Bon Iver, het alter ego van Justin Vernon, de folktroubadour die op ‘For Emma, Forever Ago’ nog zijn diepste emoties uitstortte via naakte en bloedmooie songs die hij in zijn dooie eentje had opgenomen ergens in een afgelegen hutje, heeft nu kennelijk de technologische snufjes van de studio ontdekt. Als een uitgelaten kleuter in een lunapark is hij aan alle mogelijke knopjes beginnen frunniken. In al zijn kinderlijk enthousiasme is hij echter vergeten is om er nog een stel deftige songs bij te schrijven, het subtiel songschrijverschap van weleer wordt verdrongen door overbodige elektronica-spielerei. Ook zijn stem wordt om de haverklap door de elektronische mangelmolen gedraaid waardoor de onverbloemde fragiliteit van voorheen ver te zoeken is. Jammer is dat, doch een hoop zelfverklaarde kenners prijzen ’22, A Milion’ de hemel in. Het is ons een raadsel waarom, want wij vinden dit ding niet meer dan een ongepaste manier van rotzooien met een paar halve ideeën.
Bon Iver gaat meer dan ooit de James Blake toer op, ook zo een artiest die wat zit aan te klooien met laptop-geluidjes en er dan algauw een song bij bedenkt. Wij menen te weten wat er achter die nieuwe aanpak schuilgaat, Vernon grabbelt gewoon te gretig in die elektronische trukendoos om te verdoezelen dat de songs deze keer niet sterk genoeg zijn. Om het er nog wat dikker op te leggen heeft hij de tracks op de koop toe onuitspreekbare titels meegegeven. Ook ons toetsenbord wordt er helemaal gek van, dus verwijzen we u voor die idiote songtitels graag naar het internet. Als u het echt niet kan laten kan u ook de cd kopen, maar kom dan achteraf niet zagen.
Is de term arty farty hier op zijn plaats ? Yep, it is.
Begonnen als beloftevol en driftig garagerockbandje (met zinderende plaatjes ‘Youth and Young Manhood’ en ‘A-ha Shake Heartbreak’) en uitgegroeid tot miljoenenverkopende pompeuze stadionrockers (alles vanaf ‘Only By The Night’), uit commercieel oogpunt from the bottom to the top, artistiek gezien from the top to the bottom. Dat is kort gezegd het reeds het afgelegde parcours van Kings Of Leon. Eén wereldhit “Sex On Fire” heeft hun carrière voorgoed in twee helften opgesplitst. Wij vonden hen zeer sterk spelen in de eerste helft en hebben na de rust de tribunes verlaten. Nooit spijt van gehad.
‘Walls’ is het logische en voorspelbare vervolg in het Kings Of Leon verhaal. Kassa moet rinkelen, stadions moeten gevuld worden, platenbazen mogen niet ontgoocheld zijn, niemand mag schrikken. Hier zal wel ergens weer een hitje uit gehaald worden, het klinkt immers allemaal zeer radiovriendelijk (lees ongevaarlijk). Bij StuBru mogen ze opgelucht ademhalen, wij zetten als tegengif nog eens de nieuwe Swans op.
Geen wezenlijke stijlbreuken te bespeuren op ‘Guidance’, Russian Circles bouwen verder op de vertrouwde aanpak waarin volledig instrumentale postrock al eens in metal uitmondt. De band bevindt zich nog steeds in een drukbezet postrock-meets-metal-woelwater waarin onder meer ook Pelican, Red Sparowes, SleepMakesWaves en This Will Destroy You ronddrijven.
‘Guidance’ is het zoveelste levende bewijs dat er bij Russian Circles alvast geen sleet zit op de formule. Integendeel, de band lijkt steeds beter te worden en men pakt hier uit met ijzersterke songs waarbij verstilde melodieën en woeste gitaren vlotjes in elkaar overgaan.
De fraaie introsong “Asa” is nog stilte voor de storm maar in het machtige “Vorel” worden de metalen gitaren een eerste keer bovengehaald, dit is stevige sfeerschepping aan de hand van gelaagde klanken en heavy uitbarstingen, Russian Circles ten voeten uit. “Mota” is ook weer zo een juweeltje waarin de gitaren aanvankelijk glorieus door de atmosfeer zweven om vervolgens in alle uithoeken open te barsten. Zo gaan Russian Circles krachtig door, van zacht naar hard en weer terug, en houden ze het overal boeiend en bruisend. Ze hebben het voor hun doen kort gehouden, 7 songs in 40 minuten, geen zwak moment te bespeuren. Dit is post-rock in al zijn glorie.
Lukas Graham - uit Denemarken is hij afkomstig , en op korte tijd is hij pijlsnel de hoogte in gegaan, een ‘Grahammania’ ontstond er met “7 years old” , het innemende , gevoelig popliedje bij uitstek en doorbraak van de sing/songwriter. De charismatische zanger deelt de invloed van zijn ouders en de verlieservaring van z’n pa met zijn publiek.
Verder zijn “Mama said” , “Happy home” sterkhouders, melodieus , sfeervol prikkelende poprock , die subtiel uitgewerkt is .
Funk, soul, hiphop, gospel en bass-loops is in het materiaal terug te vinden, dat omfloerst is van piano/viool/keys/blazers . Heel wat hitpotentieel , onschuldig , goed , charmerend , horen we op de leest van Sam Smith .
De charismatische, lieflijke Lien De Greef is al een tiental jaar bezig met haar band Magnificent 7 . De bigband geeft haar sfeervolle pop een ouderwetse touch mee en graaft in het muzikale archief van de ‘50’s jumpin’ jive, ballroom jazz en bebop. We krijgen een sensuele , zwoele , broeierige swing en ballad in een jazzy soulpop bad. Intussen heeft de talentrijke dame zich toegelegd op het moederschap . De nieuwe cd gaat meer richting lichte orkestratiepop , biedt een sfeervolle groove en wordt gedragen door haar emotievol, pakkende vocals . “Lucky” is alvast een puike single . In het tweede deel komt de blazerssectie sterker naar voor . In z’n totaliteit dromerig, clean en dansbaar . Het retrogevoel is behouden , maar minder jaren 30 – 50 crooners.
Een goed bewaard muzikaal geheim is het Schotse Frightened Rabbit die intussen al toe zijn aan de vijfde cd . Hun songs hebben een broeierige intensiteit , bouwen op , zwellen aan door orkestratie , percussie en gitaargetokkel . Blazers vullen aan . Een folky ondertoon is aanwezig . Soms doet het wat pompeus aan , maar nergens verliezen ze zichzelf .
De twaalf nummers zijn fraai uitgewerkt en uiterst genietbaar . De band manifesteert zich ergens tussen vrienden Idlewild , Snow Patrol in en heeft die donkerte van The National en Arcade Fire .Opnieuw een heel fijn, mooi plaatje, dat ingenieus in elkaar steekt.
Het was Bazart weekend, want zowel op zaterdag als zondag zat de Ancienne Belgique stampvol om de revelatie van het moment aan het werk te zien. Een eerste plaat, dus heel wat nummers om aan het publiek voor te stellen. Nieuw waren ze niet echt, want deze zomer was Bazart niet weg te slaan van de festivals en kon het publiek al genieten van hun nieuw werk.
Support kwam, zoals hun vorige AB shows, van Glints. Geen nieuwe band dus voor de echte fans die Bazart al meerdere keren aan het werk zagen. Glints overtuigde opnieuw en stond er misschien wel meer dan ooit tevoren. Neem beats van The Streets, voeg daar het dromerige aspect van Oscar & The Wolf en een Brits accent aan toe en je bekomt het perfecte plaatje dat Glints ons zondagavond in de AB serveerde.
Een nieuw decor had Bazart niet mee, al werden de drie eentonige streepjes, die achter hun te zien zijn, wel veranderd in 3 gigantische strepen die licht geven op de muziek. De opstelling bleef wel hetzelfde, en materiaal dat je nog niet tijdens de festivals gehoord had, werd er ook niet gespeeld.
Wat wel verbeterd werd was de sound. Bazart klonk veel bombastischer, wat volledig tot uiting kwam in de AB, waardoor ze klonken als nooit tevoren.
Een stormloop van meisjes en een overkill aan smartphones die elke beweging van de band probeerden vastleggen. Ergens deed het ons denken aan de Bieber-mania die zich afgelopen week afspeelde, maar dan iets of wat kleinschaliger. Aan verkoop van merchandise ontbrak er ook niet, want de AB liep vol met mensen die een t-shirt of totebag van de band bij zich hadden. Bazart wordt meer en meer een groep waar tienermeisjes fan van zijn, al viel het vanavond op dat ook volwassen mensen de Nederlandstalige pop kunnen smaken.
Hun optreden werd een trein vol hits. Nogal logisch wanneer je in het Nederlands zingt en de nummers super aanstekelijk zijn. Hun eerste EP met onder andere “Koortsdroom” en “Zienderogen”, werd nog eens opgefrist, maar ook debuut plaat “Echo” werd bijna volledig voorgesteld. En jawel, het publiek kon zo goed als volledig meezingen nummers als “Lux”, “Kloon” en “Echo”, waarmee Bazart tevens hun eerst deel van de set afsloot.
Bisronde bestond uit een nieuw nummer “Zonder” en uiteraard uit monster hit “Goud”. Als je Bazart deze zomer aan het werk gezien hebt, hoeven wij je niet uit te leggen hoe het springen tijdens dit nummer in zijn werk gaat. Indien je dit nog niet weet en toch benieuwd bent, raden we je aan Bazart te gaan bekijken in de Lotto Arena.
Geen gouden speciale, maar wel een heel krachtige zilveren prestatie. Dat was wat Bazart zondagavond in de AB neerzette.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bazart-09-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/glints-09-10-2016/
Org: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Het podium van de Handelsbeurs, badend in zachtrood licht. Een serene opstelling van de instrumenten : een drumstel in het midden, met aan weerszijden een rek met drie gitaren, en twee microfoons op de voorgrond. Alles ziet er sfeervol en gezellig uit, net vóór het optreden van Wovenhand.
Met de release van het album ‘Star treatment’ is het oorverdovend duidelijk dat plaat nummer 8 hard is, zeer hard. Het DNA bij Wovenhand, en met name bij zanger David Eugene Edwards, is en blijft het waardenpatroon van het christendom: niet de naastenliefde of verering voor God, wel het worstelen met geloof, twijfel, pijn, innerlijke oorlogen en hopelijk een uiteindelijke kans op verlossing. De songteksten zijn stuk voor stuk een afdruk van bijbelse teksten, waar het vechten van de mens voor zijn plek op de wereld voorop staat. De evolutie bij de muziek is dat naast de mix van folkrock en bluegrass er nu een stevige portie postpunk en metal bijkomt.
Het stemmige gevoel slaat over naar broeierigheid wanneer Edwards het podium opkomt, met de metaluitvoering van The Karate Kid als tweede gitarist in zijn kielzog. De zanger ziet er met bandana, cowboyhoed, strakke broek, zwarte stip op het voorhoofd en lizard skin boots, uit als een hedendaagse gothicrock rattenvanger van Hamelen. Wanneer de groep de set start is er bijna enkel nog plaats voor duister doorsneden door witte achtergrondlichten, die zorgen voor grote schaduwen van het karakteristieke profiel van de zanger en de andere leden.
Geen tijd voor bindteksten, wel voor snoeiharde gitaren en adembenemende drumsessies. Van de teksten is bijna geen woord te begrijpen, wat jammer is, want het is gissen naar de betekenis van wat de zanger tijdens het zingen uitbeeldt. Het constante spel van ritme in gitaar, bas en drum is echter magisch en leunt dicht aan bij de muziek van de indianen. Stilstaan is onmogelijk, je kan niet anders dan meebewegen met de kadans van de muzikanten.
De beat, in samenspel met het veranderend licht en de bewegingen van de zanger, wordt bezwerend. En als je de veelheid van betekenissen van het woord bezwering opzoekt, namelijk aanroepen, afwenden van gevaar, betoveren, bidden, onder zijn macht brengen, en boeien, dan is er maar één besluit : Wovenhand heeft dit allemaal in hun set uitgevoerd.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
De dagen worden korter, het weer grimmiger en de mens weemoediger: alle omstandigheden zitten dus mee om de nieuwe plaat van het Amerikaanse gothic Americana gezelschap Wovenhand in de nabijheid van een knetterend haardvuur aan een intieme luistertest te onderwerpen. En ja sire, er zijn nog zekerheden in deze wankele tijden. Met ‘Star Treatment’ heeft David Eugene Edwards, sinds anderhalf decennium het enigmatische opperhoofd en enige vaste lid van de band, alweer een huiveringwekkend opus ingeblikt.
Wovenhand mag dan al stiefmoederlijk worden behandeld door de radiostations, toch kan de groep in ons landje steevast rekenen op een behoorlijke opkomst tijdens haar broeierige live sets. Zo ook donderdagavond in Het Depot, waar een groot deel van het publiek klaarblijkelijk genoeg lentes op de teller had staan om uit eerste hand te kunnen getuigen over de hoogdagen van 16 Horsepower. De alt.country folkrock van Edwards’ vorige groep valt echter in weinig of niets meer te vergelijken met de huidige exploten van de man, evolutie heet zoiets. Op de jongste drie albums ‘The Laughing Stalk’ (‘12), ‘Refractory Obdurate’ (‘14) en de nieuwe worp ‘Star Treatment’ blijkt Wovenhand immers ook voorheen minder voor de hand liggende genres als postpunk, gothic en metal innig te hebben omarmd. Niet toevallig dus dat Edwards het nieuwe album inblikte in de Electric Audio studio van noiseguru Steve Albini onder leiding van een heuse metal producer, Sanford Parker. Fans van het eerste uur zullen misschien wat ontgoocheld huiswaarts getrokken zijn, want net die drie ongemeen harde albums vormden de ruggegraat van de set in Leuven.
Op een spaarzaam verlicht podium trok Edwards vergezeld van zijn vier kompanen van meet af aan ongemeen hard van leer. Wovenhand blijkt niet langer het eenmans hobby project van Edwards, hier stond een hechte groep op de planken die het publiek een uur en drie kwartier in een spreekwoordelijke wurggreep hield. Met Bauhaus, The God Machine en Swans noteerden we drie referentiepunten om maar aan te geven dat een live set van Wovenhand bijzonder pover scoort op de feel good schaal, maar daarentegen geen mens onberoerd achterlaat.
Zeker live blinken de songs niet meteen uit in herkenbaarheid, dus voor de aanwezige puristen was het nagelbijten om wat titels te ontwaren in de epische wall of sound. Ah wat zou het, wij gingen steevast voor wat tegenwoordig ‘totaalbeleving’ heet. De met godsdienst en spiritualiteit doorweekte teksten van een als een gewonde jachthond huilende Edwards deden zowat overal haren ten berge rijzen: het is nog steeds een onfeilbare graadmeter om ‘goede’ van ‘memorabele’ optredens te onderscheiden. Op tijd naar adem happen was de boodschap, want de in reverb badende donderpreken tegen een achtergrond van breed uitwaaierende gitaren, tribal drums en spooky soundscapes kneep ongemerkt de keel dicht.
Reverend Edwards cultiveert reeds twee decennia lang het imago van een door God gezonden zonderling die uitgerekend in het op excessen terende muziekwereldje De Boodschap komt verkondigen. Wij waren al fan, nu zijn we ook nog bekeerling.
Organisatie: Depot, Leuven
Swans – Al dertig jaar een buitenbeentje!
Swans en Anna Von Hausswolff
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-10-06
Johan Meurisse
De NYse avantgarde noisemasters Swans van goeroe Michael Gira zijn herrezen in 2009 en vonden duidelijk een tweede adem. Een nieuw avontuur werd opgestart, die een fysieke, spirituele ervaring vormden in vier platen, ‘My father will guide me up a rope in the sky’, ‘The seer’, ‘To be kind’ en het onlangs verschenen ‘The glowing’ , die in deze redelijk stabiele bezetting een mooi slotstuk is .
Met twee zijn ze nog van de originele bezetting , Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira dus . Ze vonden elkaar terug en samen met vier à vijf andere leden zien we een ontketende band met een stootkracht als in de eerste jaren.
We waren op de afspraak bij elke nieuwe plaat. Het is muziek van uitersten, een catharsis, die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve ritmes.
Op de nieuwe plaat en in de huidige set kunnen we zelfs zeggen dat we middenin meer ‘songstructuur’ hoorden , een begin en een eind . Nog meer, het tweede deel van hun 2 ½ u durende set klonk redelijk toegankelijk met een groovy ritmiek die een heupwieg en danspas afdwong .
Gira’s muzikale opvattingen werden in lange en steeds meer uitdijende en dwingende aanpak gestopt , een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en effects , noise in hun sound . Het is een totaal concept met materiaal van 12, 20, 25, 30 minuten, waar je van de ene in de andere ervaring en beleving wordt gedropt onder die bariton preek, zang van Gira . Een trein die op gang komt , steeds sneller gaat, of al meteen een snelle vaart heeft , niet meer kan stoppen en uit de bocht dreigt te gaan of gaat, zeker als “The knot” , “Cloud of unknowing” en “The glowing” worden opgerakeld …
Gira is de dirigent , hij begeleidt, leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; ‘een pain & suffering’ die elk optreden tot grootse hoogtes doet stijgen en iets unieks maakt in de stijl van Sunn O))) en Einstürzende Neubauten. Ze gaan naar de oerkracht van geluid. De sound staat centraal , niet voor niks ben je voorbereid dat het combo speelt tot 114 db om de intensiteit , beleven van het klankenbestand hard te maken .
Swans staat voor gecontroleerde chaos , een carrousel van melodie en ontsporing , een kakafonie , hectisch , gestructureerd , die bitterzoet, bezwerend , weerzinwekkend , hard(t) verscheurend; intrigerend , spannend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief klinkt . Een spel op uitputting . Al dertig jaar een buitenbeentje . Benieuwd wat de toekomst nu zal brengen …
Op tour met Swans is de Zweedse Anna Von Hausswolff , ook geen onbekende die uithouding vooropstelt in haar materiaal, dat het midden houdt tussen huivering en schoonheid . Een filmische sound tussen verdwaalde tochten in grotten en het genietbare van poollandschappen, tussen Philip Glass’ ‘Koyaanisqatsi’ uit vervlogen tijden en de ‘Walking Dead’ soundtrack , waarover heen haar ijzige , dreigende zang sluimert , een bosnimf met rood doorlopen, indringende ogen . De tunes klonken subtiel , snedig , scherp als ontspoord …
De grondvesten van de Bota daverden na zo’n avondje … Maar alles staat er nog hoor!
Organisatie: Botanique , Brussel
Een voorprogramma had Tsar B ditmaal niet nodig voor haar eerste eigen show in de Botanique. De Rotonde was goed gevuld, maar niet volledig. Wel vreemd voor een artieste die in mei de AB Club uitverkocht.
Een kwartier te laat kwam Tsar B het podium van de Botanique opgelopen. Even dachten we taferelen mee te maken zoals die van Rihanna op Pukkelpop, maar daar bleven we uiteindelijk toch van gespaard. De zenuwen die tijdens haar AB show eerder in mei te merken waren, waren nu helemaal verdwenen. Vol overtuiging stond ze op het podium. Misschien wel iets te veel overtuiging, waardoor het soms wat pretentieus over kwam.
Justine Bourgeus, want zo heet Tsar B echt, heeft ondertussen een EP’tje met 4 nummers uit. Die nummers werden één voor één voorgesteld, maar kwamen jammer genoeg niet zo sterk over als op de plaat. “Myth” klonk wat zwak en ook publieksliefhebber “Escalate” kwam niet echt overtuigend over. Waar we dan wel weer een beetje fan van waren was het nummer “Monsoon” van Tokio Hotel dat Tsar B als geen ander covert. Maar dat is ondertussen niet echt vernieuwend meer aan haar set.
Echt verveeld hebben we ons niet tijdens het optreden van Tsar B, maar overtuigd heeft ze ons ook niet. Misschien gaat het allemaal wat te snel, is er nog wat gebrek aan materiaal en is het mysterieuze verhaal rond de zangeres al opgebrand. We hopen alleszins van niet!
Organisatie: Botanique, Brussel
Wat laat vertrokken in de hoop dat de eerste band, waar ik na een korte kennismaking op het net niet veel van verwachtte, reeds tot het verleden zou horen. Niets was echter minder waar, La Jungle (een duo uit Mons) moest er nog aan beginnen en dat werd verdomd een aangename verrassing. Zelf omschrijven ze hun muziek als techno/kraut/trance/noise. Een bizarre combinatie die grotendeels klopte. De gitarist kon keer op keer verrassen met noise-achtige repetitieve motieven en liet een onzichtbare maar infecterende (techno) basbeat meelopen die voor een onweerstaanbare groove zorgde. En dan was er nog Rémy, een explosieve drummer, die ik aan het lijstje met fenomenale drummers die ik dit jaar zag gerust mag toevoegen, als kers op de taart. Slechts een paar keer deed de gitarist een voorzichtige poging om iets te zingen of was dat dan toch slechts een gevolg van acute kiespijn?
Het Tsjechische Uz jsme doma (spreek uit als oosh-smeh-dough-ma) heeft het communistisch regime nog meegemaakt en gaat dus al bijzonder lang mee (sinds ‘85). Al gaat het hier om voorman Miroslav Wanek die steeds andere muzikanten recruteert, de groep heeft toch een indrukwekkende staat van dienst waarin o.a. een samenwerking met The Residents. Hun muziek wordt doorgaans omschreven als complexe avant-garde met een punkspirit en een activistisch hart waarbij de nodige humor niet geschuwd wordt. Een hele hap maar dat was wel ongeveer hetgeen ik zag en hoorde, alleen die complexe avant-garde klonk hier verbazend toegankelijk.
Nee, die grillige structuren vonden ze eerder in de seventies progrock die ze verder bijkleurden met invloeden uit de Balkanmuziek en de punk. Die vele gekke stemmetjes deden dan weer denken aan Frank Zappa ten tijde van Howard Kaylan en Mark Volman, begin jaren ‘70. Miroslav Wanek, die ik voor de show nog even verwarde met één van Oostendes bekendste kroegbazen, bleek een erg minzaam man. Geen virtuoos op zijn instrumenten (vooral in de pianoles zal hij wel geen uitblinker geweest zijn) maar wat hij ermee aanving bleek altijd even onvoorspelbaar als doeltreffend. Tot tweemaal toe liet hij zich gaan in een ranzige gitaarexcursie, geheel op zijn eigen, met niemand te vergelijken, wijze. Naast hem zagen we een veel jongere drummer, een goedlachse bassist en een geweldige trompettist die voor een absolute meerwaarde zorgde. Op het einde charmeerde Wanek nog het publiek door enkele zinnen in zijn beste Frans te debiteren.
Echt van deze tijd klonk Uz jsme doma niet, het was veeleer een relikwie die met liefde gekoesterd dient te worden.
Organisatie: Le Watermoulain, Tournai
Filip Van Der Linden - De Leuvense band Cathubodua werd opgericht in de lente van 2013 en heeft zopas zijn eerste EP uitgebracht in eigen beheer. Zelf omschrijft dit zestal zijn muziek als ‘epic symphonic metal’ met zowel duistere als frivole symfonieën, een forse set stembanden en krachtig vioolspel.
De bandnaam verwijst naar een Gallische godin van de oorlog (of van de overwinning). De teksten zijn gebaseerd op fantasy en historische thema’s, waarin helden, tovenaars, prinsen, Romeinen en kobolden de hoofdrollen spelen. Voor de opnames werd gewerkt met mensen die eerder met o.m. Evil Invaders, Saille en Leaves Eyes hebben gewerkt. Epische symfonische metal is geen voor de hand liggende keuze, maar Cathubodua stelt niet teleur op dit debuut.
‘Opus I: Dawn’ opent met een heel bombastische, instrumentale intro die dankzij het klaroengeschal heel middeleeuws aanvoelt. Het eerste echte nummer, “Scarecrow”, heeft evenwel onmiddellijk de gitaar op het voorplan. Zangeres Sara blijft nog net boven de instrumenten uit in dit nummer met een redelijk traditionele gothic-rock/metal-opbouw. Van Scarecrow circuleert ook een lyric-video op internet.
Het volgende nummer, “SPQR” (de afkorting van Senatus Populusque Romanus of de senaat en het volk van Rome, wat fungeerde als de officiële naam van het Romeinse Rijk), heeft een knappe, dreigende intro die je zo naar het oudere werk van Within Temptation katapulteert. Met de opera-achtige stem van Sara komt Cathubodua hier in de buurt van Nightwish (toen Tarja Turunen daar zong), Sirenia, Tristania en Therion.
“Glorious Days” is een mooie symbiose van klassieke muziek met folk en metal, maar kreunt bij momenten onder de vracht instrumenten die elk hun plaats opeisen, terwijl de knapste stukken net die zijn waarin slechts één of twee instrumenten de zang ondersteunen.
Op afsluiter “Imperium Solis” vormt een zware mannenstem, zelfs bijna een grunt, een mooi contrast met zangeres Sara en krijgt violiste Katrien, één van de oprichtsters van de band, de kans om haar visitekaartje af te geven. Met een speelduur van meer dan zes minuten is dit het ‘magnus opus’ van Cathubodua.
Voor fans van Therion en het oudere werk van Nightwish zal Cathubodua een aangename ontdekking zijn, maar ook muzikaal klopt het plaatje helemaal.
Benieuwd naar wat er komt na Dawn.
Lode Vanneste - Een leuke, nieuwe naam binnen het melodieuze, Belgische metalfirmament is Cathubodua. Deze Leuvense band ontstond in 2013 en telt zes bandleden waaronder frontvrouw Sara Vanderheyden. ‘Opus I: Dawn’ is de eerste ep en telt vijf degelijke composities. Cathubodua serveert de luisteraar een authentieke pot symfonische metal met invloeden uit klassieke muziek en folk waarbij het vooral de krachtige vocalen van Sara die opvallen.
Van de vijf songs onthouden we vooral de twee laatste tracks. Zo is er het folky “Glorious Day” dat het zeker live goed zal doen en er is de veelzijdige afsluiter “Imperium Souls” waar de grunts van gastvocalist Mathijs Ignoul het geheel naar een hoger niveau tillen. Cathubodua heeft duidelijk potentieel en is een aanraders voor liefhebbers van dit genre.
Het Britse kwintet Lonely the brave is aan z’n tweede plaat toe en heeft alles om door te breken . Broeierige gitaarpoprock , die vertrouwd , toegankelijk klinkt. In 2014 debuteerden ze al sterk met ‘The day’s war’ en ‘Things will matter’ is zeerzeker van hetzelfde niveau. De songs hebben een intense spanning , zijn meeslepend, stuwend en gaan nergens uit de bocht in bombast en dramatiek . “Black mire” en “Rattlesnakes” zijn meteen twee knallers , maar ook “What if you fall in” , “Dust & bones” en “Diamond days” moeten niet onderdoen .
De groep verweeft wave , 90s grunge en hardcore door de rafelige , hoekige gitaarhooks en droge drums . Op de vocals van David Jakes zit wat echo .
Lonely the brave brengt een episch geluid die ergens Big Country, Biffy Clyro , Bush en Stone Temple Pilots doet opborrelen.
Nederlands 
Français 
