Allah-Las: gered door een sterke tweede helft
Allah-Las
Ancienne Belgique (AB-Box)
Brussel
2016-10-26
Nick Nyffels
Jong en oud was naar de AB-Box afgezakt voor het concert van Allah-Las. Die kwamen hun derde album, ‘Calico Review’ voorstellen, en na het optreden zouden ze nog een DJ-set brengen bij Madame Moustache. Live werd dit Californische viertal bijgestaan door een keyboardspeler. Frontman Miles Michaud neemt de meeste zang voor zijn rekening, maar de drie andere bandleden zingen ook elk hun nummertje en de instrumenten worden ook al eens gewisseld.
Allah-Las begonnen sterk met het instrumentale “Ferus Gallery”: surfpop met veel delay en sterke hooks die sprankelen en je een glimlach op het gelaat bezorgen. Ook de volgende paar nummers brachten de Californische zon naar de AB, “Busman’s Holiday” bracht je echt in een vakantiestemming. Net toen we dachten dat dit een heel sterk concertje zou worden, sloeg de sfeer om. De nieuwe nummers gingen hun inspiratie niet meer in de surfpop gaan zoeken en waren daardoor veel minder sprankelend en fris. Op het nieuwe album gaat Allah-las het meer gaan zoeken bij The Velvet Underground en psychedelische sixtiesbands, maar die nieuwe nummers klinken daardoor ook lijziger, en de close harmonies die de nummers naar een hoger plan voeren, ontbreken.
Het was pas in de tweede helft dat dit terug een sterk concert werd, met de ‘ahahs’ in “Sandy” en het bloedmooie, melancholieke “Catalina”, met een zang die aan Steve Wynn deed denken. “Sacred Sands” riep de onbezorgde en onschuldige jaren zestig op, een eenentwintigste eeuwse instrumentale surfklassieker die ook door de jonge kids heel goed gesmaakt werd. Die werden zelfs heel enthousiast in de afsluitende bis, “Catamaran”, want er dook zelfs een crowdsurfer op.
Allah-Las redden vanavond hun concert met een sterke tweede helft, maar we zagen hen al in betere vorm in 2015 in de Handelsbeurs, Gent. De nieuwe nummers missen dat sprankeltje dat deze band zo goed maakt.
Setlist: Ferus gallery-Had it all- Busman’s- 200S -501-415 –Could be you – Warmed – Famous – sandy –Strange –Satisfied- Catalina –Sacred –No voodoo – Sacred-Roadside –Autumn –Calm me – Catamaran
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Blossoms stond deze zomer nog op Rock Werchter, in een halfvolle Rotonde zullen ze waarschijnlijk wat raar opgekeken hebben. Nochtans brengt de band muziek die zomaar gigantische zalen kan vullen en ook hun grootse banner bewijst dit. Die ene radiohit “Charlemagne” kan soelaas brengen …. Blossoms speelt typische Britpop met een iets te elektronische sound waardoor het geheel wat vreemd aanvoelt. Toch bleek het in de Rotonde heel goed te kloppen. Meer zelfs, de sleutel die de zanger rond zijn nek had hangen, opende alle vrouwenharten in de zaal. Het gevolg was soms wat meezingmomenten maar vooral erg veel liefde.
De band, genomineerd voor BBC Sound of 2016, bracht begin augustus zijn debuutplaat uit en die stelde Blossoms ook uitgebreid aan ons voor in de Rotonde. De groep uit Stockport (in de buurt van Manchester) draagt een typische, donkere Britse outfit en begint erg rustig, met een lichte bries bij “Blow”. Het was ooit de eerste single van de band dus wat past er beter als opener dan dit? Al snel wordt duidelijk dat Blossoms het niet van de stevige gitaren moet hebben maar vooral van de rustige ballads. Op een extra verhoogje staat een grote verscheidenheid aan synths en ook de drummer staat hogerop. Vooraan neemt de frontman zijn plaatsje in waarbij hij met zijn gitaar wat jengelende deuntjes brengt. Rechts en links van de zanger staan twee statische gitaristen die gedurende het volledige concert niets meer zullen doen dan soms wat ongeïnteresseerd te kijken. Desalniettemin wagen ze zich bij dit eerste nummer aan een gitaarsolo om zo het publiek van bij het begin wakker te schudden.
“Cut Me And I’ll Bleed” snijdt niet diep maar laat wel littekens na. Het is een opgewekt liedje dat ze met handgeklap op de achtergrond verzorgen. De die hard fans (en zo zijn er wel een paar) weten perfect wanneer ze hierbij moeten meeklappen, grappig om te zien dat zeker. Al snel speelt Blossoms een eerste hitje. Met “At Most A Kiss” brengen ze een soort Kasabian-achtige melodie op een zeemzoet synthgeluid. We marcheren verder en zanger Tom Ogden laat zijn gitaar voor wat het is. Hij brengt nu zijn sensueelste moves en gaat speels met zijn microfoon om. Ook hier nemen de elektronische deuntjes van de synthesizer het voortouw waardoor een erg unieke sfeer ontstaat. Het lijkt alsof we met een roze bril door het leven stappen en alleen maar liefde en vriendschap zien in de straten. Toch zijn “Across The Moor” en “Smashed Pianos” niet echt nummers die in het collectieve geheugen zullen blijven hangen en zijn zelfs bij momenten oninteressant.
Het publiek is erg stil en aandachtig, tot grote verbazing van de band. Die schrikken door de grote stilte die ontstaat tussen ieder nummer maar ze zijn wel erg dankbaar. “My Favourite Room” draagt de zanger dan ook op aan de charmante zaal. Al, zo zegt hij zelf, doet hij dat iedere avond in iedere zaal. Dat nummer brengt hij helemaal akoestisch waarbij het opvalt dat zijn stem niet altijd zo toonvast is. Toch heeft zijn typische stemgeluid iets wat ook bij Oasis en The Stone Roses zou passen, niet toevallig ook twee bands uit Manchester (en laat ons eerlijk zijn, ook zij zijn niet altijd goed bij stem). De band klinkt dus erg Brits en maakt hier dankbaar gebruik van door hiermee een hechte fanbase op te bouwen. Ook in Brussel krioelt het van de Britten die hun nieuwe idolen aan het werk willen zijn.
“Getaway” en “Honey Sweet” vormen beide de basis voor de dames in het publiek om hun strot open te trekken. Schuchter zingen ze mee met de melige maar toch meezingbare songs.
Al snel is de band door al hun nummers heen, met maar één album op zak kan dat ook niet ander. Na 45 minuten zitten ze al aan de laatste song, hun bekendste “Charlemagne”. Vrolijk en opgewekt begint iedereen in het publiek te klappen, zingen en zelfs een bescheiden dansje te placeren. En dat was het dan.
Blossoms is duidelijk een band waarvan het potentieel wel goed zit maar het er bij momenten nogal twijfelachtig uitkomt. Geef ze nog enkele jaren en dan komt het wel goed, tegen dan is de Rotonde wel te klein!
Setlist: 1. Blow 2. Cut Me And I’ll Bleed 3. At Most A Kiss 4. Across The Moor 5. Smashed Pianos 6. Getaway 7. Blown Rose 8. My Favourite Room 9. Texia 10. Honey Sweet 11. Deep Grass 12. Charlemagne
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be/2016/10/26/blossoms-botanique-rotonde-dromerige-britpoppers-met-melige-meezingers-en-vrolijke-melodieen/
Organisatie: Botanique, Brussel
Crystal Fighters heeft een nieuw album uit en daar hoort uiteraart een tour en zeer zeker een show in België bij. Ondanks de recente plaat ‘Everything is my family’ maar matig is, slaagde Crystal Fighters er in er een groot dansfeest te maken voor jong en oud.
Alleen de outfit al, waar deze Brits/Spaanse band mee het podium kwam opgelopen, zei genoeg. Opener “Good Girls”, een nummer van de nieuwe, was er meteen knal op en zette het dansfeest in de AB op gang. Bij de volgende songs was dit niet anders. “LA Calling” was er eentje dat iedereen kon meezingen en bij “Love Is All I Got” merkte je meteen enorm veel liefde in de zaal.
Ook aan decoratie en podiumelementen ontbrak er niets. Crystal Fighters bracht voor de gelegenheid vlaggen mee voor op het podium en gooide enkele strandballen in het publiek. Tegen de zweetgeur die er af en toe hing in de zaal van al dat dansen, had Crystal Fighters kruidenstokjes mee. Wat verwacht je anders van hippies?
Slabak momenten waren er tijdens het iets rustiger materiaal. Je zou denken dat na heel veel springen en dansen, de AB nood had aan wat rust. In tegendeel. Die rust zorgde voor een dieptepunt, maar werd meteen weer vergeten wanneer de set terug werd opgekrikt door de dansbare songs.
Ontroerend moment van de set was wanneer de band “Lay Low” opdroeg aan voormalige drummer Andrea Marongiu, die jammer genoeg overleed in 2014.
Ondanks het nieuwe album van Crystal Fighters gewoontjes klinkt, zorgden ze toch voor een heus feest in de AB. Nu hopen dat alles meezit en dat ze komende zomer op een van de festivals staan. Nog een groter dansfeest verzekerd!
Organisatie : Live Nation + Ancienne Belgique , Brussel
Bert Dockx is een begenadigd songschrijver, een schitterende muzikant en vooral een uitmuntende gitarist, eentje die de fijngevoeligheid verkiest boven de decibels. Van de grootstadsblues van zijn geweldige band Flying Horseman kunnen wij maar niet genoeg krijgen maar deze keer kanaliseert hij zijn klasse via zijn andere geesteskind Dans Dans.
Met dit geheel instrumentale album trekt Dockx de onontgonnen natuur in en bewandelt hij diverse paadjes zonder echter de weg te verliezen. ‘Sand’ is een avontuurlijke trip waarin zijn gitaar hem via allerlei sierlijke beekjes naar een nog ongekende eindbestemming voert. Er stralen liters finesse, klasse en gevoel uit Dockx zijn gitaarspel, het is weids, fijnzinnig, filmisch en vooral jazzy, maar nergens pretentieus. Hij zit er ook niet om verlegen om af en toe een surfgitaartje boven te halen of eens heftig door te rocken. Wij durven hem met dit fantastische plaatje op één rij zetten met Chris Forsyth, Robert Fripp, Nels Cline en ja, zelfs Marc Ribot. Waarmee de goede verstaanders onder ons ook wel zullen weten dat dit een hele eer is maar natuurlijk geen garantie op commercieel succes, hoewel we het hem zouden gunnen.
Mooie plaat om ons de komende wintermaanden aan op te warmen.
Voor deze plaat was er geen uitstapje gepland naar de VS , Onze Admiraal Tom Van Laere stond zelf in om de nieuwe plaat te producen . De americana roots lijkt meer omgezet naar aangename , melodieuze sfeervolle pop en rock . Hij heeft nu meer een eigen band , inclusief blazerssectie en fris nieuw jong bloed. “Let it shine” , “Too much of everything” en een herbewerking van “Bad year for rock’n’roll” zijn de eerste sterkhouders .
Onze Admiraal staat nog steeds garant voor een evenwichtige sound van intense, broeierige pop en integere, gevoelige muziek , onder z’n warme , melancholische, doorleefde expressieve zang . Verhalende songs met een bijzondere kijk op de wereld en waar eens kan gelachen worden .
De titelsong die opent is er eentje die een druilerige avond inluidt , “Kim basinger” rockt en de rest is heerlijk genietbaar , zonder al te veel uitschuivers .
Goede plaat , de zesde al, maar minder spannend dan wat we vroeger hoorden.
Het Amerikaanse Lumineers rond gitarist/songschrijver/zanger Wesley Schultz kwam een kleine drie jaar in de belangstelling met die grootse “Hey ho” single , een neofolky ‘campfire’ nummer, die de samenhorigheid bevorderde . De band viel op met eenvoudig, fris, opbeurend, goed in het gehoor liggend materiaal , in het verlengde van Mumford & Sons en Monsters and Men. Folkpop uit Denver !
De opvolger biedt opnieuw een rits lichtvoetige songs in het genre als “Sleep on the floor”, “Ophelia” en “Cleopatra” , die door de pianotunes en de meerstemmige zang de emofactor verhogen . Daarnaast behoort semi-akoestisch werk tot hun handelsmerk , ingetogen , gevoelig , sfeervol , met een donker kantje .
We hebben een gevarieerd plaatje , met fijne songs , die nergens uit de bocht of overdreven klinken door ‘lalala’s’ of ‘ohohohs’ . Het genre wordt naar een hoger (pop)niveau getrokken en balanceert tussen ingenomenheid en speelsheid , lieflijk, onschuldig , goed . Een mooie tweede plaat!
Het Amerikaanse Nothing debuteerde twee jaar terug met ‘Guilty to everything’ , een lekkere shoegaze/dreampopplaat , waarbij ze zich een positie toe eigenden in die 90s sferen van My bloody valentine , Ride , Swervedriver , Pale saints en de link maken met de huidige generatie Pains of being pure at heart .
De opvolger ligt duidelijk in het verlengde . “Fever queen” is eentje die stofzuigt bij de shoegazehipsters , maar daarna dwarrelt een dromerige sfeer door de zalvende gelaagdheid en orkestratie. Een paar songs als “Vertigo flowers” , “A.C.D.” , “Curse of the sun” zijn extraverter en kenmerken een broeierige intensiteit in het genre .
Er valt voldoende variatie te noteren . We hebben opnieuw een fijn plaatje van deze band rond Domenic Palermo.
Poliça - Intens mystieke sfeer en sensuele spooky sounds
Poliça
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2016-10-24
Johan Meurisse
Poliça , uit Minneapolis, Minnesota , en rond Channy Leaneagh , neemt een apart plaatsje in.
Ze hebben iets wereldvreemds , hartstochtelijk, koel als warm over zich . Ze zijn toe aan de derde cd, ‘United crushers’ in een bezwerende combinatie van indie/electro/trippop. In die vijf jaar is hun publiek zeerzeker niet uitgebreid, integendeel , hoogstens een goed gevulde AB Box vanavond , die voor hun speciale sound te vinden is . We verstaan het wel, gezien er op de nieuwe geen echte singles terug te vinden en zij met zij met “Dark star” en “Amongster” uit het debuut ‘Give you the ghost’ het beste hitpotentieel hadden …
In een mistig decor en donkere belichting zagen we een dubbele drum- opstelling , hadden we diepe bass-tunes en hoorden we vooraf opgenomen electroloops. De sound intrigeert op die manier en het sfeervolle, donkere kader wordt nog geïnjecteerd door de indringende, licht galmende , gepassioneerde zang van Leaneagh die op het podium graag een pak gracieuze handbewegingen maakt en danspasjes uitvoert .
Een trippy concept dus, de songs zijn spannend, sprankelend, bezwerend, bedwelmend waaroverheen een paranoïde sluier wappert . Ook ervaren we weemoed en een verlatingsgevoel. Een ideaal herfstig muzikaal decor dus.
Vóór aanvang kregen we aanzwellende dronemetal , die een sterk “Berlin” inluidde, én die de muzikale noemer van hun hobbelig bochtenwerk best definieert . Na de donkere dreiging en lichte grooves van het rockende ronkende “Wedding” volgt die huidige prachtsingle “Lime habit” , die zalvend, gejaagd klinkt . Het warme onthaal en het enthousiasme van het publiek doet hen enorm deugd . België neemt trouwens een vooraanstaand plaatsje in .
Alles valt wel op zijn plaats in de set . De slepende ritmiek op “Lately”, “Great regret” zorgen net voor een broeierige (ondraaglijke) spanning. Of verder het drieluik “Lay your cards out”, “Warrior lord” en “Darkstar” die gedrevener klinken, en een tintelende friste en meer groove hebben door de percussie, de diep dreunde bas , de keys en de toegevoegde geluidjes .
We worden ondergedompeld in die unieke leefwereld . Het materiaal bengelt tussen droom en zwaarmoedigheid, tussen introspectie en extravertie, dat verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. “Melting block” omvat heel wat elektronica bleeps , “Baby sucks” krijgt zware beats aangemeten en het afsluitende “Lose you” weet je te omarmen en te knellen door z’n felle , opbouwende , aanzwellende tunes . Een prima afsluiter .
Dat ander oudje , “Amongster” mag nog een staartje breien, donkere romantiek, die Portishead doet opborrelen .
Een intens mystieke sfeer en sensuele spooky sounds vormde het muzikaal decor doorheen de (te korte) set. Het biedt kleur en emotie aan het materiaal . Ontwapenend mooi blijft het, ondanks een selecter publiek.
Organisatie : Live Nation + Ancienne Belgique , Brussel
Een hoop veertigers en vijftigers waren naar de AB afgezakt om de glorie van de hemelse Triffids te mogen herbeleven, een uitmuntende doch zwaar onderschatte band die nooit de erkenning gekregen heeft die ze echt verdienden, ondanks de ettelijke superlatieven die door onder meer wijlen Marc Mijlemans bovengehaald werden. Mijlemans’ sierlijke en lovende recensie uit 1986 van ‘Born Sandy Devotional’ werd hier nog eens volledig terecht voorgedragen, een recensie die zowel het talent van de grote essayist Mijlemans etaleerde als dat dat van de eminente songschrijver David Mc Comb.
Deze Triffids-reünie was eigenlijk één nostalgisch en fraai eerbetoon aan de in 1999 overleden David Mc Comb, stuurman, drijvende kracht, hart én motor van de band. Hij was de absolute ster van vanavond, zijn ziel zweefde de hele tijd door de AB, zijn geest dwarrelde rond in elke noot.
Wij voelden gewoon het gemis tot in onze onderbuik, dat grote gat dat er was gevallen in The Triffids en nooit meer zou kunnen worden opgevuld. Een gat die er eigenlijk al was in 1990 toen de band er mee ophield en Mc Comb voor zichzelf andere plannen had gesmeed. Met The Blackeyed Susans en een half mislukte solo uitstap kon hij echter nooit meer zo tot de verbeelding spreken als met de legendarische Triffids, vroeg of laat moest die reünie er toch wel eens van komen. Het mocht echter niet zijn, Mc Comb kampte met hart- en gezondheidsproblemen ten gevolge van langdurig alcohol- en drugmisbruik en stierf op 37 jarige leeftijd. Met hem werden ook The Triffids definitief begraven.
Naar aanleiding van de dertigste verjaardag van het meesterwerk ‘Born Sandy Devotional’ planden de overige groepsleden deze reünie om de plaat en diens betreurde inspirator in de bloemetjes te zetten. En hoewel quasi alle originele Triffids leden, aangevuld met een resem gastzangers, hier op het podium stonden, voelde dit toch een beetje aan als een tribute band omdat die ene onmisbare schakel ontbrak. Maar dan wel een hele goeie tribute band, eentje waar we ongeremd mochten van genieten.
Het was duidelijk te merken dat de groepsleden elkaar na al die jaren nog een beetje moesten terugvinden, er werden wel wat foutjes gemaakt en de zenuwen stonden merkelijk gespannen. De man die hen altijd in de goeie banen leidde was er immers niet meer, dus moesten ze het zelf zien te rooien. Een zaal van het kaliber AB waren ze bovendien ook al lang niet meer gewoon, met uitzondering dan misschien van bassist Martin P. Casey die met Nick Cave & The Bad Seeds wel wat meer gewend is. Het was net die kwetsbaarheid en onvolmaaktheid die de présence van deze Triffids zo sympathiek en pakkend maakte. En natuurlijk die onsterfelijke songs van Mc Comb.
De gastzangers brachten elk hun eigen interpretatie van de songs en probeerden niet meteen Mc Comb te imiteren. Ze moesten wel dikwijls onderdoen voor de schittering van het origineel, maar ze hadden tenminste zichzelf niet verlaagd tot risicoloze copycat. Een handvol songs uit dat fenomenale album ‘Born Sandy Devotional’ benaderden zelfs heel sterk de magie van The Triffids in hun beste dagen, een striemend “Chicken Killer”, een sluipend en dreigend “Lonely Stretch” (onze favoriet van de avond), een bijtend “Personal Things”, een adembenemend “Stolen Property” en uiteraard een meesterlijk “Wide Open Road”. Natuurlijk moesten we herhaaldelijk dromen van hoe wonderlijk dit allemaal zou geklonken hebben mocht David Mc Comb hier zelf gestaan hebben, maar ook nu kwam het kippenvel op onze armen moeiteloos recht.
Na het ‘Born Sandy Devotional’ luik haalden de Triffids nog een hoop andere klassiekers uit de toverdoos. Mc Comb schreef immers destijds het ene pareltje na het andere, ze hadden de ruwe diamantjes dus maar voor het uitkiezen. Soms ging het venijnig hard en briesend (“Bright Lights, Big City”, “Hell Of A Summer”), elders dan weer heel intiem en ingetogen. Wij waren trouwens helemaal van onze melk van dat lieflijke en broze stemmetje van de schattige Jill Birt die “Raining Pleasure” tot een pareltje van het zuiverste water verhief. Ook “Trick Of The Light”, “Unmade Love” en “In The Pines” beroerden ons tot diep in de aderen, en dat niet alleen omwille van de nostalgie die ze opriepen, maar gewoon omdat het stuk voor stuk briljante songs zijn.
Als ultieme slot bleven nog drie Triffids op het podium voor een heel intieme, naakte en sublieme versie van die onevenaarbare klassieker “Bury Me Deep In Love”, en dat steeds met die prachtfoto van David Mc Comb op de achtergrond, alsof de patron himself hen loodste tot deze enig mooie uitvoering. Een traantje wegpinken was hier wel op zijn plaats.
The Triffids waren sympathiek, ontroerend, breekbaar en bij vlagen geniaal. De ware held is al meer dan 15 jaar niet meer onder de levenden, maar vanavond was hij alom aanwezig.
In remembrance of David McComb – The Triffids play ‘Born sandy devotional’ – tribute tot he 30 th anniversary of a classic
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dub Fx, het Australische beatboxfenomeen Benjamin Stanford, ruilde gisterenavond de straten in voor een binnenhuisconcert in de AB. En daar moesten wij natuurlijk bij zijn.
Anders dan op zijn street performances werd hij hier vergezeld door twee medemuzikanten. Dub Fx was niet langer een persoon, maar een band. En dat was volgens eigen zeggen één van zijn grootste dromen.
Als performer weet hij perfect dat het nodeloos opbouwen van een nummer weinig zin heeft. Hij ‘loopet’ een beat en de waterval aan woorden kan meteen beginnen. Het publiek knikt goedkeurend mee, de AB is helemaal klaar voor een knaller van een feest.
De nummers volgen zich vloeiend en in snel tempo op. Bijna onhoorbaar gaat het ene lied in het andere over. De beats gecombineerd met een zwoele, jazz pianolijn worden gesmaakt en het publiek gaat al snel heen-en- weer wiebelen. Ook mister Dub Fx zelf liet zijn dansschoenen niet thuis en neemt het voortouw.
Even op adem komen doen we met “Road To Babylon”. Duidelijk één van de favorieten van het publiek. Wel opvallend, de aanwezige mensen wagen zich niet aan de woordenstroom, maar blijven dansend verder genieten.
Het gebruik van auto-tune, een technologie die we tegenwoordig steeds vaker terug vinden in de muziekproductie, is voor Dub Fx zeker geen onbekend terrein. Met “Prove Me Wrong” brengt hij meerdere zanglijnen tot leven. Hiermee bewijst hij nog maar eens dat hij van alle markten thuis is. Een diepe zwoele stem, afgewisseld met een jongere klank, voert hij je mee naar het muzikale hoogtepunt. Het is bijna niet te geloven dat hij er alleen staat.
Als de muzikanten het podium even verlaten krijgen we Dub Fx te zien in zijn puurste vorm. Na lang wachten worden zijn sample kunsten pas echt duidelijk; een track volledige live in elkaar gestoken. Geen vooraf opgenomen beats, enkel een man met zijn sampler, indrukwekkend! Een langdurend applaus was dan ook op zijn plaats.
Stanford kreeg even de ruimte naar adem te happen; hij voorzag dan ook een special guest. Niemand minder dan CAde, een frequente gast bij nummers van Dub Fx, wandelde het podium op. Hij liet wat hiphop-melodieën op ons los. Als kers op de taart, trakteerde hij ook nog eens op een stukje freestyle.
Na dit korte intermezzo bracht hij ons alweer naar een nieuw genre: Reggaeton. De lichten kleuren toepasselijk rood en groen en “Fake Paradise” wordt ingezet. Alsof een tornado passeerde, zwierden de lichamen van links naar rechts. Het lied werd onderbroken door een pianosolo, en ging daarna weer rustig verder.
Dub Fx maakte van de sfeer gebruik om ons te bedanken en blikte op zijn inmiddels tien jaar durende carrière terug. Het leek hem dan ook logisch om verder te gaan met een mix van zijn bekendste (oude) nummers. Denk maar aan “Never Made It” en “Flow”, die samensmolten tot een mooi geheel.
Het laatste segment van zijn performance werd een waar feestje. Liedjes die eerder onder noemer ‘drum’n’bass horen, vuurde hij nu op ons af. Als het publiek voorheen nog niet laaiend enthousiast heen-en-weer huppelde, waren ze het nu zeker.
Het einde brak aan, maar het publiek wilde meer. Als bisnummers koos Dub Fx voor “Love Me Or Not” en “Fly With Me”. De keelgaten werden nu wel opengezet. Het publiek genoot voor een laatste keer.
Hoewel de overgangen tussen verschillende nummers bijna onhoorbaar waren, kunnen we het concert moeilijk eentonig noemen. Twee uur lang werd er voortdurend tussen verschillende genres én autotunes gewisseld. Dub Fx is een man die weet wat performance is en een heel wijd publiek aantrekt. Een concert van deze man lijkt sterk op een trip door alle genres die muzikaal en dansbaar zijn. Leuk voor de liefhebbers en geniaal voor de echte fans.
Met dank aan Dansende Beren - http://www.dansendeberen.be/2016/10/23/dub-fx-ab-een-trip-door-het-muziekspectrum/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dub-fx/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
God is An Astronaut + Yamanthau – Dwalen over bevreemdende landschappen
God is An Astronaut
De Casino
Sint-Niklaas
2016-10-22
Erik Vandamme
Bands of artiesten die liever de moeilijke weg verkiezen met als doelstelling, platen uitbrengen die kunnen gezien worden als ware kunstwerken. Tot concerten geven die aan de ribben blijven kleven, binnen bevreemdend aanvoelende landschappen. Wij houden daar wel van. God is An Astronaut mag dan één van de grotere namen binnen het postrock genre zijn, maar net door niet in een keurslijf te willen zitten zorgt een optreden of plaat van deze heren soms voor gefronste wenkbrauwen. Wie echter de magie begrijpt, zal prompt aanvoelen dat God is an Astronaut grenzen verlegt binnen het globale postrock gebeuren. Vroeger, en nog steeds.
Yamantau, een jonge beloftevolle band uit de regio, bewees ook met hun nieuwste schijf ‘Sun’ - die ze in Concertzaal De Casino integraal kwamen voorstellen - te begrijpen waar het echt om draait. Zoekende naar de juiste vormen binnen de muziek die ze aanbieden, lieten ze met deze nieuwe plaat alvast een onvergetelijk indruk na. Concertzaal de Casino was dus vooral goed vol gelopen, met muziekliefhebbers die niet enkel luisteren met het gehoor. Maar ook met hun hart. Ons verslag van een heel bijzondere avond.
________________________________________
Yamantau: Wie zoekt die vindt!
De EP klinkt alvast heel overtuigend en doet ons donker hart sneller slaan, een traan wegpinken en het weet bovendien gevoelige snaren te raken. Indrukwekkende schoonheid, die ons met een krop in de keel totaal verweesd achterlaat. Dat is wat Yamantau aanbiedt met deze parel van een EP , voor fijnproevers die houden van eerder genoemde intensieve duisternis. Een enorme aanrader! Dit schreven we over de nieuwste EP , ‘Sun’, van Yamantau.
Het was ons reeds opgevallen dat de band op heel wat bijval kon rekenen, de fans waren dus duidelijk aanwezig om deze release mee te maken. “Wovenhand” een parel van een song, werd gebracht op dezelfde gedreven manier zoals op plaat. Maar we kregen toch ook het gevoel dat de band nog steeds aan het zoeken is naar de juiste 'drive'. Ook bij ‘Sun’ voelde het aan als heel sterk, maar net niet sprankelend genoeg om ons compleet murw te slaan. Echter bij “Skiva Laddar” , toen alle bandleden compleet de teugels konden vieren, leek het tij plots te keren. “V” werd op een zodanig hoogstaande manier gebracht, waardoor we eindelijk die ultieme adrenalinestoot voelden opborrelen waar we al heel de tijd zaten op te wachten
We kunnen dan ook stellen, als de gespannen zenuwen wegvallen en ieder lid van deze band zich volledig kan uitleven, ontstaat een hemels mooie, tot grensverleggende kruisbestuiving. 2012 , het sluitstuk van de set, zette die stelling nog maar eens in de verf. Yamantau is een band die duidelijk nog steeds zoekende is naar de juiste sound, en aankleding daarvan. Maar, wie zoekt, die vindt altijd. Toch? In elk geval. Yamantau heeft enorm veel potentieel. Bovendien staan begenadigde artiesten op het podium die met de nodige spontaniteit, en vurigheid hun instrumenten bespelen. Waardoor het dus vooral de samensmelting is tussen elk element, vocaal tot instrumentaal, binnen de band. Die zorgen dat er iets magisch, tot onaards moois kan ontstaan. Ons advies: Gewoon die teugels blijven vieren, elke keer opnieuw.
God is An Astronaut: Bevreemdende klanken, die aan de ribben blijven kleven
Zoekende. Het is eigenlijk ook een label dat we God is an Astronaut zouden kunnen opkleven. Daar is zelfs niets mis mee. Deze postrock band schippert al veel jaren tussen het experimentele van bijvoorbeeld 65daysofstatic en het typische, hartverscheurende mooie, postrock geluid van Explosions in the Sky. Echter heeft de band vooral bewezen, een eigen gezicht te hebben binnen het genre. Meteen ook de hoofdreden waarom de Casino goed gevuld was met muziekfans in hart en nieren. Tijdens de gehele set zagen we mensen, als onder hypnose, diepzinnig genieten. Muziek die harten raakt, aan de ribben blijft kleven tot zielen verwarmt. En dit allemaal binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering. Het is in een notendop hoe we optredens en platen van God is An Astronaut al vele jaren ervaren.
De band had er duidelijk zin in, want in tegenstelling tot wat doorgaans het geval is binnen het postrock genre, spraken ze de aanwezigen haast voortdurend aan. Echter lieten God is An Astronaut vooral de muziek voor zich spreken. Binnen de sprankelende set werd bovendien voldoende gegrasduind door hun volledige oeuvre, waardoor je als het ware een bont overzicht voorgeschoteld kreeg van de gehele carrière van deze band. Uiteraard kwamen de songs uit de laatste plaat ‘Helios/Erebus’ uitvoerig aan bod. Daaruit bleek dat dit toch weer een parel van een album is geworden, waaruit blijkt dat deze Ierse band blijven schipperen tussen vele uitersten. Maar ook ‘The End of the Beginning’ hun debuut uit 2002, werd niet vergeten binnen de set.
Op de achtergrond verscheen een wondermooie sterrenhemel, die de aangrijpende mooie muziek nog wat meer in de verf zette. Binnen de set werden we dan ook, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, van de ene naar de andere emotie door verwezen. Soms zorgde dit wel voor het fronsen van de wenkbrauwen, omdat niet elke song past binnen de strakke postrock omkadering. Buiten de lijntjes kleuren is ook een statement van God is an Astronaut. Vaak waren er dan wel die typische, hartverscheurende tot lange postrock songs die de haren op onze armen deden rechtkomen. Waaruit we vooral kunnen besluiten dat deze heren ons een uitgebreid palet van alle aspecten van hun kunnen voorschotelden. Binnen een gevarieerde omkadering, zorgde het er voor dat we uiteindelijk compleet murw werden geslagen, tot verweesd achter bleven.
Dank aan Snoozecontrol – Erik Vandamme http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/god-is-an-astronaut-22-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yamantau-22-10-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Sophia – Intimiteit en extravertie samen!
Sophia + Barely Autumn
Ancienne Belgique
Brussel
2016-10-21
Didier Becu
Het muzikale genie Robin Proper-Sheppard uit San Diego heeft altijd een speciale band met België gehad. Niet alleen op professioneel vlak, sinds hij met The God Machine begon, werd de man ook hier een waar cultfenomeen. Een man ook die steeds oor heeft gehad naar het muzikale kunnen van anderen (het minste wat je verwacht van iemand die zelf ook een platenlabel heeft). Een half jaar geleden trakteerde hij de Belgische fans op de knappe indiepop van Few Bits, en ook in de AB had Robin een Belgisch talent voor ons klaar: Barely Autumn.
Het sprookje begon toen Nico Kennes (Illuminine) op zijn kamertje wat songs bijeen schreef en het vakkundige advies kreeg van Pascal Deweze wat ermee te doen (een naam die net als die van Koen Gisen altijd opduikt als je het over kwalitatieve Belgische muziek hebt). Het soloproject werd een hele band, en met de simpele woorden van Robin Proper-Sheppard (‘this sounds pretty fucking cool!’) belandde de band in de glorieuze AB. De foto’s op de sociale media spraken boekdelen: Barely Autumn kon het zelf nauwelijks geloven. En tja, geloven of niet, ze stonden er wel op hun plaats. Nico’s stem lijkt wel wat op die van Robin, en je hoort natuurlijk dat deze jongens naar platen als ‘The Infinite Circle’ of ‘Fixed Water’ hebben geluisterd, maar hun melancholische indiepop staat als een eigen huis. De songs en de uitvoering ervan zijn ijzersterk, en het zou ons ten zeerste verbazen mocht “All My Heroes Are Dead” geen klassieker worden. Niets is zeker in het leven, maar Barely Autumn mag er gerust in zijn: ooit staan ze terug op dat podium en in hun geval zal ‘ooit’ niet eens zo lang duren.
‘As We Make Our Way (Unknown Harbours)’ is ongetwijfeld één van de mooiste platen van het jaar, voor Sophia zonder meer de moeilijkste uit de carrière. De meest intieme (de meeste teksten gaan over het feit dat Robin geen land meer had en door het gebrek aan de nodige documenten ook hiermee zijn eigen dochter niet kon zien), maar ook omdat de vorige studioplaat zeven jaar geleden was uitgebracht. Belgen vergeten Sophia nooit, en de AB was dan ook zeer goed gevuld met een publiek dat smachtte om zijn held opnieuw te kunnen begroeten.
Robin Proper-Sheppard is wel een troubadour, maar met The God Machine was hij ook één van de uitvinders van het shoegazegeluid, twee stijlen die in een perfect afgemeten balans de setlist van het optreden vormde. Al vanaf de opener “Resisting” werden alle gitaareffecten maximaal benut en werd de Brusselse rocktempel in een melodieus gitaarlawaai ondergedompeld.
Geen mens die wat anders dacht, maar Sophia is een band die steeds alles onder controle heeft, en van het ene hoogtepunt naar het andere gaat. Soms ontzettend ontroerend (3Baby Hold On” of “The Drifter”), dan weer een smak in je gezicht (“It’s Easy To Be Lonely”) of gewoon verrassend toen tijdens “You say It’s Alright” een koor op het podium verscheen.
De altijd zo vriendelijke Robin was in Brussel eerder ingetogen . Af en toe grapte hij wat (natuurlijk was die Donald Trump weer de verdiende pineut), ook vroeg hij zich af waarom iedereen hem steeds maar vraagt wanneer die reunië van The God Machine er eindelijk komt. Beter geen mooie herinneringen stukmaken, aldus Robin, wel via “So Slow” een prachtig eerbetoon aan Jimmy Fernandez brengen: de God Machine-bassist die op prille leeftijd aan een hersenbloeding bezweek.
Iedereen zal wel zijn eigen favoriet hebben gehad (voor deze enthousiaste jongen was dat “Bastards”) en jammer genoeg zijn negentig minuten absoluut niet genoeg om het beste uit Sophia te brengen. Dat ondervond Robin Proper-Sheppard zelf ook die na het spelen van “The River Song” ruim over tijd zat en daardoor niet meer kon terugkeren. Geen nood, de fans keerden tevreden naar huis, helden stellen dan ook zelden of niet teleur.
Dank ook aan Luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De opwarmers van dienst komen uit Tel Aviv, niet bepaald een stad waar rock’n’roll floreert. The Great Machine heet de band, ze spelen een soort moordzuchtige doom-metal die dan weer overgaat in stevige stonerrock en af en toe opgejut wordt door vlijmscherpe ultra korte punk-metal songs, Ufomammut meets Kyuss meets Motörhead. Niet slecht verdomme, wij onthouden een verpletterend “Bitch” en een zwaar slepende stonerrocker “San Zekelin”.
Noem het een goed bewaard geheim, maar je kan het ook zien als de onwil van de media om de fantastische band All Them Witches in de armen te sluiten. Dit is namelijk een rockband pur sang, en bij Stu Bru bijvoorbeeld zijn ze al lang niet meer into rockbands, tenzij die Foo Fighters of Royal Blood heten en volledig binnen de mainstream-lijntjes kleuren. All Them Witches komen uit Nashville maar u mag opgelucht ademhalen, met country hebben ze niks van doen.
De band heeft al drie platen uit, de eerste (‘Our Mother Electricity’) was misschien nog een ruwe zoektocht naar een eigen sound, maar de andere twee (‘Lightning At The Door’ en ‘Dying Surfer Meets His Maker’) zijn pure rockgoudmijnen die gewoon nog niet door het wereldje ontgonnen werden. Het zou zonde zijn dat een band met zo een potentieel zou moeten blijven spelen in zaaltjes met een capaciteit van amper een paar honderd man.
De passage in de Antwerpse Zappa was al de derde doortocht op Belgische bodem dit jaar, na de AB Club en een stekje in de Shelter op Pukkelpop. De set in de AB is zelfs als een live album gereleased (‘Live In Brussels’), en ’t is een verdomd straffe plaat.
Ook in de Antwerpse Zappa speelde All them Witches voor een paar honderd gegadigden, maar ze deden het alweer met tonnen bezieling en force. Hun sound is moeilijk te bevatten, noem het psychedelische stonerblues voor ons part. Feit is dat die kerels een uniek geluid creëren waarbij de rock nog met een grote R mag geschreven worden en de instrumentatie al eens epische proporties mag aannemen zonder daarbij in potsierlijke prog-rock te vervallen. Een groovy Fender Rhodes orgel walst de ganse tijd doorheen de songs en dat geeft extra cachet aan een typische eigen sound die hiermee wordt ontwikkeld, retro maar toch ook weer niet, spacy en tegelijkertijd heel organisch.
Bij All Of Them Witches kunnen Led Zeppelin, The Who, The Doors, Pearl Jam, Goat, The Tea Party en Kyuss door één en dezelfde deur en komen ze met zijn allen in een boeiende kamer terecht waar blues, stoner, folkrock, grunge en southern rock door de speakers galmen.
Er huist flink wat variatie in hun set, een stevig “Dirt Preacher” en een in stonerrifs gehuld “God Comes Back” beuken hard tegen de muren aan terwijl de zwevende blues van “The Marriage Of Coyote Woman” en “Mountain” de tijd nemen om in heerlijke golven door de zaal te vloeien.
In hun live versies worden sommige songs flink opengetrokken. Er mag al eens gejamd worden en er is ruimte voor harde uitspattingen en breed uitwaaierende gitaren, doch alles komt telkens goed op zijn pootjes terecht en de songs lijden nergens gezichtsverlies. Absolute hoogtepunt is “Blood and Sand/ Milk and Endless Waters” dat uitmondt in een kwartier beuken, scheuren, soleren en jammen.
Als bis trakteren ze ons op nog zo een kanjer, “Swallowed By The Sea” start als een Indisch vliegend tapijt, rijt de boel open met een loodzware stonerrif en schakelt vervolgens over in een breed openwaaiende jam waarin de roffeldrums en echoënde gitaren het mooie weer maken.
All them Witches kondigen aan in februari een nieuw album te releasen, iets om met argusogen uit te kijken. Laat ons hopen dat daar weer een tour aan vasthangt die hen deze keer naar wat grotere zalen brengt.
Organisatie: Heartbreaktunes
Rachel Louise, een Nederlandse/Amerikaanse singer-songwriter, mocht de spits afbijten. Samen met haar gitarist warmde ze het publiek op met een selectie softrocknummers. “Far away” was eentje dat ons kon bekoren, net als haar afsluiter “Big girls”.
Hierna was het de beurt aan Depresno, de Noor die samen met zijn band zinderende electropop brengt. Opvallend was de freewheelende drum, aangevuld met elektronische drumgeluiden, die een typische sound geeft aan de band. De diepe basstem van de zanger sprong ook in het oor. Met “Hide and Seek” kregen ze het publiek volledig mee. We hoorden nu en dan een vleugje Jamie Woon bij de Oscar and the Wolf van Noorwegen.
Na twee goede voorprogramma's in de lijn van Aurora's muziek, waren we goed opgewarmd om Aurora Aksnes te bewonderen. De Orangerie was al ruim een maand op voorhand uitverkocht voor de twintigjarige Noorse. Haar dreampop werd ondersteund door een sprookjesachtig decor met in nevel gehulde bossen. We waanden ons in een magische elfenwereld waarin Aksnes als bosnimf over het podium fladderde. Het eerste hoogtepunt van de avond was het geweldige “Warrior”.
Aurora durft haar gevoelige karakter te tonen in interactie met het publiek: 'I think there are many people like me in the room tonight. Just like you all, I feel a bit more than others'. Ze vertelt onder andere dat ze vroeger te kampen had met pestgedrag. Dit komt ook terug in haar nieuwste single “I went too far”, waarin ze vertelt dat ze vrienden wilde worden met haar pesters op school. De dansstijl van Aurora is opvallend. De gestiek van haar armen is soms wat bevreemdend maar haar sierlijke bewegingen passen zeker bij haar uitstraling en haar aura (pun intended). Het publiek reageerde enthousiast op nieuwe en oudere nummers. Dit merkte de blonde zangeres ook en ze noemde het publiek 'the best audience of the whole tour'. 'This is one of the cities we'll definitely come back to', liet ze zich nog ontvallen.
De vierkoppige begeleidingsband van Aurora met een gitarist, twee toetsenisten en elektronische drumgeluiden geven de synthpop in de nummers vorm. “Murder song” en “Animal soul” werden intiem gebracht met enkel zang en gitaar. Aurora speelde goed in op het publiek en kreeg briefjes en zelfs een pluchen beertje. Haar muziek heeft iets weg van Florence Welch, de Britse zangeres die we kennen van Florence and the Machine.
Doorheen het optreden kwam de boodschap van peace and love sterk naar voren. Een minpuntje was de zang die nu en dan wat te schel doorklonk. Voor de rest niets aan te merken op de zang die heerlijk dromerig aandeed. De laatste twee nummers (voor het bisnummer), “Conqueror en “Running with the wolves” waren voltreffers en als afsluiters enorm krachtig en overtuigend. Aksnes kwam daarbij wat meer los van de microstaander en begon vrolijk in het rond te spinnen als een sierlijke draaikolk.
Met slechts een langspeler op de teller staat Aurora nog maar aan de vooravond van haar carrière maar wij zijn in ieder geval al razend benieuwd naar nieuw materiaal van deze Noorse nimf.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
