Tom Misch – Gitaarvirtuoos aan het werk
Tom Misch
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2018-03-13
Annabel Kemel
Je hebt zo van die jonge mensen die overlopen van het talent en hun eigen verwezenlijkingen in vraag doen stellen. Tom Misch is er één van. Geen Soundcloud bedroom producer no more, wél een charismatische zanger-gitarist die dinsdag de AB Box tot euforie toe aan het dansen bracht.
Openen deed hij met “The Journey”, en liet het publiek meteen weten dat het een concert vol instrumentale uitspattingen zou worden van niet zomaar een gewone singer/songwriter. Opgeleid als jazzmuzikant schakelde Misch moeiteloos over van véél funk naar soul naar disco en zelfs naar Ben Howard-achtige gitaarlijnen. De South London-er beschikt echter over danig luchtige stem, dat alles klinkt als een aangename zomerbries (sneeuw dit weekend?).
In de zaal twee soorten publiek: het soort dat onophoudelijk stond te feesten – klappen – zwieren, en het ander soort dat Mischs romantische ondertonen gebruikte om er op los te flirten – koppeltje rechts van ons we hebben het over jullie. Zo uitzinnig als het publiek was, zo calm en cool bleef Misch op het podium. Niet altijd zo collected, dacht even dat Brussel in Holland lag. Maar ook dat is deel van zijn charme, tweeëntwintig jaar en living the dream al toerend door Europa.
Een eerste hoogtepunt kwam in de vorm van het nummer “Follow”, wanneer hij zijn zus Laura op het podium riep. Zij haalde tijdens de brug haar inner Lisa Simpson naar boven op de saxofoon, hij nipte gerust aan een flesje Jupiler om daarna het nummer te hernemen met ongelofelijke smoothness.
Even later haalde hij er een andere saxofonist bij, Kaidi Akinnibi, die ongelofelijk hard bleek te lijken op Zeke uit Netflix-serie ‘The Get Down’. We konden onze gedachte nog niet afmaken of Misch kondigde het nummer “Everybody Get Down” aan. En iedereen ging zonder veel moeite effectief op de grond.
Eén van Mischs kwaliteiten is het feit dat hij enorm graag gezien is in de muziekwereld. Getuige daarvan is bijvoorbeeld zijn laatste single featuring De La Soul. Tot zijn beste nummers horen dan ook de samenwerkingen met maatje Loyle Carner. De live opeenvolging van “Water Baby” en “Crazy Dream” was om vingers bij af te lekken.
Toegegeven, na “South of The River” ging de set heel even de mist in - die cover van Stevie Wonders “Isn’t She Lovely” had niet gemoeten. Misch maakte het vervolgens meer dan goed door met een fantastische versie van “Watch Me Dance” te eindigen. Of hoe hij de combinatie van violen en fragiele stem met funk en gitaar tot de perfectie wist te verfijnen.
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Beech, het Aalsterse trio rond Kristof Souvagie, heeft een eerste album uit. ‘Teabag’ komt uit op het Belgische cassettelabel Gazer Tapes, maar is ook gewoon als download te krijgen. Het universum van Beech bestaat uit zomerse, rammelende slackerpop. Denk aan Pavement, Dinosaur Jr, Weezer, de Lemonheads en Eels.
Het absolute prijsbeest op ‘Teabag’ is “Fifteen Years”. Die loopt over van bedrieglijke eenvoud en die schijnbaar-verveelde zanglijnen. Dat kunstje herhalen die van Beech nog een paar keer, op “Overlooked” en “Vultures”. “Heaven” is van een andere orde. Op die track zitten ook de lo-fi-gitaarsolo’s heel raak in de songopbouw en dat zorgt voor een extra dimensie. Dat hadden ze ook in de andere songs wat meer aan bod mogen laten komen.
“In My Hands” is een beetje de vreemde eend in de bijt. Hier geen slackerpop, maar dankzij die akoestische gitaar eerder iets tussen de Wolf Banes en The Jam in. Het is ook veruit het vrolijkste en meest zomerse nummer van dit album.
Mooi dat een band uitzonderlijk eens voor slacker kiest, en er dan toch nog zijn eigen ding mee doet.
Een trio Gentse muzikanten bestaande uit ex-leden van Oathbreaker, Maudlin en Rise And Fall hebben samen een debuut gemaakt vanuit een geheel andere invalshoek. Geen post-metal, Hardcore of punk op dit album. Wel melodieuze en energieke poprock muziek met elementen uit postpunk, rock and roll etc… Partisan is Cedric Goetgebuer (gitaar en zang), Ivo Debrabandere (drums) en Thijs Goethals (bas).
“You And I” opent de EP energiek met een catchy powerpop song. “No Last Surrender” brengt mij terug naar de Belgische rock ten tijde van eind de jaren 80 en begin de 90’s met bands zoals The Romans. Maar ze lijken ook beïnvloed te zijn door bands als Ride en Mudhoney. “Change” bezit wat shoegaze elementen. “Sometimes” heeft fragiel gitaarwerk en een heerlijk zingende lage bas. Het drumwerk op al de tracks zijn stuwend en sporen de songs aan. “Forget” is melancholische en eerder slome track die het gevoel lijkt weer te geven van een man diep weggedoken in zijn eigen gedachten. We eindigen met “We Have Always Loved You” en dat is een track bestaande uit een spoken words sample en gitaar/bassounds. Hier gaat het meer om impressie en sfeer ipv songschrijverij. Geschikt om o.m. een optreden mee te starten.
Partisan presenteert hier een heel fijne EP. We zagen hen een tijdje terug in de Grote Post aan het werk en ze kunnen de energie van dit album zeker overzetten op het podium. Een goed geluid hierbij is van vitaal belang want het zit hem soms in de subtiele klanken. Maar een band waar ik alvast meer wil van horen.
Op zaterdagavond - 10 maart - zakten we af naar Concertzaal De Casino voor een portie nostalgie uit de jaren '80. Met op het programma Midge Ure , vooral bekend door zijn werk met o.a. Visage en Ultravox. En in het voorprogramma Pete Lincoln. Eveneens geen onbekende, dankzij zijn inbreng bij Sailor, The Sweet en als muzikant bij grote namen als Cliff Richard, Tina Turner en Shakin' Stevens. mocht de organisatie het bordje '’sold out'’ voor de deur plaatsen. De zaal was dan ook volgelopen met dertigers, veertigers tot vijftigers die de jaren '80 aan de lijve hadden meegemaakt. Later zou blijken dat het op deze avond veel meer zou worden dan louter en alleen een nostalgie trip.
Pete Lincoln: ‘Een warme gloed die rust brengt in je hart’
Een voorprogramma is doorgaans de reden om even te gaan verpozen aan de bar. Maar met Pete Lincoln stond een artiest op het podium die ondertussen zijn sporen heeft verdiend binnen de muziekwereld. Pete weet dan ook verdomd goed hoe hij zijn publiek moet entertainen. Naast een charismatische uitstraling beschikt hij over een stem en uitstraling die een warme gloed doet neerdalen over ons hart. Gewapend met enkel een akoestische gitaar brengt hij werk uit zijn solo platen, maar grasduint ook door het rijkelijke verleden met o.a. song van Sailor of The Sweet. Of hij brengt enkele gesmaakte covers, die niet altijd het origineel kunnen benaderen, zoals “Sledgehammer” van Peter Gabriel, die toch een mooie inbreng blijken te zijn binnen het geheel.
Pete Lincoln bracht bovendien recent een plaat uit ‘Heartbeat’. Een plaat boordevol liefdesliedjes, zoals hij zelf aangeeft. Echter niet de melige zijde daarvan. Eerder die kant waardoor je met een brede glimlach, rond het kampvuur gezeten, genietend van elkaar en de ondergaande zon. Dat gevoel van geborgenheid, dat we terugvinden in zijn songs, brengt hij ook live naar voor.
Echter is het vooral zijn spraakzaamheid gekoppeld aan een dosis humor en een saus charisma. Afgewerkt met aanstekelijke songs, die aan de ribben blijven kleven, dat ons het meest over de streep trekt. We hebben al slechtere voorprogramma's meegemaakt.
Kortom. Pete Lincoln kwam, zag en beroerde het hart van vele aanwezigen. Het enige minpunt? Een half uur was echt te kort, dit smaakte naar meer.
Midge Ure: ‘Veel meer dan enkel een nostalgie trip naar het verleden’
Ook Midge Ure kan terugkijken op een rijkelijk verleden. Niet alleen als frontman van Ultravox of door zijn samenwerking met Visage. Ook als solo artiest bracht hij enkele heel knappe platen uit. Die jarenlange ervaring moet niet per se resulteren in het afleveren van een flauwe routine klus. De spontaniteit en hoge dosis spelplezier stond letterlijk op het gezicht en de breed glimlachende Midge Ure te lezen.
De man kan natuurlijk een oeuvre voorleggen, waarmee hij een set van meer dan twee uur zou kunnen vol krijgen. Hij hield het bij één uur en dertig minuten en grasduint door zijn solo werk. Waarbij songs als “Fade to grey” (Visage), het onbreekbare “Vienna” (Ultravox) en “Dancing with tears in My eyes” en het prachtige “Hymn” - beide eveneens van Ultravox) op de meeste bijval konden rekenen.
Opvallend daarbij is dat Midge ure nog steeds heel goed bij stem is. Hij laat zich eveneens omringen door klasse muzikanten, die betoverende klanken uit hun instrumenten toveren. Ook al trekt hij de aandacht duidelijk naar zich toe, dat mag toch ook in de verf worden gezet. Midge Ure brengt bovendien een heel gevarieerde set met songs boordevol power en energie, waarop stil staan onmogelijk is. Maar er zijn ook knappe, hartverwarmende songs binnen een eerder verstilde sfeer, waarbij zijn stem broos en breekbaar de gevoelige snaar raakt. Dankzij die variatie is die 1u30 in één ruk voorbij. Aan bindteksten doet de man niet echt, wel aan gezapige kwinkslagen of korte maar leuke anekdotes. Ook dat kan gezien worden als een meerwaarde binnen het geheel.
Na een wervelwind van bekende, minder bekende en gesmaakte hits binnen een regulaire set die aanvoelde als veel meer dan enkel en alleen een nostalgie trip, was de kers op de taart, in de vorm van twee songs als bisnummer. Gewoon een leuk meegenomen sluitstuk.
Ondertussen had Midge Ure ons al een uur lang weten te beklijven, entertainen , diep raken en met een enorm warm gevoel vanbinnen , achtergelaten.
De man heeft geen overdreven lichtshow of andere visuele effecten nodig om te bekoren. Enkel zijn heel herkenbare en wonderbaarlijke stem komt hij tot songs die zijn uitgegroeid tot klassiekers die een gehele generatie muziekliefhebbers omarmt!
Ism Snoozecontrol www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/midge-ure-10-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pete-lincoln-10-03-2018/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Steven Wilson - Verbluffende Steven Wilson geeft alle criticasters lik op stuk
Steven Wilson
Ancienne Belgique
Brussel
2018-03-09
Dominiek Cnudde
Al enkele jaren behoort Steven Wilson tot de absolute top van de progressieve rock. De nieuwe plaat: ‘To The Bone’ deed echter bij vele die-hard progfans de wenkbrauwen fronsen. Weg is de pure psychedelische progrocksound die voorganger: ‘Hands Cannot Erase’ tot zo’n gigantisch succes hebben gemaakt. Op ‘To The Bone’ laat Wilson een andere kant van zich horen en ligt de nadruk meer op songgerichte progressieve pop/rock. Enkele recensenten omschreven de plaat wat respectloos als banaal en als een enorme tegenvaller. Anderen zijn milder en vergelijken deze nieuweling met het rustiger poppy werk dat hij met Porcupine Tree maakte. Toegegeven ‘To The Bone’ haalt zeker niet het niveau van zijn voorganger maar een slechte plaat is het allerminst.
Ook nu is Wilson niet bereid tot een compromis en creëerde hij opnieuw in de eerste plaats een album die hij zelf wilde maken en niet meteen een plaat in functie van wat de fans graag willen horen.
Gelukkig haakten de meeste Wilson fans niet af want de Ancienne Belgique was helemaal uitverkocht voor wat een sublieme muzikale avond zou gaan worden. Geen support-act maar wel een avondvullende – ‘An Evening With Steven Wilson’ – show van ruim 150 minuten! Als intro kregen we de kortfilm ‘Truth’ te zien. Een montage van enkele simpele foto’s en labels die je deed nadenken over hoe elk beeld op een verschillende wijze geïnterpreteerd kan worden. Begrippen zoals ‘fake news’ en ‘perceptie’ waren nooit veraf. Gewaagd en duidelijk een introductie met een stevige boodschap richting sociale media. Naadloos werd opener “Nowhere Now” hieraan gekoppeld. Gevolgd door een supersterke versie van het mooie “Pariah”.
Muze Ninet Tayeb blonk opnieuw uit door haar afwezigheid maar dit werd deze keer wel zeer professioneel ingevuld door misschien wel de sterkste visuals die ik ooit zag. Een extra projectiegordijn die vóór de band hangt is niet nieuw (Sigur Rós doet dit al vele jaren) maar omdat het zo transparant was , waren de projecties van Ninet levensecht en waanzinnig mooi…..net alsof ze er toch echt een beetje bij was.
Dit tweede projectiescherm werd gedurende het optreden meermaals voor de band geschoven en maakte van dit optreden een buitengewone avontuurlijke visuele belevenis. Net voor “Home Invasion” bedankte Steven al een eerste keer het uitzinnige publiek en grapte hij dat het er in Scandinavië en Duitsland net iets koeler aan toe was gegaan.
Steven had er duidelijk veel zin in en dat uitte zich in machtige live versies van o.a. “Regret #9”, en het pikzwarte “The Creator Has A Mastertape”. Na zijn liefde te hebben verklaard voor zijn Fender Telecaster was “People Who Eat Darkness” toch ook een hoogtepunt mede dankzij de verbluffende knappe, kunstzinnige animatievideo. Set 1 sloot af met het sublieme, bombastische “Ancestral” uit ‘Hand Cannot Erase’ waarna we 15 minuten pauze kregen om onze eerste indrukken door te spoelen.
Ook set 2 was een aaneenschakeling van enkel maar hoogtepunten. Het Porcupine Tree epos “Arriving Somewhere But Not Here” deed de temperatuur in de AB met nog enkele graden toenemen en als je daarna je meest controversiële song van de nieuwe plaat “Permanating” zo weet te verkopen dat het toch nog uitdraait op een uitbundig dansfeestje dan ben je een genie! Zeer beklijvend was ook het opbouwende “The Same Asylum As Before” met zijn krachtige gitaren en potige drumsound. De intrigerende falsetto stem die Steven hier laat horen is voor hem een beetje een ode aan zijn grote idool Prince. Het klonk nog zoveel beter dan op plaat! “Heartattack In A Layby” uit Porcupine Tree’s album ‘In Absentia’ was misschien wel het meest atypische moment in de setlist. Tijdens deze song sloegen de meerstemmige vocalen ons langs alle kanten rond de oren. De fantastische quadrafonische surround sound, die ons al de ganse avond had weten te overdonderen, bereikte hier zijn absolute hoogtepunt.
Het ‘industrial metal’- achtig “Sleep Together” beukte er nog eens stevig op los maar persoonlijk had ik wel liever eens een andere afsluiter gehoord. Ik werd echter al vlug op mijn wenken bediend want even later stond Steven solo terug op het podium om enkel op gitaar “Even Less” voor de (oudere) fans te brengen. Gelukkig was er net voor de spertijd nog tijd om met volledige band ‘in tristesse’ af te sluiten. Of hoe “The Raven…” ons met pijnlijke schoonheid en gelukzaligheid opnieuw de keiharde realiteit instuurde.
Deze passage van de ‘To The Bone’ tour was bijzonder sterk. Visuals en sound waren van een buitengewoon hoog niveau. Ook de band met bassist Nick Beggs, drummer Craig Blundell, toetsenist Adam Holzman en gitarist/nieuwkomer Alex Hutchings waren feilloos en klonken beter dan ooit te voren.
De vaak bekritiseerde nieuwe songs van “To The Bone” zaten slim verspreid in de setlist, klonken live vele malen beter en brachten heel veel afwisseling in de set.
Naast dat Steven steeds een betere zanger en gitarist wordt , wist hij ons ook meerdere malen te charmeren met zijn droge Engelse humor.
Kortom een avond die alles had en die de kritische mens in ons een stevige veeg uit de pan gaf!
Set 1: *Nowhere Now *Pariah *Home Invasion *Regret #9 *The Creator Has A Mastertape *Refuge *People Who Eat Darkness *Ancestral
Set 2: *Arriving Somewhere But Not Here *Permanating *Song Of I *Lazarus *Detonation *The Same Asylum As Before *Heartattack In A Layby *Vermillioncore *Sleep Together
------------------------------
*Even Less *The Raven That Refused To Sing
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steven-wilson-09-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Gèsman – CD release – Pretentieloos, Verfrissend optreden
Gèsman
Kreun
Kortrijk
2018-03-09
Wim Guillemyn
Deze avond stonden twee bands van het May Way label op het podium ter promotie van het nieuwe album van Gèsman genaamd ‘Olput Blues’.
(Review http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/gesman/olput-blues/ )
Eerst was het aan Mauger om het publiek op te warmen. Deze indie rockers, met enkel ex-bandleden van Absynthe Minded, konden ons overtuigen met goed songmateriaal zoals “Route Du Soleil” en “Berlin Will Wait”. Daarnaast een goede stem en wat uptemposongs. Ook werd ons een nieuw liedje toevertrouwd zijnde “Big Man” dat wat roots in de muziek van bands zoals Mumford and Sons had.
(Review: http://www.musiczine.net/nl/nl/decouvertes/mauger/berlin-will-wait-single/ )
Voor de hoofdact was de zaal vrij vol gelopen En die moeten geweten hebben waarom. Want het optreden was af zoals we zeggen.
Hun motto is ‘niet al te serieus’ wat zich uit in o.a. hun teksten, maar op het podium wilde dat zeker niet zeggen dat ze er een potje van maakten. Vergis je niet , ze speelden een strakke set. De zeskoppige band was meteen goed op dreef en opende met “Blow Hotel Zulu” en het geweldige “Schmuck”. De set bestond zo goed als geheel uit het volledige album. En de nieuwe songs deden het goed. “Mankepwot” en “Veel Dust” gingen er gemakkelijk in.
Het goede op het nieuwe album was ook terug te vinden op de live performances. Afsluiten deden ze met enkele oude nummers zoals “Vuile Leeggoar” en “Duvels”.
Als bis kwam een mij onbekende man op het podium die met gitaar en kazoo een liedje over een zeker Francis ten berde gaf.
Tergelijkertijd werd er een doek met Flip Kowlier op de achtergrond gehezen. En zo liep een geslaagde avond ten einde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gesman-09-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mauger-09-03-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Flying Horseman - Als een excellente wijn
Flying Horseman
Handelsbeurs
Gent
2018-03-09
Sam De Rijcke
Met alweer een uitstekende nieuwe plaat ‘Rooms/Ruins’ op zak, de vijfde al, begint de back catalogue van Flying Horseman er redelijk indrukwekkend uit te zien. Zeker als men weet dat drijvende kracht Bert Dockx tussendoor met zijn andere band Dans Dans ook nog eens 4 geweldige albums heeft afgeleverd. En dat alles in een tijdspanne van een jaar of acht, daar doen wij onze hoed al eens voor af.
Al die platen zijn rijkelijk gevuld met frisse ideeën, muzikaal vakmanschap, prachtige songs en het sublieme gitaarwerk van Bert Dockx. Met Dans Dans neigt ie wat meer richting improvisatie en jazz, Flying Horseman is dan weer fraaie grootstadsblues met soms felle rock uitspattingen. Veel te moeilijk allemaal en niet hitgevoelig genoeg voor de gebruikelijke Stu Bru playlists. Vandaar dat Dockx zijn beide bands altijd wat onder de radar zijn blijven steken en vooralsnog niet de nodige erkenning hebben gekregen die ze verdienen. Jammer, maar zo werkt de muziekbusiness nu eenmaal.
Maar goed, de Gentse Handelsbeurs lijkt toch aardig te zijn volgelopen voor wat uitgroeit tot een geweldig concert van een miskend Belgisch talent. De songs van Flying Horseman bloeien gestaag open om dan volledig te ontbolsteren. Soms geeft Dockx zijn vocals en songs een episch tintje à la Jim Kerr (Simple Minds) zonder daarbij echter naar het bombastische over te hellen. Elders horen we een ingetogen Jeff Buckley, een overtuigende Nick Cave of zelfs een declamerende Jim Morrison.
Waarmee duidelijk kan gesteld worden dat Dockx vocaal heel wat présence, karakter en kleur geeft aan zijn songs. Maar zijn stem is nog niet eens zijn belangrijkste troef, het is dat prachtige gitaarspel die heel wat aandacht opeist. Dockx kan zijn instrument heerlijk laten rollen, sluimeren, rocken en ontploffen. Indien nodig in één song, het fantastische “Bright Light” is daar een wonderlijk staaltje van. De gitaarsolo’s van Dockx zij om van te smullen. Geen macho- of rockstertoestanden, wel hemels en stijlvol instrumentaal vakmanschap met soms scheurende Crazy Horse uitspattingen.
De songs van Flying Horseman krijgen steeds voldoende ademruimte en bouwen altijd op tot iets moois, check onder meer een hemels “Private Isle”. Een absoluut hoogtepunt is een bijzonder krachtig en stuwend “Money” uit die al even sterke vorige plaat ‘Night Is Long’. Ook met “Faithtfully Yours”, die andere klepper uit dat album, speelt Flying Horseman op het scherp van de snee.
Het gezelschap slaagt er ook met de vingers in de neus in om een zaal muisstil te krijgen. Wanneer een oudje als “America Is Dead” zo magistraal wordt gebracht krijgen wij kippenvel tot in onze kleinste teen. De geest van Jeff Buckley hangt hier ergens rond.
Het zou ons trouwens niet verwonderen mocht ook ‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ van Lift To Experience in Dockx’ platencollectie zitten. En een referentie waar we zeker al niet omheen kunnen is Richard Hawley, ook een artiest die een zalvende croonerstem weet te combineren met subliem gitaarwerk.
Vergeef het ons dat we bij zo een sterk concert als dit steeds naar vergelijkingspunten zoeken, maar de bak waar wij vanavond in graaien is wel deze van de artiesten die wij het meest bewonderen. Moge dit dus allemaal pluimen zijn op de hoed van Flying Horseman. Trouwens, Bert Dockx heeft natuurlijk zijn invloeden, maar hij is hoegenaamd geen copycat. De songs en sound van Flying Horseman hebben duidelijk een rijk en eigen karakter, als ware het een excellente wijn die nog niet door iedereen geproefd mocht worden.
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
‘Oasis light’, zo zou je het concert van Liam Gallagher in de AB het best kunnen omschrijven. De frontman van de ter ziele gegane band neemt geen blad voor de mond en dat was ook in de AB niet anders. Gallagher bracht maar liefst negen nummers van Oasis, een fan zou voor minder watertanden. Dat zijn eigen nummers hierdoor wat uit de boot vielen, nemen we er graag bij.
Openen mocht The Sherlocks, een Britpop band pur sang die meteen de toon zette voor de avond. Gitaargerichte aanstekelijke rock nummers, dat is het recept van deze band. Vier jonkies die alles geven en na het horen van één refrein, kan je meteen meezingen. Het enige nadeel aan de band, is dat de nummers soms te veel van hetzelfde zijn. Iets meer diversiteit in de muziek en we zien het wel goed komen met The Sherlocks.
Vrijdag lag Liam nog in bed, geveld door ‘The beast from the east’, maar op 7 maart staat hij met een grote air over zichzelf een uitverkochte AB te entertainen. Dat doet hij helemaal zelf, hij heeft dan wel een band met zich mee, het is vooral hij die het optreden draagt en laat exploderen. Dat gebeurt al van bij het begin wanneer “Fuckin’ In The Bushes” door de speakers knalt. Liam laat er geen gras over groeien en de band begint met “Rock ‘n’ Roll Star”. De vlam gaat meteen in de pan en het oudere publiek leeft zich uit al is het alsof iedereen achttien jaar oud is.
Oasis mag dan dood zijn, we kregen in de AB toch een klein smaakje van hoe een Oasis concert moet geweest zijn. Constant ambiance en vooral iedereen die blijft zingen. Toch gaat de sfeer al snel verloren als Liam zijn eigen solo nummers begint te spelen. “Greedy Soul” laat de euforie van “Morning Glory” meteen varen en brengt ons meer charisma van Liam. Wat hier ook opvalt, is dat het geluid niet altijd even optimaal is. Liam laat dan ook duidelijk zijn ongenoegen meermaals blijken aan de geluidsman, tevergeefs. De gitaren blijven gedurende het volledige concert iets te stil en de galm op de stem van Liam is soms echt storend.
Gelukkig kwam niemand hier om een uitmuntende zanger of band aan het werk te zien, nee het publiek wilde zijn jeugd herbeleven. Je zou het kunnen omschrijven als een voetbalwedstrijd waarbij Liam de topschutter is en iedereen zijn naam blijft scanderen. Tussen de nummers door zong het publiek dan ook zijn beste anthems. Een karaokebar was nooit ver weg. Soms zong het publiek zelfs luider dan de frontman en hoorden we totaal zijn stem niet meer. Iedereen amuseerde zich dus te pletter, al was dat vooral tijdens de Oasis songs.
Liam liet zijn goed hart zien en droeg ook sommige songs op aan verschillende mensen. Zo wenste hij ons geluk op het WK voetbal en speelde hij “Some Might Say” voor Vincent Kompany en Kevin De Bruyne. ‘this one is for the witch’ ging dan weer over de vrouw van zijn broer die volgens Liam de reden is dat er nog geen Oasis reünie is. “Come Back To Me” moest hem terugkrijgen. De gitaar die normaal heel frequent is in dit nummer, viel hier uit de boot. Ook de stem van Liam Gallagher was bij de kalme nummers uit zijn debuutalbum niet altijd even zuiver. Dat vergaven we hem wel meteen toen hij met nummers als “Slide Away” of “Be Here Now” toonde dat zijn stem eigenlijk dient om echte rocknummers te brengen.
Het valt wel op hoe sterk de nummers van Oasis zijn in tegenstelling tot de solonummers van Liam Gallagher. Dat merk je nog meer tijdens de liveshow, een Oasis song is tien keer straffer. Dat had Liam ook wel door en zijn bisronde was er één waar de gitaar centraal stond. “Supersonic” kon rekenen op euforie, “Cigarettes & Alcohol” toonde hoe een rockster zoals Liam leeft (zonder een theetje die hij zelf moet zetten) en “Live Forever” beloofde ons dat we voor altijd zullen leven.
Liam mocht op woensdag dan niet op zijn best zijn, hij verklaarde na de show dat hij wat ‘moody’ was, de show die hij neerzette, wist iedereen heel hard te appreciëren. Oasis was voor heel even weer terug, al mist het natuurlijk de muzikaliteit van een sterke band. De frontman is nog steeds zijn streken niet verloren, zoveel is duidelijk. Door veel attitude te brengen, ‘badass’ om te gaan met zijn maracas en vooral strakke nummers te brengen, was hij weer zijn uitgesproken zelve. Zet dit op een festival , Rock Werchter, en we garanderen dat de weide ontploft.
Setlist: Rock ‘n’ Roll Star - Morning Glory - Greedy Soul - Wall Of Glass - Paper Crown – Bold - For What It’s Worth - Some Might Say - Slide Away - Come Back To Me - You Better Run - Universal Gleam - Be Here Now – Wonderwall – Supersonic - Cigarettes & Alcohol - Live Forever
Met dank aan Dansen,de Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
De Canadese Charlotte Cardin speelde twee concerten in de AB Club. Wegens eens snelle ‘sold out’ besloot de singer-songwriter om ook om zes uur een ‘early evening optreden’ te geven. Wij hadden het genoegen om deze wondermooie muziek te mogen beluisteren voordat de zon onder ging. Charlotte Cardin bespeelde de zaal gedurende een klein uur en nam ons in, stuk voor stuk. Een vrouw om U tegen te zeggen, echt. Na afloop besloten we dat we nog veel grootse dingen van dit jonge talent mogen verwachten.
De 23-jarige zangeres startte haar muziekcarrière als finaliste met het programma La Voix in 2013. Een soort Canadese The Voice kun je wel zeggen. Drie jaar later bracht ze haar eerste EP ‘Big Boy’ uit en vorig jaar volgde ‘Main Girl’. Hiermee won ze tevens enkele awards als upcomming talent. We kunnen de muziek van Cardin beschrijven als minimalistische jazzy electropop. Deze elektronische ondertoon werd extra in de verf gezet in de AB. Zeemzoete zang werd ondersteund door steviger synthwerk. We Like!
Starten deed ze met eerste single “Big Boy”. In het gezelschap van twee muzikanten wist ze ons meteen te overtuigen van haar kunnen. Wow, die stem is gewoon écht nog beter in het echt dachten we direct. De charmante zangeres voelde zich duidelijk op haar gemak doordat ze ons kon aanspreken in haar moedertaal. Vol passie introduceerde ze elk nummer met informatie over de betekenis of wijze van totstandkoming. Cardin leeft voor haar muziek, dat voel je. En gelijk heeft ze met zo'n songs.
Een eerste hoogtepunt kwam er tijdens “Like It Doesn’t Hurt” in samenwerking geschreven met hiphopper Husser. De sterkere elektronische bassen werden luidkeels onthaald, de temperaturen stegen zelfs even in de zaal. Na het publiek te plezieren met drie nummers uit haar laatste EP vuurde ze een hele resem nieuwe nummers op ons af. Deze werden uitzonderlijk goed onthaald met grote concentratie en bewondering. Soms kan het wel eens mislopen om zoveel nieuwigheden na elkaar te spelen, maar deze nummers waren zo straf dat ze meteen bleven hangen.
Met “Just Like That” gooide ze het over een andere boeg. Ze ruilde haar micro en keyboard in voor een gitaar. Dit uiterst triestige nummer werd overweldigend gebracht. Met één enkele spot wist ze de hele zaal het zwijgen op te leggen, gewoonweg ontroerend én indrukwekkend tegelijk. Dit dromerige sfeertje werd snel doorbroken door de resterende meer jazzy songs van Main Girl. Het applaus werd luider en overtuigender met het nummer.
We vonden het dan ook jammer om na een klein uur afscheid te moeten nemen van deze Canadese schone. Na “Main Girl” volgde “Faufile” als bis. Een prachtige ballad die duidelijk iedereen niet ongeroerd liet. Dit knap gezongen lied vormde duidelijk de kers op de taart van de avond, de vroege avond dan.
Wat waren we jaloers op de mensen die dit optreden nog zouden mogen bijwonen enkele uren later. Ongetwijfeld zal ook dat even goed zijn geweest als het eerste. Zweverig verlieten we de zaal, hopend op een snelle release van die nieuwe songs.
Setlist: Big Boy - Paradise Motion - Like It Doesn’t Hurt - Cover Go Flex - Sous Les Jupes - Talk Talk - Just Like That - The Kids - Dirty Dirty – California - Main Girl
Bis: Faufile
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nog niet zo lang geleden stond het Zwitserse duo Peter Kernel (Barbara Lehnhoff en Aris Bassetti) op Eurosonic waar ze met hun DIY-aanpak en hun spitsvondige gevoel voor humor voor het eerst de wereld lieten kennismaken met hun nieuwste album. Geschreven en opgenomen in het donker schrijven ze er zelf bij. Eerste single uit dit album is “Men of the Women”. Een sfeervolle track met een catchy en begeesterend refrein. Doorheen de song krijgen we oosters aandoend gitaarriedeltje te horen. De strofes klinken ergens als dreampop maar de vocals van Barbara in het refrein doorbreken dit. Een fijne song en moeilijk in hokjes te steken. “There’s Nothing Like You” klinkt een beetje als een experimentele versie van The Ting Tings. De stem van Barbara Lehnhoff en haar manier van zingen is daar mede verantwoordelijk voor. Nu en dan zingt Aris even mee maar hij is meer de songschrijver. Die liedjes zijn soms ernstig en serieus terwijl andere dan weer eerder absurd of onwerkelijk aandoen.
Zoals veel acts dezer dagen hoor je hier elementen uit verschillende stijlen: folk, indie, electro, pop… Samen slaagt het duo er wel in om met die bouwstenen nieuwe en boeiende nummers in elkaar te steken. Nu begrijp ik ook waarom ze reeds op Eurosonic stonden. Ze hebben er de potentie voor en klinken vrij origineel. Sterk album.
U hebt een voorliefde voor vleermuizen, zwarte make up, gitaren die melodieus en gothisch klinken? Dan bent u hier aan het goede adres. Deze Zweedse band maakt donkere, gothische melodieuze metal. Muzikaal bevinden ze zich ergens tussen bands zoals Type o Negative, Life of Agony, Paradise Lost… Het idee om hun album ‘1313’ te noemen kwam er nadat hun tourbus werd geplunderd (materiaal en nieuw opgenomen materiaal incluis) op vrijdag 13 september 2013 na een optreden met Paradise Lost. Het duurde drie jaar om dit te boven te komen. Uiteindelijk wonnen ze in 2016 een rechtszaak tegenover de Zweedse autoriteiten waardoor ze in deze zaak vrijgesproken werden en gelijk kregen. Vanaf dan konden ze zich terug focussen op hun muziek en werd het album logischerwijze ‘1313’ genoemd.
De stevige vocals van Tony Jelencovich vallen vooreerst op. Een indrukwekkend stel stembanden die het geheel zeker naar een hoger level brengt. Muzikaal klinken ze een beetje als Type O Negative of Him in een metal jasje. Distortion gitaren en melodieuze gitaarlijnen, hier en daar wat keys en pianostrepen. Het geheel vormt goed in het gehoor liggende muziek. Thema’s zijn eerder voorspelbaar en dat hoor je ook aan de titels zoals “She Will Love Me When I’m Dead” of “Already Dead”. Maar in opener “Liar” schreeuwen ze alle zorgen en frustraties van de voorgaande jaren van zich af. “My Suicide” is een emotionele en intense ballad geworden.
Op ‘1313’ waart soms de geest van Pete Steele (Type O Negative) rond. Dat levert acht degelijke tracks op die donker, stevig, emotioneel en catchy klinken. Als dit hun wederopstanding moet zijn na die bewuste 13de september , dan is dat zeker en vast geslaagd te noemen.
Sedert 2003 is Yves Schelpe bezig met Psy’ Aviah op de muzikale kaart te zetten. Dit via open minded electro music zoals hij het zelf omschrijft. De bezetting kende doorheen de jaren nogal wat wijzigingen maar voor de live optredens doen de laatste jaren vooral Marieke Lightband (vocals) en Bert Van de Cruys (gitaar) mee.
Voor ‘Lightflare’ heeft Yves met heel veel mensen samenwerkingen aangegaan om zijn songs vorm te geven. Zo zijn er gastvocals van o.a. Kyoko Baertsoen (ex-Hooverphonic, Lunascape), Mari Kattman, Addie Nicole, Fallon Nieves enz… Verder zegt Yves Schelpe dat hij met dit album de bittere momenten in zijn leven heeft achter zich gelaten. Het album is als het ware een lichtbaken in een woelige zee voor diegene die er de weg kwijt zijn.
Muzikaal zweven de songs ergens tussen triphop en synthpop. De ene keer klinken ze eerder als Portishead of Morcheeba (bijv. op “The Great Disconnect” ft Marieke Lightband) en andere keren gaan ze richting Robyn of Chrvches. Ik denk dan aan de track “Sound of New” ft. Addie Nicole (Halocene). De songs zijn heel aangenaam luistervoer. Radiovriendelijk.
Op vlak van electro toch wel één van de boeiendste albums die ik de laatste maanden heb gehoord. Elke song heeft zijn eigen vocalist wat maakt dat je telkens een andere invalshoek en klankkleur krijgt. Dat maakt ook dat het album telkens verschillende kanten uitgaat en niet echt éénvormig klinkt. Maar zelf vind ik het niet echt een probleem om het zo te beluisteren. Het lijkt een beetje een goed gestroomlijnde compilatie. En nog een goeie ook.
Op ‘Lightflare’ staan veel fijne tracks. Wie van synthpop en aanverwanten houdt , moet deze zeker in huis halen. Wie de dubbele kartonnen editie in huis haalt krijgt er nog een cd bij met remixen van het album. Remixen door o.a. Assemblage23, Alter Future en SD-KRTR.
Het dialect in de Belgische songschrijverij wint terrein. De voordelen hiervan zijn dat het soms kleurrijker klinkt en gemakkelijker bekt dan in het Algemeen Nederlands. Nadeel is dan weer dat een West-Vlaams dialect voor een Antwerpenaar moeilijk verstaanbaar is. Maar niet iedereen begrijpt trouwens goed het Engels en er zijn ook nog tekstboekjes. Dus het is niet onoverkoombaar.
Gèsman heeft veel tijd genomen om ‘Salonrebel’ uit 2010 op te volgen met een nieuwe release. De bezetting kende een grondige verjongingskuur waardoor we eerder van Gèsman 2.0 kunnen spreken. Harry Descamps (zoon van Ugly Papa Dick) werd als gitaarwonder binnengehaald alsook Kristof Lazou (het brein achter Knights). De ritme sectie bestaat uit Kris Demets en Frank Derycke terwijl Ruben Vercaemer met zijn sax en vibrafoon een warme sound aan Gèsman geeft.
De songs zijn in het West-Vlaams, en soms in het Engels, gezongen. De klankkleur van Steven Vervaeke zijn stem doet soms wat aan Filip Kowlier denken zoals op bv “Veel Dust” en “Mankepwot” (komt regelmatig eens voorbij op radio 1).
Muzikaal zoeken ze het wat breder dan Kowlier. Er zitten wat bluesrock, country en americana- invloeden verwerkt in de songs. “Schmuck” is daar een goed voorbeeld van. Titeltrack “Olput Blues” is een schitterende song met wat slide-gitaren en blues elementen die het nummer een weemoedige vibe meegeven. Precies iemand die ‘s morgens met een kater wakker wordt en nadenkt over wat hij zou kunnen hebben uitgespookt. Wat flarden van herinneringen schieten door je van kater gepijnigde kop. De sax en vibrafoon geven het nummer een mooi warm accent. “Sletje en Slunse” is dan eerder indie rock of klein kunst met mooie backings naar het einde toe. Over “Acid Ooh Ooh” kan je ongeveer hetzelfde zeggen. Op “Weeping Back @ the Willow” grossiert Gèsman in countryrock. Beelden van het Amerikaanse platteland komen spontaan voor mijn netvlies voorbij. “Hotdog” is een zuivere indierocker. “Aioliques Associés” is eerder een lichtvoetige en van ironie gespeende song dat Luc Dufourmont een platform geeft om zijn gang te gaan. Het dient als de outro van het album.
Gèsman heeft een volwassen en vrij warm klinkend album gemaakt. Het album bevat tien meer dan uitstekende tracks. Alles lijkt te kloppen: de sfeer, de vibes en de songs. Er is voldoende variatie en er zijn genoeg details te ontdekken die het herbeluisteren aangenaam maken. Wie te vinden is voor ’t Zesde Metaal, Flip Kowlier, Fixkes, Zita Swoon en aanverwante bands gaat hier zeker zijn gading vinden.
23 Acez brengt zijn derde album ‘Embracing The Madness’ uit via het Nederlandse Freya Records. Deze Belgische band brengt melodieuze hardrock en heavy metal. Op het nieuwe album maakt de band definitief komaf met de ietwat lichtere rock-elementen die vaak aanwezig waren op hun voorgaande releases en wordt koers gezet naar een agressievere, complexere en scherpere stijl. Dit album barst van de furie en energie en valt op door de instrumentale bedrevenheid van zanger-gitarist Benny Willaert en gitarist Tom Tas. Die laatste ken je misschien nog van Ostrogoth, dat hij onlangs inruilde voor Thorium. Vocaal heeft Willaert opnieuw een stap vooruit gezet in vergelijking met het album ‘Redemption Waves’, dat in 2015 werd uitgebracht bij het Deense Mighty Music Records.
De tracks op ‘Embracing The Madness’ zijn opgebouwd met vooral klassieke heavymetal-elementen. Vernieuwend is het allemaal niet, maar de band brengt het met veel passie en techniek. Dat er wat prog- en powermetal in geslopen is, is de invloed van de Italiaanse producer Simone Mulanori (DGM en Max Pie), die wel goed thuis is in die genres. Dat hoor je op o.m. “Animation”, “Expectations”, “Cellbound” en titeltrack “Embracing The Madness”. De sound is duidelijk niet Brits of Amerikaans, maar eerder Europees. “Shadows” begint als een powerballad, bloeit open naar een stevige rocker en eindigt dan opnieuw als een ballad. Alleen het korte instrumentale nummer “Catch 23” is een beetje overbodig.
Alles is heel degelijk op ‘Embracing The Madness’: het gitaarwerk, de drums, de baslijnen, de cleane vocalen, de songopbouw, de productie, …
Dit is een prima album in een genre dat maar weinig gebracht wordt in de Belgische metalscene. Op 18 maart stelt 23 Acez dit album voor in JH Asgaard in Sint-Amandsberg (Gent).
Nederlands 
Français 
