logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Epica - 18/01/2...
Hooverphonic

Spoil Engine

Stormsleeper EP

Geschreven door

Nieuw werk van het Vlaams/Nederlandse metalcollectief van Spoil Engine, daar kunnen wij alleen maar om juichen!  De band heeft (terecht) een cv om U tegen te zeggen: ze speelden verschillende keren op Graspop en  traden op in het voorprogramma van acts als Motorhead,  Megadeth, Prong en Fear Factory. Bovendien brachten ze vier sterke  full albums uit op ondermeer het befaamde Roadrunner Records en met “Breathe” hadden ze zelfs een fijne single die heel wat  airplay op de radio wist te scoren.  ‘Stormsleeper’ heet hun nieuwe EP en die brengen ze (vreemd genoeg)  uit in eigen beheer.
Gezien brulboei Niek Tournois eind 2014 de band verliet, is het nu frontvrouw Iris Goessens die instaat voor de cleane vocalen en screams.  Ze  doet dat met verve en voegt duidelijk  een extra pigment toe aan de sound van Spoil Engine.  Op muzikaal vlak is de band deels trouw gebleven aan de succesvolle  mix van melodieuze trash  en moderne metal maar ze voegt daar bij momenten een lekkere scheut metalcore bij.  Ook opvallend is dat Spoil Engine op dit plaatje regelmatig op de rem gaat staan en opteert voor diverse melodieuze passages. Symbool voor deze nieuwe aanpak is de hitgevoelige single “Stormsleeper” die je na twee luisterbeurten ongetwijfeld lekker meebrult. 
Spoil Engine zorgde in ieder geval  voor een gevarieerd, catchy plaatje die hun  status van internationale metalact in de verf zet. 

John Cale

Music for a new society + M:Fans

Geschreven door

33 jaar na de originele ‘Music for a new society’ herschrijft en herproducet onze muzikale duizendpoot en creatieveling dit legendarische album onder de titel ‘M:Fans’. Op het eerste zicht voer voor de echte Calefan, na enkele luisterbeurten klinkt dit gerecycleerd materiaal met enkele bonussen vernieuwender dan ooit. Al snel raak je door die zweem van arty farty intellectueel gezeik en kan je zich danig laten raken door de muziek en het geëxperimenteer met klanken, geluiden, instrumenten en klanktapijten.
Alleen al de vernieuwde versie van “Close watch” is al de moeite om heel de schijf binnen te slaan. Naast het nieuwe “Library Of Force”  en “Back To The End” laat Cale dus oud materiaal kennis maken met het digitale tijdperk.
Eigenlijk gaat ie verder op het elan van wat hij speciaal voor Mesen deed vorig jaar. Daar ‘herschreef’  hij integraal ‘Paris 1999’ met een passie en begeestering die zijn weerga niet kent.
Cale telt amper 74 lentes. We zullen nog veel horen van deze Velvet-spil.
 

Slowrun

Resonance

Geschreven door

Wat begon als een soloprojectje is tegenwoordig uitgegroeid tot een volwaardige 4-koppige band. Deze Finse heren zijn pas aan hun 2e album toe. Op dit tweede album trekken ze de lijn van hun debuut wel verder. Toch heeft Slowrun een veel volwassener geluid gekregen. Een moderne post-rocksound, die verder borduurt op wat eerder reeds gemaakt is, maar toch genoeg eigen smoel heeft om eruit te springen.
De melancholie die in de muziek zit grijpt naar het hart. Het klinkt allemaal heel gemeend, zonder dat er daarvoor zang moet aanwezig zijn. Echt hard gaat het nooit. Maar dat is ook totaal niet nodig. De opbouw zit perfect. 7 straffe nummers die niet gaan vervelen. Het verbaast me dan ook niets dat het kwaliteitslabel Dunk dit hebben uitgebracht.
Opnieuw een raspaard dat ogenschijnlijk uit het niets uit de hoed wordt getoverd. De heren zijn ook in mei te zien op Dunk!festival. Ik ben al heel benieuwd hoe ze dit album live ten gehore gaan brengen.

Deerhunter

Fading Frontier

Geschreven door

Het Amerikaanse Deerhunter van Bradford Cox fascineert en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in de indiescene. Het is hun muzikale speeltuin , bij elke plaat intrigeren en verrassen ze. Inderdaad , was de vorige ‘Monomania’ schurend en trashy , dan klinkt deze sfeervol , dromerig , broeierig , luchtig, en krijgt de elektronica meer ademruimte. Een toegankelijke plaat  dus, waarbij de weerbarstige, ontregelde sounds op het achterplan zijn geduwd . Niet wanhopen , zo commercieel klinken ze ook weer niet . De complexe zieleroerselen van Cox zijn mooi verpakt hier. “All the same”, “Living my life”  en “Snakeskin” zijn er alvast al drie om in te lijsten binnen het uitgebreide oeuvre van de band . Deze songs wisselen ze af met dromerig werk , die weet te raken .
Goede plaat opnieuw van dit onderschatte combo!

Isbells

Billy

Geschreven door

Het heeft een kleine drie jaar geduurd op het nieuwe werk van Isbells , de band rond Gaëtan Vandewoude . De derde plaat blijft dwarrelen in het genre van ‘mijmeren’ , een pure schoonheid van soberheid , spaarzame instrumentatie én subtiele betoverende geluidjes met een melancholieke ondertoon ; soms een weelderig arrangement door die aanzwellende partijen en blazerssectie , die het geheel extravert kunnen maken . “Billy”, “The sound of a broken man” en “Falling for you” zijn er zo drie van . Voor de rest het kenmerkend Isbells geluid , met de hulp van Gianni Marzo en Chantal Acda , ook twee muzikanten , die houden van een herfstig klankenpalet .
Al zes jaar lang weten ze hun publiek te raken met hun innemend , mistroostig rootsfolky geluid.

Eriksson Delcroix

Heart out of its mind

Geschreven door

Eriksson – Delcroix – Ze hebben beiden al een rijkelijk gevuld muzikaal verleden (remember o.m. Zita Swoon – Admiral Freebee – Lais). Na de verdienste bij The Broken Circle Breakdown zijn deze partners en muzikale duo  te situeren binnen de noemer van de rootscountryfolk. Anderhalf jaar terug kregen we al een interessante plaat, ‘For ever’ en ook deze is er opnieuw eentje die raakt met zijn warme gloed. Een breed klankenpalet wordt aangereikt , wat een sfeervolle , spannende plaat oplevert, met een rits pure, eerlijke dromerige songs in het genre als “Baby blue”, “Big black is coming” en “56 7th street” . Ze wisselen het af met enkele instrumentals (“Mistigirls” – “A low ripple till Idaho” – “Snake bite”) of steken er eens een groove in met huppelende ritmes (“Lay low”).
Uiterst genietbare americana die de afstand Kalmthout – Nashville moeiteloos overbrugt, en die zelfs Emmylou Harris , Lucinda Williams als Daniel Lanois , Howe Gelb niet onberoerd kan laten … 

Editors

In Dream

Geschreven door

Ons landje houdt van Editors en Editors houdt van België . Tom Smith en C° mag dan een hobbelig parcours hebben afgelegd in hun bezetting , muzikaal zijn ze geëvolueerd van broeierige, weerbarstige , puntige poppy postpunk/waverock (remember ‘The back room’ – ‘An end has a start’) naar theatrale, elektronische soms opgepompte synthpop met ‘In this light an on this evening’ en ‘The weight of your love’ . Nu komen we uit op ‘In dream’ , een (onschuldige) sfeervolle plaat in het popgenre, een kleurrijke schaduwzijde van hun vroegere wavepop .
Een sfeervolle plaat , die de zwartgalligheid van zich heeft afgeduwd en nu durft te klinken zoals 80s bands Eurythmics , Spandau Ballet, Depeche Mode  en The Cure evolueerden. Dreampop , gelukkig minder kitscherig als voorheen, waarbij de elektronica, pianoloops en de stem van Smith optimaal worden benut . “No harm” laat de donkerte van vroeger over zich heen waaien , net als “Life is a fear” en “The law” , maar daarna wordt de  noemer beduidend melancholiek toegankelijk met “Ocean of night” , “Salvation” en “Forgiveness” .
Het muzikaal beleven zijn zalvende , dromerige electrotunes, wat definitief Editors behang is geworden; de muzikale stroomstoten als vanouds zijn hier niet meer te vinden , daarvoor  moeten we nog ten dele aankloppen bij hun live optredens …

Johan Meurisse
Musiczine.net

 

I Am Oak

Our Blood

Geschreven door

I Am Oak , het alterego van zanger/songschrijver Thijs Kujken, leerden we kennen van die intieme huiskamermuziek op ‘Ols songd’ . Hij onderstreept z’n talent op een rits sobere lofi gehouden nummers op akoestische gitaar en z’n licht melancholische stem , (soms) spaarzaam aangevuld met instrumenten als keys, drums en allerhande klanken.
Hij is nu al aan zijn vijfde plaat toe en de laag per laag opgebouwde liedjes intrigeren nog even sterk. Ze klinken intens doorleefd. Een persoonlijk verlies wordt hier verwerkt in sobere, trage , kale nummers , en krijgen een spaarzaam breder klankenpalet (o.m. keys en banjo) aangemeten, die zacht, mooi (meerstemmig) gezongen worden. De openingstrack “Geest” leidt het in . De nummers stralen uit in finesse en subtiliteit , behouden een donkere , desolate ‘film noir’ tune , en raken in gevoeligheid . Check maar eens “Omen”, “Volcano”, “Dacem” of verderop “Gold”, met z’n aanzwellende , fellere partijen  . I Am Oak , het Nederlandse broertje van onze Bram’s  Bony King …

The Weeknd

Beauty behind the madness

Geschreven door

The Weeknd draait rond de Ethiopische Canadees Abel Tesfaye, die eerder al twee platen en enkele mixtapes uithad. Hij manifesteert zich binnen de r&b/soul en mengt het met pop in een dampend sfeervolle, groovy sound. Een aantrekkelijk, aangenaam hitgevoelig geheel , vooral nummers als het erg geslaagde “Losers” (met Labyrinth) en “Can’t feel my face” . Een aantal samenwerkingen hebben we  dus, verder zijn er nog de sfeervolle tracks  “Dark ties” (met Ed Sheeran) en “Prisoner” met Lana Del Rey . Vocaal kan hij zelf hoog, kwetsbaar gaan .
Mooi album Ok , maar beetje te voorspelbaar en teveel van hetzelfde , vooral het tweede deel, terwijl er in het eerste deel meer afwisseling te noteren valt .

Suede

Suede bewijst hun meesterschap in Britpop

Geschreven door

Suede moet zowat de meest onderschatte Britpopexponent zijn. Terwijl ze in de UK met de vingers in de neus stadia en arena’s laten vollopen, moet hier een eizona uitverkochte AB volstaan. Deze Britten brachten ergens vorig jaar het beklijvende en retesterke ‘Bloodsports’ en wat recenter ‘Night Toughts’ uit, die in onze contreien volledig ten onrechte aan onze aandacht is ontsnapt.

Brett en co weten dat de AB een van dé zalen in Europa is en besloten dan ook om hun passage op te nemen en later uit te brengen. Ze brengen geen mix tussen oud en nieuw maar hebben een heus concept neergepoot door niet evident hun concert in twee delen op te splitsen: deel één het integrale ‘Night Toughts’ , gespeeld achter een zeil met zorgvuldige visuals, en deel twee een soort retrospective met een ‘best of’. Na het verdwijnen van het rookgordijn wordt toepasselijk geopend met “Europe is my playground”. Er word heel strak gespeeld en onze Brett is goed bij stem, in de wetenschap dat zijn prachtige androgyne stem live wel eens een steekje laat vallen. Vandaag niet dus. Het samenspel tussen de unieke zang en het al even unieke gitaarspel van Richard Oakes blijft uniek.
Deel één doet me proeven van een soort rockopera, maar dan in een jaren 90 vorm gegoten. Heel sterk met de nodige uitgekiende dissonanten. Ons aller Serge Simonart mag gerust beginnen met Brett Anderson te namedroppen bij gebrek aan Bowie. De super sterke songs druipen van het potentieel, en zouden misschien nog sterker tot hun recht komen mochten de visuals er niet zijn. Op ‘Night Thoughts’ staat dan ook geen enkel overbodig nummer. Er werd namelijk een heus verhaal geprojecteerd waar iedereen wel iets persoonlijk in herkende, maar net iets teveel afleidde van de muziek. Deze honger werd gestild in het tweede deel.
“Animal” van Sex Pistols mag deel twee aankondigen en hier komt de band volkomen tot hun recht. De eerste aanslagen op Oakes zijn zessnaar grijpen je meteen naar de strot en laten je niet meer los. Wie dacht dat alleen de nostalgici zouden dwepen heeft het goed mis. Zowat heel de zaal staat in vuur en vlam. Als een volleerde volksmenner zet Brett er meteen de pees erin. “
If you can’t take it, I can’t take it neither”. Het patente podiumbeest verkent zowat iedere hoekje van het podium, bestijgt elke monitor en is duidelijk niet vies van een rock’n roll pose meer of minder. Maar onze zweetbol komt er mee weg. Zijn Lalalala’s worden hem met groot plezier vergeven. Zijn timing is perfect en vormt met Oakes een perfect duo.  De rest krijgt een dienende rol.

Jeugdsentiment troef wanneer Suede met “Animal Nitrate” de zaal aanslagsgewijs doet ontploffen. Het kan niet meer stuk. Even dimmen met “Still Life” en “For The Strangers”, om dan eens de zoveelste climax los te laten. Suede blijft ‘So Young’.

Setlist : Europe Is Our PlayGround/ Barriers/ Snowblind/ It Starts And It Ends With You/Filmstar/ Trash/Animal Nitrate/ We Are The Pigs/ Sometimes I Feel I’ll Float Away/Sabotage/She/ Can’t Get Enough/ He’s Gone/ Still Life/ For The Strangers/ So Young/Metal Mickey/ Beautiful Ones/
 
Bis : Hit Me

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/suede-06-02-2016/
Organisatie: Live Nation

Pagina 503 van 966