Lokerse Feesten 2017 – DAG 2 - Delv!s - Anouk - Doe Maar
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-05
Govaert Véronique
In de vooravond van dag 2 op de Lokerse Feesten is het een gezellige drukte in de Sportlaan, een laatste regenbui nemen we er ook nog wel bij ... Festivals vragen wat organisatie en dat is hier niet anders, de toegangskaart dient ingeruild voor een polsbandjes & dan gaan we gescheiden heren & dames door de security.
Het terrein oogt nog leeg, evenals het podium, maar het schema dient strikt gevolgd & zowaar klokslag 20u verschijnt Delv!s samen met zijn 7-koppige band on stage. Hij, Niels Delvaux uit Landen, heeft er duidelijk zin in, evenals zijn muzikanten. Deze laatste staan in een halve cirkel opgesteld als ware het een huisorkest; de achtergrondzangeres heeft een stem als een nachtegaal; we hebben het gelijk al door daar vooraan aan het podium. Het gros van het dan al aanwezige publiek is wellicht nog drankbonnekes aan het kopen & verzilveren, waardoor de eerste nummers niet echt de aandacht krijgen die ze verdienen. . Dat Niels zijn bindteksten in het Engels uit, is dan wel weer grappig want het is hier wel Vlaams-Brabant die Oost-Vlaanderen toespreekt, wellicht denkt hij verder & ziet hij nu al een internationale doorbraak ? Helemaal niet onwaarschijnlijk trouwens ...
Delv!s moet het niet echt hebben van zijn dans moves, van zijn zangkwaliteit des te meer, hij brengt ons funky, catchy, swingende nummers & doet er alles aan om wat interactie te brengen. We horen naast de nieuwe nummers als “Home again” ook een oudere song “Tell me”, er volgt een cover van Nina Simone's : “Ain't got no/I got life” en dan brengt Niels ons een ode aan de mama's, deze in het publiek e, uiteraard vooral dan zijn eigenste mama, waarbij we inmiddels al weer gewoon in het Vlaams worden toegesproken ... We zijn ondertussen 8 nummers verder en het publiek is al flink wat aangedikt en samen met de ondergaande zon gaat het ook wat swingen op het gekende “Come my way” . Oh, is dat van hem ? hoor je dan al eens vallen … Met “Sunday Interlude” wordt de set afgesloten en ook al is het nog maar (zaterdag) avond, het wordt gesmaakt ! Niels weet met zichzelf en zijn energie geen blijf en springt als een jonge hond in het rond, maar wie neemt het hem kwalijk. We genoten van mekaar en wij houden jou in de gaten, daar in Landen & andere landen...
21u28 : En daar staat ze dan, helemaal fris en fruitig, de blonde lokken getemd met de stijltang, zwarte outfit (ja ja ok, zwart slankt af) Anouk ... in Lokeren ... wat geografisch gezien midden tussen Hamme en Gent in ligt, de respectievelijke geboorte- en woonplaats van Herman Brusselmans. Deze laatste was weer zijn charmante zelve bij het schrijven van zijn column voor ‘Revue’ eerder deze zomer, waarbij Anouk tot op het bot werd gefileerd. Er ontstond een kleine rel in Nederland, maar ach dat hoort bij het rock & roll leventje wellicht ? On stage weet de Nederlandse rockchick zich omringd door een 11-koppige 'multi culti' mannelijke bezetting en ze vliegen er gelijk in met “Modern World” gevolgd door “Killer Bee”, “Woman” en “3 days in a row”, ...
Het is genieten van de performance, haar stem, de professionele muzikanten ; Anouk straalt, glimlacht, geniet en scoort hiermee geweldig en ze praat gewoon Nederlands met ons. Vervolgens brengen ze “Looking for love” en “Run away together” waarna “Jeruzalem” rockt, zoals het hoort. En dan het nummer waar het allemaal mee begon anno '97 “Nobody’s Wife” tegen dan is van die gestylde blonde coupe weinig meer over, beetje headbangen is haar niet vreemd en wij zingen luidkeels mee ... Draadloos wordt er overgeschakeld naar een emotioneler moment met “Lost” wat zeer ingetogen gebracht wordt, ook hier wordt er spontaan meegezongen uit het publiek en sfeervol worden de briquets boven gehaald en de smartphones heen en weer gezwaaid.
En dan wordt de eindspurt ingezet met achtereenvolgens “Girl”, “Burn” en als finale “Good God”. Doorheen de laatste nummers zingt het achtergrondkoor "Fake it till we die", beetje promo mag altijd natuurlijk ... Anouk verlaat de arena, terwijl de muzikanten nog wat verder door gaan. "You go girl, een hartstikke gaaf concert was dit !
Enne ... 'eat this Herman, daar in je schrijvershol (lees : -loft) !
Hangt er nu plots een beetje spanning in de lucht ? En wat ruik ik daar ? Er hangt precies wel wat meer in de lucht ... die dekselse Nederlandse fans hebben zowaar nog een pitstop gemaakt in de coffeeshop alvorens de grens over te steken. En de echte 'die hard fans' zijn vooraf nog de kelder ingedoken op zoek naar die 'zuurstokroze - felgroene - met - knalgeel - accent - gadgets' van weleer, naast hier en daar een pin, t-shirt of pet zag ik zowaar polsbandjes ofte zweetbandjes (denk Björn Borg) . Hilarisch misschien wel, maar ach wel jeugdsentiment van de bovenste plank. Dit waren wel de 'lichteffecten' van de eighties toch ? Inschuiven geblazen nu, de dames op kop en de heren die volgen gedwee. Ernst & Henny ofte Doe Maar daar moet je met je neus bovenop staan, toch ? En of dat geschuif de moeite was ? Beider heren ogen nog steeds knap en strak in pak en vel, je zou het hen niet aangeven maar beide hebben bouwjaar 1948, ik reken het voor u uit, inderdaad ze zijn 69 jaar & hebben nog geen grammetje aan charisma ingeboet. Ook hier weer spat de charme en genot van de samenzang er van af, Ernst & Henny tillen mekaar naar een hoger plan en wij genieten van de aaneenrijging van minder bekende nummers en die welke we luidkeels meezingen. Een streepje reggae is bij Doe Maar nooit ver weg en daar danken we het blazer trio van harte voor, wat een streling voor het oor, sax, trompet & trombone (wacht eens, die kerel met de trombone die liep net nog te blazen bij Anouk !) Zo zie je maar kwaliteit wordt geapprecieerd en gedeeld.
Bij het nummer 'Nederwiet' krijgen we het bezoek van gastzanger Joost Belinfante, vroeger nog wel eens invaller op de bas, trombone of percussie, maar wel de terechte schrijver van het nummer. Echt zingen doet hij niet, maar het nummer wordt ons gebracht op een zalige manier, een lesje biologie over de ‘Cannabis sativa Hollandica’ . Ernst & Henny leveren ook nog hun bijdrage en dit is echt genieten. Wie weet zijn we inmiddels ook al een beetje high, want die zo herkenbare geur, die kan je echt niet zijn ontgaan ...
Bij ”32 jaar” ofte “sinds een dag of twee” gaat de volumeknop in het publiek ook weer fors omhoog; temeer het nummer bij ons recent nog gecoverd werd door de Limburgse groep Van Echelpoel , nee zij waren geen gastzanger, want hier gaat toch echt niks boven de 'real stuff' ! De kelen zijn nu toch gesmeerd en we gaan door met “De bom', waarna er dan ook effectief op de sound van de geigerteller 2 gigantische bommen 'confetti' ontploffen.
Het einde van de set is al in zicht, maar dat willen we helemaal nog niet, 'Doe maar' gewoon verder ... ja die kon ik niet laten liggen toch ? Maar na “Belle Hélène” en “Smoorverliefd” is het countdown tot het finale bisnummer “Eén nacht alleen” welke uiteraard luidkeels wordt meegezongen. Henny en Ernst zullen in menig droom zijn opgedoken die nacht, want er werd ons nogmaals bevestigd dat beide echt niet van de herenliefde zijn. Ja ja, één nacht alleen met die twee (grijns grijns) hey we zijn toch 'childeren from the eighties' of niet soms ?
Setlist : Okee / Zoek het zelf maar uit / Nachtzuster / Ruma Saja / Alles gaat voorbij / Pa / Radeloos / Dansen met Allice / Is dit alles / Hé hé / De eerste x / Nederwiet / Doris day / Tijd Genoeg / 32 jaar / De bom / Belle Hélène / Smoorverliefd
Extra : Eén nacht alleen
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2017 – vrijdag 4 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van een paar jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken. Het uittekenen van de aanpassingen zijn geslaagd.
De presentatie van het ‘Nieuwe Westen’, een 10 daags feest met muziek , literatuur , en ander lekkers op verrassende locaties in en rond Dranouter , is een bonus.
Steeds Goed Uitgedokterd én … Goedgekeurd!
Net zoals vorig jaar hebben over het volledige weekend (donderdag tot zondag) ongeveer 45000 mensen het festival bezocht.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
De heroriëntering en z’n verhuis zijn een juiste keuze geweest …
Muziek nu …
dag 1 - vrijdag 4 augustus 2017
Op de eerste dag verbroedert de Nederlandse taal van Doe Maar met het West-Vlaams dialect van Het Zesde Metaal …
Het weekend starten we met DAAU in de Kerk. Velen waren present om het Antwerpse kwartet aan het werk te zien . Ze zijn door Rudy Trouvé terug opgevist en spelen met een klassiek instrumentarium een hobbelig muzikaal parcours . Heel wat stijlen worden aan hun klassieke muziek gekoppeld wat het geheel boeiend maakt . Introspektief , opbouwend , extravert is de drie-eenheid , die glashelder klinkt en prikkelt in de Dranouterse kerk . De keys en de dubs naar het einde , bieden een zekere dynamische groove .
Een sfeervol filmische trip hoorden we, met enkele grappige interventies tussenin van de drummer. Klassieke avantgardepop met een hoek af , die zelfs de dansspieren aanspreekt. Eren sterke move dus.
J. Bernardt is één van de Balthazarhelden en een graag geziene gast tijdens de festivalzomer. Ook Dranouter behoort tot het lijstje . De vocals en de hakkende ritmes maken nog de brug met Balthazar, elektronica, trippop, percussie dringen zich op. We horen een duistere , broeierige, dansbare sound, die ergens James Blake, Sohn doen opborrelen . Meer intensiteit en dynamiek . Jinte Deprez krijgt met z’n soloproject ademruimte en beweegt, kronkelt zich aan z’n keys . De toegevoegde orkestratie , de blazers zorgen voor een breed geluid . Muzikaal een ander pad dan Balthazar dus . “Calm down”, “Wicked streets” hadden ons al single al overtuigd , “The question” volgt nu . Een ontroerend , aangenaam moment op het eind was toen zijn jongste fan met een J. Bernardt t-shirt op het podium werd geroepen en het publiek aanzette tot handclaps en allerhande bewegingen. Mooi!
Aan de overkant kun je terecht voor sing/songwriting en meer folky roots . Afspraak hadden we met McGowan and Munnelly. Nee niet Shane , mensen , maar twee Ierse bards met akoestische gitaar , trekzak en foottics gaan terug naar de traditie en de Highlands . Hun indrukken , verhalen worden omgezet in een sobere, spaarzame, ingenomen omlijsting die raakt en zelfs uitnodigt tot een danspas, door de zwierige insteeks . The Pogues worden opgehoest met het gevoelige “A pair of brown eyes” . De twee werden erg warm onthaald. Thank you , folks!
Ohja die verdomde Pogues mogen (nog) eens naar Dranouter worden gehaald…en liefst met Shane erbij!
De Belgische scene is hot en elk festival speelt er op in . Het W-Vlaamse Zesde Metaal rond Wannes Cappelle is in de eigen streek hier op zijn plaats . Vriendschap , Samenhorigheid, Liefde en Wereldproblematiek, je hoort het wel ergens in de songs die in de taal worden gezongen . Check “Calais” maar eens , titelsong van de nieuwe plaat . Deftig ingetogen , sfeervol broeierige songs brengen ze; “Ploegsteert” werd zelfs uitgeroepen door de Radio 1 luisteraars tot best Belgische song. Een eerbetoon aan Luc de Vos hoorden we , “Boze Wolven” deels op de tonen van “Where’s my mind” van The Pixies.
Tijdens deze intense festivalzomer lijdt de band met o.m. Tom Pintens zeker nog niet aan metaalmoeheid. Een bloemlezing brengen ze met o.m. “Gie, den otto en ik” , “Liefde” en de instant klassiekers “Naar de wuppe” en “Ploegsteert” . Op “Dag zonder schoenen” , steevast op de playlist nu, wordt het publiek aangepord de schoenen in de lucht te steken. Na zestien jaar Antwerpen is Cappelle ‘back to the roots‘ in (West) Vlaanderen …
Vóór Doe Maar pikken we nog iets mee van het Italiaanse combo Luca Bassanese & P.O.P. Is het 45° in eigen land, dan wordt de hete temperaturen evenzeer uitgestraald op het podium. Een hoempapa, feelgood show , die het publiek in de clubstage opzweept . Hoorden we daar ergens geen Manu Chao? Interessante ontdekking was het … hoewel hij al tien albums uitheeft …
Doe Maar was één van de fenomenen begin de jaren tachtig ; zoals we hier een Clouseau hadden en nu moeten onderkennen in Bazart . Deze mania is 40 jaar later wel uitgewaaid , maar klinkt lekker , aangenaam , nostalgisch. Samen met o.m. Het Goede Doel , Toontje Lager, Bloem en Tröckener Kecks bepaalden ze de Muziek der Lage Landen .
De ska/reggae-eske tunes geven een heerlijk ontspannend gevoel en brengen je in hogere sferen, zeker als “Nederwiet” op het appèl staat met de overjaarse gastvocalist Joost Belinfonte , die de tand des tijds heeft overleefd . Janz – Hendriks –Vrienten en C° , aangevuld met blazers , spelen een backcatalogue van “Nachtzuster”, “Pa”, “Is dit alles” , “Doris day” , “32 jaar (sinds een dag of twee)”, “Belle Hélène” en “1 nacht alleen“. De projecties op het achterplan zijn goed gekozen en hebben een nog even belangrijke maatschappelijke waarde , zeker op “Als de bom valt”, met die Noord-Koreaanse – Usa toestanden …
Doe Maar in Vlaanderen was zondermeer geslaagd , en met een smile vertrokken we huiswaarts om de batterijen opnieuw op te laden naar de tweede festivaldag
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2017 – DAG 1 – Millionaire – Black Box Revelation - Pixies
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-04
Geert Huys
Hoezo, ‘gitaarrock = dead’? Niet enkel wij, maar ook de programmatoren van de 43ste Lokerse Feesten geeuwen eens lekker wanneer dit soort fake news op de radar passeert. En waarom niet meteen de daad bij het woord voegen: op de openingsdag van de muziektiendaagse langs de Grote Kaai stonden maar liefst vier bands die stekelige sixstrings cultiveren als het hoogste culturele erfgoed.
Door de overrompeling op een zonnige vrijdagavond zagen we de eerste set op conto van het jonge vaderlandse grut genaamd EQUAL IDIOTS door de neus geboord. Snel op dus naar ander schoon volk van eigen bodem MILLIONAIRE (***1/2), of zoals als snel zou blijken, De Grote Tim Vanhamel Show. Er staan inmiddels 12 jaar op de teller sinds de vorige Millionaire plaat ‘Paradisiac’, doch wil de 39-jarige krullebol het woord ‘come-back’ niet in de mond nemen. De setlist loog er alvast niet om: op een uur tijd passeerden ‘amper’ twee oude songs de revue, de rest werd met verve geput uit de jongste (en wederom fraaie) worp ‘Sciencing’.
De weirdo funk van het wervelende debuut en de boosheid van het ondoordringbare ‘Paradisiac’ zijn verdwenen, gebleven zijn de eigenzinnigheid en guts van Vanhamel. Openen met de aan Masters Of Reality schatplichtige instrumental “Visa Running” en er meteen de twee recente singles “I’m Not Who You Think You Are” en “Busy Man” achteraan gooien in het openingskwartier: bye bye aan alle conventies! Vanhamel laat zich tegenwoordig flankeren door twee gitaristen (waaronder good old Aldo Struyf) die in plaats van de scheurende decibels van weleer nu de kaart van subtiele alt.psychedelica trokken. Dat de frontman herhaaldelijk ‘peace & love’ predikte al was het 1967 was dus geen toeval. Echt vonken deed Millionaire v2.0 pas vanaf het uit graniet opgetrokken oudje “I’m On High”, het onvermijdelijke “Champagne” en de onheilspellende krautrock van “Little Boy Blue”. Welkom terug van euh ... nooit weggeweest, Tim & co!
Jan Paternoster en Dries Van Dijck, oftewel BLACK BOX REVELATION (**1/2), verschenen redelijk out of the blue op de affiche in Lokeren. Twee jaar na de laatste plaat ‘Highway Cruiser’ leek het duo even van de publieke radar verdwenen, maar de Belgische festivalzomer volledig links laten liggen was uiteindelijk toch geen optie. Zonder echt nieuw materiaal onder de arm kregen we dus een dik uur ‘best of’ voorgeschoteld, wat resulteerde in een carrière overzicht met evenveel pieken als dalen.
Met het gruizige startschot “Do I Know You” maakte het duo meteen duidelijk waarom hun beginperiode zo speciaal was. Zonder veel pardon kregen we een lekkere portie ongeschoren garageblues in de maag gesplitst, maar echt lang konden ze de cool van die pretentieloze start niet vasthouden. Het duo leek wel wat té zegezeker in Lokeren: het nietszeggende gewauwel van Paternoster haalden onnodig de flow uit de set, met als dieptepunt het flauwe brugje tussen de Lokerse paardenworsten en het nodeloos lang uitgerokken mainstream hitje “War Horse”. En ja, een festivalset opsmukken met een cover is op papier een goed idee, maar van een evergreen als “Heart Of Gold” blijf je veiligheidshalve toch beter af. Een andere veelgebruikte formule, i.e. het uitnodigen van een andere festival act, werkte dan weer wel. Toen publiekslieveling Tim Vanhamel mocht komen meejammen sloeg de vlam terug even in de pan, maar het middelmatige eindverdict lag toen al vast.
Sinds de release van hun twee (erg) matige reunieplaten en het vertrek van oerbassiste Kim Deal is de persmeute niet altijd even lief geweest over de huidige bestaansredenen van PIXIES (****), maar dat zal de modale indie fan een zorg wezen. Toegegeven, tegenwoordig zijn Black Francis & co live dan wel behoorlijk onvoorspelbaar en wisselvallig, zeker is wel dat er steeds duchtig zal worden geput uit hun grensverleggende back catalogue die in een periode van amper vijf jaar tijd (’87-’92) ineen werd gebokst. Maar dat Boston’s finest zó snedig en vitaal uit de hoek zouden komen, neen, die uppercut hadden we langs de Grote Kaai echt niet zien aankomen.
De Amerikanen kozen voor een erg trefzekere start met een triootje geplukt uit hun classic album ‘Doolittle’. En warempel, “Gouge Away”, “Dead” en “Wave Of Mutilation” klonken bijna even onheilspellend als die eerste keer in ’88. De rolverdeling zat van meet af aan dan ook perfect: obesitas-patiënt-in-wording Francis zocht zoals gewoonlijk geen enkel contact met het publiek maar snauwde en schreeuwde even vervaarlijk als in de gloriejaren, de als dandy vermomde Joey Santiago liet met opperste precisie zijn gitaar twang heerlijk ontsporen, de basrukken van ‘la nouvelle Deal’ Paz Lenchantin (ex-A Perfect Circle en Zwan) vibreerden even goed tot diep in de onderbuik, en de traag-snel dynamiek van drum veteraan David ‘the magician’ Lovering zorgde voor de punky surfrock edge zo kenmerkend voor menige vintage Pixies evergreen.
Met de gretigheid van een stelletje PS mandatarissen werkte het gezelschap zich Ramones-gewijs doorheen een rijtje van 33 songs, en dat daar een pak nummers uit het vorig jaar verschenen ‘Head Carrier’ tussen zaten viel niet eens erg op. Ook fijn om te zien dat Pixies ten allen tijde hun cool behielden: anthem “Where Is My Mind” werd niet nodeloos lang uitgemolken met ‘oohoos’, en tijdens het afsluitende B-kantje “Into The White” deed de mistmachine de groep even letterlijk van het podium verdwijnen. Geen ‘Thank you’, ‘Goodbye’, of encores, maar wel al meteen een muzikaal hoogtepunt op de eerste LF dag. Death to the Pixies? Think again!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Patti Smith – Nog steeds een Straffe Madam!
Patti Smith
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-02
Mark Van Mullem
Snip en snipverkouden was ze. Het ging moeizaam, maar het lukte. En ze bracht het er nog redelijk goed vanaf ook. Faut le faire. We zien het de Rihannas of Justin Biebers dezer wereld nog niet doen. Maar popdichteres, mama punk, icoon Patti Smith is een taaie. Ja, Smith zat verveeld met die zware verkoudheid, maar het hield haar niet tegen om, flink gesteund door haar band en publiek, een sterk optreden neer te zetten, woensdag 2 augustus 2017 in het Rivierenhof. En dan regende het nog ook …
Het werd een vreemde, memorabele avond. Af en toe een kleine regenbui. Patti Smith met schorre stem, toch alles daaruit persend tot het haast niet meer kon. En nog gaan! Zonder dat het een pijnlijk schouwspel werd. Die pijn was wellicht haar deel.
Smith opende de set met het bezwerende “Wing”, om dan meteen uit te pakken met een fenomenaal “Dancing Barefoot”. Eigenlijk was de avond toen al geslaagd. En dan moesten “Ghost Dance”, “People Have The Power”, “Gloria: In Excelsis Deo” en “Summer Cannibals” nog komen. Er zijn verdienstelijke covers zat van “Dancing Barefoot”, maar toch niets dat het orgineel kan overtreffen. Ook niet die van een schorre Patti Smith. Zeg dat wij het gezegd hebben.
“Ghost Dance”, we gaven het al weg, was meteen een volgend hoogtepunt in de set. Shamaan Smith, die ons met haar “Ghost Dance” helemaal betoverende, wij als publiek volgers die gewillig meezongen: “We shall live again, Tayi taya tayi aye aye”. Het had iets sacraals en mystieks.
Nu is la Smith niet bepaald een nachtegaal en heeft ze toch al wat korrel op die stem, ze verontschuldigde zich meermaals voor de ‘shitty voice’ en de verkoudheid, wellicht omdat het vooral voor haar pijnlijk was. Iemand uit het publiek riep dat ze misschien een Tom Waits-song moest brengen, waarop Pattis zoon, gitarist Jackson Smith “Picture in a Frame” (van Tom Waits, nvdr) ten gehore bracht. “My son!” was haar reactie. Eerder al was ze vertederd toen zoonlief de microfoonstandaard voor de mama goed zette: “that’s my boy”.
Een goede cover brengen is een kunst. We kennen niet zo heel veel echt goede Patti Smith-covers. Maar wanneer de legende zich zelf op nummers van andere artiesten toelegt is dat meestal meesterlijk goed gedaan. Denk maar aan haar renditie van “When Doves Cry” van Prince. In het Rivierenhof waren knappe interpretaties van “Mothers Of The Disappeared” van U2 en “Beautiful Boy (Darling Boy)” van John Lennon ons deel. Sterk!
Dat bassist Tony Shanahan een grote Elvis Presley-fan is, zoals Patti ons vertelde, geloven we graag. Zijn zanglijn op “Love Me” kon ons toch niet geheel overtuigen. Maar goed, Patti wou haar stem even laten rusten.
Niet dat die stem zoveel rust kreeg. Patti vertelde ronduit en zat nooit verlegen om een grapje. Het avant-gardistische “Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter)” waarbij Smith declameerde, terwijl de muziek haar begeleidde klonk beklemmend en intens.
“This is for Sam Shepard” zei Patti Smith en een episch “Beneath The Southern Cross” volgde. De ode aan haar voormalige minnaar die eind vorige maand overleed, klonk oprecht gemeend en werd gekoppeld aan George Harissons “Within You Without You”, waarna Patti het uitschreeuwde: “We are free people and we are alive”. Nu klonk die stem wel heel ruw. Maar de popdichteres nam een kopje thee. Maar of dat echt meteen effect had? We hadden alleszins nog nooit eerder zo’n rauwe versie gehoord van “Summer Cannibals”, maar het klonk alsof het zo moést zijn.
Of Patti Smith de hele gender-discussie hier gevolgd heeft, weten we niet maar je zou denken van wel. Ze maakte een grote vuist voor gelijkheid van mannen en vrouwen, openheid en vrijheid voor alle genders. Respect, Patti.
Dat “Because The Night” samen geschreven was met Bruce Springsteen wisten we natuurlijk. Patti vertelde ons dat het geschreven was voor haar Fred ‘Sonic’ Smith; “Jackson’s Dad”, en geholpen door het publiek dat weer welwillend de rol van koor vervulde, bracht Smith het iconische “Because The Night”. Mooi.
Dan weerklonk dat gekende piano patroon. Patti declameerde “Jesus died for somebody’s sins but not mine…”. Jawel, hier was de kers op de taart. “Gloria: In Excelcis Deo”, of hoe de Patti Smith Group destijds “Gloria “ van Them hertaalde, minstens een even grote classic als het origineel van Van The Man. Smith ging ei zo na tot op uiterste met de getormenteerde stem. We hoopten maar dat ze daags nadien een concertvrije dag had, eentje om uit te zieken. Dit was fenomenaal.
Patti Smith is geen watje. Eenenzeventig lentes, zwaar verkouden, maar een straffe madam met veel kracht. Onderschat de mama van de punk niet. Nooit! “People Have The Power” klonk als niet mis te verstane boodschap uit wel honderd kelen. En Patti perste er nu werkelijk alles uit en aan het einde maakte ze een vuist en riep het uit: “Don’t forget: we’re the voice. We are the people!”. Er kon ook een lach van af en Patti besloot met “We fuckin’ Made it!”.
Zeg dat wel!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
This Can Hurt is eigenlijk een duo in de studio en een kwartet op het podium. Dit debuut was eigenlijk verleden jaar al verschenen maar door een zware val van één van de bandleden moest men de promotie en de activiteiten errond stilleggen. Nu een jaar later is men terug op volle sterkte om hun debuut wereldkundig te maken.
Muzikaal kunnen we spreken van alternatieve rock met daar doorheen wat elementen van industrial, wave, dub, stoner…
Jack Noise (drums en samples) kwam af met soundscapes en samen met Ray M. (zang, gitaren, bas en synths) werkten ze die uit tot songs. Ray M. deed de productie van het album. Hij staat beter bekend in het muziekmilieu als JP, de vroege man achter De La Vega. Uit die samenwerking werden 11 tracks weerhouden die we terugvinden op ‘When Nothing Matters’.
De songs klinken fris, melodieus en rock/poppy. De gitaren en de synths vormen een mooi geheel in de songs. Het uptempo nummer “Colder” is daar een mooi voorbeeld van en zou een geschikte single kunnen zijn. Vergelijken met bestaande bands is niet zo makkelijk maar het zou ergens tussen de meer gitaargerichte muziek van Depeche Mode, een poppy versie van Nine Inch Nails en dergelijke meer moeten liggen. Ook de zang kan mij bekoren. Met nummers zoals “Bleed” en “Change” moeten ze live wel gensters kunnen slaan. Iets meer ingetogen nummers zoals “Danka” of “Codex” vullen de setlist mooi aan en geven diepgang aan het album.
Een heel aardig debuut dat goed klinkt en nu en dan wat adrenaline losweekt tijdens het beluisteren.
Amáutica is een Argentijns trio dat sedert 2010 geregeld iets uitbrengt. Verleden jaar was er de EP met dezelfde naam als dit album en ze bevatte vijf songs. Deze vinden we ook hier terug. Een beetje verwarrend dat men dezelfde titel gebruikt en de cover is op de kleur na ook hetzelfde. Nu los daarvan vonden we de EP destijds goed te pruimen. We omschreven het als sfeervolle en soms etherisch klinkende gothic rocksongs. Het geluid van de band lag ergens tussen The Mission, Aeon Sable en Heroes Del Silencio.
Op ‘Rectificando El Sueño’ vinden we, naast de vijf gekende songs, nu nog drie extra tracks en een instrumentale versie van één van die drie tracks. We kunnen stellen dat deze songs in het verlengde liggen van de eerste vijf en dat ze goed passen tussen de rest.
Er wordt met name van dezelfde elementen gebruik gemaakt op de nieuwe songs. Ook de opbouw verloopt gelijkaardig. Zodoende, brengt dit geen verrassingen maar ook geen teleurstellingen met zich mee.
Acht deftige goth rock songs en een instrumental waar de sfeer en het geluid goed zit. Het hadden er gerust nog enkele meer mogen zijn. Dan hadden we van een echt nieuwe release kunnen spreken. Het Spaans zorgt voor de exotische toets aan het geheel. Voor wie zich iets van Amáutica wil aanschaffen zou ik dan de albumversie van ‘Rectificando El Sueño’ aanraden.
Ik heb het altijd al spannend gevonden om een album in handen te krijgen waarvan ik niet weet wat voor muziek ze maken, wie ze zijn en wat ze voor staan. De hoes bekijken, de muziek opleggen en ontdekken welke klankkleur en stijl er op je afkomt. Het heeft iets van een ontdekkingsreis. Soms hou ik bewust alle info achterwege tot ik alles eens goed beluisterd heb. Zo ook met deze release.
Als ik zo de hoes bekijk (er lijkt een of andere planeet op te staan) en de titel (‘Le Temps Du Rêve’) dan vermoed ik dat we waarschijnlijk atmosferische post rock zullen horen. Mijn intuïtie bedriegt mij niet. Opener “Morning In The Wilderness” is een langzaam opgebouwde atmosferische post-rock song. Lange instrumentale stukken, spaarzame vocals met hier en daar een kleine muzikale uitbarsting. Ze maken muziek zoals we die ook kennen van bands zoals Explosions In The Sky, Isis, Slint etc… De openingstrack kan mij in elk geval bekoren. De volgende track “Reverie Of Rising Star” bevat meer vocals en begint iets heavier dan de opener. “Impulse” is een korte, instrumentale track dat als basis een diepe cello heeft, aangevuld met wat percussie en een dubbele bass. “Into The Abyss” breekt met sommige meer lieflijk klinkende songs op dit album en is een donkere en desperaat klinkende song. Zo glijden we van de ene song in de andere.
Synopsys, een Frans ensemble dat sedert 2009 actief is, heeft met ‘Le Temps Du Rêve’ een kwalitatief en gevarieerd atmosferisch stukje post-rock afgeleverd. Een aanrader voor wie van dit genre houdt. Verkrijgbaar op vinyl, cd en mp3 via hun website of bandcamp.
Hoeven we deze twee leden van Fleetwood Mac nog voor te stellen? Ietwat verrassend hoorden we dat ze nu ook een muzikaal duo vormden (naast Fleetwood Mac) en een plaat hadden gemaakt. We konden intussen al kennismaken met de vooruitgelopen single “In My World” dat ons wel kon bekoren. Een klein pareltje. De verwachtingen zullen bij velen wel hoog zijn aangezien zij beiden op ‘Rumours’ verantwoordelijk waren voor enkele van hun grootste hits (“Go Your Own Way”, “Don’ t Stop”, “You Make Love”, …) Ook drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie (tevens ex van Christine) komen op dit album een deuntje meespelen.
Dus alles lijkt erop dat we ons mogen verheugen op een degelijk en goed album. Maar klopt dit ook? Ja en Fleetwood Mac-fans zullen zeker de echo van hun favoriete band doorheen verscheidene songs horen. Zoals de backings of het refrein op “In My World”, het ritme en de drums op “Too Far Gone” of de sfeervolle poprocker “Lay Down For Free”. Ze schotelen ons zo tien van deze songs voor. Verkennen ze hierop nieuwe horizonten? Nee, maar hetgeen ze doen , doen ze goed. Elke track heeft wel iets wat de song de moeite maakt: een refrein, een backing, een ritme of een gitaartje… Het album is geen meesterwerk geworden maar het bevat wel fijne pop rock en de samensmelting van twee mooie stemmen. Het is een zoveelste toevoeging aan het oeuvre van en rond Fleetwood Mac. Die fans kunnen dit album dan ook met hun ogen dicht kopen en zullen er, net zoals wij, ongetwijfeld nog een hoop luisterplezier aan beleven.
Van ‘The Man’ Morrison voorstellen hoeft niet meer … De 71 jarige Ierse sing/songwriter is nog steeds goed actief bezig . Onvermoeibaar krijgen we platen, en is hij te horen op festivals en clubs. De platen, muziek klinkt routineus , vertrouwd en is wel niet zo memorabel meer, de songs zijn mooi subtiel , minuscuul uitgewerkt , stralen een warme gloed uit door het brede instrumentarium (o.m. de Hammond, de blazers , mondharmonica) en natuurlijk Van’s uitzonderlijke , emotioneel zalvende soulstem . Een heerlijke , sfeervolle , dromerige, aangename trip krijgen we voorgesteld . In zijn roots zit traditiegetrouw soul , jazz en pop verweven . Gemoedelijkheid troef , met een handvol sterke songs als “Out in the cold again”, “Holy guardian angel” en “Too late” . Goed album!
Hier gaat hij puur , eerlijk , spaarzaam te werk . Hij trok naar zijn thuisstad Omaha en brengt een rits hartverscheurende , melancholische , mooie songs mee op piano , akoestische gitaar en mondharmonica , gedragen door z’n indringende , doorleefde stem . Sing/songwriting en rootsamericana dat pijnlijk direct klinkt en de afstand tussen artiest en luisteraar nihil maakt . De emotie is groot , de impact maximaal !
Newmoon komt uit Vlaanderen en brengt verdomd goede shoegaze . Zoals we dat in de 90s kenden en ondergingen van Slowdive , My Bloody Valentine , Ride, Loop , Swervedriver en ga zo maar verder . Ze combineren het met de hypnotiserende ritmes van Stone Roses en de weemoed van Teenage Fanclub. Verder prijkt Lush als referentie , door de hoger klinkende, ijle zang van Bab Buelens. De vakkundig op elkaar gestapelde en gevlochten gitaarpartijen , de in- en uitfadende, zwevende gitaren, de voortkabbelende ritmes en feeërieke, dromerige sferen die opbouwen en aanzwellen, raken sterk!
Een perfecte geluidsmuur wordt gecreëerd , de effectpedalen worden ingedrukt , exploderen niet, hoeft ook niet , want het vijftal beschikt over verslavende lekkere melodieën , die zorgen voor een fris , dromerig, sterk debuut . Sjiek!
Het is een traditie geworden in de zomervakantie om naar het Kursaal van Oostende te trekken . Opnieuw haalde de organisatie een internationale show naar Oostende . Na o.m. Evita, Mamma Mia, Dirty dancing werd Footloose gestrikt. De zomershows, 14 shows in ruim tien dagen , zijn in het genre van musicals een succesverhaal .
Footloose, de musicalversie van de iconische film met Kevin Bacon uit 1984, werd in de originele Engelstalige versie met vertalingen via projectie in het Nederlands en het Frans getoond. De film gaat over de tiener Ren die na de dood van zijn moeder van Chicago naar Bomont verhuist. Ren is bezeten door muziek en dansen, maar dat is in Bomont verboden. Dominee Moore is er tegen omdat zijn zoon na een nachtje fuiven is omgekomen in een ongeval. Ren blijft volhouden en kan de dominee overtuigen een dansavond te organiseren. De namen die meedoen zijn niet van de minste , Gareth Gates, Pop Idool winnaar en Maureen Nolan, die samen met haar zussen de eerste Europese girls band werd .
Naast het dansspektakel is er opnieuw live-muziek met wereldhits zoals “Holding Out for a Hero” (Bonnie Tyler) , “Almost Paradise” (Mike Reno & Ann Wilson) , “Let’s Hear it for the Boy” (Deniece Williams) en natuurlijk het onvergetelijke Footloose (Kenny Loggings) .
De nummers op zich klinken al sprankelend, energiek , opwindend, en wat we zagen was echt geweldig, jeugdig , levendig , fris, nostalgisch. De wervelende start , de dansacts , het acteer- zangtalent , de snelle (decor) wissels , de live instrumenten, alles viel op zijn plaats . Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal dat nauwkeurig, tot in de puntjes is uitgewerkt. De bruisende dynamiek en emotionaliteit, gevoeligheid gaan hand in hand . Ook hier wordt gesloten- , terughoudendheid, overnemen, wantrouwen , bescherming omgebogen naar kansen geven, loslaten, vrijheid, vertrouwen en samenhorigheid in een dansfeest . Iets waar we kunnen bij stilstaan en meenemen in ons dagdagelijks leven. En in de musical gaat men diep, erg diep , zeker het tweede deel dat naar adem doet happen .
Onderga deze musical , wat een intensiteit wordt uitgestraald. De andere shows hadden al veel om het lijf en wisten ons in te nemen, maar Footloose zindert na en is totnutoe wel één van de sterkste . Een schot in de roos voor de organisatie van Kursaal Oostende …
Organisatie: Kursaal Oostende
Bassist Paul Van Gysegem, die vooral bekend is als schilder/beeldend kunstenaar, was in de vroege jaren '60 al bezig met het verkennen van een nieuwe muzikale taal, aangewakkerd door de Amerikaanse avant-garde. Percussionist, componist en pianist Chris Joris behoort tot de top percussionisten in Europa en pioniert sedert decennia met alle mogelijke etnische muziekvormen waarvan hij subtiel gebruik maakt in zijn composities en improvisaties. Trompettist Patrick De Groote begint zijn jazzparcours in 1965. Al vroeg wekken free jazz muzikanten als Ornette Coleman, Cecil Taylor en Don Cherry zijn interesse en in 1966 vraagt Paul Van Gysegem hem in zijn free jazz groep.
Dit prachtige werk bestaat uit pure free jazz improvisaties waarbij iedere muzikant en ieder instrument in hun virtuositeit aan bod komt en waar de grenzen voortdurend afgetast worden. Elk stuk neemt je mee naar een soort paradijs van menige klanktapijten waarbij piano, drums en contrabas gretig debatteren met elkaar. Ontspanning door de spanning dus.
1. Boundless 2. Hakketak 3. Windward 4. Leaflet 5. Talking 6. Frinket 7. Flash 8. Celestics 9. No Comment
Na hun welverdiende en prachtige passage op Gent Jazz was ik er als de kippen bij om hun eerste EP aan te schaffen. Frontman Nick en co verstaan als geen andere de kunst om rootsy indie americana rock toch dat typische Belgisch geluid of vibes mee te geven. Onze lokale Bon Iver laat ook nog ruimte voor intieme akoestische momenten. Hun EP werd opgenomen met Koen Gisen (An Pierlé, Flying Horseman, Dans Dans, ...)
Opener “Awe & Wonder” zet meteen de toon en vat Mount Soon perfect samen. Beheerste instrumenten, een klok van een stem en heel professioneel gebracht. Als was het dat je op een vulkaan zit die op het punt staat te exploderen, maar het net niet doet. “Treasure Island” begint met vioolwerk en bewijst hoe intens en intiem akoestische nummers kunnen zijn. “Run To Slow” gaat de zelfde weg op en doet de luisteraar likkebaarden van het subtiele gitaarwerk en de licht ontvlambare outro. “Beware the End” zie ik als een oer Vlaamse interpretatie van de betere Radiohead. “Highway” wordt perfect geparfumeerd met steelguitar. Loepzuivere materie dus. Afsluiter “I’ve been dreaming” is ook heel sfeervol en doet je effectief dromen. Dromen van de grote doorbraak. Mount Soon is er meer dan klaar voor.
Bekijk overigens ook de prachtige klip door Lara Gasparotto.
https://www.youtube.com/watch?v=TmecObTIFaI
Nederlands 
Français 
