Lizzy Farrall is een jonge Britse singer-songwriter die een prachtig debuut heeft uitgebracht. Op de EP ‘All I Said Was Never Heard’ staan vijf pop-parels die doen denken aan de tijden van Deacon Blue, Beautiful South, Prefab Sprout en The Cranberries, al zegt ze zelf dat ze de mosterd haalt bij veel jongere bands als Commonwealth, Basement en Damien Rice.
Lizzy heeft een mooie, heel heldere stem (een beetje een zachte versie van Sinead O’Connor, zonder het drama) en kan een pakkende song schrijven en brengen. Ook haar muziek wordt door echte muzikanten ingespeeld. Anders dan bij veel hedendaagse popartiesten is elk lied van Lizzy Farrall een volledig verhaal en geen verzameling van hippe trefwoorden en wat gehijg op wat beats. Leuk dat popmuziek nog op deze manier gemaakt wordt en een kans krijgt.
Van de vijf songs op deze EP zullen “Broken Toy” en “Better With” zich als eerste vastrijden in uw geheugen.
Vandaag een piepjonge band (Equal Idiots) met één album (‘Eagle Castle BBQ’) en als hoofdact een min of meer jonge band (The Van Jets) met al aardig wat albums op de teller en het zopas verschenen ‘Future Primitives’. Het publiek was dan ook overwegend jong in de net niet uitverkochte AB.
Wie, sedert de slimste mens, nog niet van de Equal Idiots heeft gehoord, zal ongetwijfeld op een andere planeet gezeten hebben de laatste weken. Naast kwisser is Thibault, samen met drummer Pieter Bruurs, ook zanger en gitarist van deze tweekoppige band. Na “Pina Colada” van Rupert Holmes trapten ze het optreden op gang. De eerste rijen van het publiek waren alvast voor deze garage rock band gekomen en lieten zich tijdens het gesmaakte optreden van zich horen. De drummer bleek een goede publieksmenner te zijn. Een rammelende versie van Plastic Betrands “Ca Plane Pour Moi” deed de ganse AB meezingen. Afsluiter “Put My Head In The Ground” was de kers op de taart.
The Van Jets kunnen al heel wat meer adelbrieven voorleggen sedert ze in 2004 Humo’s Rock Rally wonnen. Met ‘Future Primitives’ zijn ze intussen aan hun vijfde langspeler toe. Achteraan hing een groot doek met tekeningen en de titel van hun laatste telg. Er werd meteen stevig van start gegaan met “21 st Century Boy”. De set werd geduldig opgebouwd. Ook “Bang!” (wat een blijvertje lijkt te worden), “Rewild”, “Fiction vs Friction” en “Days on Clouds” uit het nieuwe album kwamen, weliswaar vrij vroeg in de set, aan bod. Er viel veel te zien en te horen. Johannes Verschaeve is hyperactief op het podium: moves, rondspringen en tussen het publiek verdwijnen. Het moet gezegd worden dat het publiek op elke move enthousiast reageerde.
Ook verscheen Thibault van de Equal Idiots op het podium tijdens “Broken Bones” om te crowd surfen. “Broken Bones” zette een stomende eindspurt in. Daarna volgde “Shit To Gold” en “Two Tides Of Ice” waarop Johannes al gitaar spelend ook ging crowd surfen. Een bisronde leek normaal en zeer gewild door het publiek. De bisronde was een K.O. met een zeer fijne akoestische versie van “Here Comes The Light” (met zang door de andere bandleden), “Teevee”, “The Sound of Sea” en finaal “The Future”.
Het was een geslaagde doortocht in de AB. Dat is het minste wat we kunnen zeggen. En op de nieuwe cd staan terug enkele nummers die kunnen uitgroeien tot anthems tijdens een The Van Jets-optreden.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Autumn Falls 2017 – ‘Kerstmis, maar dan 4 dagen eerder’
Autumn Falls 2017
Cocaine Piss – Brutus - Kapitan Korsakov
Vooruit
Gent
2017-12-20
Louis Follebout
Kerstmis viel dit jaar op 20 december, want alles wat ik vroeg voor onder de kerstboom, stond vanavond op het podium van de Vooruit. We werden getrakteerd op een heus feestmenu met 2 hoofdgerechten. Het neusje van de zalm van de Belgische punk en hardrock scene verzamelde zich in Gent voor een uitverkochte afsluiter van de Autumn Falls concertreeks.
Je weet dat het een geweldige avond wordt als je een halfuur voor aanvang verwelkomd wordt door een bomvolle zaal. Niemand wou iets van deze bijzondere avond missen en gelijk hadden ze. Als voorgerecht werd ons Cocaine Piss voorgeschoteld. Vanaf het verstrijken van de eerste noot gaat frontvrouw Aurelie als een gek tekeer. Een gabber op een overdosis speed vergaat in het niets met het enthousiasme en de energie die de zaal te zien krijgt. Al snel houdt ze het voor bekeken op het podium en verhuist met heel haar hebben en houden naar het publiek. Als een mol die zich een weg baant door de aarde, woelt Aurelie zich tussen het publiek, en dan spreken we niet alleen de eerste rij, maar zelf de vriendelijke verkoopster in de bonnenstand achteraan de zaal heeft haar extravagante uiterlijk van zeer dicht bij kunnen bewonderen. Er vormde zowaar een slang van moshende ‘kabelophouders’, een opmerkelijk, maar zeer amusant zicht. Na 25 intense en erg actieve minuten lag het showbeest getemd op de grond.
Tijd voor het eerste hoofdgerecht. Het Leuvense trio van Brutus betreedt het podium. Drumster en frontvrouw Stefanie nestelt zich op haar troon. Kijkend over haar volk wordt de intro aangesneden. Wanneer we iets te kritisch zijn, zouden we durven zeggen dat de intro net iets te lang was, maar laat ons gewoon zeggen dat er een grote spanningsboog werd opgebouwd. En wanneer deze boog werd verbroken, brak de hel letterlijk los. Het duurde 15 seconden of de eerste moshpits werden gevormd.
Openen doen ze met de krachtige intro van ‘Marsh’. Het publiek krijgt meteen wat ze besteld hebben: flitsend gitaar- en baswerk gecombineerd met een bezetene achter de drums. Het is werkelijk een wonder hoe goed Mannaerts zo een snel tempo kan aanhouden achter de drums en terzelfdertijd zo goddelijk zingen. Al snel volgen de eerste crowdsurfer en tijdens het nummer “Justice De Julia II” heeft Brutus de hele zaal achter zich staan. De – naar eigen zeggen – Leuvense boerkes kunnen niet alleen verschroeiend harde nummers brengen, er is ook plaats voor een rustiger nummer. Tijdens “Bird” wordt ze vergezeld door Anne-Sophie, frontvrouw van High Hi. Een combo die vast en zeker werkt. Het wordt een samenspel van 2 verschillende maar o zo complementaire stemmen. En alsof dat nog niet genoeg is komt in het volgende nummer Brent Vanneste, u wel bekend van Steak Number Eight. Een beter nummer voor deze samenwerking konden ze niet gekozen hebben. Brent kleurt dit al zeer goeie nummer extra in en doet waar hij goed in is: de zaal helemaal neerhalen. Eén ding is duidelijk: in 2018 zullen we nog veel van Brutus horen.
Tijd voor de finale afsluiter. De hoofschotel der hoofdschotels vanavond: Kapitan Korsakov. Beginnen doet de band onder begeleiding van Pieter-Paul Devos met het rustige “Caramelle”, meteen gevolgd door “The Looder”. Het publiek wist duidelijk wat er van het verwacht werd: even de mouwen opstroppen, veters extra hard knopen en gewoon gaan. De missie van vanavond was duidelijk: de Vooruit helemaal neerhalen tot er niets meer van overblijft. Een van de toppers is het keihard “Cancer”. Alsof we ons in een Japanse karaokebar bevinden, zingen, eerder brullen, de 1400 aanwezigen het pakkende refrein luidkeels mee. Zelf tijdens het rustige “In the shade of the sun”, waar Devos zijn liefdeslieven prijsgeeft, is er geen plaats voor rust. Het nummer begint als een ouderwetse tegelplakker, maar barst uit in een explosie van gitaargeweld en geniale, onheilspellende capriolen. De shows van KKK staan erom bekend dat alles mag en dat was hier in de Vooruit niet anders: geen security die enthousiastelingen van het podium haalt, geen gillende tienermeisjes die koste wat kost vooraan willen staan, maar dan kwaad zijn als het er wat te hevig aan toe gaat, niets van dit: gewoon vriendschappelijk elkaar bont en blauw dansen in de moshpits en jezelf even helemaal verliezen in de ervaring terwijl je letterlijk door iedereen op handen gedragen wordt. Ook de frontman wou dit even ervaren en sprong met gitaar los het publiek in.
Geen diner is compleet zonder dessert, en ook dit kregen we. Net wanneer we dachten dat de handdoek in de ring werd gesmeten, kregen we het, denk ik toch, beste bisnummer dat we konden wensen. Vergezeld door Stefanie van Brutus achter de piano, bracht Kapitan Korsakov een prachtige versie van de klassieker “Total eclipse of the heart” van – jawel – Bonnie Tyler.
De perfecte afsluiter van een topavond met 3 van de beste bands die België op dat vlak te bieden heeft. Een avond die ongetwijfeld lang zal nazinderen bij de aanwezigen en die zeker een plaatsje verdient in de top 5 beste concerten van het jaar.
Organisatie: Autumn Falls ism Democrazy, Gent
Het Nederlandse electronica duo Weval, die wij al eerder zagen passeren op Down The Rabbit Hole Festival, kwam op 20 december een bezoekje brengen aan N.E.S.T. Gent. De overweldigende lichtshow was hier dan wel niet aanwezig maar aan rond dartelende mensen en wiegende heupen was er geen gebrek.
Al in 2013 zette dit duo de eerste voetstapjes in onze wondermooie muzikale wereld. Weval bracht toen hun eerste EP ‘Half Age’ uit waar het indringende “The Most”, het aangrijpende “Something” en het ultra dansbare en gelijknamige “Half Age” op te vinden waren.
In 2016 was het uiteindelijk tijd voor een full album en zo kwam hun debuut ‘Weval’ ter wereld. Elektronica van de bovenste plank die zichzelf voorziet van een wervelende liveshow en onnoemelijk veel enthousiasme , die zich met succes projecteert op het publiek.
Onze favoriete nummers die wij voorgeschoteld kregen waren “Gimme Some”, “Half Age”, “The Most” en “Something”. Ook hun laatste nieuwe “Metazoa” kwam snel even een kijkje nemen en de luisteraars overweldigen met z’n opbouwende prachtstukjes. Weval mag zichzelf reeds een mooi plaatsje toekennen in het rijtje van jonge populaire electronica acts, naast fijne collega’s als Nathan Fake, Christian Löffler, Rone en het iets stevigere en met meer vocalen voorziene Trentemöller.
Het was een geslaagde show en een ideale manier om even op te warmen in deze koude dagen. Het zweet droop ons letterlijk af en het dansen werd ons daardoor niet ontzegd.
Wij hopen deze zomer onze beentjes opnieuw te kunnen uitsmijten op de pareltjes van dit duo, dus willen we de Belgische festivals uitnodigen om deze toppers aan hun line-up toe te voegen. Dansen en zweten geblazen!
Organisatie: Democrazy, Gent
Backyard Giants uit Maaseik komt af met een sfeervolle, broeierige indierockende plaat. We krijgen zes nummers, breekbaar, zeemzoet als grillig, snijdend rockend . Een dromerige melancholische inhoud hebben ze en er hangt een mistig gordijn in het materiaal. Een rootsfolky inslag is nooit ver weg en ook in de vocals neigt het trio naar Fleet Foxes en Grizzly Bear in helderheid .
Info op www.vi.be/backyardgiants
Een filmische, jazzy lounge bries daalt en waait op ons neer als de plaat van Doux wordt opgezet . Hun muziekstijl klopt aan bij de jazz, elektronica , brassband en klassiek . Harmen Vanhoorne en Stan Nieuwenhuis zorgen voor een beeldrijk geheel in hun sfeervolle , dromerige, zachte, frisse instrumentale nummers.
Ze stelden hun debuut zelfs voor in het Red Star Line Museum in A’pen , dat bol staat van de verhalen en foto’s van mensen die meer dan 100 jaar geleden de grote oversteek maakten naar de VS.
Het Britse Echotape mag in eigen landje aan de weg timmeren , hier bij ons is het nog even zoeken . Hun vorig jaar verschenen ‘Wicked way’ durft strak , compact , energiek te zijn , maar toont ook de lekkere , aanstekelijke melodietjes van de band .
De EP is de voorbode van de nieuwe plaat in 2018. Vier songs die de catchy gitaarpop en stemsterkte ondersteunen . Producer was James Lewis , die we kennen van The Wombats en Arctic Monkeys. Mooi wat het combo terug presteert tussen de 60s rock’n’roll en Britpop in . Bizar genoeg blijft hier een doorbraak uit , ondanks de vier fijne songs.
Wie Operation: Mindcrime hoort of leest moet meteen denken aan het gelijknamig en baanbrekend album van de metal band Queensrÿche. En inderdaad, er is een link met deze band. De man achter dit project is niemand minder dan Geoff Tate die dertig jaar lang de vocals bij Queensrÿche verzorgde en in 2012 ontslagen werd. Sedert vijf jaar worden die nu door Todd La Torre gedaan. Dus was Tate genoodzaakt alleen verder te gaan.
‘The New Reality’ is het derde en laatste hoofdstuk in de muzikale trilogie van Geoff Tate. Hij borduurt dus verder op het concept van zijn vorige twee albums. De twee vorige albums konden mij maar matig boeien. Hoewel alles piekfijn in elkaar zit, uitstekend klinkt en Geoff een van de beste metalstemmen heeft mis ik iets. Het raakt mij minder dan Queensrÿche en de songs zijn ook minder boeiend. Helaas is het op deze derde en laatste (dat beloofde hij toch onlangs) niet echt veel beter geworden.
Het is niet slecht hoor daar niet van. Opener “A Head Long Jump” is progressieve rock met een lange filmische intro. “Wake Me Up” die erna komt is wel goed. Snedig gitaarwerk en fijne vocals. Maar dan krijgen we een aantal tracks die zes tot zeven minuten duren. Die kunnen mij helaas niet zolang boeien. Enkel “Under Control” kan mij nog overtuigen. Om maar te zeggen dat de composities die hij indertijd met Chris DeGarmo schreef mij sterker aanspraken en betere melodieën hadden dan wat ik hier hoor.
‘The New Reality’ zal ongetwijfeld geen potten weten te breken ondanks de aanwezigheid van Geoff Tate. Op vlak van vocals heb ik hem ook al betere dingen weten doen.
Spijtig maar een drietal goede songs weten dit middelmatig album niet goed te maken.
De New Yorkse Producer Kurt Uenala is de man achter dit project en hij heeft nogal wat schoon volk weten te vinden om mee samen te werken aan dit synth/electropop debuut. Niet zo eigenaardig als je weet dat deze man achter de knoppen stond van de soloalbums van Dave Gahan en van o.a. Moby. Toch is ‘Cryosleep’ pas zijn eerste soloplaat.
Op ‘Cryosleep’ weet Uenala synthmelodieën en koude/onpersoonlijke sferen met elkaar te verbinden. Soms klinkt het vrij statisch en soms zijn de nummers vrij dansbaar. “Into The Void” en “Asphalt Kiss” bijv hebben wat dance-elementen in de percussie en worden gecombineerd met telkens een heerlijk terugkomende melodie. Opener “Falling Down”, met de samenwerking van de Black Rebel Motorcycle Club, is een etherisch, donkere en langzaam opgebouwde soundscape dat het vooral moet hebben van sfeerschepping. Geheel andere muziek dan wat de Black Rebel Motorcycle Club maakt. Op “Where I Wait” krijgen we de gouden stem van Dave Gahan dat het nummer naar een hoger niveau weet te tillen. “Come To Me” weet de dystopische grootstadsfeer weer te geven. Heerlijke song. Op “Take It Easy” werkt hij samen met The Big Pink (= een Brits electro duo) en produceert hier een eerder regular electropop track. Dan is de samenwerking met Shannon Furchess ( o.a. Light Asylum) beter gelukt. Op “Hands Bound” zet ze een vreemde sfeer, inclusief gothische bellen en dreigende beats, neer dat net zo verontrustend klinkt als schaduwen zien in een verlaten steegje.
‘Cryosleep’ is catchy en bevreemdend tegelijk. Donkere en originele synthpop , die bij momenten best wat afwijkt van de pop. Dat maakt het juist een interessant debuut. Het zijn ook net die donkere en minder toegankelijke nummers die het meest aanspreken. Kurt Uenala heeft een vreemde, donkere wereld weten op te bouwen met zijn debuut. Een wereld waar ik graag naar teruggrijp.
Wie heimwee heeft naar het werk van Nightwish toen die nog Tarja Turunen als zangeres hadden, zal zijn hart kunnen ophalen bij de Griekse band Meden Agan. Die brengt op hun nieuwe album ‘Catharsis’ symfonische metal met veel power en met een beetje gothic en vooral met een klassiek geschoolde zangeres die absoluut een aanwinst voor de band en het genre is.
Deze Griekse band zou geen onbekende mogen zijn voor Vlaamse fans van symfonische metal. Sinds 2005 mochten ze al een paar keer opdraven als support voor Pain of Salvation, Within Temptation, Tarja, Epica en After All en stonden reeds op de affiche van het Female Metal Voices Fest in Wieze.
De klassiek geschoolde zangeres Dimitra Panariti is fenomenaal. Het is inmiddels de derde zangeres van Meden Agan, maar echt een goudhaantje. Ze moet inzake stembereik en –volume nauwelijks onderdoen voor Tarja Turunen. De rest van de band haalt niet altijd hetzelfde hoge niveau, al zijn het ook geen beginnelingen. De solo’s van gitarist Diman Koutsogiannopoulos zijn top.
Inzake compositie en opbouw laat Meden Agan nog punten liggen, de teksten zijn vaak een beetje cliché en ook het drummen mag best wat gevarieerder.
Maar de heldere, krachtige stem van Dimitra maakt veel goed. Fans van symfonische metal zullen hun hart kunnen ophalen aan deze ‘Catharsis’. Wie pakweg Within Temptation of Circle Unbroken goed vindt, zal dit album zeker weten te pruimen.
DateMonthYear is een band uit Nieuw-Zeeland die al sinds 2003 aan de weg timmert door op geregelde tijdstippen demo’s en singles uit te brengen. Voorlopig met weinig succes, maar daar kan met de jongste singles “March” en “Numbers” wel eens verandering in komen.
Met deze twee songs zitten deze Nieuw-Zeelanders op de grens tussen pop en half-akoestische rock en komen ze in de buurt van Sharon Van Etten, Cat Power, Clap Your Hands Say Yeah, Feist en Low. De zangeres heeft een heel verleidelijke stem en als geheel hebben de songs iets van een intimistische film.
Wie al wat ouder is, hoort op “March” en “Numbers” ook nog echo’s van The Beautiful South, This Mortal Coil en The Cranberries.
Een nog te ontdekken band die het in dit Spotify-tijdperk wel eens helemaal zou kunnen maken.
https://datemonthyear.bandcamp.com/
De Nederlandse band White Boy Wasted heeft zopas ‘The Dirty South Special’ uit. Op dit debuutalbum brengt de band uit Eindhoven een mix van speedrock, blues en punk. Als je een paar referenties wil, dan zouden dat Motörhead, The Datsuns en Speed Queen zijn. Er zit ook wat Triggerfinger en wat Peter Pan Speedrock in.
De band bestaat pas ruim een jaar maar heeft het podium al gedeeld met bands als Nashville Pussy, Suicidal Angels en Raven. Ze wonnen de bandbattle om op Dynamo Metalfest te spelen. Het debuutalbum moet de band ook naar het buitenland kunnen brengen.
Peter van Elderen (Peter Pan Speedrock) produceerde het album. Vies, gemeen, snel, hard, luid, energiek en kort, dat is het geluid van dit speedrock trio. ‘The Dirty South Special’ omvat veertien nummers, die variëren van keiharde speedrock tot bluesy, naar boogie neigende rock 'n roll en weer terug naar punkrock. De basgitaar van zanger Sid van Kastel krijgt steeds een hoofdrol, maar de punten worden gescoord door drummer Ian van Kastel en vooral gitarist Alex Kooy.
Op opener “Double Vision” en in o.m. “Ratbag” en “The Only Hair Between Your Legs” (is supposed to be my beard) komt de band in de buurt van punkbands als Belgian Asociality, Funeral Dress en DRI, maar dan met nog een scheut blues. “Love At First Touch” is dan weer een Engelse variant van Fleddy Melculy. Maar deze band heeft ook een eigen gezicht. “I’m A Man” is een gemene blues-shuffle die we met weinig andere kunnen vergelijken, of het zou oud werk van ZZ Top moeten zijn. Misschien kan deze track wel dezelfde impact hebben als I’m Bad, I’m Nationwide van de Texanen. Ruige bluesrock is dan weer het hoofdbestanddeel van “Be My Baby”, terwijl op het vrolijke “Dankrupt” de slinger doorslaat naar potige speedrock of noem het snelle hardrock. Perfecte meezingers ook, die twee.
Op “Supersize My Love” komt een euvel bovendrijven dat op andere nummers ook aanwezig is, maar dan misschien minder storend is: de drumpartijen hadden wat meer aandacht mogen krijgen bij de opnames. Je kan wel stellen dat ze zo dicht bij het live-geluid blijven, maar voor een opname mag je wat meer je best doen. Maar laat dat de pret niet drukken. Eens over de helft van het album barst het feestje helemaal los met “Shit Out Of Luck”, “Wet Beard Boogie”, “Bide My Time” en “Hip Shaker, Jaw Breaker”.
De intro van het instrumentale “777” doet opnieuw aan ZZ Top denken, maar dan gooien ze er mix van punk en surf achteraan. Het afsluitende “White Boy Wasted” is een meesterwerkje. Alsof er nog niet genres aan bod komen, gooien deze Nederlanders er nog een hardcore-koortje bij.
White Boy Wasted is een ontdekking die we dringend naar België moeten halen.
De nieuwe reïncarnatie van Channel Zero is een schot in de roos
Channel Zero, King Hiss, Evil Invaders
Kreun
Kortrijk
2017-12-16
Filip Van der Linden
Channel Zero is een band met vele gezichten. In het begin van de jaren ’90 waren ze jonge wolven die met bakken talent en nog meer branie de poorten naar internationaal succes openbraken met hun agressieve thrash- en heavy metal. Ze konden hun dromen een tijdlang ook waarmaken met tournees door Europa, Australië en de Verenigde Staten. Tot die dromen doorprikt werden, waarna de band splitte.
Op vraag van hun vele Belgische fans kwam er in 2010 een reünie. Channel Zero 2.0 blaakte opnieuw van zelfvertrouwen, maar had moeite om muzikaal net zo hard te overtuigen als in het eerste leven. Het jongste album ‘Exit Humanity’ heeft een eerste helft met zoeken en twijfelen en een tweede helft waarin de snelheid en agressie van vroeger weer opgepikt werden. Het was afwachten naar welke zijde de band live zou overhellen.
Een tournee langs de belangrijkste Belgische steden (en Utrecht) moest duidelijkheid brengen of Channel Zero een band van het verleden dan wel van de toekomst is. De bende van Franky DSVD maakte het zichzelf alvast niet gemakkelijk door twee bands mee te nemen die hun potentiële troonopvolgers zijn.
Evil Invaders is na twee albums en dankzij het bijna constant op tour zijn door Europa uitgegroeid tot een goed geoliede live-machine. De speedmetalband had er in de Kreun in Kortrijk, bij het afsluiten van het Belgische luik van de ‘Exit Humanity-tour’, duidelijk zin in en opende met “As Life Slowly Fades”, een single van hun jongste album ‘Feed Me Violence’. De Evil Invaders speelden in de Kreun veel strakker dan eerder dit jaar jaar toen ze één van de openingsbands waren op het Alcatraz Metal Fest in dezelfde stad. Zanger Joe had niet veel zin in plichtplegingen of bindteksten en liet de muziek voor zich spreken door aan een razend tempo songs af te vuren: “Pulses Of Pleasure”, “Broken Dreams In Isolation” en “Mental Penitentiary” volgden elkaar in ijltempo op. Gitarist Max sprong zijn maatje gelukkig bij om het publiek tussen de nummers wat op te jutten. Op “Feed Me Violence”, “Oblivion” en het aan Lemmy opgedragen “Raising Hell” ontstond zo vroeg op de avond al een circle pit. Alweer een veldslag gewonnen voor Evil Invaders.
Ook King Hiss zet zijn eerste internationale stappen, vooral in Nederland en Duitsland, maar ze worden zowat overal heel hoog ingeschat door reviewers en andere critici. King Hiss brengt een kruising van melodieuze metal, hardrock en stoner en bracht vooral nummers uit hun jongste album ‘Mastosaurus’. Zanger Jan Coudron heeft een stem als een klok, maar houdt zich ver weg van de klassieke poses op het podium. Bij opener “La Haine” en ook nog bij “We Live In Shadows” moet het Channel Zero-publiek nog wat wennen aan de soms relatief trage stoner-ritmes, maar vanaf “Serpentagram” komt het publiek stilaan wat los. Bij “Snakeskin” en “Mastosaurus” gaan de vuisten volop in de lucht en wordt er al wat geduwd en getrokken voor het podium. Als het afsluitende “Homeland” ingezet wordt, is de hele zaal meegezogen in de King Hiss-trip.
Channel Zero heeft met het opstellen van Christophe Depree, van die andere Belgische topmetalband After All, een gouden transfer beet. Depree is niet alleen een imposante figuur op het podium, hij speelt zonder constant naar zijn snaren te staren, schreeuwt de teksten mee alsof hij ze zelf bedacht heeft en krijgt moeiteloos het publiek aan het klappen. Meer nog dan dat voegt Depree een pak agressie toe aan het geluid van Channel Zero. En dat weten de fans in Kortrijk te smaken.
In de eerste helft van de setlist voeren de albums van na de reünie de boventoon, met o.m. “Dark Passenger”, “Ammunition”, “Hot Summer”, “Blood Letters”, “Exit Humanity” en ”Let The Games Begin”. Daartussen zit enkel oude hit “Fool’s Parade” als zoethoudertje voor de oudste fans.
Daarna wordt opgebouwd naar een spetterende finale, met halve klassiekers als “Bad To The Bone” en “Dashboard Devils”, de recente single “Wish You Well” en het snedige “Refugee”. De oudere fans worden in die finale op hun wenken bediend als ze de intro van “Help” mogen inzetten. Ook de tekst van “Suck My Energy” wordt daarna woord voor woord meegebruld en dan komt er nog een cover van “Reign In Blood” van Slayer.
Na een verbroederingsdrink met de leden van de supportbands is het al tijd voor afsluiter “Black Fuel”. Franky haalt enkele kinderen uit het publiek die op het podium mogen headbangen. De oudste mag zelfs het refrein van “Black Fuel” meebrullen.
Er bestaat geen beter bewijs om aan te tonen dat Channel Zero in deze opstelling klaar is voor een nieuwe reïncarnatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Trix, Antwerpen
http://www.musiczine.net/nl/fotos/channel-zero-15-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/evil-invaders-15-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/king-hiss-15-12-2017/
Organisatie: Alcatraz Music ism Wilde Westen, Kortrijk
Five Finger Death Punch – In Vuur en Vlam!
Five Finger Death Punch – In Flames – Of Mice and Men
Lotto Arena
Antwerpen
2017-12-14
Stijn Raepsaet
Op donderdag 14 december hielden de twee metalgiganten In Flames en Five Finger Death Punch halt in de Lotto Arena en hadden voor de gelegenheid Of Mice and Men meegebracht.
Laatstgenoemden, niet te verwarren met Of Monsters and Men, hadden de eer om de avond op gang te trappen. De Amerikanen, die een rijzende ster aan het metalcore firmament zijn, hebben sinds kort bassist Aaron Pauley als frontman gebombardeerd nadat oprichter en zanger Austin Carlile de band verliet wegens medische redenen.
Of Mice and Men kreeg een half uur de tijd om zijn kunnen te tonen en van de zes songs die gespeeld werden, kwamen er twee uit het nieuw album (‘Defy’) dat in 2018 zal uitkomen: opener “Unbreakable” en “Warzone”.
Omstreeks half negen was het tijd voor het Zweedse In Flames. De band die in 1990 (!) het levenslicht zag, wordt samen met At The Gates beschouwd als een van de grondleggers van de melodieuze death metal. Doorheen de jaren werd hun muziek echter steeds toegankelijker voor het grote publiek tot spijt van wie het benijdt.
Wat betreft podiumopbouw gebruikten de Zweden wel de ruimte: op twee torens gemaakt van LED-panelen werd het keyboard en drumstel geplaatst en achteraan prijkte een LED-wand die quasi de hele lengte overspande. Bij ieder lied werden de visuals aangepast. Vaak was dit in harmonie met de liederen en gaf dit een extra dimensie aan het optreden. Helaas werkte dit soms ook storend en werd het geheel ietwat chaotisch door de overdaad aan licht.
In Flames opende krachtig met “Drained” en “Before I Fall” uit het laatste studioalbum ‘Battles’ (2016). Hoewel zeker te pruimen, beseften de Zweden dat ze bij fans van het eerste uur geen potten zouden breken met recent werk. Daarom werd een set voorgeschoteld die putte uit hun rijke repertoire van intussen al twaalf albums. Onder andere “Dead Alone”, “Darker Times”, “Deliver us” en “Only for the Weak” passeerden de revue.
Muzikaal-technisch viel er niets aan te merken op de set die zonder meer strak was. Wel klonk het alsof de grunts van zanger Anders Fridén soms in de zee van bassen verdwenen. Vaak stoorde dit niet, maar bij bepaalde passages viel zo wel de emotionele gelaagdheid weg en werd het geheel oppervlakkiger ervaren.
Hoewel de energie van weleens wat zoek was op het podium, slaagden de Zweden erin om het vuur aan de lont te steken van een waar metalfeest in de Lotto Arena. Het is duidelijk: goed metaal roest niet!
Geen nood voor wie dit optreden gemist heeft, want op zondag 12 augustus zakt de band af naar het Alcatraz Metal Festival in Kortrijk.
Kwart na tien viel letterlijk het doek (opnieuw) en deed Five Finger Death Punch (FFDP) zijn intrede. De band die in 2005 ontstond in Las Vegas behoort heden ten dage tot een van de meest succesvolle metalbands en dat is eraan te zien: tijdens opener “Lift me up” stond het publiek voor de eerste keer oog in oog met de reusachtige schedel met gekruiste baseball bats erachter. Een indrukwekkende decoropbouw die zonder meer een visuele meerwaarde was voor de show. Reken daar de imposante verschijning van Davy Jones lookalike bassist Chris Kael en de piratenbroek van zanger Ivan Moody bij en de link met Pirates of the Carribean is niet ver te zoeken.
Het succes van Five Finger Death Punch is gemakkelijk te verklaren: catchy songs die heel toegankelijk zijn (“Burn MF” kon iedereen alvast goed meezingen), steengoede muzikanten en een stevige livereputatie.
Alvorens Moody het publiek toestemming gaf om volledig ‘los’ te gaan, moesten enkele afspraken gemaakt worden: de stewards moesten respect hebben voor het publiek tijdens het crowdsurfen en het publiek voor de stewards . Verder werd er ook veel liefde verspreid, gevolgd door handgebaren die sommige K3-fans zelfs al wat ontgroeid zijn. Toch zorgde dit voor een persoonlijke band met het publiek die doorheen de show behouden en zelfs versterkt werd, vooral toen een jonge fan zijn helden op het podium mocht vergezellen.
De feestkar werd op gang getrokken door o.a. “Never Enough”, “Wash it all Away” en “Got your Six”. Een eerste climax werd bereikt met “Ain’t my Last Dance”, dat voor de gelegenheid gezongen werd met twee gastzangers: Aaron Pauley (Of Mice and Men) en Tommy Vext (Bad Wolves), die deze zomer nog Ivan Moody verving tijdens de Europese tour toen die voor de zoveelste keer met drankdemonen af te rekenen had.
Hierna trakteerde gitarist Jason Hook het publiek op enkele riffs van de betere klassiekers (“Stairway to Heaven”, “Enter Sandman”, “Crazy Train” …) om dan de uitmuntende cover van Bad Company in te zetten. Na o.a. “Coming Down” en “Jekyll and Hyde” viel het doek (figuurlijk nu) met “The Bleeding” uit het debuutalbum ‘The Way of the Fist’ (2007).
Dit was een optreden dat wat mij betreft op vele vlakken af was: de set was heel evenwichtig opgebouwd doordat het stevigere werk afgewisseld werd met rustigere passages waaronder een akoestische versie van “Wrong side of Heaven” en “Remember Everything”, en de onverwachte wendingen (gastzangers, publiek op podium, gadgets voor jonge fans…) zorgden voor een unieke sfeer.
Een avond waarop je in vuur en vlam gezet wordt om dan vervolgens zwaar van de boksbeugel te krijgen. Het klinkt als een nachtmerrie, maar wij hebben er verdorie van genoten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/of-mice-and-men-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/in-flames-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/five-finger-death-punch-14-12-2017/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
