je hebt maar één hand nodig om de echte krakers er op te tellen. Deze passeren wel allemaal de revue. Opener “Highway Tune” heeft nog wat te kampen met een zoektocht naar het juiste geluid maar blijft wel overeind. Bij “Edge Of Darkness” zit alles wel perfect en de song ontpopt zich meteen tot één van de absolute sterkmakers van de avond, en dat is vooral te danken aan een weergaloze gitaarsolo die de song een ferm stuk boven zijn studioversie doet uitstijgen. Hebben ze naast de nieuwe Robert Plant dan ook al de nieuwe Jimmy Page in huis ?
Die sterke flow kan Greta Van FLeet helaas niet aanhouden, halverwege begint de motor lichtjes te sputteren, en dat ligt voor een groot stuk aan wat minder songmateriaal en een vaak wat rommelige aanpak. Nieuwe songs als “When The Cold Wind Blows” en de lauwe ballad “You’re The One” bewijzen waarom die het nog niet tot een release gebracht hebben.
Naar het einde toe komt er terug volop pit en leven in de zaak. Het nieuwe “Lover Leaver Taker Believer”, Een forse hard-rock song met beide poten stevig gebetonneerd in de seventies, mondt uit in een jam waarin terloops ook nog wat vette blues passeert (“Rollin’ and Tumblin’”). Daar lusten wij wel pap van.
Greta Van Fleet eindigt in volle hevigheid met “Black Smoke Rising” en “Safari Song”, de twee strafste tracks uit ‘From The Fires’, en doet zo de balans zonder twijfel naar de positieve kant overhellen. Iedereen content, en duidelijk te horen ook een zeer enthousiaste uitverkochte AB Club.
Greta Van Fleet lijdt misschien nog aan een paar kinderziektes en heeft een knoert van een Led Zeppelin-fixatie, maar het is een band met klasse en potentieel. Benieuwd wat de toekomst gaat brengen en of ze van onder dat Zep juk zullen vandaan geraken. Als ze dat al willen, tenminste.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Meneer Michiels zal u waarschijnlijk niet zoveel zeggen. Maar als ik ’t hof Van Commerce en 4T4 zeg dan zal je aandacht wel getrokken worden. Want 4T4 is Meneer Michiels. Na ‘Met voorbedachten rade’ uit 2015, die goeie kritieken kreeg, is de man er nu met zijn tweede worp ‘Klets’. De grote vraag was , kan de man de goeie kritieken uit het debuut bestendigen en verbeteren? Daarvoor gaan we het album eens van nabij beluisteren.
Wie denkt Izegems te horen komt bedrogen uit want 4T4 komt uit Leopoldsburg. Gevolg is dat het wat beter verstaanbaar is buiten West Vlaanderen. “Eersteklas” is de eerste single en is catchy, bevat kleurrijke eighties synths en met voldoende melodie. Net zoals op de hele plaat teksten die eigenwijs zijn, met een originele invalshoek.
‘Klets’ lijkt wat elementen van ‘t Hof van Commerce te bevatten of je merkt alleszins hier zijn muzikale invloed op de band. Ondanks hij soms old skool hiphop beats verwerkt in zijn muziek vind ik wel dat hij hier naadloos aansluit met de moderne Belgische rapscéne. Dan heb ik het over acts zoals Stikstof, Brihang of Zwangere Guy en niet over de aan de Amerikaanse hiphop gelieerde acts. Dus radiovriendelijk met de nodige melodie en weerhaakjes in de teksten. Meneer Michiels kent zijn roots en zijn muziekgeschiedenis. Bij momenten hoor je echo’s van vroeger in zijn muziek. Ik denk aan de Beastie Boys op “Keikop”. Maar dan wel zonder dat het als een rip-off of als een kloon klinkt. “Zand in Ons Ogen” klinkt als een dromerige popballad maar de venijn zit hem in de tekst.
Al deze elementen en invloeden mengen zich samen in een uiterst boeiend album dat ons 13 nummers lang meeneemt in de leefwereld van Meneer Michiels. De ene keer al wat serieuzer dan de andere, dat wel. Maar we kunnen stellen dat ‘Klets’ op zijn minst evenwaardig is aan zijn debuut en het bevestigt dat zijn goede kritieken geen toeval waren. Met ‘Klets’ geeft hij ons fijne rapnummers met de nodige muzikale inhoud, kleur en variatie.
Om het album samen te vatten met zijn eigen woorden: “Eersteklas, dikke shtijl, zijt ma zeker!”
‘Firepower’ is zo goed als een afscheidsalbum voor Judas Priest. De creatieve tandem Rob Halford en Richie Faulkner zal het voortaan zonder Glenn Tipton moeten doen. Gitarist Tipton lijdt aan Parkinson. Bij de komende optredens als Graspop, laat Tipton zich daarom vervangen door Andy Sneap van Hell. Maar op dit album speelt Tipton nog mee.
Sneap is behalve interimgitarist ook één van de producers van ‘Firepower’, naast oudgediende Tom Allom. Beiden weten hun stempel te drukken op het album. Bij de openingstracks “Firepower” en “Lightning Strike” waan je je even terug in de tijd van British Steel en dat is toch al goed 50 jaar geleden. Het tempo ligt hoog en de solo’s worden op het scherpst van de snee gespeeld. Daarna gaat de voet van het gaspedaal en zorgen enkel het vakmanschap van Halford, Faulkner en Tipton ervoor dat songs als “Evil Never Dies”, “Never the Heroes” en “Children Of The Sun” overeind blijven en zelfs weten te begeesteren.
De oude honden van Judas Priest kan je misschien geen nieuwe trucjes leren, maar ze laten zich ook niet snel op fouten betrappen. “Traitors Gate” en “Spectre” kan je niet slecht noemen, maar die twee songs halen niet het niveau van de rest op ‘Firepower’.
“Necromancer” doet de passie weer oplaaien. Faulkner en Tipton laten hun tanden zien en hun gitaren spreken. “Rising From Ruins”, “Flame Thrower”, “Lone Wolf” en “Sea Of Red” zijn ook bovengemiddeld goed.
‘Firepower’ bewijst dat Judas Priest nog lang niet op pensioen moet. Zonder Glenn Tipton zal de band niet hetzelfde zijn, maar met een Andy Sneap die zich warm loopt en een Rob Halford die op zijn gezegende leeftijd nog steeds mee kan met de besten in het genre, kan deze legendarische band best nog een paar tournees en albums mee.
‘The Magnificent Planet of Alien Vampiro II’ is het tweede album van Häxxan (uit te spreken als chasan). Het trio komt uit Tel Aviv, maar probeert sinds kort vanuit Berlijn Europa te veroveren met zijn psychedelische, naïeve retro-powerrock, met uitstapjes naar garage, noise en seventies-hardrock.
"Silk Worms" heeft een melodie die zich met weerhaken vastzet in je hoofd. Op "Hunter" gaat Häxxan van een grappige beschrijving van het gebroken hart van een schooljongen naar een muur van distortion waar Ty Segall jaloers op zou zijn. In hun meest catchy versie, zoals op het up-tempo “Jeff Casanova”, komt Häxxan in de buurt van L7 en The Breeders, maar dan met rommelig-esoterische vocalen.
Op het instrumentale “Circle Of Quantum” klinken deze Israëliërs als Sonic Youth op een lsd-trip. Hawkwind? Jefferson Airplane en Girlschool komen ook een paar keer langs als referentie, o.m. bij “Snakes In My Hair”. Het tekstvel bij de CD verraadt dat de lyrics vanuit een andere taal naar het Engels vertaald zijn. Grammatisch klopt het allemaal nog net, maar de zinsconstructie en woordkeuze zorgen soms voor grappige momenten. Maar je kan hier vooral perfect van genieten zonder tekstvel. En dan eerder met een pretsigaret of na een paar glazen wijn op een zonovergoten zomerse avond.
‘The Magnificent Planet of Alien Vampiro II’ is een ideale soundtrack voor wie heimwee heeft naar Woodstock en het hele summer of love-verhaal. Of voor fans van The Narcotic Daffodils en Schocking Blue, maar dan met meer gitaren en met meer ballen.
https://www.facebook.com/xhaxxanx/
Rock dat de Jaren 60 en 70 doet heropleven… dat zit dezer dagen wel in de lift zou je denken. Dat levert best mooie releases op. Vooral als ze iets doen met die elementen zoals ze in een moderne productie gieten of vermengen met moderne elementen. Svartanatt doet daar niet meteen aan mee. Ze spelen hun rock net alsof ze in de jaren 70 leven. Het klinkt dus vintage en erg retro. De songstructuren zijn soms een beetje progressief van aard. Met riffs en hooks die erg jaren 70 klinken. Soms wel een beetje te clichématig of al teveel gehoord. Dat is meteen mijn grootste bemerking bij deze release. Om echt aan te spreken of op te vallen gaan ze hieraan toch nog wat moeten doen.
Svartanatt is een band in progressie. Wanneer hun volgende release nog een stapje verder gaat dan deze dan gaan we ongetwijfeld boeiende dingen te horen krijgen. Voorlopig blijf ik nog een beetje op mijn honger zitten.
Raskolnikov verwijst naar een personage uit een roman van Dostojevski. Daarnaast is het ook de naam van een Frans-Zwitserse band dat in 2015 in Genève opgericht werd. Ze pendelen wat tussen Parijs, Reims en Genève. Een nog jonge band dus dat hier met ‘Hochmut Kommt Vor Dem Fall’ zijn debuut presenteert. Zeven songs krijgen we op dat debuut. Songs die zich muzikaal ergens tussen Joy Division en Interpol bevinden. De stem en de manier van zingen doet mij erg aan Paul Banks (Interpol) denken. Dit trio brengt postpunk volgens de regels van de kunst. Een wat monotone zang, typische postpunk gitaren en wat synths. Dat levert enkele mooie songs op zoals opener “Stockholm” dat een mooie uitgerekte outro heeft, “Hunde Sind And Der Leine Zu Fuerhen” dat een vinnige track is of “Poddanie Bezwarunkowe” dat vrij catchy klinkt. Als geheel klinkt het album natuurlijk wat zwaarmoedig.
Raskolnikov heeft een heel degelijk album gemaakt dat volledig binnen het genre van de postpunk past. Liefhebbers van postpunk of Interpol kunnen zich dit album blindelings aanschaffen. Voor wie van dit album houdt is er nog goed nieuws want hun opvolger staat gepland voor eind 2018.
Necrophobic draait al ettelijke jaren mee. Hun debuut dateert al van 1993. Ze ontstonden in 1989 en wilden een wat donkerdere death metal maken dan dat er toen bestond. Hun groepsnaam ontleenden ze aan een Slayer-song. Na een winterslaap van bijna vijf jaar (‘Womb of Lilithu’ dateert al van 2013) zijn ze terug met een nieuw album. Er is wel één en ander veranderd aan de line-up tegenover het vorig album. Naast all-time member Joakim Sterner en bassist Friberg heeft men een aantal oudgedienden terug ingelijfd. Deels uit noodzaak want gitarist David Parland pleegde in 2014 zelfmoord en vocalist Tobias Sidegard werd, wegens een veroordeling van huiselijk geweld, uit de band gezet. Zo komt het dat zowel vocalist Strokirk als de gitaristen Ramstedt en Bergebäck terug van de partij zijn. De vraag was dan ook wat dit van invloed zou hebben op het geluid van de band.
Wel men borduurt verder op de ingeslagen weg die men op de laatste albums heeft ingeslagen. Met dit verschil dat ‘Mark of the Necrogram’ een stuk geïnspireerder klinkt dan hun vorig album. De songs klinken vinnig, vrij melodieus en de riffs zijn ook spannender dan op ‘Womb of the Lilithu’. Langs de ene kant krijgen we vrij melodieuze en bombastische tracks zoals “Tsar Bomba” en aan de andere kant trashy tracks zoals “Odium Caecum”. Daartussen ook een sleper zoals “Requim For A Dying Sun”. Voor elk wat wils dus. Alles mooi tot een vrij homogeen geheel gemixt.
‘Mark of the Necrogram’ is een gevarieerd album dat de nodige Necrophobic kenmerken bevat en een stuk beter is dan hun voorganger. Een aangename plaat dat aardige tempowisselingen en overgangen kent. Een geslaagde comeback dat bewijst dat ze de moeilijke periode goed hebben weten om te buigen.
Drudkh is één van de ongekroonde koningen van de blackmetal. Deze band uit Oekraïne spreekt reeds enkele decennia uitsluitend via de muziek. Ze geven geen interviews, niet de minste duiding bij hun muziek en ze spelen zelfs niet live. Het mysterie dat ze zo zelf rond hun band hangen, draagt waarschijnlijk voor een groot deel bij tot hun cultstatus.
Het nieuwe album werd ‘They Often See Dreams About The Spring’ gedoopt. De vijf nummers zijn samen goed voor zowat 45 minuten bloedstollende blackmetal. Als geheel helt dit album over naar het atmosferische en het melodische, wat het ook verteerbaar maakt voor wie niet zo thuis is in het genre van de blackmetal. Zeker de eerste vier nummers zijn heel toegankelijk, toch voor blackmetal – het is nog steeds geen popmuziek, natuurlijk. Er zit ook opnieuw een zeker Slavisch-weemoedig pagan-gevoel in, vooral als de synths op het voorplan komen.
Het nieuwe album sluit niet echt aan op de twee vorige, ‘A Furrow Cut Short’ en ‘Eternal Turn Of The Wheel’, maar grijpt eerder terug naar het filmische ‘Autumn Aurora’ uit 2004, één van de albums waarmee ze zich op de kaart gezet hebben. Alle tracks zijn uitstekend, maar als we er eentje moeten aanbevelen, dan toch “Nakryta Neba Burym Dakhom”.
Vito is de nieuwe Gentse band van Vito Dhaenens, die het eerst solo probeerde. Ze werden al opgemerkt in talentenjachten als De Nieuwe Lichting van StuBru en Westtalent. Het melancholische “Ever Since I Got To This Town” is hun eerste single.
Zelf zoeken ze inspiratie bij Neil Young, Kurt Vile en Patti Smith, maar dat komt er op de eerste single van dit vijftal nog niet helemaal uit. Het nummer drijft op de beat van wat een drumcomputer lijkt, gecompenseerd door warme gitaren en een melancholisch orgeltje. Vito heeft bovendien hetzelfde warme en soms weemoedige stemtimbre als zijn vader (Dirk Dhaenens van Derek And The Dirt).
Van hun grote voorbeelden zitten ze nog enkele stappen verwijderd, maar met deze worp zitten ze toch al in het spoor van And Then Came Fall, Mooneye en Mark Lanegan. Met een meer klassiek drum-geluid zou zelfs The War On Drugs een referentie geweest kunnen zijn, maar alle respect voor een jonge band die zijn eigen weg zoekt.
Hoe Vito het er live vanaf brengt, kan je op 22 april zelf gaan checken in de Charlatan in Gent.
De jonge Duitse band Pulver heeft een boon voor old-schoolmetal. Dat mag blijken uit hun eerste EP ‘Pulver’. Daaruit blijkt een voorliefde voor bands als Thin Lizzy, Fist, de vroege Judas Priest en Motörhead. De productie van de drie nummers op deze EP is niet fantastisch, maar je krijgt toch al een mooi beeld van het potentieel van deze Duitsers. Pulver moet het als band vooral hebben van het technische kunnen van de twee gitaristen en die leveren prima werk, o.m. op de instrumentale track “Salvation”. Zanger David Fröhlich is een ander paar mouwen. Zijn cleane vocals klinken zo rauw als een Lemmy Kilmister met een verkoudheid. Hij lijkt ook moeite te hebben met het tempo op “Howl”. Ondanks die schijnbare miscast, want je verwacht bij deze muziek toch een heldere, klare stem, zou het kunnen lukken voor Pulver.
Als Pulver de tijd neemt om in de Duitse clubs meer ervaring en vertrouwen op te doen en als ze bij de volgende studio-opnames wat meer tijd en budget krijgen, komt dit wel goed.
Motsus heeft zijn eerste album uitgebracht. Deze band uit Oudenburg brengt instrumentale stonerrock en bracht eerder reeds enkele demo’s uit.
‘Oumuamua’ is een verzameling van zes songs die – hoewel er geen teksten aan te pas komen – het verhaal vertellen van een vreemde beschaving die onze aarde scant en die hier zijn (muzikale) sporen nalaat. De zes songs zitten lekker in het spoor van Queens Of The Stone Age, Kyuss en onze eigen Cowboys & Aliens en Maria Isn’t A Virgin Anymore. Het rockt, het is bijzonder groovy, het is heet en zwaar en het zweet.
Bij momenten komt de band zo op dreef dat het zelfs bijna dansbaar wordt, zoals op “Warm”. Ondanks het gebrek aan zang wordt het nooit eentonig of vervelend. Het klinkt als een trein die je met plezier over je heen laat denderen.
De tracks die er een beetje bovenuit steken, zijn “Freddy” en “Hoochy Woochy”. Het grillige, nerveuze “Exploder (Part 1)” weet minder te bekoren. Het slome en lang gerokken “Tin Men” heeft wat tijd nodig om open te bloeien. De sample maakt het allemaal wat makkelijker te verteren, maar ook zonder de sample zou die track overeind blijven.
‘Oumuamua’ is een fraai visitekaartje voor Motsus.
Fortress is een nieuwe Antwerpse synthpop-formatie die bestaat uit Ruben den Brok (producing en synths), Hanne Torfs (songwriting en vocalen) en Anke Verslype (drums). “Wanderlust” is de eerste song die ze hebben opgenomen als Fortress en die ze in eigen beheer uitbrengen. Centraal staat de dromerige stem van Hanne Torfs (van School Is Cool), met daaronder warme beats en hippe laagjes synths.
Denk aan het meest dansbare, zonnige en lichtvoetige werk van SX en Oscar & The Wolf en voeg daar nog wat Soldier’s Heart aan toe. Niet Goose-dansbaar, maar eerder smooth en zelfs een beetje urban. Veel minder donker dan SX en Oscar & The Wolf en eerder vrolijk als Christine & The Queens.
Bij StuBru zaten ze met dit nummer in de eindronde voor De Nieuwe Lichting en werden ze vergeleken met CHVRCHES en The Knife. Dat zijn allemaal heel mooie vergelijkingen, maar het is nu aan Fortress om de in de lucht hangende beloftes te grijpen.
“Wanderlust” is de voorbode van een EP of album en Fortress zal binnenkort ook live te zien en te horen zijn. Benieuwd in welke richting ze hun repertoire zullen uitbouwen.
Humo’s Rock Rally 2018 - 2de halve finale
Humo’s Rock Rally 2018
Vooruit
Gent
2018-03-25
Wim Guillemyn
Gelukkig bestaan er voor beginnende bands nog initiatieven zoals Rock Rally om zich in de kijker te spelen. En nog altijd relevant want ondanks de hoogconjunctuur op het vlak van Belgische bands is het toch niet zo gemakkelijk als nieuweling om de nodige aandacht te trekken van radio en media. Radio en media hebben vooral interesse in bekende acts. Op deze zonnige namiddag zochten we de donkere zaal van de Vooruit op om nieuw talent te ontdekken.
Klokslag 16u begonnen we eraan. Monskopoli had de twijfelachtige eer de halve finale te mogen openen. We hoorden een mooie stem (zus van Brent Vanneste van Steak nr8) en harmonieën. Een degelijke cover van Nirvana met “Something in the Way”. De nummers waren niet geheel onvergetelijk maar het was allemaal heel degelijk.
Emy deed het alleen op het podium. Haar afdoen als een Selah Sue Kloon zou unfair zijn maar haar stem en manier van zingen had er wel wat gelijkenissen. Haar nieuw nummer “See What is Real” was stukken beter dan haar openingssong en haar Bob Dylan-cover was kippenvel. Met de juiste songs schiet ze wel eens raak.
Jozefien Deloof had, naast een gelijkaardig kapsel, ook een zangstijl dat een beetje aan Selah Sue deed denken. Ze had een sterke hese stem en ze bespeelde goed het publiek. Hier en daar konden de songs nog wat bijgeschaafd worden. Haar laatste nummer had wat te lijden onder de basdreunen en het nummer leek wat moeizaam voort te schrijden. Er leek nog wat meer uit te halen. De volgende keer?
Budget Trash was een viertal met een gemiddelde leeftijd dat niet hoger dan 16 jaar leek te zijn. Rechtstreeks uit de garage en surfrock met de nodige branie. Het was niet perfect en het rammelde maar dat is de charme van dit genre. De opener was chaotisch maar nummer twee was er bonk op. Net als hun laatste nummer.
Met Lip Service werd de gemiddelde leeftijd terug opgetrokken tot boven de grens van de meerderjarigheid. Lip Service was ontstaan uit de assen van Momma Said So. Een band met ervaring en dat zag en hoorde je dan ook. Ze stonden er. Het was catchy, grillig en energiek. Ze brachten een overtuigende cover van Berger, Vincent en Maboul met “Je Pleure Tout le Temps”. De eerste band waarvan we dachten dat deze zeker de finale moeten spelen.
Daarna was het aan het zestal Hulder. Ze openden met “The Killing Moon” van Echo & The Bunymen. Het was goed nagespeeld en het was moedig want het is geen gemakkelijke song. Helaas bleef het teveel bij naspelen en te weinig eigenheid. Hun twee eigen songs konden mij wel overtuigen. In de finale zou ik toch een andere cover spelen. Eén die wat beter aansluit bij hun muziek.
Watchoutforthegiants heeft een bedenkelijke groepsnaam. Ze toonden ons een samenraapsel van stijlen en ideeën. Hun tweede nummer was leuk maar de tempowissel was wat geforceerd. De gitaar stond ook wat scherp. Nog wat rijpen?
Walther deed een aardige cover van Jack White. Walter zelf hadden we al eerder zien spelen deze namiddag. Hij was trouwens niet de enige die aan kruisbestuiving deed of op meerdere paarden zijn geld inzette. We hoorden mooie samenzang en synthsounds. Soms breekbaar en ”When The Day is Gone” kon ons zeker bekoren. Dit heeft potentie.
The Waltz had qua zelfvertrouwen al zijn punten. Ze openden met een geluidsmuur vol nuances. De tweede song werd aan het begin al met gejuich onthaald. Ongetwijfeld een finalist als je t mij vraagt.
Laguna dealde in galmende gitaren a la Charlie Burchill en songs die songs waren. “Nothing Less” was dan weer meer punkrock en hun cover “Because The Night” werd goed onthaald. De zang deed mij wat aan die van de White Lies denken.
Het evenement afsluiten was weggelegd voor Berg. Na enkele rockacts was het terug tijd voor iets ingetogener en fragielere electropop. De cover “More Than This” van Roxy Music was gedurfd maar geslaagd. Het haalde het niveau van het origineel niet maar ze wisten het een eigen twist te geven. Verder dromerige muziek in de stijl van SX en Amatorski. We willen daar nog wel meer van zien.
Zo kwam een einde aan deze halve finale waarvan later deze week de jury ging meedelen wie naar de finale mocht gaan. Ik denk dat Emy, Lip Service, Walther, Laguna en Berg het meeste kans maken.
Organisatie HRR + Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
