23 Acez brengt zijn derde album ‘Embracing The Madness’ uit via het Nederlandse Freya Records. Deze Belgische band brengt melodieuze hardrock en heavy metal. Op het nieuwe album maakt de band definitief komaf met de ietwat lichtere rock-elementen die vaak aanwezig waren op hun voorgaande releases en wordt koers gezet naar een agressievere, complexere en scherpere stijl. Dit album barst van de furie en energie en valt op door de instrumentale bedrevenheid van zanger-gitarist Benny Willaert en gitarist Tom Tas. Die laatste ken je misschien nog van Ostrogoth, dat hij onlangs inruilde voor Thorium. Vocaal heeft Willaert opnieuw een stap vooruit gezet in vergelijking met het album ‘Redemption Waves’, dat in 2015 werd uitgebracht bij het Deense Mighty Music Records.
De tracks op ‘Embracing The Madness’ zijn opgebouwd met vooral klassieke heavymetal-elementen. Vernieuwend is het allemaal niet, maar de band brengt het met veel passie en techniek. Dat er wat prog- en powermetal in geslopen is, is de invloed van de Italiaanse producer Simone Mulanori (DGM en Max Pie), die wel goed thuis is in die genres. Dat hoor je op o.m. “Animation”, “Expectations”, “Cellbound” en titeltrack “Embracing The Madness”. De sound is duidelijk niet Brits of Amerikaans, maar eerder Europees. “Shadows” begint als een powerballad, bloeit open naar een stevige rocker en eindigt dan opnieuw als een ballad. Alleen het korte instrumentale nummer “Catch 23” is een beetje overbodig.
Alles is heel degelijk op ‘Embracing The Madness’: het gitaarwerk, de drums, de baslijnen, de cleane vocalen, de songopbouw, de productie, …
Dit is een prima album in een genre dat maar weinig gebracht wordt in de Belgische metalscene. Op 18 maart stelt 23 Acez dit album voor in JH Asgaard in Sint-Amandsberg (Gent).
G A U S S zijn Mati Le Dee en Emile Sertyn. In een vorig leven waren zij Mary & Me. Dit project staat echter momenteel on hold. Maar we hebben ‘Biometrical Love’ in de plaats gekregen om onze tanden in te zetten. Hun muziek hierop bevindt zich ergens op het braakland tussen acts zoals SX, Portishead en de eigenzinnigheid van Björk.
Zo weet je al voor een stuk waaraan je je kan verwachten. Je hebt om te beginnen de karakteristieke vocals van Mati Le Dee die, qua klankkleur, wat tussen die van SX en Björk in ligt. Mysterieus, eigenzinnig en filmisch. Muzikaal gaat het richting indiepop en triphop. Maar dan wel met de nodige weerhaakjes in. Die weerhaakjes zitten dan in bv het onverwachts toevoegen van een cello, een eigenzinnig zangpassage of een bepaald effect. Voor de rest veel synths en toetsen. Dat allemaal samen zorgt ervoor dat je best het album enkele malen beluisterd vooraleer je het ten volle kan ontdekken of begrijpen. Het existentiële kan je terugvinden in hun teksten. Uiteindelijk krijg je negen vrij sfeervolle en filmische tracks te horen die enerzijds vrij toegankelijk zijn maar anderzijds toch ook net dat beetje meer te bieden hebben. In vele gevallen vrij dansbaar en met een elektronische toets.
We kunnen ons hart ophalen met ‘Biometrical Love’ dat er tevens mooi gestyleerd uitziet en ook klinkt. Voor de meerwaarde zoeker is dit album zeker een aanrader.
Oceans of Slumber is een in Houston gevestigde progressieve metalband. Nouja en dan ga je waarschijnlijk zeggen, want er is een enorm groot aanbod van dergelijke bands. Wel, we kunnen toch enkele zaken aangeven waarom deze band wat aandacht mag krijgen. Ten eerste kunnen we hier spreken van heel puik drumwerk van Dobber Beverly. Daarnaast passen de vocals van Cammie Gilbert heel goed bij de wat donkere toon van het album. Deze donkere ondertoon zou, volgens de band, te maken hebben met interne en familiale strubbelingen waarmee ze te maken kregen. Dit werd gegoten in songs rond liefde, verlies, strijd, overgave, het begin en het einde. Elf songs lang nemen ze ons mee op een progressieve metaltrip waar alle gekende elementen gebruikt worden. Zoals het afwisselen van grunts en cleane zang, metalriffs en rustiger passages en tenslotte langere uitgesponnen tracks en kortere schetsen van songs. Die kortere songs zoals “The Watcher” en “Her in the Distance” zijn eerder rustpunten tussen het progmetal geweld. “The Watcher” is een instrumentaal synthstukje. “Her in The Distance” is een sfeerrijk instrumentale track bestaande uit voornamelijk piano en synths. Andere noemenswaardige tracks zijn de ballad “No Color, No Light”, de openingstrack “The Decay of Disregard”, “A Path To Broken Stars”(energiek met rustgevende vocals) en het titelnummer “The Banished Heart” (heel mooie en doorleefde vocals).
Op ‘The Banished Heart’ krijgen we progressieve metal dat boven de middelmaat uitkomt. Vooral de zang van Cammie, de wendingen en de drumpartijen zorgen hiervoor.
Dit is een heruitgave van hun EP uit begin 2017 met een toevoeging van vier akoestische tracks. Zo krijg je hier op deze deluxe editie negen tracks te horen. Deze Parijse band grossiert in meer traditionele rock zoals we die kennen van bands als Nickelback, Papa Roach, Seether… Iets hardere rock met aandacht voor melodieuze refreinen.
Alles is mooi geproduceerd en klinkt goed op deze release. Misschien kan je als kritiek zeggen dat alles wat voorspelbaar klinkt. Ze schakelen een versnelling hoger wanneer je het verwacht. De refreinen en breaks komen ook op de juiste momenten. Persoonlijk vind ik ze wat eigenheid missen. Maar wanneer je je daar niet aan stoort , dan ga je plezier beleven aan dit album. De vier akoestische songs zijn geslaagd. De versie van “Running” is minstens even interessant als de originele versie. En “Whispers in my Head” of “Turn Around” zorgen voor een hoog kampvuur gehalte. De teksten zijn eerder gericht op tieners.
Voor mensen die liefhebber zijn van goed in het gehoor liggende alternative rock in de stijl van Nickelback etc…
Fugu Mango is een Brusselse band. Hun sound omarmt vele stijlen. Een mix van o.a. beats en indiepop. Zo ontstaat er een rijke en kleurrijke sound. Maar je kan het niet wereldmuziek noemen. Daarvoor klinken ze te westers. Een beetje zoals ook Arsenal doet. Ze speelden reeds op Couleur Café, Dour, etc…
Het album bevat volop fijne poppy liedjes die kleur en zonneschijn bevat. De vocals zijn, net zoals de ritmes, aanstekelijk. Op “Liar”, dat een beetje eighties klinkt, horen we bassiste Anne Fidalgo zingen. Op veel songs, zoals “Blue Sunrise”of “Summer Days”, is er samenzang door de Lontie broers. Soms wisselen ze hun vocals ook af met Anne. Zoals op ‘Alien Love’ en dat zorgt voor een mooie variatie.
Niets lijkt aan het toeval overgelaten te zijn geweest. De productie en recordings werden door Luuk Cox (Shameboy) gedaan (ook verantwoordelijk voor Stromae, Girls in Hawai, Roscoe…). De mixing was van de hand van Ash Workman die ook bv Christine and the Queens mixte.
‘Alien Love’ is ritmisch, poppy, opzwepend en catchy. Tien prachtige songs die werelds klinken. Als ze dit live goed weten om te zetten dan zullen ze nog vele feesttenten in lichterlaaie weten te zetten.
We hebben het in deze rubriek al gehad over Susanna haar eerste single “Perfect Day” (cover van Lou Reed) uit haar nieuwste album ‘Go Dig My Grave’. Dit is haar twaalfde album en hiervoor heeft ze heel zorgvuldig tien bestaande songs uitgekozen om ze een ‘Susanna’-behandeling te geven. Dat houdt in dat ze de songs uitkleedt en terug aankleedt met barokke instrumenten en haar karakteristieke stem. Zo krijgen we composities die minimalistisch, verstild en intens klinken. Het zijn niet enkel covers. Voor “Invitation to the Voyage” baseerde ze zich op een gedicht van Charles Baudelaire om een nieuwe compositie te schrijven. Daarnaast vinden we er bewerkingen van Joy Division terug (“Wilderness”). Een magistrale versie trouwens. Blijkbaar ligt die band haar goed want ze heeft ook al eens “Love Will Tear Us Apart” bewerkt. “The Willow Song”, “The Three Ravens” en het titelnummer zijn traditionals. “Freight Train” is een track uit 1903 en werd geschreven door Elisabeth Cotten. “Cold Song” is een song dat zijn oorsprong kent in de baroktijd. Henry Purcell en John Dryden zijn de schrijvers van dit liedje.
Het fijne aan dit album is dat Susanna aan elke song er geheel haar eigen draai aan heeft gegeven. Daarnaast hoef je de originele songs niet eens te kennen om hiervan te genieten. Het album klinkt vrij homogeen en consistent ondanks dat de songs uit verschillende hoeken komen. Hou je van muziek die wat barok klinkt, verstild en toch intens? Dan is dit album je gading.
The Rocket, één van de beste poppunkbands van het land, is terug. Enkele jaren geleden werd The Rocket, na twee albums en een passage op Groezrock, voor onbepaalde duur met vakantie gestuurd.
De bandleden gingen elk hun weg. Tom, Stijn en Jos stapten in een NOFX-tributeband, Stijn speelde ook nog in elektropopband Get Off My Shoes, Bastiaan maakt deel uit van popband The Lighthouse (die behoorden vorig jaar tot De Nieuwe Lichting van Stubru) en zit ook nog in progmetalband Atmospheres en Fred, Jos en Bastiaan vormden emoband Ghosts+Villains. Maar het kriebelde na al die zij- en nevenprojecten blijkbaar ook om opnieuw met The Rocket te gaan opnemen en te gaan optreden.
De eerste single van het album dat in april volgt, is “Chain Reaction”. Producer van dienst was Marc McClusky. Die kan je kennen van Weezer of Bad Religion, maar die van The Rocket kennen hem vooral van zijn werk voor Motion City Soundtrack, één van hun favoriete bands.
“Chain Reaction” is als vanouds smoothe synth-poppunk in de lijn van Blink 182, Sum 41 en New Found Glory. Deze catchy single ligt in de lijn van hun vorige werk en zou zelfs op StuBru kunnen gedraaid worden.
https://www.youtube.com/watch?v=HNXPB8uxinY
Vijf jaar is het ondertussen geleden dat Brandon Flowers en zijn Killers op Belgische bodem waren. Je kon je beginnen afvragen of er nog een toekomst was voor deze alternatieve rockers uit Las Vegas. Niet is minder waar. Met een vijfde studioalbum in moet 2018 opnieuw het jaar worden met de successen van weleer. En als we er even de tourdata bijnemen, wordt het een tour van ongeveer een jaar. Dat ze het groots zien is wel duidelijk. Alle uithoeken van de wereld zijn met stip aangeduid om het nieuw materiaal van ‘Wunderful Wunderful’ te promoten.
Dat de Killers in het Antwerpse Sportpaleis aantraden riep vragen op. Zijn zij wel een band die een zaal van zo’n formaat nog kunnen vullen? Het antwoord is nog steeds duidelijk JA! De populariteit van de Killers is in de voorbije jaren niet gedaald , integendeel.
Dat hun laatste plaat niet de grote singles van weleer zal voortbrengen is bijzaak. Ze verrasten met een groots podium met grote led projecties, een onuitgegeven bezetten met backing vocals, de nodige show en bombarie ontbraken niet.
Ze gingen van start met “Run For Cover”, samen met “The Man” , één van de meest aanstekelijke nummers van hun nieuwste album. Bij het tweede nummer was het al meteen raak. “Somebody Told Me” zorgde voor de opwarming van de stembanden. Gevold door het melodieuze “Spacemen”.
Sommige nummers van The Killers hebben een waar eurosonggehalte , als “Shot At The Night”. Een gevoel die door de aanwezigheid van de backing vocals nog versterkt wordt. “Human” , ondertussen ook al tien jaar oud, van het album ‘Day & Age’ kreeg een intro alsof hij was bijgewerkt door Kraftwerk. Brandon Flowers vroeg om mee te zingen en kreeg over de gehele lijn zijn zin. Druk heen en weer springend, alle uithoeken van het podium opzoeken, met een perfecte conditie en zonder één druppel zweet. Zo heeft ieder zijn manier om calorieën te verbranden.
The Killers zijn niet meer die ruige, jonge rockers van in hun beginjaren. Bewijs daarvan zijn hun videoclips. Vroeger zagen we hen in ware westernstijl, nu komt er al wat glitter en glamour aan te pas. De enige die is blijven steken is gitarist Jake Blanton. Maar die heeft een excuus. Hij is geen origineel lid van The Killers. Het zijn trouwens alleen Flowers en drummer Ronnie Vannucci die nog overblijven van de originele bezetting uit 2002. De drummer die even plaats moest maken voor een ‘willekeurig’ gekozen toeschouwer die het haast beter deed dan Vannucci tijdens “For Reasons Unknow”. Het hoort allemaal bij wat we de nieuwe Killers kunnen noemen. Laat de muziek nu nog het belangrijkste zijn bij een optreden en in dat opzicht hadden we nog te gaan: “Read My Mind”, “All These Things That I’ve Done” gevold door “ When You Where Young”.
Na een korte onderbreking komt Flowers terug het podium op in een voor de rockwereld afgrijselijk blinkend pak. Als ware gentlemen en net iets minder arrogant dan bv Alex Turner van Arctic Monkeys komt hij er nog mee weg. Confetti in de Belgische driekleur, vuurwerk op en rond het podium, een uitzinnig slotoffensief dat het kookpunt bereikte met “Mr. Brightside”.
The Killers hebben een evolutie doorgemaakt die gesmaakt wordt. Zoals eerder meegegeven, zijn ze niet meer die ruige jonge rockertjes maar afgelijnde artiesten die in staat zijn om een groot publiek bijna twee uur te vermaken. De nieuwe songs bleven overeind en de grote successen van vroeger blijven stuk voor stuk toppers. Er waren de nodige vragen op voorhand maar die smolten als sneeuw voor de zon.
The Killers hebben het waar gemaakt en staan meer dan verdiend voor de derde keer op Rock Werchter. Daar zullen ze op vrijdag 6 juli een ‘best of’ brengen… als hoofdact! Na alles wat we zagen in het Sportpaleis is dat dik verdiend!
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Rob Loud – The Killers
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-killers-06-03-2018/
Organisatie: Live Nation
In januari bracht Django Django het heerlijk album ‘Marble Skies’ uit. Deze plaat werd overal vrij goed ontvangen, wat niet gezegd kan worden van ‘Born Under Saturn’ de tweede worp van de Schotten. Natuurlijk hadden ze met hun geweldig debuut de verwachting heel hoog gezet. Met een eigenzinnige mix van Beach Boys, psychedelica en elektro had Django Django direct een eigen origineel geluid gevonden.
Met zo'n knappe plaat onder de arm kwam de band deze dus live voorstellen in de Brusselse AB. De kaartverkoop viel wat tegen want de zaal was voor de helft afgespannen met doeken. Zodat we in een verkleinde grote zaal zaten, wat daarom niet minder gezellig was. Als voorprogramma had de band landgenoten Man Of Moon meegebracht. Die een redelijk stevige set brachten met hun post rock met een beetje psychedelische elementen erin, het viel onmiddellijk op dat alle nummers veel harder klonken dan op plaat. Maar overtuigen kon dit duo helaas niet, aangezien zanger/gitarist Chris Bainbridge redelijk statisch en ongeïnteresseerd de nummers bracht en drummer Mikey Reid kon eigenlijk ook geen vuur in de zaak brengen.
Op dus naar de hoofdact van vanavond Django Django die er volledig voor ging. Ze vlogen erin met veel aanstekelijk enthousiasme met de psychedelische elektro van ‘Marble Skies’. Gevolgd door de knappe single “Shake and Tremble” uit ‘Born Under Saturn’, waar opviel hoe knap de samenzang wel is van zanger/gitarist Vincent Neff en bassist Jimmy Dixon. Daarna kwam “Tic Tac Toe “ waar de zaal gewoon volledig uit de bol ging. Ook bij het zweverige “First Light” kreeg Vincent heel de zaal mee.
“Surface To Air” wat op plaat gezongen word door Rebecca Taylor van Slow Club werd nu door de boys zelf ingezongen, met op het einde van het nummer een overgang naar “Rapture” van Blondie. Waarna iedereen drummer David Maclean ging vervoegen om er een knappe trance drum einde aan te breien. Wat dan weer perfect aansloot op “Waveforms” uit hun debuut plaat. Het dak ging er af bij “In Your Beat” waar keyboard speler Tommy Grace een knap klankentapijt de zaal instuurde. Dan kregen we nog “Sundials” en “Further” uit de nieuwe plaat.
Omdat ze nog steeds heel trots zijn over hun debuut, diepte de band nog veel nummers uit deze cd. Zoals het knappe instrumentale “Skies Over Cairo”, het nog steeds sublieme “Default”, de Beach Boys surf van “Life's a Beach” en “Wor” als afsluiter. Als bis nummers kregen we nog meer werk uit de eerste plaat namelijk “Storm” en “Silver Rays”. Maar ook het tripperige “Champagne” uit de laatste schijf.
Django Django bewees nogmaals dat ze hun knappe avontuurlijke nummers ook live op sublieme wijze kunnen brengen. In een set van een uur en half zonder dipjes hield deze band ons in de ban met hun ongelooflijk enthousiasme en hun knappe eigenzinnige wall of sound van psychedelische electro rock.
Ism Luminousdash.com www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/django-django-05-03-20108/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/man-of-moon-05-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Derek And The Dirt is terug. Vorig jaar voelde de band in een nieuwe bezetting reeds de temperatuur van het water en die was comfortabel genoeg om het bad in te duiken met een nieuw album. Want enkel het opwarmen van de oude hits, daar konden Dirk Dhaenens en zijn band zich niet voor motiveren.
Bij de eerste concerten vorig jaar werden de nieuwe nummers al goed onthaald door het publiek van vroeger. Ook bij de live-voorstelling van het album ‘All Today’s Words’ in theaterzaal NTGent wezen de kalende hoofden en een gemiddelde leeftijd van boven de veertig erop dat Derek And The Dirt nog heel wat trouwe fans heeft in Vlaanderen, ondanks een hiaat van 25 jaar.
Het optreden werd in gang getrokken met vier stevig rockende nummers uit het nieuwe album: “We Still Feel”, “Come On”, “Butterfly” en “Out Of Your Town”. Zanger Dirk Dhaenens maakte weinig tijd voor bindteksten, maar het enthousiasme waarmee deze band op het podium staat, spreekt boekdelen. Vooral de chemie tussen Dhaenens en gitarist De Wolf heeft nog niets van zijn kracht verloren. Ze dollen met elkaar dat het een lieve lust is en vinden elkaar met één oogopslag. Ook de nieuwkomers in de band zijn elk een kei in hun vak. Ze spelen retestrak als het moet, maar kunnen ook prima improviseren als een intro onverwacht wat moet gerokken worden of als De Wolf een solo aanlengt met een ingeving van het moment.
Na de rock volgen drie nummers van vroeger die allemaal gaan over meisjes die volgens Dhaenens ondertussen ‘gerespecteerde dames’ geworden zijn, ‘met misschien hier of daar een buitenechtelijk kind’. Van “Sally Mitchum” gaat het naar “Rosie” en “Simenon Girl”. De muze van Dhaenens op het nieuwe album heet dan weer “Sugar” en zij wordt bedacht met hitsige, stomende rock in de traditie van Aerosmith. Daarna volgt een eerste rustpunt. De titel van “Yes I Can” werd gepikt van Barack Obama en behandelt ‘alles wat een man kan en mag doen voor zijn vrouw’.
Over de nieuwe single “My Mistakes” zegt Dhaenens ironisch dat ‘de radio hem zot draait’. Nochtans heeft Derek And The Dirt zelden zo een radiovriendelijk nummer geschreven en opgenomen. Geen vuilbekkerij, maar een prachtig introspectief nummer op een deuntje dat zou passen in de set van Tom Petty & The Heartbreakers. Maar ja, die hoor je ook niet meer op de radio.
Van daar gaat het op een drafje van het stuiterende “Closing The Gap”, waar drummer Frederik Van den Berghe en bassist Philippe De Vuyst de debatten leiden, naar het rechtdoor-rockende “Stop The News” (met heerlijke accenten van toetsenist Yves Meerschaert) en naar de blues van “Mirror”.
De vuisten gaan in de lucht als “Mirror” overloopt in “Stealin’ From Rock ’n Roll” van het debuutalbum uit 1989. Ook “Run” wordt door het publiek onthaald als een verloren zoon en dan is het tijd voor een lang uitgesponnen versie van “Oh By The Way”, het nummer waar het voor deze band allemaal mee begon. ‘We hoorden ons nummer op Radio 1, op Radio 2, op Donna en op Stubru en we dachten dat dat normaal was’ weet Dhaenens zich te herinneren. Het laatste salvo is “Love’s Exaltation”.
De korte bisronde bestaat uit “The Letter”, de cover die vroeger ook al steevast op de setlist stond, en uit “On You Live”, een ode aan de vorig jaar overleden Marc Hoflack, één van de bezielers van De Vieze Gasten.
Het ziet er naar uit dat de trein opnieuw vertrokken is voor Derek And The Dirt. We zien deze band ongetwijfeld terug op de zomerfestivals.
Organisatie: Democrazy, Gent
De Frans-Cubaanse tweelingzusjes Lisa-Kaindé en Naomi Diaz , Ibeyi, deden ons ontdooien van de vrieskou met een adembenemend , innig , warm , levendig concert . Een beperkt instrumentarium van keys en gekke percussie instrumenten (batatroms, cajon (handtrommels)), in vlekkeloze samenzangen en zangpartijen, waren de handleiding van dit onvergetelijk avondje . De extraverte dames in rode overall sloegen de handen in elkaar met hun publiek, hun fans en zorgden voor ‘empowerment’ , een eenheidsgevoel tegen seksisme, racisme, met de muziek als verbindende rol.
Niet voor niks werd net vrijgegeven dat ze op Couleur Café zullen staan in de zomer; hun sing/songwriting en multicultureel geluid mag wel op elk festival staan en de zomer kleuren. Anderhalf uur kregen we een mengmoes van pop , afro , world , r&b , soul , hiphop en gospel in een freefolky kader en stemmenpracht , sober , elegant als met een bredere groove .
De hemelse melodieën en die prachtige zangpartijen hadden iets unieks en betoverend.
We balanceerden tussen opwinding , energie en emotionaliteit, intimiteit . Denken en dansen, de viering van het leven, het engagement staan pal tegenover het verwerken van tegenslagen, pijn en verdriet. De zusjes brachten het met een onnoembare strijdlust; de muizenissen in ons hoofd werden terug recht getrokken . Ze zongen in het Engels , Spaans en Yoruba , een plaatselijk W-Afrikaanse taal van hun voorouders .
Het omzetten van hun multi-culturele achtergrond in een reeks elegante nummers raken; ze verrassen en het voelt naturel aan , zonder al te veel poeha en opsmuk . De sound doet de rest, en toegegeven, het was vooral de wijze waarop de twee hun songs brachten. De volksmuziek van de twins uit hun totnutoe twee verschenen platen ‘Ibeyi en Ash’ , van vorig jaar, verbaasde en was ten top . De samenwerkingen op plaat zijn meer dan geslaagd.
Opener waren de twee korte “I carried this for years” en “I wanna be like you” , gedragen door de fonkelende stemmenpracht. De response was enorm . Al meteen in de juiste stemming dus , en dan volgde die schitterende single uit ‘Ash’, “ Away away” , op handen gedragen op Radio 1 . Een enthousiasmerende ervaring vibreerde en drong door. Ze omarmden ons met “No man is big enough for my arms” . De elektronica , pianoriedels klonken door , de percussie , handclaps , billenklets deden de verdere omlijsting en tekenden voor bezwerende grooves.
Het publiek werd nauw betrokken op “Mama says” , “Exhibit diaz” en “Transmission”, we dreven mee en ze overstegen zichzelf door het meezinggehalte. “Deathless” , “When will I learn” en “Me voy” prikkelden . De stuiterende beats waren sterk . Meer uitbundigheid hadden we. Lisa , die de meeste zang op zich nam, wisselde de elektronica af met haar gevoelig pianospel; Naomi was de trommelaar van dienst .
De zusjes genoten van het enthousiasme , het samenhorigheidsgevoel werd versterkt door de afsluitende tracks “Ash” , “Waves” en “River”.
Een harmonieus gevoel en geheel die deed terugdenken aan acts als Buena Vista, Cocorosie, Angus & Julia Stone , First aid kit en ons eigen Zap Mama.
Het materiaal werd naar een hoger niveau getild door de dynamiek, de positive vibes en de levendige uitstraling van de zusjes. Ze gaven het publiek een boost en zorgden voor een soort verbondenheid die het leven mooi en uniek maken . Dat dit gevoel mag behouden blijven …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ibeyi-01-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/esther-and-fatou-01-03-2018/
Organisatie Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Death From Above – Joviaal zonder Punch weliswaar!
Death From Above
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-03-01
Tijl Van de Casteele
In de vrieskou van de vortex trokken we gisteren naar de Orangerie om een sonische vortex bezig te horen. Death From Above, alias Royal Blood before it was cool. We hoopten op een daverende sneeuwstorm van het duo, maar hielden er enkel wat blauwe vingers aan over.
Le Bucherettes schoot als een ijspegel door de zaal, met een frontvrouw in het knalrood gekleed als werper. Het leunde wat aan bij The Dead Weather, bezwerende baslijnen en overstuurde vocals inclusief. De blues stak eveneens de kop op in de naakte zangstukken, zorgde voor extra dynamiek, en droeg bij tot een echte live performance. Een heel straf voorprogramma met een frontvrouw die zich constant volledig gaf. Iedereen hing iets meer dan een halfuur aan haar lippen, en dat lag er niet enkel aan omdat ze felrood waren. Haar performance was strak uitgemeten en we vermoedden dat niemand het ook zal vergeten.
De verwachtingen lagen hoog na de overtuigende set van het voorprogramma, maar Death From Above kon die maar gedeeltelijk inlossen. De occasionele moshpit toonde daarentegen wel aan dat de band het merendeel van het publiek meekreeg. Hun nieuwste creatie, Outrage! Is Now, klinkt als een gecompresseerde maar verschroeiende lawine, die live hun hoogtepunt niet haalde. Dat lag grotendeels aan de klank: de zang was soms nauwelijks hoorbaar, en de drumsound miste veel punch. De venijnige bas scheurde daarentegen wel door de zaal zoals het zou moeten. Dit zorgde er voor dat we vooral veel gitaarspel hoorden en de stem van de frontman soms wat verzonk in het lawaai. Van een band die in de VS veel grotere zalen speelt, hadden we een oorverdovende set verwacht. Alle nummers werden wel perfect gespeeld, maar het miste veel extra pit. Het joviale karakter van de twee, dat bovenkwam in de bindteksten, en de verzoeknummers op het einde maakten dan weer veel goed. Ze deden de jongensdroom van een enthousiaste fan uitkomen en lieten hem meedrummen op “Romantic Rights”. Het creëerde een warme, spontane sfeer, maar koste hen wel punten qua strakheid.
De show duurde één uur en een half. Moeilijk om in zo’n lange tijdspanne te blijven boeien, zeker met nummers zoals die van Death From Above. Na een tijdje begon iedere song dan ook wat op elkaar te lijken. Dit lag vooral aan het nieuwer werk dat live helemaal niet zo sterk is als hun ouder werk. Allemaal iets te bombastisch gemaakt, maar om dit live met een minimal bezetting te brengen, klinkt dit dan weer te zacht. Gelukkig was er een furieuze bisronde waarin ze twee verzoekjes speelden met onder meer “Dead Womb”. Ze brachten de songs sneller en snediger dan al de rest van hun set en breiden zo een strak einde aan de show, was dit maar voortdurend zo geweest!
De vortex mocht dan wel velen een rothumeur bezorgen; na hun concert toverden de mannen van DFA toch een lach op je gezicht. Een fijn optreden, dat wat meer van zich af had mogen bijten, maar al bij al de moeite waard. Als ze even vunzig hadden geklonken als op Outrage! Is Now, zouden ze ons echter volledig overtuigd hebben.
Setlist: Nomad – Virgins - Caught Up - Turn It Out – Moonlight - Always On - Little Girl- White Is Red - Outrage! Is Now - Holy Books - Freeze Me -) Going Steady - Black History Month - Never Swim Alone - Trainwreck 1979 - Romantic Rights - Physical World
Organisatie: Bootanique, Brussel
Rex Orange County mag dan wel met z’n drieën op het podium staan, in wezen draait het project rond de –nog steeds maar- 19-jarige Alex O'Connor. De jonge Brit staat wat ons betreft een zeer mooie toekomst te wachten, want wat we te zien kregen in de AB Club stemde overeen met de hoge verwachtingen.
Tweede worden in een grote wedstrijd als BBC Sound of 2018, het is de meest ondankbare plek om te belanden. Al hoeft Alex niet wakker te liggen over de toekomst met Rex. Een dik uur van te voren stonden er al een hoop fans de kou te verbijten, om toch maar vooraan aan het podium te kunnen plakken. Jonge meisjes, modebewuste Spotify-veelvraten, maar evenzeer radio-omnivoren stonden netjes aan te schuiven. Het publiek van Rex Orange County weerspiegelt hiermee de muziek van de jonge Brit.
Een half uurtje later dan gepland wordt de toon meteen gezet met “Apricot Princess”. Achter de babyface van O’Conner schuilt het talent van een straight-on, ingenieuze creatieveling die weet waar hij het moet gaan zoeken.
De muziek bevat veel tijdloze invloeden die uit de jazz en funk, maar tegelijk ook een jeugdige aantrekkingskracht dankzij de catchy pop waarmee ze het vermengden. De teksten zijn puur en uit het leven gegrepen en doen denken aan die van comfy-emocult-band NeverShoutNever en Alex’ stemtimbre neigt naar die van een vroege Jake Bugg. Dit alles brengen ze met het sprekend gemak, come-as-you-are-gehalte van Ed Sheeran. Veel referenties zoals u leest, maar het geheel klonk vernieuwend en breed en vernuft. Zo kunnen we perfect snappen dat jonge meisjes wegsmolten bij de teksten van “Uno” en “A Song About Being Sad”. Ze zijn als het ware uit het leven gegrepen uit een kalverliefdehoofdje vol met onzekerheden. Live plakten de nummers als secondelijm, net zoals de songteksten die bij het publiek in het geheugen ingebakken waren.
Tegelijk waren de later gebrachte nummers als “Sunflower” en “Best Friend” muzikaal erg sterk opgebouwd. Ze balanceren zowel op plaat als live tussen ‘indie’, ‘commercieel’ en een moeilijker toegankelijk genre als ‘jazz’. Zonder dat je live het gevoel krijgt op een concert te staan van een band die zich een van deze drie labels toe-eigent. Gezegend met instrumentaal talent, beschikt de band dan ook over de essentiële benodigdheden hiervoor. Dit talent valt toch vooral aan de frontman toe te schrijven. De drummer deed zijn taak met verve en met het nodige enthousiasme. De bassist daarentegen had misschien een mindere dag, maar stond er gedurende de –relatief korte- show best wel beteuterd bij. Muzikaal had eigenlijk ook een (te) beperkte invloed op de muzikale kleur van het optreden.
Tijd en ervaring zullen Rex Orange County naar nog hogere regionen kunnen brengen. Het nummer dat hij met z’n geliefde Thea, de inspiratie van zijn nummers, was ondanks haar knappe verschijning een beetje een minder moment waar ze vooral zichzelf als zangeres in de picture trachtte te zetten. Zangtechnisch klonken de stembanden van Alex soms iets te nasaal en misten we hier-en-daar wat expressiviteit, maar dan zijn we wel heel streng in onze kritiek.
Hij is nog maar negentien jaar jong, maar spontaan gedachten oproepen naar jongere versies van nu grootzaal-uitverkopers, het is niet elke jonge hond weggelegd. Rex Orange County heeft de juiste muzikale paden uitgekozen, het is nu kwestie van ook live deze verder te gaan bestendigen.
Deze zomer valt Rex Orange County opnieuw te bewonderen op Dour Festival. Maak dat je daar bent, want het zou wel eens snel kunnen gaan voor deze Brit.
Setlist: Intro - Apricot Princess - Television/So Far So Good – Uno - Sycamore Girl – Edition – Untitled - A Song About Being Sad - Corduroy Dreams - Loving Is Easy – Sunflower - Best friend – Happiness
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De avond van 28 februari. Het moment waarop het in Groenland warmer is dan in hartje Brussel, de dag ook waarop iedereen het op de sociale media over King Gizzard And The Lizard Wizard had, maar helaas ook het tijdstip waarbij we na een tiental minuten beseften dat Franz Ferdinand niet meer was wat het ooit geweest was. De poster waarop de Schotten een vrolijk danspasje plegen was eigenlijk al een teken aan de wand dat de band rond Alex Kapranos zijn snedigheid heeft verloren, en natuurlijk ook de zeer flauwe nieuwe plaat ’Always Ascending’. Over albumtitels gesproken die voor geen meter kloppen!
Een concert dat werd aangekondigd als een double bill, ook al twijfelen we er sterk aan dat The Vaccines daar uiteindelijk zo tevreden mee zijn. “We are supposed to warm you up” schreeuwde zanger Justin Hayward-Young, maar daar slaagde de band die een miljoen platen verkocht niet al te goed in. Niet dat het aan hun lag. Standaardrock met een knipoog naar de glamrock uit de jaren 70. Goed gespeeld, maar het publiek in Vorst (op de uitbundige voorste rij na) was blijkbaar niet vertrouwd met de deuntjes van de Londenaars. Geen memorabel concert, wel meer dan een opwarmer en ironisch genoeg de band die de hoofdact omver blies, ook al had je daar niet veel voor nodig.
Vroeger is niet noodzakelijk beter, en nog minder als je band Franz Ferdinand heet. In 2001 gebruikte je voor de groep uit Glasgow nog het woord postpunk, gewoon omdat ze toen postpunk waren. Ondertussen is er veel gebeurd. Behalve een resem mindere platen, was er ook de gewaagde samenwerking met The Sparks wat de Schotten deed besluiten om het voortaan meer op een elektronische wijze aan te pakken. Niks mis mee, de nieuwe toetsenist Julian Corrie doet wat hij moet doen, alleen moet je er de juiste songs voor hebben. En dat hadden ze gisteren geenszins. Het lijkt wel op het verhaal van die ander verloren gelopen zonen : de Kaiser Chiefs.
“And the Academy Award for good times goes to you. Yeah, the Academy Award for good times goes to you”. Zelfs de goedkoopste souvenirshop zou zo’n tekst niet op zijn tea mugs durven zetten, maar de Schotten hebben daar blijkbaar geen probleem mee. We bedoelen maar, Franz Ferdinand is melig getransformeerd en het levenssap van weleer klinkt uitgedroogd.
Maar om nog eventjes met het sarcastische masker te blijven glunderen: behalve hondstrouwe fans, wie wilde naar Vorst om de nieuwe liedjes te aanhoren? ”Feel the love go” en de titelsong “Always ascending” brengen FF naar een jong(er) publikek en prijken hoog in de lijsten , “Lois Lane” klonk wel als iets wat The Human League nu nog zou durven schrijven, ”Lazy Boy” is en blijft gewoon een rotslecht nummer en op “Love Illumination” bleek dat de heren best nog wat repetities konden gebruiken.
Dan maar genieten van de oudjes? Hoewel we er best zin in hadden hoorden we een rommelige versie van “The Dark Of The Matinée” en een al even futloze “Do You Want To”. “Take Me Out” verveelt nooit, zelfs gisteren niet, maar het is en blijft een magere troost.
De meeste fans bleken zich niet te ergeren aan het feit dat Franz Ferdinand zijn ziel aan de duivel had verkocht en bouwden op bevel van Kapranos het obligatoire “zwaai de handen in de lucht”-feestje. Misschien hadden we als opwarmer dat beter ook gedaan, die verkleumde handen deden verdomd veel kou.
Ism Luminousdash.com www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/franz-ferdinand-28-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-vaccines-28-02-2018/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
