Ik denk nu niet dat onze moeders staan te springen op wat het Britse zootje ongeregeld weet te brengen . Een fucked up bende , die niet vies is van wat alcohol , drugs en vandalisme. Hun optredens brengen de nodige heisa mee. Soms geraken niet alle leden waar ze moeten zijn. En toch … zijn die optredens weird, geschift , schizofreen .
Muzikaal horen we een jengelende drogerende sound van garagerock’n’roll/indiepsychedelica/noise , (a)melodieus, zwevend , groovy, en ontregeld door het effectbejag . De single “Whitest boy on the beach” is een prélude van wat volgt . Live krijgt het materiaal een adrenalineboost en worden we verweven in een web van dynamische chaos. Waanzinnige gekte die niet altijd op z’n pootjes terecht komt … maar toch de moeite waard is te horen en te zien!
Het NYse Big ups debuteerde sterk , twee jaar terug met ‘Eighteen hours of static’, die opereren in de oldskool van Fugazi , Shellac , Unsane en de oudjes Big Black en Slint. Samen met Eagulls en Metz zijn zij de nieuwe lichting noiserock , gruizig en woest als hard/zacht en ingehouden , wat we zeker horen op deze opvolger .
We houden van die snedig klinkende gitaren, diepe, grommende bas en hitsende drums; schreeuwerige, briesende vocals dwarrelen over de nummers. Dertien songs die een broeierige spanning , intense opbouw hebben, en durven te exploderen of net niet . Ze weten al die verschillende elementen zelfs allemaal in een nummer te verwerken . Een ruwe brok emotievolle energie .
Persoonlijk houden we die van Slint motiefjes die te horen zijn op “Contain myself”, “Meet where we are” , “Negative”, “So much you” en “Yawp” . Sterke opvolger.
We zijn ferm onder de indruk van de nieuwe plaat van Ray Lamontagne, die in de CD titel ‘Ouroboros’ al laat horen , dat we hier te maken hebben met een soort eeuwige muzikale kringloop , een kosmisch klinkende cyclus, een eindeloze luistertrip, die verdeeld wordt in twee werkstukken van telkens vier nummers, die op elkaar aansluiten .
Die atmosferische americana/70s psychedelica nestelt zich ergens tussen Pink Floyd en My Morning Jacket in. Niet voor niks werd de plaat opgenomen met Jim James van My Morning Jacket .
Op de nummers in Part One , “Hey no pressure” en “The changing man” schuurt een intens broeierige rootssound. Op de andere songs van de twee werkstukken klinkt het geheel meer ingehouden , en staat de piano en het (akoestische) gitaarspel naast z’n bedwelmende vocals voorop . Zijn muzikale ideetjes zijn op de plaat prima uitgewerkt.
Ray Lamontagne verdient een ruimere respons . Al op de eerdere platen manifesteerde de singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike op z’n Devandra Banhart en Angus Stone, zich . Hij is eigenlijk een laatbloeier in het genre; en brak ruim acht jaar terug definitief door met ‘Gossip in the grain’ , uitgekiend materiaal van rijkelijk gevulde arrangementen en een gevarieerde aanpak.
De songs zijn dromerig en kleurrijk door de subtiele aanpak en vallen op door een unieke 60s/70s rootsnostalgie.
Wie wil weten hoe een lekkere, catchy metalplaat anno 2016 klinkt, hoeft niet verder te zoeken. ‘Prisoner Of Low Frequency’ is het eerste full album van From Whence We Came en swingt bijna voortdurend als een tiet.
Deze Brugse formatie bestaat uit vijf jonge honden die er ongetwijfeld elk een zeer diverse muzieksmaak op nahouden. FWWC toont zich namelijk een grootmeester in het combineren van diverse stevige genres als trash, alternative metal, metalcore, hardcore en zelfs een vleugje hardrock. Luister maar naar single “Eternal Rest” (leuke clip trouwens, jongens) waarbij vlammende hardcore, catchy metal en enkele fijne gitaarsolo’s mekaar afwisselen. Tijdens de openingsnoten van “Turn Our Back To The World” lijkt het dan weer of we naar een Maiden-song luisteren waarna het tempo plots de hoogte ingaat en we een lekkere portie metalcore krijgen met een hoofdrol voor de screams en cleane vocalen. Zowat de hele plaat zijn we trouwens diep onder de indruk van de stemmen van frontman Ward en bassist Ibe die het geheel tot een internationaal niveau tillen.
Ook de gitaren zijn om van vingers en duimen af te likken en komen vooral op maximaal volume volledig tot hun recht. Nog dit: de West-Vlamingen nemen af en toe gas terug en opteren voor diverse akoestische passages.
Het niveau van ‘Prisoner Of Low Frequency’ blijft echter consistent. Soit, genoeg geschreven. Snel surfen naar http://vi.be/fromwhencewecame .
Patchanka! Fiesta! Termen die van toepassing zijn voor Skangoeroes – even opwindend , dynamisch als de groepsnaam , huppelend, ritmisch . Het zevenkoppig gezelschap brengt ska , latin , pop , (dub) reggae te samen. Deels instrumentaal , deels gezongen in verschillende talen als in ‘t Nederlands, Frans , Engels , Spaans (“Water”, “Wani magni” en “Wauw”). De uitgebreide ritmesectie zorgt voor een heupwieg, een swing , een friste en tintelt de dansspieren . De song zijn optimistisch, brengen het zonnetje in huis en zijn dus uitermate leuk . “Marcia Baila” van Les Rita Mitsouko wordt in hun mélange gedropt . Zweetdruppels verschijnen op het voorhoofd , een ‘Condens’ meer dan waard …
Info www.skangoeroes.be
Het debuut van LaClaireau houdt het midden tussen sing/songwriting, rootspop en folk . In de sound is de lijn tussen verbeelding, verwondering en verlating flinterdun. Het materiaal klinkt sfeervol, ingenomen door een subtiel instrumentarium als gitaargepingel , bouzouki, dobro, piano, viool, mandoline, klarinet. Het kwintet brengt op die manier een ingenieus, intiem, spannend album af . Puik werk !
http://www.laclaireau.net
Krankland is een heel interessant project van Thomas Werbrouck van Little trouble kids . Hij kon beroep doen op een handvol artiesten, Janko Beckers – Christophe Claeys – Thomas Mortier, die al hun sporen verdienden bij Faces On Tv, Ministers van de Noordzee, Amatorski, Sx en Yuko , en vrijgeleide kregen om zijn muzikale ideeën verder uit te werken . Op het gevoel af krijgen we een rits intieme, breekbare , meeslepende songs , met klankexperimentjes , o.m. op pedal steel , speelgoedkeys en zoveel meer , naast de basisinstrumentatie. Sing/songwriting in een duidelijke meerwaarde . Niet voor niks werd beroep gedaan op Pascal Deweze die waakt over het intens broeierige materiaal, over de klank en het experiment heen …
Info http://www.krankland.be
The Sheepdogs - Mannen met weelderige haren, baarden, snorren en net geen volledige cowboy-outfit. Ze komen uit het ‘Wilde Westen’ van Canada en we horen dit al van de eerste noot. De bluesy rockende sound dito gitaarsolo’s en de diepe stem van Ewan Currie maakten van dit concert één groot rock’n’roll feest. Met maar liefst negentien nummers op de setlist liet de band ontroering, geluk en plezier horen voor z’n publiek.
Vorig jaar hadden we de vijfde plaat ‘Future Nostalgia’. De band is al van 2006 bezig en eerder kwamen independent drie platen uit tot ze in 2011 op de cover van Rolling Stone verschenen, na het winnen van een wedstrijd. Snel strikten ze een groot platencontract en vanaf toen ging het enkel maar bergop voor de groep. De band wordt vaak vergeleken met The Black Keys en Kings Of Leon door die kenmerkende bluesrock. In thuisland Canada zijn ze een fenomeen, in Europa kan het nog komen.
“Who” is een rustige opener. We hebben vier stemmen, een hemelse klank samen, een bescheiden gitaarsolo en de toevoeging van een orgel dat een extra dimensie biedt.
Ze spelen in het begin vooral nieuwe nummers. De schwung moet nog in het concert komen. De frontman staat er in het begin wat ongelukkig bij. De steun van de nieuwe gitarist Jimmy Bowskill is onmiskenbaar; op ieder nummer schudt hij een geniale gitaarsolo uit zijn mouw. Die solo’s zijn een duidelijke meerwaarde voor het volledige concert. De band komt meer in het concert.
De virtuositeit en instrumentaliteit van de artiesten die op het podium staan, is fascinerend en slaat het publiek met verstomming. Op “Help Us All” komt de toetsenist even van zijn orgel en haalt zijn trombone boven. We krijgen een geniaal partijtje , gecombineerd met een rustig, laidback liedje. De dansspieren worden aangesproken. Twee powersongs van de vorige cd “Feeling Good” en “The Way It Is” , laten het publiek niet onberoerd. Op “Take A Trip” staan zowel Currie als Bowskill vóór het podium het beste van zichzelf te geven op hun gitaar. Het publiek wordt gek en smijt zich nu volledig. Het spelplezier druipt er van af en de interactie met het publiek stijgt.
The Sheepdogs eindigen met enkele strakke nummers in een blues/rock’n’roll concept. Eén van de bisnummers , “Whipping Post”, is een cover van The Allman Brothers, die eindigt in een samenspel van gitaren en orgel .
The Sheepdogs beheersen perfect hun instrument. Ze respecteren de rock’n’roll regels en laten ze fris , jeugdig , hedendaags klinken. Dit bandje is er eentje voor de fijnproevers van het betere gitaarwerk.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Het Oostendse Saddle For Sale werd bereid gevonden om in allerlaatste instantie The Magick Godmothers, die het plots niet meer zagen zitten om naar deze verre uithoek af te reizen, te vervangen. Waarvoor hulde! Wegens andere besognes miste ik dit optreden grotendeels. Maar hetgeen ik zag was alvast veelbelovend. Stevige, lekker in het zadel zittende country met een overtuigende zanger (Damn Damn) en een immer boeiende gitaar van Slim Fab Schweiger. Jammer dat het merendeel van het volk blijkbaar net van de koffietafel kwam en nog niet was uitgekletst. Deze helden hadden beter verdiend.
King Mud is het nieuwe project van Freddy J IV (zanger-gitarist van Left Lane Cruiser) en Van Campbell (drummer van Black Diamond Heavies), hier aangevuld met bassist Jaxon Lee Swain die zijn sporen verdiende in de liveband van rock-‘n-roll diva Wanda Jackson. Hun plaat , ‘Victory Motel Sessions’, is niet over de hele lijn overtuigend. Vooral de gastbijdragen van gitarist Parker Griggs (Radio Moscow) zijn eerder een stoorzender dan een verrijking. Gelukkig was hij er niet bij en ik had er alle vertrouwen in dat dit live een bom ging worden. En dat vertrouwen werd niet geschonden!
‘t Ateljeetje in het godvergeten Hoogstade is in feite een met een zeil overspannen binnenplaats, door Van Campbell treffend vergeleken met een juke joint. Qua akoestiek zeker geen topper maar uitermate passend bij dit soort broeierige rock-‘n-roll. Het talrijk opgekomen publiek geraakte meteen op temperatuur en moedigde de drie luidruchtig aan terwijl het bier bijzonder rijkelijk vloeide. De lage prijs (1.20€) zal daar niet vreemd aan geweest zijn. Al van bij het eerste nummer wist je dat dit niet meer stuk kon. De zoals altijd zittende Freddy J IV perste zijn slidegitaar als het ware uit in smeuïge, vette bluesriffs terwijl Van Campbell roffelde zoals geen ander dat kan (wat heb ik die man te lang moeten missen!). Bassist Jaxon Lee Swain viel misschien wat minder op (buiten zijn lange wapperende haren dan) maar was daarom niet minder efficiënt als hulpmotor bij de stuwende drums. Deze set bleek net zo overweldigend als de eerste optredens die ik zag van beide moedergroepen (Left Lane Cruiser en Black Diamond Heavies) en dat waren destijds ware mokerslagen. Hoogtepunten zat, mindere hoorde ik eigenlijk niet, maar ik wil er toch wel enkele uitpikken. “Rat time” met die geweldige intro voorzien van enkele schitterende drumexplosies. Het wat tragere, knap gezongen “Take a look” waarin de bas heerlijk swingde. Het beukend rockende “I can only give you everything”, gekend van Them en The Troggs, en hier ontdaan van die overbodige Parker Griggs. De verpletterende versie van het onverslijtbare “Going down” van Don Nix, ik denk zelfs dat ik dit nummer nooit eerder zo intens hoorde. Wilko Johnson’s “Keep it out of sight”, een Dr. Feelgood song is altijd mooi meegenomen. Zelfs bij het van Pink Floyd geleende “Fearless” liep het na een King Mud facelift niet fout.
Na een lange set zat het publiek duidelijk op zijn tandvlees, murw gebeukt, en er werd nauwelijks om een bisnummer geroepen. Maar de mannen van King Mud, die een autoreis van bijna dertien uur achter de kiezen hadden om hier te geraken, zaten nog vol adrenaline en klauterden het podium op om er nog een bisronde van een drietal songs aan toe te voegen! Fenomenale avond!
Terwijl Freddy J IV’s Left Lane Cruiser na het vertrek van drummer Brenn Beck bij optredens telkens voor gemengde gevoelens zorgde en Van Campbell zich onledig hield door wat bij te klussen bij Bonnie ‘Prince’ Billy lijken beide heren hier hun nieuwe adem gevonden te hebben. En wat nog mooier is : wat eerst leek als een eenmalig project blijkt nu plots een langer leven beschoren te zijn en is er voor februari zelfs een nieuwe tour in Frankrijk gepland!
Boomtown 2016 – van 19 t/m 23 juli 2016 – een overzicht
Boomtown 2016
All Areas
Gent
2016-07-19 t/m 2016-07-23
Administrator
De vijftiende editie van het Gentse Boomtown was en groot succes , van 19 juli t/m 23 juli 2016. Vijf dagen lang kregen de bezoekers er de keuze tussen een concert op het plein, in de Opera, of in de Handelsbeurs. Een formule die het goed blijft doen, want van mensen die wegblijven uit angst voor terreur, heeft Boomtown geen last.
Een overzicht van ons parcours
dag 1 – dinsdag 19 juli 2016 – Tindersticks, Opera, Gent : Tindersticks – herfst in Gent
Tindersticks is een bepaalde plek. Die plek vind je misschien niet zomaar op een zwoele juliavond in een feestend Gent, maar dat zal de gemiddelde fan die die plek altijd weer in zijn hoofd terug kan vinden royaal worst wezen. De Opera in Gent was daarentegen een fijne locatie om aan te geven waar de band zich nu bevindt en ook nog wel hoe ze tot hier zijn geraakt. Altijd een jaar of twintig timmeren ze aan hun melancholieke weg en dat geeft grijs haar en een status als ouder wordende artiesten, en dat zijn ook dingen die voor de meeste fans hier golden.
De laatste jaren treden ze misschien wat minder op de voorgrond, maar hun platen pakken nogal altijd wel, hoewel net iets minder dan vroeger. Zal de leeftijd zijn. Maar de echte fans vinden nog altijd dat het zoals een het dacht te moeten uitroepen de beste band ter wereld is. En als je er bent kan dat op het moment best wel eens kloppen.
Het eerste deel van het concert gleed soms wat te gelijkmatig voorbij, het was haast filmisch met de B-film verlichting en de suave pakken die aan film noir en nog een hoop andere connotaties refereerde. Vooral nummers uit hun latere platen, en met name van hun laatste worp ‘The Waiting Room’.
Voor veel oude fans, mezelf incluis mocht er wel eens een oud nummer passeren, maar we willen hen dat niet euvel duiden. Teveel retro-nostalgie is ook iets. Pas op het einde pikten ze het ritme weer wat op wat in heviger versies resulteerde van “We Are Dreamers” and “This Fire of Autumn”. Dan waren we op een hete juliavond toch nog in de mist van november aanbeland, en wist op het einde niemand nog erg hoe je de weg terug kon vinden. (Dieter Nyffels)
dag 2 – woensdag 20 juli 2016 – Handelsbeurs , Gent: Warhaus – Flying Horseman – Vloed – Pics (Fleur Coevoet)
dag 3 – donderdag 21 juli 2016 - All areas: Alice on the roof – The Boxer Rebellion – Glints – Slow Magic - … - Pics (Wim Heirbaut)
dag 4 – vrijdag 22 juli 2016 – Gabriel Rios, Opera, Gent – FR review (Didier Deroissart)
http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/boomtown-2016-vendredi-22-juillet/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/boomtown-2016/
Org : Organisatie: Boomtown, Gent
Kleurrijke pop in een suikerzoete trip horen we van het Britse Coldplay . Ze werden grootser en voorzagen hun melodieus broeierige pop van de nodige bombast en breed uitwaaierende arrangementen , koortjes en meezingbare refreintjes . ‘Viva la vida’ was daar het hoogtepunt van .
Sindsdien ging het richting gevoelige droompop met de cd’s ‘Mylo Xyloto’ en ‘Ghost stories’. De breuk met Gwyneth Paltrow lijkt nu verwerkt , ‘A head full of dreams’ is een leuke , dromerige , sfeervolle plaat . Een afwisselend, meeslepend album , die ruimte laat voor wat disco , funk en r&b . Check maar eens “Adventures of a lifetime” , “Hymn for the weekend” (met Beyoncé) , “Fun” (met Love To ) en “Army of one”, met het toegevoegde “X-marks the spot”. Verder hebben we de ingetogen pianoballad “Everglow”, de pop van “Birds” en het orkestrale “Up&Up” , die voldoende overtuigen . Op zich een goed album , mooie liedjes , maar ook niet meer dan dat …
Aidan Knight is een jonge , uit Canada afkomstige sing/songwriter en is al een paar jaar bezig. Hij krijgt hier in Europa de erkenning met de nieuwe derde cd ‘Each other’ . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs, die een intrigerende opbouw hebben , sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys en spaarzame blazers.
Iemand die een Damien Jurado , Bon Iver als Andrew Bird doet opborrelen .
In de kale, sobere aanpak hadden we finesse , subtiliteit, ingenomenheid en emotie. Check “St. Christina” als “Black dream” maar eens! Hij werd ontdekt door Ben Lovett , de Mumford & Sons accordeonist .
Een bredere omlijsting kregen de songs , die een sfeervolle , dromerige opbouw hadden , wat mystiek uitstraalden , durfden aan te zwellen, te exploderen en omgeven werden van galm en effects. “Funeral singers” en “What light (never goes dim)” vormen een hoogtepunt.
De warme samenzang injecteert de gevoeligheid ; introspectie en extravertie gingen hand in hand . Die Aidan Knight is een artiest die de wereld rondtrekt en zijn ervaringen , impressies graag deelt met z’n publiek.
Ergens is er een link naar Marble Sounds met hun eerlijke, melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , een gelaagde melodie , minutieus uitgewerkt , niet vies van een ruwer randje .
Dit is sing/songwriting met een onstuimig, ruw, rauw randje die ontroert en explodeert! Ultieme pracht in een schilderachtig decor.
Het Antwerpse You Raskal You is al een pak jaren actief en zijn aan de derde cd toe , die opgedragen wordt aan de te vroeg overleden zanger Levon Helm van The Band. Die 70s rootspsychedelica is duidelijk te horen . Een rocksteady/ska /reggae inslag wordt toegevoegd en zorgt net voor dat iets meer en anders!
De songs hebben een verslavende werking in een lounge sfeertje . Het klinkt aangenaam , zwoel in de 8 nummers . Puike prestatie.
Bij diegenen onder ons die al een dagje ouder zijn en de muzikale jaren tachtig in levende lijve hebben meegemaakt moet Siglo XX ergens wel een lichtje doen branden (zij het maar een heel kleintje, ze hielden het graag donker in die tijd). Dit cold wave gezelschap ging door het leven als de Vlaamse Joy Division en was populair bij al wie zwarte tipschoenen droeg, het kapsel volledig op Robert Smith afstemde, de depri-look tot kunst verhief en de potten zwarte verf per lopende meter kocht in den Brico.
Siglo XX vormde de Belgische soundtrack bij die tijdsgeest, ze zijn er nooit mee vanuit de undergound naar boven geklommen maar verwierven met de jaren wel een heuse cultstatus die tot buiten de landsgrenzen reikte. Eind jaren tachtig verdwenen ze dan voorgoed in de diepe kerkers van de vergane new wave groepen, om er nu pas terug uit te klauteren onder een nieuwe naam Honeymoon Cowboys.
Wat hebben ze al die jaren zitten uitvreten ? Zal ik het u zeggen, ze hebben er het ganse oeuvre van Nick Cave (inclusief Birthday Party en Grinderman) tot in de puntjes bestudeerd, geanalyseerd en drie keer binnenstebuiten gedraaid.
‘Still’ is eigenlijk wel een sterk album waar een permanente dreiging van uit gaat, maar het geraakt niet echt van onder dat Cave juk vandaan. Er wordt iets te gretig gejat uit de grote Cave catalogus, als daar maar geen proces van komt. Opener “Time Is Not Our Friend” ruikt zodanig naar “Tupelo” dat het geen toeval meer kan zijn en “Still (A Song For V.) is een schaamteloos verkapte versie van “Nature Boy”. “Sea Without Mercy” heeft een hap flinke gebeten uit “The Mercy Seat” en ook “Closed Souls” en “No One Is Innocent” wandelen zonder te blozen door het donkere Caveland.
Geen idee of het de bedoeling was, maar elders neigt de band dan weer naar Editors (“Broken Men” en “When The Sky Paints Blue”). Eén en ander heeft natuurlijk te maken met zanger Tom Van Troyen die in zijn eigenste Ian Curtis-persiflage ook sterk tegen de bariton van Tom Smith aanleunt. Met dit verschil dat Honeymoon Cowboys hun Joy Division toch liever binnen vertrouwde kring houden (check “Up On The Hill”), terwijl Editors er eerder mee naar Plopsaland zijn getrokken.
Hoewel de invloeden er wel heel sterk op liggen heeft deze nieuwe plaat recht op pakken krediet en respect. Er staan immers een stel verdomd solide en uitstekende songs op. Honeymoon Cowboys verdienen hiermee zonder enige twijfel hun stekje tussen het inmiddels sterk aangedikte legertje van fijne eighties revival bands.
Nederlands 
Français 
