Het Amerikaanse Puscifer is het experimentele geesteskind van Maynard James Keenan, beter bekend als de zanger van Tool en A Perfect Circle. De band die het licht zag in 2007, kan men gerust beschouwen als het soloproject van Keenan: hij is het enige vaste lid van de band en de samenstelling ervan is onderhevig aan zijn creatieve hersenspinselen.
Met de ‘Money Shot Heard ‘Round The World’ tour doet Puscifer voor het eerst Europa en bijgevolg België aan. Een bijna uitverkochte AB bewijst dat dit nieuws echter niet in dovemansoren terecht kwam.

Dat Keenan en co een blijvende indruk willen nalaten, mag al blijken uit het voorprogramma dat deze tour vergezelt: Luchafer, een collectief dat een ware lucha libre worstelpartij (lees: Mexicaans worstelen) levert. Een puike zet want Puscifer weet blijkbaar wat een volk op een zondagavond wil: (vloeibaar) brood en spelen. Het duurt dan ook niet lang alvorens de AB luidkeels kamp rood of blauw toejuicht.
De worstelpartij die bij momenten wat aangebrand is, kan duidelijk de zaal bekoren. Wij onthouden  vooral dat vrouwelijke genitaliën ook letterlijk een man op de knieën kunnen dwingen en dat een verzorgde ‘neck twister’ qua spektakel de hoogste decibelcijfers haalt.

Na een half uur Mexicaans vertier van de bovenste plank, wordt het licht gedoofd. Op twee lichtschermen, strategisch gepositioneerd aan de zijkanten van het podium, verschijnt Major Douche, één van de alter ego’s van Keenan. Douche deelt het volk op een militaristische toon mee wat en niet kan tijdens het optreden. Ondertussen wordt het decor opgesteld en krijgt de worstelring een prominente plaats als geïmproviseerd podium.
Het optreden is net zoals een theaterstuk (of worstelwedstrijd) opgedeeld in verschillende ‘acts’,  vier in totaal. Opener van de avond is “Simultaneous”, gevolgd door “Galileo”. Tijdens deze tweede song komen de worstelaars opnieuw op het podium en om het ganse optreden te figureren als acteurs en als dansers. Act 2 begint met het logge “Vagina Mine” en wordt gevolgd door het verzachtende “Horizons”.
Tijdens de set probeert Puscifer het evenwicht te behouden tussen industriële en pyschedelische rock, en dit lukt hen wonderwel. Het optreden is zowel muzikaal als visueel van hoogstaand niveau: Keenan en zangeres Carina Round zijn goed bij stem en de band speelt strak. Op een grote lichtmuur worden ondertussen B-filmdecors en andere sfeerscheppende beelden geprojecteerd, die het ganse optreden een andere dimensie geven.
Bij momenten is het wel zoeken naar Keenan die zich graag op de achtergrond begeeft. De twee uur durende set wordt ten slotte afgekruid met “The Humbling River” en “Autumn”.

De reacties na het optreden liegen er niet om. Puscifer kwam, speelde en verwonderde. De heldenstatus van Tool werd nog niet bereikt, maar bij veel aanwezigen stijgen ze ongetwijfeld een trede in de juiste richting.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/puscifer-12-06-2016/
Organisatie: Greenhouse Talent

Je kan als band de tijd te ver vooruit zijn: Yeasayer’s mix van psychedelische pop en electronica is pas de laatste jaren doorgebroken naar de mainstream zodat Tame Impala, Unknown Mortal Orchestra en Alt-J de grote festivals headlinen. Yeasayer, generatiegenoten van MGMT, zijn een beetje blijven steken, en de nieuwe plaat ‘Amen & Goodbye’ zal daar wellicht niet veel aan veranderen want ze werd door veel critici maar matig onthaald.  Geen uitverkochte AB of Vorst Nationaal dus, maar de Handelsbeurs zodat Yeasayer al de vierde maal in Gent kwam optreden, waar de band best tevreden over was. Yeasayer speelde vanavond een straf concert bijeen, dat niet onderdeed voor die meer populaire bands, en de nieuwe nummers uit ‘Amen & Goodbye’ stonden een stuk steviger dan de bordkartonnen pop-art podiumrequisieten die als belichting dienst deden.

Met “Half asleep” begon het concert in Oosterse sferen, met gitarist Anand Wilder in een glansrol. Die nam, afwisselend met toetsenman Chris Keating, afwisselend de zang voor zijn rekening, waarbij de falsetstem voor die laatste was. “Gerson’s whistle” was elektronische psychedelica met stadionambities. Toch viel het op hoeveel nieuwe nummers toch op gitaarklanken gebouwd zijn, zij het dan sterk vervormde klanken.
Het grootste deel van de set kwam uit de nieuwe plaat, maar toch was de band niet te beroerd om zelfs uit hun debuut ‘All hour cymbals’ te putten: “2080” met Afrikaanse gitaar, klonk nog altijd even fris als in 2007: Talking Heads met een twist.
Het eerste meezingmoment kwam er met “Madder red”, euforisch en ijskoel tegelijkertijd, je moet het maar doen. Na dit eerste hoogtepunt, was het behoudens een dipje van één nummer, enkel maar in stijgende lijn naar de bisnummers: “Sunrise” uit ‘All hour cymbals’ schitterde even mooi als “I am chemistry” uit de nieuwe plaat.
De bis begon zonder drummer met “UMA”, kende een typisch rustpunt met “Silly me” om dan naar een absolute hoogtepunt te gaan met de topsingles uit ‘Odd blood’: “Ambling Alp” met zijn vervormde gitaar en “O.N.E” , die het dak van de Handelsbeurs er deed af gaan.

Voorlopig staat Yeasayer nog niet op een Belgisch festival, niet twijfelen Pukkelpop, dit gaat zóó goed werken in de Marquee of de Dancehall.

Setlist: Half asleep-Gerson’s whistle-Henrietta-2080-Cold night-madder red-tightrope-divine simulacrum-dead sea scrolls-Sunrise- I am chemistry
Bis: UMA-Silly me-Ambling alp-One

Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent

Explosions In The Sky kunnen op vandaag nog steeds gelden als één van de belangrijkste pioniers van de post-rock. Hun meesterwerk ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place” uit 2003 is een mijlpaal in het genre en staat bij ons hoog aangeschreven in ons uiterst selectieve lijstje van Classic Albums.

Om te blijven boeien in een genre die zich uit in voornamelijk lange instrumentale nummers, gelaagde songstructuren en gitaarsalvo’s die naar de sterren reiken is het belangrijk dat men naar vernieuwing blijft zoeken. Explosions In The Sky heeft het met de nieuwe plaat ‘The Wilderness’ gedaan via een avontuurlijker geluid dat het experiment niet schuwt maar zich blijft richten op atmosferische klanken die de luisteraar langzaam in trance brengen. De songs op ‘The Wilderness’ zijn wel een stuk korter dan we van de band gewoon zijn en er is wat elektronica naar binnen geslopen, maar de Texanen weten ons nog steeds richting hogere oorden te doen wegdromen.
Om die hogere oorden te bereiken duurde het in de AB ook al niet te lang. “The Wilderness” zorgde al meteen voor de nodige sfeerschepping  en “Catastrophe and The Cure” en “The Birth And Death Of The Day” brachten de extatische gitaarklanken van vroeger naar boven. Een bekoorlijk lichtspel zorgde voor nog wat extra atmosfeer, bij momenten leek het alsof de band achter een nevelig lichtgordijn stond te spelen.
De nieuwe songs bleken perfect te werken omdat die gedurende de set uitgewaaierd werden over een stel klassiekers, zo creëerde men een aangename symbiose tussen de aangrijpende soundscapes van het nieuwe album en het originele gloedvolle postrock-geluid van wonderlijke platen als ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place’, ‘Suddenly I Miss Everyone’ en ‘Those Who Tell The Truth Shall Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever’. Een nieuwe song als “Disintegration Anxiety” had zich bijvoorbeeld netjes genesteld als ideale overgang tussen de twee magistrale krakers “Your Hand In Mine” en “The Only Moment We Were Alone”, wat op het einde van de set zorgde voor een uitmuntend trio.

Als geen ander zijn Explosions In The Sky meesters in het opeenstapelen van glooiende en aanwakkerende gitaren om dan ten gepaste tijde fel uit te barsten. Misschien hadden er van die uitbarstingen iets meer mogen zijn, maar dit is dan zowat de enige detailkritiek die wij konden bedenken bij een concert die zich onderscheidde in atmosfeer, schoonheid, melodie en een gloed van wonderlijke gitaren.

Tot slot nog dit : Op tijd komen was een must vanavond, want als opwarmer van dienst kregen we één van de best bewaarde geheimen van de Belgische rock, The Germans, een eigenwijze band die hun prachtplaatje ‘Are Animals Different’ (eigenlijk één song) hier een overtuigende en bezwerende live vertolking meegaf. Hun geluid is zo apart en divers dat het in geen woorden te omschrijven valt en juist daarom volstrekt uniek is. Ware het niet dat we de plaat al hadden, we zouden ze direct gekocht hebben.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/explosions-in-the-sky-07-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-germans-07-06-2016/

Organisatie: Toutpartout + Ancienne Belgique, Brussel

Die van Parquet Courts dragen we in het hart. Het is me duidelijk dat zij de nieuwe spirit van de indiescene zijn . Ze zijn al toe aan de derde cd . Parquet Courts is een heel interessant band uit de VS die refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal!
Bands als Yo La Tengo – Pavement - Guided By Voices en Feelies flitsen ons voor de ogen . En natuurlijk kan je niet omheen The Fall of de VU  met “One man no city” , die dat kenmerkend psychedelisch sfeertje ademen . In hun melodieuze rammelpop hebben we rauw zalvende , broeierige en sfeervolle melodieën, noteren we uptempo’s, zijn er verrassende wendingen en ervaren we een lofi aanpak . De noisy tunes die op de vorige deels aanwezig waren , maken plaats voor keys.
We hebben dertien songs, waarvan sommigen echt kort, kernachtig , speels spontaan uit de losse pols klinken en lekker klinken door die onweerstaanbare (grungy) gitaar riedels en - grooves. Luister maar eens naar “Two dead cops” en “Pathos priarie”. Met opener “Dust” en verderop “Berlin got blurry” hebben ze twee ongelofelijke indiehits .
Sterk wat dit kwartet presteert en tussenin evenzeer overtuigen met hun allerhande projecten als een Parkay Quarts . Meesterwerk in het genre!