Volgens een veelgehoord cliché gaat er achter een artiest vaak een timide, getroubleerde persoonlijkheid schuil. Paradoxaal genoeg vervult uitgerekend een podium met publiek voor hen een rol van transformator waarop alle innerlijke belemmeringen wegvallen. Afgaande op het wel erg scherpe contrast tussen de rauwe, geëmotioneerde uithalen op de songs en het schuchtere gefluister tussendoor lijkt dit plaatje ook perfect van toepassing op Adrianne Lenker, de fragiele frontdame van Big Thief.
Verrassender was dat Big Thief, nauwelijks een drietal jaren opgericht in Brooklyn, met slechts 2 platen onder de arm blijk gaf van een uitzonderlijk talent voor song writing, waarop de blutsen en builen die onvermijdelijk gepaard gaan met de jeugdjaren amper te tellen waren. Niet voor niets werd hun tweede plaat ‘Capacity’ in 2017 nog geprezen als één van de meest schandelijk over het hoofd geziene albums in de betere eindejaarlijstjes.
Muzikaal klinkt de indie folkrock van Big Thief nochtans nauwelijks vernieuwend. Daarvoor zetten PJ Harvey, die eveneens in een trio bezetting debuteerde, of Kristin Hersch van Throwing Muses een kwarteeuw geleden al de standaard en genieten ze, wat ons betreft, vandaag nog steeds over een ongenaakbare status. Al deed het wel deugd dat recent enkele opmerkelijke nieuwe gezichten zoals Sharon Von Etten of Angel Olsen aan de oppervlakte kwamen piepen binnen dit genre.
In een volledig uitverkochte Rotonde eiste Big Thief haar plaats in dat rijtje van beloftevolle nieuwkomers op. Dat ze qua muzikale stijl aan sommige nummers nog een extra laagje country Americana rock à la Neil Young of Ryan Adams toevoegden werd bij ons des te meer gesmaakt.
Na een ietwat onzekere en nerveuze start, waarbij de uitstekende debuutsingle “Masterpiece” al (te?) vlug prijsgegeven werd, greep Big Thief ons pas echt bij ons nekvel op “Real Love”, dat uitmondde in een weerbarstige vintage Pixies gitaarsolo die nog steeds door onze oren loeit.
“Shark Smile” en “Coma” klonken als uitlaatkleppen voor opgekropte trauma’s en frustraties uit een niet al te gelukkige jeugd. Je zou voor minder als je, althans volgens de bio, als kind aan je lot overgelaten werd ergens in een mysterieuze Amerikaanse sekte.
“Mary” was zelfs dermate intens en breekbaar dat een emotionele instorting op het podium nabij leek.
En dan moest het beste nog komen. Het op een groovy drumbeat ingezette “Mythological Beauty” klonk nóg mooier en weemoediger dan de titel doet vermoeden (check trouwens ook eens de Game of Thrones in slow motion achtige clip van dit nummer!). ‘Sterk, sterk, sterk’ zaten we na afloop in onszelf te mompelen, en de bebaarde jongeman naast ons knikte instemmend terwijl hij nog eens van zijn pintje nipte.
Big Thief heeft die avond veel zieltjes veroverd in Brussel. Een handvol nieuwe songs, waarvan enkele nooit eerder live gespeeld, doet ons zelfs vermoeden dat het beste nog moet komen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Rhye - Woman bracht Rhye faam, Blood bracht de AB aan het dansen
Rhye
Ancienne Belgique (Ballroom)
Brussel
25-03-2018
Jasper Laureyssens
Niet zo heel lang geleden hadden wij een gezellige babbel met Rhye. Wij zagen toen een erg ontspannen Milosh, die net een tweede plaat had afgemaakt. In de maanden na de release van ‘Blood’ werd het album door honderden recensenten gefileerd en als wij al diegenen mogen zijn die een conclusie mogen trekken, dan kunnen we stellen dat Rhye de muzikale lat hoog heeft gelegd. Wij waren dan ook benieuwd of die lat ook live bereikt kon worden.
Een uitverkochte AB was al weken klaar voor de hoogmis van de electrosoul. En dat deze hoogmis op een zondag doorging, kon gewoon geen toeval zijn. Jens Kuross mocht ons opwarmen. Dit probeerde hij, maar echt slagen deed hij echter nooit. Zijn flauwe mix van James Blake en Coldplay in hun begindagen botste al snel op verveling en werd maar lauwtjes ontvangen.
Het publiek had duidelijk honger en zat te wachten tot deze werd gestild. Dat gebeurde onmiddellijk wanneer Rhye het podium betrad. Een wel erg ingetogen begin in de vorm van “3 Days” mocht de spits afbijten. De sfeer van de avond werd gezet, maar het ijs was nog niet meteen gebroken. Ook niet na fantastische stemmanoeuvres en percussiewerk van Milosh. Laat het ons dan met “Please” gaan proberen moet Rhye gedacht hebben. Een prachtig nummer met een hoog soulgehalte die voor mooi samenspel zorgde tussen de zeskoppige band. Hier en daar kwamen er al wat heupen los en wij hoopten dat dit moment niet beperkt werd in tijd.
Er zijn zo van die nummers die je onlosmakelijk verbind met een band. Zo is het machtige “The Fall” er eentje die ons direct aan Rhye doet denken. Vanaf de eerste noot horen we het publiek de eerste maal uitbundig juichen. Sterk samenspel en alweer een stem in topvorm, lossen de verwachtingen in die aan dit nummer verbonden zijn.
Milosh is duidelijk in zijn element en lijkt de touwtjes goed in handen te hebben. Toch is er bij “Minor Love” wel sprake van onzekerheden en technische mankementjes. Niet in die mate dat je oren er van gaan pijn doen, maar toch. We kunnen ons inbeelden dat Milosh er zich in al zijn perfectionisme toch druk om heeft gemaakt. De Sade toets in Rhye’s muziek is nooit veraf, ook al zegt Milosh dat zij geen invloed heeft gehad op zijn werk. Bij nummers als “Softly” en “Stay Safe” durven we zelf even de ogen te sluiten om de vergelijkende test te doen. En ja hoor, it’s a match.
“Woman” bracht Rhye faam, “Blood” bracht Rhye een dansend publiek. “Count To Five” en “Taste” openen funky en missen hun doel van het dansbaar willen zijn dan ook niet. De vettige bas op “Count To Five” leidde ons naar een muzikale climax waar het publiek duidelijk even stil van werd. Een grandioos applaus is de enige logische uitkomst. Opvallend is dat Rhye iets te vaak het uitrekken van zijn nummers opzoekt, waardoor het soms voorspelbaar en minder spontaan werd. “Last Dance” en “Count To Five” waren in het zelfde bedje ziek, maar we verloren er ons goed humeur zeker niet door, want op andere momenten verheffen de viool en de schuiftrompet nummers als “Waste” en “Phoenix” naar een hoger niveau.
Er was wel degelijk sprake van intimiteit tijdens de set. Bij “Stay” en “Wicked State” hangt de voltallige AB bijna letterlijk aan Milosh’s lippen. Werkelijk momenten om stil van te worden. Na de traditionele bandvoorstelling onder gebruikelijk geklap, volgde een gezellige apotheose. De band schonk ons het prachtige ingetogen “Song For You” in een nog dikkere jas, dan dat die op de plaat te beluisteren valt.
Na een gul anderhalf uur stuurde Rhye ons richting bed, met een warme gloed die onze maandag iets dragelijker deed maken.
Setlist: 3 Days – Please - The Fall - Major Minor Love – Softly - Last Dance – Waste - Count to Five – Phoenix – Taste - Wicked State – Open – Him – Hunger - Song for You
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Mod Loud 2018 - You’re Part of This Tour - Hardcore Still Lives
Mod Loud 2018
Muziekodroom
Hasselt
2018-03-23
Masja De Rijcke
Muziekodroom trakteert ons de laatste en komende maanden op stevig metaalwerk onder de noemer MOD LOUD. Afgelopen vrijdag kwamen Hardcore fenomenen Deez Nuts en Trash Talk met collega’s Capsize, Brutality Will Prevail en Boundaries opnieuw een bezoekje brengen in het Limburgse Hasselt.
Trash Talk, een hardcore band uit California, heeft zijn limieten weer eens zwaar op de proef gesteld. Deze band bracht zijn laatste opzwepende pareltje ‘No Peace’ uit in 2014 en is sinds kort bezig met het verwerven van nieuw geweld. Diegenen die Trash Talk al kennen weten dat vocalist Lee Spielman een geboren entertainer is en helemaal niet bang is om zichzelf in de gevarenzone te storten tijdens hun shows. Destroy Everything was hier het motto van de avond. Ze wisten een brutaal feestje neer te zetten met veel geweld, voor- en achterwaartse salto’s en benen die kilometers ver de lucht invlogen. We houden van moshpit’s omdat dit voor een onbeschrijfelijke adrenalinekick zorgt maar deze was ons toch een stap te ver. Desalniettemin hebben we ons kostelijk geamuseerd aan de zijlijn, waar we konden meebrullen zonder klappen te krijgen. We konden dan ook veel respect opbrengen toen Spielman oprecht bezorgd was over het meisje dat tegen de grond ging tijdens de moshpit.
Eens Trash Talk klaar was met hun woede uit te spuwen, was de Australische Headliner Deez Nuts aan de beurt. Deze hardcore punkers komen maar al te graag hun show opvoeren in België. Zij komen hier zowat elk jaar een bezoekje brengen aan hun trouwe Belgische fanbase en zetten elke keer opnieuw een show neer om U tegen te zeggen. Deze energieke bedoening werd ingezet met “Binge and Purgatory” van hun laatste plaat met daaropvolgend hun weliswaar meeste bekende “Stay True”. Deez Nuts was het laatste op het programma en genoot dan ook van een iets kalmere moshpit dan zijn voorgangers, maar aan sfeer schoten zij opnieuw niks te kort. De gevarenzone kwam opnieuw op gang toen ze “Tonight Hustle”, “Band of Brothers”, “Commas” en meer van dat geraas door de boxen ramden. We werden met de harde hand aangepakt en kregen ook nog “For What i’ts Worth Mother” en “Rep” tegen ons gezicht. De eer om deze avond af te sluiten ging naar ”Hustle” dat amper een minuutje duurt, maar wat voor eentje! Mooie liedjes duren nooit lang!
Bezweet en nog vol adrenaline konden we richting huiswaarts gaan! We hebben onze portie gitaargeweld nu wel gehad voor enkele dagen. Alhoewel, next stop: Wiegedood en Brutus komende woensdag en donderdag in Muziekodroom!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Eefje De Visser geniet misschien niet de allergrootste bekendheid maar toen ik haar laatste album hoorde (‘Nachtlicht’ , begin 2016”) wist dat we hier met een unieke artieste te maken hadden. Ze wordt meestal in de singer/songwriter hoek geplaatst , maar eigenlijk is ze meer dan dat. Ze maakt een mengeling van electro, kleinkunst en indiepop. Denk aan een kruising van Goose en bijvoorbeeld Norah Jones. Ze doet momenteel solo een kleine tournee door België en Nederland om daarna de studio in te duiken.
Ondanks dat ze alleen was stond het podium vol met materiaal: bas, gitaar, synths en talrijke pedaaltjes. Ze kwam op en was vrij schuchter vond ik. Maar na de openingssong kwam ze helemaal into haar moment. Met songs als “Scheef”, “Wakker”, “Luister”, “Ongeveer” en o.a. “De Bedoeling” wist ze het publiek een inkijk onder haar hersenpan te tonen. Haar teksten zijn introvert en ook ergens kleine observaties. De manier waarop ze met de Nederlandse taal omgaat en het doet klinken is geweldig.
Er passeerde ook een nieuwe song “De Parade” die op het nieuwe album zou moeten verschijnen. Een heel fijne track alvast. Ze was dus alleen op het podium en ze had wel wat werk met al haar instrumenten, alsook het bedienen van de pedalen en loops. Dat haalde er bij momenten de sfeer er een klein beetje uit maar elke track stond wel als een huis. Veel songs die als indiepop songs begonnen om dan uit te groeien in een electrotrack.
Mooi gedaan alsook de visuals op de achtergrond en de lichtshow. Na een uurtje was het helaas al over maar ze kwam graag terug voor een bisnummertje.
Eefje de Visser is een ferme madam die resoluut voor eigenheid, en niet voor de gemakkelijkste weg, kiest. Er mogen gerust meer zo’n madams op het podium kruipen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/eefje-de-visser-22-03-2018/
Organisatie: Wilde Westen
Stikstof - Brussel leeft en Brussel is van Stikstof
Stikstof
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
20108-03-21
Julie Heyvaert
We konden ons gisteren niet meer Brussels voelen dan in de uitverkochte AB Box, in een zaal vol in zwarte sweaters geklede Brusselaars (maar wat deden die twee Franstalige meisjes daar?) die als broers en zussen familiaal de zaal vulden. De voorspelling van Stikstof vooraf was ‘selffulfilling’: 'HET KOT GAAT TE KLEIN ZIJN!' De AB was uitverkocht, wat na hun derde album ‘Overlast’ geen verrassing kon zijn. Met teksten die tot in de diepste metrogangen van Brussel kruipen en Brussel van kritiek en zelfverklaarde odes voorzien, werd het een meer dan goed onthaald album.
En het publiek onthaalde hen even goed in de AB met een fluitconcert toen Deejay Vega achter zijn tafel kroop. 'C'est pas la campagne' zei een Brusselse tussen zijn scratches door. Het was de ideale opstap naar opener "2010", dat Omar-G, ofte Zwangere Guy, venijnig en scherp opende en daarmee de hele zaal meetrok. De zelfreflectie die hij maakte in "Def" deed ons kippenvel krijgen en kreeg de zaal emotioneel mak.
In "Zoizo" zat de dynamiek tussen Jazz, Astrofisiks en Zwangere Guy in de juiste flow en vulden ze elkaar snel aan en de komst van Brihang op het podium in "1000 Milligram" deed daar alleen maar te goed aan. En Brihang was niet het enige gastoptreden, want tijdens het on point "Dobberman" kwam Rosko, ex-lid en vierde man, ook even meerappen. Het publiek smulde ervan. En niet alleen daarvan. "Gele Blokken" werd massaal meegebruld en in "De Toestand" was het makkelijk aanvullen op 'stik' met 'stof'. Simpel. Begeleid van een visual van een paard, liet het hiphopcollectief de armen op en neer gaan in "Ja Dan". 'Wa hebde zoal liggen in de winkel?' werd een mantra waar ze zelf op repliceerden. 'Zonder jullie hadden we niks in de winkel!', riep Zwangere Guy. Waar blijft Ingeborg met haar "Gratitude" als je haar nodig hebt?
De setlist was een opbouw naar de bisronde die een algemene 'fuck you' gericht naar iedereen en alles uitstraalde. Agressief, hitsig en vooral krankzinnig, was hoe ze afsloten met "Frontal" en "Alambetant". 'gijse vieze vuile fucking hoerenzoon' hadden we nog nooit zo makkelijk meegebruld. Het publiek ging mee, en de liefde kwam van beide kanten. Ze bewezen dat de raps niet strakker konden, de visuals niet verblindender en het publiek kon niet gelukkiger naar huis gaan.
Wie er niet bij kon zijn heeft wat gemist. Je kan nog een ticket kopen voor hun show in Het Depot, waar ze Brussel naar Leuven halen. Op 12 mei breken ze daar ‘t spel af. Op zondag 1 juli staan ze op Couleur Café.
Setlist: 2010 – Def - Gele Blokken – Zoizo - 1000 Milligram (feat. Brihang) – Alles - Ja Dan -
Stilte Voor De Storm – Rein - Brussel Bruisend – Resonantie - Tsjingel Tsjangel – De Toestand- Wisselwerking - Samourai Blanche – Overlast – Dobberman
Bis: Frontal – Alambetant
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
30 Seconds To Mars –Band met Praatjes, Praatjes , Praatjes …
30 Seconds To Mars
lotto Arena
Antwerpen
2018-03-20
Niels Bruwier
We moeten het wel toegeven, Jared Leto is één van de weinige personen die er in slaagt om zowel een succesvolle, muzikale carrière als een acteercarrière te hebben. Die eerste zit tegenwoordig wel in het slop omdat Leto heel druk bezig was met acteren in onder meer ‘Blade Runner’. Het gevolg is dat het vijf jaar wachten was op een nieuw album van de band. Op 6 april komt de nieuwe plaat van 30 Seconds To Mars uit, wat we in de Lotto Arena toch een tiental keer mochten aanhoren. Om die plaat wat meer in de verf te zetten, en gewoon nog eens wat shows te spelen, besloot Jared Leto om zijn band nog eens bij elkaar te rapen. Het werd een show waarin we twaalf nummers hoorden in bijna twee uur. Er werd dus heel wat tijd gerekt.
In de Lotto Arena zagen we enkel de broer van Jared Leto en twee muzikanten aan het werk. Tomo Milicevic had de tour vroegtijdig verlaten en dat zorgde er voor dat het centraal podium in de Lotto Arena slechts twee muzikanten herbergde. De twee andere muzikanten werden tactisch achter het podium gedropt zodat ze niet te veel opvielen. Het tijd rekken begon al om 21u. Toen begon een dreigende deun een kwartier lang te spelen om zo de spanning op te drijven. Wij kregen er vooral frustraties door. Gelukkig kwam de band net het podium op toen we op het punt van breken stonden.
Met een dramatische opener op de drums ging de spectaculaire lichtbalk de lucht in. We schetsen even hoe het podium er uit zag. Midden in de zaal werd een platform gezet waar een balk van licht boven stond. Die balk ging dus bij het begin van de set omhoog en nam gedurende de show verschillende vormen aan. Dat was ook bijna het enige noemenswaardige aan de set. Meteen daarna begon “Up In The Air” te weerklinken. Een sterke opener dat meteen alle meisjes tot krijsen aanzet en Jared Leto laat zien waarom hij ook als frontman zijn credits verdient.
Zingen kan hij spijtig genoeg niet altijd evengoed, maar gelukkig had Leto daar een oplossing op gevonden. Bij bijna ieder nummer, maar echt ieder nummer, moest het publiek enkele “ooh ooh ooh’s” nazingen. Dat was nog niet het enige. De vriendelijke Jared liet ze ook nog verschillende refreinen nazingen, sympathiek! Dat hij met het publiek begaan was, bleek wel toen hij na enkele nummers iedereen verplichtte recht te staan en te zingen. Ook de ene man die echt geen zin had om recht te staan en te springen, werd door Leto persoonlijk verplicht om te springen, ocharme.
Verder was er natuurlijk nog een muzikaal aspect te vinden in de show. Hoewel, muzikaal was het niet altijd. Door het gebrek aan gitarist, moest dit allemaal met tape worden gespeeld. Jammer, want hierdoor kon er nergens iets uniek worden bijgebracht. Opvallend, het statief van Jared Leto bevatte plectrums, maar die hield het hele concert geen gitaar vast. Bizar. Het was allemaal groots, speels en bedoeld om het publiek te amuseren. Meer moest er ook niet gebeuren en dat merkte je ook aan het publiek dat volledig wild werd.
Toch waren er ook enkele dipjes. Vanaf dat “Dangerous Night” passeerde, was het kalf al half verdronken. Eerst speelde de band dit akoestisch. Daarna moesten enkele mensen op het podium komen (we weten nog altijd niet waarom) om mensen te bedanken. Tot slot speelde de band het nummer nog eens, maar dit keer niet akoestisch. Als we dan nog eens zeggen dat dit nummer echt erbarmelijk is, dan weet je dat dit geen goed plan was. We waren zes nummers ver en hadden al een uur ‘muziek’ gezien, al was het toch vooral praten, praten en nog een praten. Dat kunnen we jou ook zien doen in je films Jared. Wij komen voor muziek.
Met “The Kill” was er nog een powersong in de set gekropen. Het nummer is eigenlijk het enige hoogtepunt in de set. Je zou denken: “Oke, nu gaat de band verder op dit elan”, maar neen. Een overbodige akoestische cover van Rihanna en het dramatische “City Of Angels” zorgde er voor dat iedereen weer ging zitten. Dit ging zo door tot “Rider”, dat misschien wel het dieptepunt (muzikaal dan toch) van de set was. De fans van “Dangerous Night” hadden geluk, want voor de bisronde knalde de band het nummer gewoon nog maar eens door de speakers. Dat ze zo’n zwak nummer door onze strot durven rammen, verdient gewoon een werkstraf.
“Walk On Water” en “Closer To The Edge” sloten de set af. Beide hadden wel een bepaalde epicness in zich en waren wel groots. De laatste song duurde wederom een kwartier. Hoe doet de band dit toch? Wel Jared Leto had de behoefte om de helft van het publiek op podium te vragen en dat een tiental minuten aan een stuk. Drie minuten duurde het nummer eigenlijk, maar de band rekte het zodat het vijf keer zo lang duurde.
Als een echte ster verliet Jared uiteindelijk het podium en kunnen we concluderen dat Thirty Seconds To Mars niet de kwaliteit kan brengen die je verwacht van een band met zo’n fanbase. Dat je een halve set vult met “ooh’s”, praatjes en andere bijzaken, was niet enkel voor ons storend. Gelukkig was er een mooie lichtshow en kregen we enkele fijne songs te horen. Het kon wel meer zijn, maar dat is duidelijk niet voor deze tour weggelegd.
Setlist: Up In The Air - Kings And Queens - Search And Destroy - This Is War - Do Or Die - Dangerous Night - The Kill (Bury Me) - Stay (Rihanna cover) - City Of Angels – Rider - Walk On Water - Closer To The Edge
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/30-seconds-to-mars-21-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Idiote groepsnaam en albumtitel (PIL heeft het hen al eens voorgedaan, de grap is dus al af), goeie plaat. Gitaren zijn de baas, en ze hoeven niet persé perfect gestemd te zijn. De vaak gruizige indierock van dirk. heeft duidelijk in de nineties rock zitten graaien maar is gelukkig niet onder dat grunge juk gaan hangen. Er wordt wat met noise en punk gegoocheld maar de songs blijven overeind, en die komen al eens bij Pavement uit, zoals afsluiter “Fuckup”.
Onze favorieten zijn de tracks waar flink wordt doorgescheurd en de gitaren geheid uit de bocht kronkelen, check “Waste” en “Hide”. Songs als “Sick’n Tired” en “Toothpick” hebben heel wat Cloud Nothings in zich, en dat zint ons wel. Iets als “Milk” leunt dan weer dicht aan tegen de huidige lichting energieke Belgische bandjes als Hypochristmutreefuzz en The Guru Guru.
Er is duidelijk iets fris en opwindends aan de gang in de Belgische rock, gitaren zijn niet langer taboe, zie ook Equal Idiots, Fornet en Sons.
Jaap Boots is nog onbekend in Vlaanderen en dat is best jammer. Boots brengt Nederlandstalige pop en rock die op zijn beste momenten doet denken aan de jaren toen Boudewijn De Groot, Kris De Bruyne, Hans De Booij, Jan De Wilde en Peter Koelewijn nog volop op onze nationale radio’s gespeeld werden. Hij heeft voor ‘Terug Naar Zee’ twaalf pareltjes opgenomen die zich stuk voor stuk kunnen meten met “Zoutelande” van Blof en Geike Arnaert.
Jaap Boots is in de eerste plaats een journalist, een man van het geschreven woord. Dat hij ook een verdienstelijk zanger en gitarist is, werd pas later duidelijk. Het is allemaal niet hoogdravend of moeilijk, niet in de teksten en niet in de muziek.
Boots’ materiaal is heel toegankelijk en meestal zo vrolijk dat het zelfs aanstekelijk is. “Roep Van Het Wild” drijft op bijna dezelfde tonen als “Jet Airliner” van de Steve Miller Band. Het is toch allemaal niet zo oppervlakkig als je op het eerste gehoor zou denken. Er zit best wel wat stof tot nadenken in de schijnbaar eenvoudige teksten. “Heeft Iemand Mijn Ziel Gezien” had zelfs best kunnen ontsporen in overspannen melodrama, maar dat countert Boots muzikaal met swingende blues. “Hein” gaat over de dood die op de loer ligt, en dat is dan ook de donkerste verf waar Boots zijn teksten mee schildert, maar ook dit uitdagen van de dood zit verpakt in frisse, vrolijke camouflagekleuren.
Jaap Boots tapt voorts uit vaatjes als zomerse folk, zonnige pop en country, maar hij rijgt alles zo handig aan elkaar dat je als luisteraar niet doorhebt dat hij al eens het geweer van schouder verandert. Dat doet hij in de eerste plaats door zijn zachte, heldere stem en de waarachtige en soms een beetje grappige teksten centraal te zetten.
Elk van de twaalf liedjes op ‘Terug Naar Zee’ zou een single kunnen zijn en zou het goed moeten doen op Radio 1 en Radio 2.
Aan de jaren 80 gerelateerde synthwave is er dezer dagen geen gebrek. Het is dus zaak om het kaf van het koren te scheiden. Carpenter heeft een tijdje geleden de succesvolle EP-trilogy gereleased. Het was dan ook uitkijken naar het eerste full album van deze Franse synthwave band. Mispak je niet aan de cover want je zou denken dat je hier een glammetal band zoals WASP, Motley Crue zal horen. Dit is zeker niet het geval. Enkel de glam of camp uitstraling klopt aan deze cover.
‘Leather Teeth’ is een album waarin het verhaal verteld wordt van een wat introverte jongen die verliefd is op een meisje maar zij niet op hem. Hij is daarop van plan om rockstar te worden en zo de meisjes te kunnen verleiden. Een thema dat eerder op bakvissen mikt zou ik zo denken als veertiger. Muzikaal doet het mij wat denken aan een blend van MGMT, Michel Jarre en Desireless.
Het album valt een beetje tussen camp, vlakke synthpop en energieke progsynth. Die laatste tracks zijn dan ook de beste. Ik denk dan aan “Monday Hunt” of “Hairspray Hurricane” die goed ineen steken en weten te boeien, met gitaarlijnen (in “Monday Hunt”) die naar glammetal verwijzen. De meeste tracks zijn instrumentaal. Op “Cheerleader Effect” zingt Kristoffer Rygg en Mat McNerney op “Beware The Beast”. De gezongen tracks zijn niet noodzakelijk de beste.
Veel nummer klinken als een soundtrack, o.m. de afsluiter “End Titles” kan zo dienen als achtergrond bij een groezelige jaren 70 politiefilm genre ‘To Live and to Die in LA’.
Een paar songs zijn wat aan de lichte/vlakke kant als “Cheerleader Effect” en “Sunday Lunch” maar globaal gezien is dit een aardig album vol met synthwave/lounge muziek.
Een beetje apart geluid maar ideaal voor een retro cocktail party.
Dave Wyndorf is al sedert 1989 bezig met Monster Magnet op de kaart te zetten. We kunnen stellen dat de band aan zijn tweede leven bezig is. Ze kenden in de jaren 90 veel bijval met albums zoals ‘Powertrip’ en ‘Dopes To Infinity’. Helaas had Wydorf rond 2006 met wat demonen af te rekenen (demonen in de vorm van een overdosis narcotica). Daardoor zag het er even niet zo goed uit voor de band. Maar hij herpakte zich en langzaam kroop Dave en de band uit het dal.
Sedert 2010 zitten ze bij Napalm Records (een keerpunt) en dit is hun derde album voor het label. Een huwelijk dat blijkbaar goed werkt want na ‘Mastermind’ en ‘Last Patrol’ is dit wederom een geslaagde release. Verrassen doen ze niet echt meer maar ze maken hier terug één van de betere albums in het genre. Wie houdt van hun twee vorige albums zal ook dit album weten te waarderen.
“I’m God” zingt Dave Wyndorf en op het vlak van vuige stoner- en spacerock heeft hij zeker en vast gelijk. Net zoals we de muziek van Monster Magnet willen horen. Staan er onvergetelijke nummers op? Moeilijk te zeggen of er hier een “Spacelord” of een “Powertrip” tussen staat maar een song als “Drowning” is wel een killer van een track. Hij begint vrij rustig en psychedelisch om dan als een rijpe puist open te barsten en te rocken als de beesten. “Ejection” is de voorop geschoven single en klinkt ook als een single. Catchy en rockend. Een sterkere single zou “All Day Midnight” zijn. Even catchy maar net iets geïnspireerder. Maar zelf ben ik nog meer te vinden voor de iets stomender tracks zoals “Mindfucker” en “Rocket Freak”.
Monster Magnet trekt met ‘Mindfucker’ de lijn van hun vorige albums door en brengt hier wederom een sterk album met boeiend materiaal op.
Weer een reden om hen te programmeren op diverse festivals want live zijn ze ook meer dan de moeite om te zien.
Misschien zal de naam Stefanie Mannaerts je wel iets zeggen want dat is namelijk de zangeres en drummer van Brutus. Samen met Hannah Vandenbussche vormden ze in 2016 deze band. Ik kan je al zeker zeggen dat dit een geheel ander geluid is dan dat we van Brutus gewoon zijn. Dit is meer synthpop, triphop en gestyleerder dan de rauwe energie van Brutus. Naast de twee ladies doet de band ook nog een beroep op Pieter-Jan Cools en Jonas Boermans.
‘Megamix’ is het resultaat van passie en liefde zeggen ze. ‘Schmink’ noemt de band dat zelf. Ze mogen het van mij noemen zoals ze willen zolang ze met dit soort materiaal afkomen.
Oh mijn God, wat klinkt dit goed zeg! Luister maar eens naar “You and I”. Een gevoelig gezongen song over de liefde. Niet van dat kleffe gedoe maar wel eentje dat je raakt. En met heerlijke synthsounds. Er staan ook tracks tussen die vrij dansbaar zijn zoals “I’ll Bet you” waar Stefanie aantoont dat ze ook andere emoties en intonaties kan leggen met haar zang. Of “Pew Pew” dat aanstekelijk en frivool klinkt. Daartussen staan dan de meer uitgestreken en gestyleerde nummers zoals “Somebody”.
Moeilijk om hen te vergelijken met andere bands maar denk aan iets in de trant van Portishead, SX, Air, Gauss…
Rumours is een band om in de gaten te houden. “Megamix” verdient de nodige aandacht en publiciteit want dit is een heerlijk en sterk album. Om maar te zeggen dat ik er behoorlijk wild van ben. Moet ik nog verder gaan?
Een nieuwe meidenband als Dream Wife is altijd welkom. Wij hebben een zwak voor kwade punkpop female bands die in het voetspoor treden van Bikini Kill, Sleater Kinney, Bleached of Savages, allemaal groepjes waarbij het niet om de looks maar wel om de muziek draait. Die dames hebben immers iets te vertellen en verdienen daarom veel meer uw aandacht dan al die gepimpte r&b diva’s als Beyoncé of Lady Gaga, omhooggevallen trutten die kakken op gouden wc’s en die voor elk optreden zes uur in de zwaar bewaakte schminkkamer zitten.
Dream Wife is een trio uit London die op hun debuutalbum op een uiterst frisse en spontane manier pop, bubblegum, punk en indie bij mekaar brengt. Aanstekelijke songs als “Let’s Make Out”, “Fire” en “Kids” blijven in onze kop nazinderen, en dat kan allen maar een goed teken zijn. Vooral het fel opgejaagde “Hey Heartbreaker” is een voltreffer, een punky bommetje dat door de kamer knalt als The Yeah Yeah Yeahs in hun onstuimige beginperiode.
Voor de rest vindt je hier ook pure pop die gehuld is in een strak pakje zonder veel franjes (“Somebody”, “Taste”) en de ad rem vocals van Rakel Mjoll zijn tegelijkertijd charmant en snedig. Altered Images in een punkkleedje, zo iets.
Het plaatje eindigt met een welgemeende opgestoken middelvinger “F.U.U” (oftewel Fuck You Up), een rake punch in the face die zijn doel niet mist.
Straffe meiden, pittig plaatje.
De Nederlandse band Death Alley maakt interessante rock die niet zo makkelijk onder één noemer te vatten is. Ik hoor elementen en flarden van stoner, psychedelische rock en metal in hun muziek. Ze weten er echter een boeiende blend van te maken.
Op opener “Daemon” gaat de song richting de progressieve rock. De song bevat een mooi middenstuk dat je meeneemt naar het einde van de track om af te klokken op bijna tien minuten. Maar het verveelt geen enkele minuut. “The Chain” die erna komt is uptempo en vinnig. “Feeding The Lions” was al te horen op de live-EP ‘Live at Roadburn’ en is terug een meer psychedelisch geïnspireerde rocktrack. “Headlights in the Dark” doet mij wat denken aan bands als Soundgarden, Velvet Revolver. Een prima entertainende track dat live wel voor wat vuur moet kunnen zorgen. Ook de nieuwste single “Murder Your Dreams” is opzwepend. “Pilgrim” heeft een fijne opbouw en afsluiter “The Sewage” neemt ons mee op een trip van elf minuten. Een track vol met smerige gitaren en baslijnen die toch melodieus en catchy klinkt. Monster Magnet komt hier knipogend voorbij gereden. Een heel mooi uitgesponnen track met een heerlijke solo in het midden. Een waardige afsluiter van een heerlijk rockend album.
Op ‘Superbia’ gaat Death Alley verder met wat ze bezig waren op hun debuut ‘Black Magick Boogieland’. En dat is een prima vervolg breien aan dat puik debuut.
De Zweedse Linnea Vikström is de dochter van Thomas Vikström, vast bandlid van de metalband Therion. Linnea zingt al een tijdje bij als gastzangeres bij Therion, zowel live als bij opnames. Maar ze kan het ook zonder hulp van papa: ze zong ook reeds live bij Kamelot en bij opnames van o.m. Dynatzty. Met drie leden van Dynazty vormde ze zopas de nieuwe band Quantum Field Theory. Die band bracht zopas “Aliens” uit als eerste single.
Het groepsgeluid van Quantum Field Theory ligt op deze single niet helemaal in het verlengde van wat Linnea Vikström doet bij Therion of Kamelot en ook van Dynazty is het een heel eind verwijderd. Het is een stuk minder symfonisch dan Therion, maar nog wel bombastisch en met veel power. De krachtige, heldere van Vikström staat mooi centraal. Het thema van de lyrics van deze single is sci-fi, maar dan op een jaren ’50 en ’60-manier. Het veelbelovende “Aliens” is de voorloper van het album ‘Live in Space’, dat in mei wordt uitgebracht.
https://open.spotify.com/album/2YhNiURMFiEEQ74acjOgcW?si=XiGIR631TpGmz3xOW73aLw
Nederlands 
Français 
