Anastacia – Een overtuigende terugblik op haar carrière
Wat een avond in Brussel! Anastacia stond op het podium in de AB alsof het haar tweede thuis was - vol energie, charme en vooral: een stem die nog steeds moeiteloos muren kan laten trillen.
Vanaf de eerste noten was het duidelijk: deze vrouw is een rasentertainer, en de liefde voor haar publiek is onnoemelijk. Haar optreden in de AB, Brussel was een feestelijke viering van haar iconische debuutalbum ‘Not That Kind’, net nu 25 jaar oud.
Naast haar indrukwekkende vocale prestaties was het vooral haar aanstekelijk enthousiasme en humor die het won voor haar publiek. Tussen de nummers door deelde ze grappige anekdotes over haar carrière, haar outfits en haar liefde voor het Belgische publiek. Er werd niet alleen gezongen, maar ook uitbundig gelachen.
Ze beukte er de deur in met opener "One day in your live". Al snel volgde "Paid my Dues" en "Sick and Tired". Niets afwachtend, opbouwend, meteen volle gas.
Ze bracht haar grootste hits als "I'm Outta Love" en "Left Outside Alone" op het einde met de kracht en emotie waar ze om bekend staat, maar ook met een persoonlijke flair die haar optreden zo speciaal maakt.
Ze pakte het publiek in samen met de sterke liveband op drums, synths, percussie, gitaar, ondersteund door twee goede backing vocals. Die wisten zonder problemen de kledingwissels van Anastacia in te vullen met nummer als “Vogue”, “This is how we do It” en “Everybody”. Een klassieker in haar sets is "Sweet child o mine" geworden en mag dus niet ontbreken.
Het visuele aspect van de show was even indrukwekkend als de muziek. Met een dynamisch lichtontwerp en een stijlvolle podiuminrichting werd elke song visueel versterkt, wat bijdroeg tot de beleving van het concert.
Anastacia's optreden in Brussel was een onvergetelijke ervaring voor de fans. Het was niet alleen een viering van haar muzikale carrière, maar ook een herinnering aan de blijvende impact die ze heeft gehad op de muziekwereld.
Anastacia bewees nogmaals dat ze meer is dan alleen een krachtige stem: ze is een levensgrote persoonlijkheid, vol warmte en charisma die onderstreepte hoe je de tegenslagen kan overwinnen. Brussel had geluk, we hopen dat ze snel terugkomt.
Als support trad de Amerikaanse sing/songwritster Casey McQuillen op. Haar optreden werd goed ontvangen door het publiek en was de perfecte opmaat naar de mainact Anastacia .
Organisatie: Live Nation
Dionne Warwick - Uit het leven gegrepen
Een iconische figuur die de tand des tijds heeft doorstaan … Een dame die nog steeds ijzersterk in haar schoenen staat. Dat kunnen we zeggen van het optreden van de Amerikaanse legendarische zangeres Dionne Warwick (***).
We wisten dat het geen normaal concert ging worden, maar eerder een documentaire rond haar leven, met een rits songs die ze live bracht met een verdomd goed spelende band rond haar.
Het begon met een video met enkele bekende muzikanten als Elton John en Carlos Santana, die hun lof uitspraken over Dionne Warwick.
In een interview met haar jongste zoon Damon werd haar leven meer dan drie kwartier lang uit de doeken gedaan; met beelden op het scherm, over haar verleden als go-spel zangeres, de sterke familieband en hoe ze als zwarte vrouw, wat in die tijden niet evident was, toch haar stempel wist te drukken.
In het eerste deel van de set werden amper twee nummers gebracht, “Don't make me over” in het begin van de set en op het einde “I Say a Little prayer”, met de sublieme vocale support van haar oudste zoon David. Het viel op hoe al vóór de pauze heel wat mensen de zaal verlieten. Zij die gekomen waren voor een muzikale avond met enkele hits, waren er al aan voor de moeite. Het traag gebabbel over het verleden was een beetje teveel van het goede om te blijven boeien.
In het tweede deel van de set leek alles wat op hetzelfde elan door te gaan, ondanks het treurige verhaal rond haar nichtje Whitney Houston , met enkele beelden rond de zangeres zelf en haar begrafenis, die de gevoelige snaar raakte.
Ook haar introductie met Snoop Dogg zorgde voor heel wat hilariteit. In die gesprekken en de beelden zat zeker wel een boeiend verhaal, we zagen een ijzersterke grand dame, die heel wat respect afdwingt.
Meer nog, we waren al langer fan van deze ondertussen 84 jarige zangeres, en na deze documentaire is ons respect voor haar zelfs nog gegroeid.
We kwamen echter ook voor de muzikale omlijsting, die ontbeerden we toch tot op het laatste moment - toen waren er al meer dan twee uur verstreken.
In de laatste rechte lijn kregen we eindelijk haar stem te horen, de hoge noten haalt ze niet meer maar de oprechte emoties op “Never Love this way again” en “Heartbreaker” raakten ons hart. Ze wist ons muzikaal ook diep te ontroeren. Het mooiste moment kwam met het magisch mooie “Alfie”, “What the world needs now is Love” en het samen met haar zoons gebrachte “That's What Friends are for”, de apotheose van de avond . Eerlijk gezegd , het mocht iets meer zijn van dit …
Het was bijzonder fijn om de charismatische persoon Dionne Warwick nog aan het werk te zien. De gesprekken, beelden en anekdotes brachten heel wat gevoelens, emoties los. Zeker hoe ze steeds is blijven strijden, en oog had voor nieuwe strekkingen als disco (zie o.m. haar samenwerking met Barry Gibb van The Bee Gees) en rap (o.m. met een Snoop Dogg).
Familie is belangrijk voor haar , dat hoorden we ook. Haar zoons kunnen vocaal tornen aan haar; de appel valt dus niet ver van de boom. Ook haar kleindochter Cheyenne Elliot bleek uit hetzelfde bijzondere hout gesneden te zijn.
Dit optreden van Dionne Warwick mocht iets meer zijn in de muzikale omlijsting. Ze heeft zestig jaar aan hits, nu bleef het beperkt tot amper acht songs. De verhalenlijn, die wel boeiend was , was toch iets te lang, wat de aandacht deed verslappen. Iets meer muzikale pit en dynamiek was dus graag meegenomen. Hoedanook, diep respect voor deze Grand Dame van de Amerikaanse soul muziek, uit het leven gegrepen!
Set I: Intro //(Video Introduction) Don't Make Me Over (Burt Bacharach cover) Interlude (Part I 45 minute interview with her son Damon, with videos on screen) //I Say a Little Prayer (Burt Bacharach cover) (With her oldest son David)
Set II: Interlude (Part II 40 minute interview with her son Damon, with videos on screen) Walk On By (Burt Bacharach cover) //I'll Never Love This Way Again (Richard Kerr cover) //Heartbreaker (Bee Gees cover) //Do You Know the Way to San Jose? (Burt Bacharach cover) (Followed by band introductions) Alfie (Burt Bacharach cover) //What the World Needs Now Is Love (Burt Bacharach cover) //That's What Friends Are For (Burt Bacharach cover) (With her sons)
Organisatie: Greenhouse Talent
N.E.L. & J.P - De teksten zijn als een soort spiegel bedoeld. Op live optredens staat er dan ook altijd een spiegeltje op het podium, als symbolische verwijzing
NEL & JP - Ze brengen een sound die wat doet terugdenken aan de wave stijl uit de jaren '80, maar klinkt verre van gedateerd. Integendeel zelfs. Hun teksten in het Nederlands maken hen een unieke parel binnen de scene.
De EP 'Honger' (2023) bracht al een tipje van de sluier, poëtisch op zoek naar de juiste insteek. Ook live zondermeer. Met het full album 'Waarom niet? ' bevestigen ze overduidelijk. In Den Trap, Kortrijk, letterlijk een zaaltje in een soort kelder met de trap naar beneden, plaatst het duo - aangesterkt met een strak spelende drummer - de puntjes op de 'i'. Hier hebben we muzikaal een compleet duister plaatje van pure poëzie in de Nederlandse taal.
Naderhand hadden we een toffe babbel met Nel en JP (Jean-Paul) over het concert, de nieuwe plaat en of ze nog in den Aldi binnen mogen. Uiteraard polsten we ook naar de plannen en ambities.
Lees het live verslag intussen van 10 april 2025 N.E.L. & J.P – Poëtisch met een lach en een traan
Jullie zijn al enkele jaren bezig met dit project , ik dacht 2022(?); sinds de EP ‘Honger’ is er veel gebeurd, graag een overzichtje
We zijn met dit project begonnen in november 2022. We hebben op uitnodiging van Fragment al vrij vlug een eerste optreden gespeeld. Ook een paar singles uitgebracht en inderdaad onze EP ‘Honger’ in 2023. Eigenlijk hebben we in dat eerste jaar vrij veel optredens kunnen versieren. We zijn ondertussen nieuwe nummers blijven schrijven en na een jaar hadden we ons full album ‘Waarom niet?’ klaar. Die plaat verscheen dan in november/december vorig jaar. En ondertussen blijven we verder groeien en verder optreden… het stopt niet.
Mijn collega zag jullie kort voor de release van ‘Honger’ live en schreef: “Wel is er live geen marge voor zijsprongetjes of improvisatie, door de loops die moeten gevolgd worden.” Ik vond dat jullie nu wel meer konden improviseren, is dit door de opgedane ervaring? Of door inbreng van drums (een meerwaarde!); bewust gekozen?
JP: Die kritiek was terecht, er is een groot verschil als je met of zonder drummer speelt. Wijzelf merken dat ook. Met drummer krijg je veel meer energie op het podium. Dat zorgt voor een heel andere ervaring dan met ons twee staan spelen, sowieso.
Nel: Het feit dat we met twee verschillend drummers werken zorgt voor bij elke ander optreden voor een heel andere insteek en energie. Ik merk ook bij mezelf dat ik daar enorm door gestuurd wordt. Ik kan, dankzij die energie van die drum, in mijn teksten veel meer emoties leggen. De kritiek van Filip is zeker een stukje terecht, we zitten met een backingtrack waarop inderdaad niet veel speling zit. Daar kan onze drummer wel zijn ding mee doen, en ook JP op bas. Maar die backingtrack blijft wel onze leidraad.
Soms spelen jullie ook met vier, (met viool dacht ik), dan weer met twee en nu dus met drie… Ik veronderstel dat het afhangt van de setting? Van wat hangt de beslissing af?
Nel: Welk podium maakt ons weinig uit om dat te doen met al dan niet viool . We hebben in De Loge gespeeld, een mini podium en daar was de violist er ook bij; Het hangt gewoon af van wie vrij is om op dat moment mee te gaan of niet. Uiteraard, hoe groter het podium hoe liever we hebben dat we met vier op het podium staan. Omdat we ook weten dat iedere muzikant die aansluit zijn eigen input heeft, en dat is altijd een voordeel. Op klein podia of poëzie evenement gaan we eerder met ons twee op het podia staan, afhankelijk van wat technisch mogelijk is. Liefst van al spelen we met live drummer én Dirk erbij op Viool. Maar Dirk heeft ook andere projecten waar hij druk mee bezig is. Het hangt van allerlei zaken af, maar dat maakt het ook wel leuk. Omdat elk live optreden daardoor anders gaat klinken.
Los van de muzikale inbreng van natuurlijk JP vond ik jouw stem (Nel) een beetje een wilde combinatie zijn van Siouxie en Anne Clark. En het samenspel klopte hoedanook. Zijn jullie zoals het nu is ‘een afgewerkt product’ of zijn er nog groeimogelijkheden?
JP: het zal nooit een echt afgewerkt product zijn, er zijn altijd wel groeimogelijkheden. De nieuwe nummers waar we mee bezig zijn, zijn helemaal anders. Ik hou er niet van mezelf telkens te herhalen. Ik hoop alleen dat iedereen een beetje meegaat in dat groeiproces. Wij maken geen standaard new wave, wij maken geen standaard, wij doen gewoon andere dingen. En blijven dus groeien.. dat is belangrijk voor ons. Het moet boeiend blijven, dus er zal altijd wel een nieuwe of andere input zijn binnen dit project.
NEL: We hebben tot op heden nog nooit een voorbeeld gehad van ‘we willen klinken zoals’. We willen vooral klinken als NEL & JP en onze eigen zin blijven doen. We weten heel goed wat we niet willen maken. Wat we wel willen maken weten we niet, bij het schrijven van een nieuw nummer komen er nieuwe ideeën naar boven. Dat is ook het leuke, dat het helemaal anders kan uitdraaien en we willen vooral blijven groeien.
In het Nederlands zingen, altijd wel fijn … Het mooiste voorbeeld van wat jullie doen is toch wel Amora di Amore , maar ik herinner me een periode dat de neus ervoor werd opgehaald. Nu zijn er Nederlandstalige artiesten die Sportpaleizen uitverkopen.
Is er bewust voor het Nederlands gekozen omdat het nu bon ton is; hoe moet ik het zien?
JP: op het moment is er zeker en vast plaats voor Nederlandstalige muziek. Voor mij is het wel iets nieuw, tot twee of drie jaar geleden was ik daar eigenlijk niet mee bezig. Door wat ik doe in co producties en met NEL nu merkte ik wel dat het iets heel leuk is om te doen, en dat er ook een publiek voor is. Het is ook iets heel boeiend in eigen taal nummers brengen.
NEL: Er is zeker bewust voor gekozen. Maar niet om commerciële redenen. Ik kan communiceren in andere talen, zoals Frans, Engels, Duits… maar ik kan met niet uitdrukken. Dat is een groot verschil. Dat lukt enkel in mijn moedertaal. Ik denk ook dat er wel altijd plaats geweest is om in eigen moedertaal te zingen; maar muzikanten hebben tot op heden het niet altijd aangedurfd om hun ding in het Nederlands te doen. Dat is dan weer wel veranderd in deze tijden. als ik denk aan bands als Maria Iskariot, Kleinpunk, Kaat Van Stralen, Chibi Ichigo… Uiteindelijk is dat in andere landen wel altijd het geval geweest. Ik ben al jaren fan van Kaelan Mikla uit IJsland, die in hun eigen taal zingen. Of het Turkse She Past Away, al die prachtige Scandinavische metal… Ik begrijp er niets van. Dat is vaak ook gewoon het geval bij metal bands die in Engels of Nederlands brullen. En toch raakt het. Er is dus altijd wel ergens een plek voor geweest, maar het Nederlands als taal, ook bij alternatievere muziek, wordt nu meer gehoord.
JP: Om een voorbeeld te geven: moest je 15 jaar geleden gezegd hebben dat een band als AmenRa hun muziek in Nederlands zou brengen, zou niemand je geloven.
Nu het algemeen aanvaard is, zijn er voor jullie ook deuren opengegaan? Grotere podia? Of zit jullie muziek te vaak in de ‘niche’?
JP: Ik werk veel samen met heel jonge mensen en wat me opvalt als mensen je echt leren kennen, dat ze je muziek wel de max vinden. Om een bepaald publiek te bereiken, zitten we wellicht niet op de juiste forums op het moment. Dat er moeilijker deuren naar grote podia open gaan, ligt dus aan het feit dat ze de muziek niet kennen. We worden nog al te vaak in dat hokje ‘wave’ geduwd.
NEL: We hopen dat we niet in die niche belanden of blijven hangen. Gelukkig hebben we af en toe al optredens die buiten die new wave en gothic wereld liggen, en we hopen dat dit zo gaat blijven. We krijgen wel goede respons, ook in Nederland merken we dat we op andere podia onze kansen krijgen. In Venlo spelen we binnenkort op de Zomerparkfeesten. Daar zijn we wellicht de donkerste band op de affiche. Ik hoop dus dat we heel gevarieerde podia kunnen blijven aanspreken.
Het ‘hokjes denken’ is er, zeker bij de jeugd vind ik, wat uit …
NEL: Ja, je merkt dat ook in programmatie op festivals en zo, dat dit inderdaad wel aan het veranderen is en dat hokjes denken er uitgaat.
Waar ik het meest van hou in de muziek is die poëtische ondertoon; de dunne lijn van een lach en een traan, alsook het ironische en het relativerende. Wat denk je zelf?
JP: Het NEL-syndroom (haha).
NEL: (haha) Dat is een heel mooi omschrijving, JP! Het is gewoon typerend aan mijn karakter. Ik heb wel een ironisch kantje aan en ik schrijf al zolang ik leef, bij wijze van spreken. Ik wou al leren schrijven in de kleuterklas. Op mijn zes jaar was ik gedichtjes aan het schrijven. Rijmpjes. Op mijn twaalf jaar vond ik dat stom en ben iets anders beginnen schrijven. Toen mijn eerste poëziebundel uitkwam omschreven ze het als ‘punkpoëzie’ omdat het inderdaad niet gaat over kabbelende beekjes en weidse landschappen en nooit aan de schrijfregels over cadans, ritme, rijm,... voldoen. Mijn teksten gaan over het leven, alle onrecht, alle miserie en wat mis gaat in de maatschappij. Alle liefdesverdriet en ego’s waarmee je geconfronteerd wordt. Maar wel allemaal met een zeker relativerend kantje daaraan verbonden. Omdat het anders al te somber is. Dat is hoe ik het leven sta en dat wil ik ook meegeven. Maar los daarvan vind ik het ook belangrijk om de realiteit te benoemen in de teksten die ik schrijf. Ik wil alleen niet vervallen in die zeemzoete, melancholische somberheid.
Een topper vind ik “Zelfbeeld van DenAldie”, een beetje cynisch maar het raakt. Is het de grondslag van het verhaal ook, cynisme? En mag je nog binnen in de Aldi?
NEL: We mogen nog binnen in den Aldi (haha), ook al hebben we de videoclip in de Carefour opgenomen. Zit er een persoonlijk verhaal achter? Als het over een zelfbeeld gaat, zit er bij iedereen een persoonlijk verhaal achter. ‘Zelfbeeld van DenAldie’ gaat daarover, iedereen heeft wel eens zo momenten. Ik heb er ook enkele zware clichés in verstopt. Iemand die een laag zelfbeeld heeft en dat probeert te compenseren door overconsumptie. Het is dus niet per se een persoonlijk verhaal van mij, maar tegelijkertijd wel voor iédereen een persoonlijk verhaal. Dat komt eigenlijk in veel van onze nummers voor eigenlijk. Ik heb een nummer geschreven ‘Zebra’ over zelfdoding. Ik ben daar al een paar keer hard mee geconfronteerd geweest. Maar ook dat geldt voor iedereen. Ik denk dat in elk nummer wel iets zit waarin men zichzelf kan herkennen. Op live optredens staat er ook altijd een spiegeltje op het podium, als een symbolische verwijzing daarnaar. De teksten zijn dan ook als spiegel bedoeld.
JP: Veel teksten van Nel zijn fotomomenten, waarin je beseft dat het iets is dat je zelf wel ooit eens hebt meegemaakt. Heel herkenbare situaties. En dat komt dan ook binnen, telkens opnieuw.
Ook het dansbare, lichtjes macabere en de dosis humor vind ik zowel op plaat als live. Zijn jullie met de plaat ‘Waarom Niet?’ wat meer gegroeid in vergelijking met de EP ‘Honger’?
JP: We hadden het er inderdaad al over, het is een continue groeiproces. Maar bij de eerste plaat hebben we op twee maand tijd in elkaar gebokst. We ondervonden dat we heel snel iets heel mooi konden doen, op zo korte tijd. Wat heel leuk is uiteraard. Als je dit kan doen, op twee maand een set in elkaar steken, dan weet je dat je iets in je handen hebt dat goed zit.
NEL: Er was inderdaad, vanaf het begin, een heel goede klik tussen ons. Het is heel gemakkelijk om tegen elkaar te zeggen ‘nee dat vind ik niets, we doen dat niet’. We aanvaarden dat ook van elkaar. We moeten het allebei goed vinden, is dat niet zo dan doen we het gewoon niet. Doordat we elkaar aanvaarden op alle vlakken, maakt het gemakkelijk om samen te werken. Waardoor we gemakkelijk een drive vinden om heel snel iets te realiseren.
Komt het dat jullie uit dezelfde scene komen of heeft het er niets mee te zien?
NEL: Ons enige raakpunt muzikaal is Tool en Nine Inch Nails (NIN) eigenlijk. Oorspronkelijk kom ik niet uit de gothic-/ newwave- scene maar uit de metalscene. Ondertussen is die newwavewereld wel mijn wereld geworden. Ik luister , los daarvan, naar zoveel andere dingen. Ik ben daarjuist nog naar een singer-songwriter gaan kijken, begeleid op piano, sax en klarinet. Ik geniet daar even veel van.
JP: Bij mij is het ook wel eclectisch , maar mijn smaken liggen meer bij soundtrack en cinematografische dingen. Ik hou ook van heel dansbare muziek. NIN, maar o.a. ook drum&bass. Het is leuk dat je al die invloeden kunt samen brengen, waardoor het zweverig én dansbaar kan zijn. Dus wat scene betreft zaten we eerder niet in datzelfde water, maar ergens hebben we elkaar wel gevonden.
Hoe waren de reacties tot nu toe?
JP: De meest opvallend reactie is het grote hoeveelheid winkels die ons aanspreken om onze plaat ook bij hen te koop aan te bieden.
NEL: We merken wel dat sinds de album release show, er vanuit andere onverwachte plekken reacties komen. Ook om op te treden. Waar we ons niet van bewust waren is dat we ook in het buitenland op heel wat Spotify lijsten opduiken. De release van deze plaat heeft dus zeker iets gedaan, waar we nog niet echt zicht op hebben wàt juist. Maar er beweegt iets, zoveel is zeker. Je voelt dat het leeft en bruist en dat is enorm fijn!
‘een vrouw als frontvrouw’, mooi dat we het dikwijls kunnen lezen in interviews; ik krijg de indruk dat de muziek business, buiten de populaire pop muziek wellicht, nog steeds een mannenbastion is? Of zie je een kentering?
JP: Nee zeker niet, ik zie toch opvallend veel vrouwen opduiken binnen gelijk welke muziekscene.
NEL: Als we optreden zien we even veel femalfronted bands of vrouwen achter de drums, de toetsen, op bas... Ze worden duidelijk meer gezien en gehoord dan vroeger, dat wel. Ook de pers heeft er wat meer aandacht voor dan vroeger. Kijk naar De Nieuwe Lichting, die is gewonnen door drie vrouwen. Dat is nog nooit voorgevallen, denk ik. Ze krijgen meer dan terecht hun plek in de schijnwerper. Er zijn altijd al vrouwen geweest die muziek maakten, maar ik denk dat er nu gewoon meer oog voor is. Dat mannenbastion is dus zeker doorbroken.
JP: Het is zelfs zover gekomen dat je als puur en alleen mannenband er nog moeilijk geraakt. Zover is het zelfs gekomen…
Jullie zijn nu volop bezig met ‘Waarom niet?’ te promoten. Wat zijn de verdere plannen … buiten de wereld veroveren?
NEL: De wereld veroveren is een mooi doel.. haha. We hebben zeker nog plannen. We gaan dit jaar nog een single uitbrengen. Nog een paar remixen. Er staan al enkele leuke optredens gepland deze zomer, o.a. op Gentse Feesten.
JP: Deze zomer, het najaar en volgend jaar.. komen er zeker nog veel mooie dingen aan, absoluut!
Wat is de voornaamste ambitie, is er een soort einddoel dat je voor ogen hebt?
NEL: Een einddoel? We zullen nooit een einddoel hebben. Eens je een einddoel hebt, is de motivatie weg. We willen groeien, meer plezier maken, meer podia, eventueel grote podia. Iedere muzikant droomt van grote festivals of podia. We moeten met beide voetjes op de grond blijven, maar dromen mag natuurlijk. Op het moment hebben we al op kleine podia gestaan waar het zo leuk is en een publiek is dat ons totaal niet kent. Soms is dat zelfs veel leuker dan grote podia, met allemaal mensen die je kent. Onze bedoeling is dat onze muziek verspreid geraakt en dat het mensen met elkaar verbindt. En natuurlijk willen we groeien en naar die grote podia, omdat het leuk is. Maar een einddoel wil ik niet hebben, want dan heb je niets meer om over te dromen. We willen niet stoppen met dromen.
Pics homepag @Herman Vercammen
Een mooie ingesteldheid alvast! Nog veel succes gewenst
Facebook: https://www.facebook.com/NELENJP/
Bandcamp: https://neljp.bandcamp.com/
Instagram: https://www.instagram.com/nelenjp/
TikTok: https://www.tiktok.com/@neljp7
Bluesky: https://bsky.app/profile/nelenjp.bsky.social
VI.BE: https://vi.be/platform/NELJP
V.V.I.A. is een Deens-Grieks duo met Venus Volcanism en In Atlas. Ze maken al samen muziek sinds 2018. Synthwave met een punky, industrial vibe en cleane vocalen.
Er zat een pauze in de samenwerking tussen de dames en dat zorgde voor een ietwat ongemakkelijke reünie. Dat merk je aan de lyrics en muziek. Het opnieuw aftasten van elkaars grenzen, betekenis geven aan platonische liefde, aan vriendschap en verbondenheid, twijfel, het zoeken naar iets dat je met zekerheid kwijt bent, … Het wantrouwen en het zoeken naar het vertrouwde is bijna tastbaar aanwezig in deze donkere synthwave en dance. De puurheid en authenticiteit van deze zoektocht maakt dat dit een heel meeslepend album geworden is.
“She’s In The Void” is uptempo en agressief, met een stuiterende bas bovenop de vocalen. Dit nummer klinkt een beetje als Whispering Sons. “Warm Streetlights” klinkt broeierig dankzij een rollende baslijn. “Feathers” is wat doorsnee poppy, maar krijgt na herhaalde luisterbeurten wel wat meer betekenis. “Ruby Tears” is als een zacht deken in de duisternis. Het knappe “What Do We Know” klinkt ongeveer als een update van Belgische synthwave uit de jaren ‘80/’90.
Mijn favoriet is het pulserende “Over And Over” met mysterieuze samenzang.
Elektro/Dance
I Knew You Before We Met
V.V.I.A.
https://vvia.bandcamp.com/album/i-knew-you-before-we-met
Lurch, dat zijn vier dames uit Wenen (Oostenrijk), die samen heavy rock brengen met elementen van doom, psych, kraut en stoner. Bijna geheel instrumentaal, al zitten er zuinig ook wat vocalen bij. Ze hebben zopas hun debuut full album uit, en dat is er eentje om een grote strik rond te doen als cadeau voor de liefhebbers van heavy rock.
Het is een fijn eigen geluid dat de dames uit Wenen neerzetten. Heavy. Niet te repetitief, niet te progressief. Doom en psych zitten er zeker in, maar overheersen niet. Meer (early) Black Sabbath dan (early) Pink Floyd. De schaarse cleane vocalen zijn niet altijd een meerwaarde. Zonder vocalen, als instrumentale band, zou Lurch misschien nog meer een eigen identiteit hebben, als dan ook de virtuositeit nog meer in de verf gezet wordt. Om een paar referenties te geven die hier in de Lage Landen misschien een belletje doen rinkelen: TankZilla, Gnome, Nighthawker, Snakemother, Rotor, Maison Dieu, Tia Carrera, Atomic Vulture, …
De beste tracks zitten voor mij helemaal aan het begin (“Wummatil”) en helemaal aan het einde van dit album (“Shoota”). Die tracks mogen de gouden medaille van dit album delen. Het brons gaat naar “Croque Madame”. Voor “Cascade” hebben de dames een hilarische clip opgenomen.
Voorlopig moet je nog naar Oostenrijk, Duitsland of Zwitserland om deze Lurch aan het werk te zien, maar laten we hopen dat deze fijne band ook een keer tot in Vlaanderen geraakt.
https://www.youtube.com/watch?v=KSZLDv5AOUE
A Faith Unkind is een nieuwe doommetalband uit Nederland. ‘The Well’ is hun eerste release.
A Faith Unkind is een trio met Davey Stevens, Erik Noten en Erwin Swinkels. Erik is zanger bij Under The Arcane, maar bij A Faith Unkind is hij drummer. Davey is een aangename ontdekking, nog meer als zanger dan als gitarist. Vocaal doet hij mij denken aan ‘onze’ Jasper Steverlynck en ook aan Tom Vane van de Engelse doommetalband Famyne.
‘The Well’ is een conceptalbum met één verhaal waarbij de hoofdrolspeler op tocht gaat en thuis komt. Het bijzondere is dat het hele album uit één track bestaat. Omdat luisteraars niet altijd de tijd hebben om 51 minuten aan een stuk door te luisteren hebben ze het album opgedeeld in acht hoofdstukken, zodat je toch een soort van tracklist krijgt. Het concept voegt wel wat toe aan het beluisteren, maar de muziek spreekt ook zonder het concept al tot de verbeelding.
De cleane vocalen zijn bijzonder sterk en overtuigen heel snel. Zuinig wordt de helderheid en kracht ervan geaccentueerd door er wat grunts tegenaan te gooien. De gitaarpartijen zijn lekker heavy, maar niet te scherp of agressief, en doorgaans in een dienende rol ten opzichte van de vocalen. Bas en drum klinken zoals we dat graag horen bij doom: log en heavy. In de atmosferische stukken zitten sterke echo’s van postmetal, met de voor dat genre typische muzikale emoties. Als geheel klinkt dit vaak donker (niet depressief) en mystiek.
De band zelf zet Bell Witch en Yob vooraan als inspiratie. We kunnen daar nog wel meer namen aan toevoegen. Stories From The Lost is bij momenten niet ver weg, en de eerder vermelde Famyne.
‘The Well’ is een verrassend en heel aangenaam debuutalbum en een opsteker voor de doommetal-scene in de Lage Landen.
https://www.youtube.com/watch?v=Gy7h-fKWq54&t=1238s
Elke dag krijgen we nummers binnen. Nu en dan valt er ons iets op in de eindeloze stroom van muziek. Deze song viel ons bijvoorbeeld op. Vanwege twee dingen: Ten eerste vanwege de muziek en tekst; maar ook vanwege het levensverhaal van Joeri Verbeeck. Joeri, afkomstig uit Heule, kwam tien jaar geleden (hij was toen 17 jaar) in een dodehoek ongeval onder een truck terecht. Weinigen hadden op dat moment nog een cent voor zijn leven gegeven. Maar Joeri is een vechter die een moeilijke periode van pijn, verlies (o.a. één oog en een arm) en herstel doormaakte. Een aantal dingen heeft Joeri kunnen plaatsen waardoor hij geen wrok koestert tegenover truckchauffeurs. Zijn motto is ‘Het is niet wat je tegenkomt maar hoe je ermee omgaat die je maakt tot wie je bent’. Muziek was, in die moeilijke periodes, één van de dingen dat hem erdoor trok.
“Begin” is dan ook een nummer over wat hij tegenkwam en wat hij voelde maar het geldt tevens ook als een nieuw begin voor Joeri. Hij heeft zijn leven moeten resetten. Hij vat dit alles mooi samen in zijn tekst die al rappend/spoken word op de muziek loslaat. Hij neemt je daardoor mee in zijn leefwereld van toen en nu. Muzikaal doet het mij wat aan Brihang denken. Beats en wat piano/synth die voor de melodie en sfeer zorgen. Daar bovenop zijn verhaal in het West-Vlaams. Vrij sober qua instrumentaria maar het mist wel zijn doel niet. Het moet gezegd: het klinkt goed. Alles werd samen met Shems Mohamed gemaakt.
Ook de videoclip werd geregisseerd door Shems en zijn KREW Collective. Je leest het: alles wordt heel degelijk aangepakt.
Een tof nummer met een sterke boodschap.
Rap/hip Hop/Pop
Begin -single-
Joeri
https://www.youtube.com/channel/UCIYpLeVyhubzbrPNVZw1XiQ
https://open.spotify.com/album/1rcJjvT7CJnFkngL9GylgN?si=WnHdwKp3TUC0zPeLkZxjQw
Nighthawker is één van de betere retrorockbands uit Nederland. Met ‘Through The Motions & Through The Blows’ hebben ze hun tweede full album uit.
Als we de ‘blows’ van de albumtitel interpreteren als hindernissen, dan hebben ze bij Nighthawker inderdaad al wel een flinke portie ellende gezien. Toen ze in 2020 hun eerste full album ‘From Wither To Bloom” wilden uitbrengen, brak plots de hele coronapandemie uit. En met dit nieuwe album zagen ze hun investering in bestelde vinyls in rook opgaan met het faillissement van de vinylperserij. Maar de bandleden van Nighthawker laten de schouders niet zakken: waar je niet van doodgaat, maakt je sterker.
De koers werd ook wat bijgestuurd. Er zat blijkbaar teveel verschil tussen de concerten en de opnames. Dit tweede album klinkt daarom wat minder braaf. Dat is misschien voor een deel de verdienste van producer Igor Wouters (Angel Crew, Backfire!, …). Hij geeft Nighthawker nog een extra zetje richting de bluesrock van The Black Crowes, een referentie die wel vaker opduikt bij reviews van deze band. “Going Rogue”, “Hands in Pocket Man” en “Boys Will Be Boys” hadden op een album van de broertjes Robinson kunnen staan: southern, slick, swampy. Voor “Sick Mistake “denken we in de trend van ‘Sound & Color’, het meer experimentele album van Alabama Shakes. We kunnen nog wel meer referenties opsommen bij andere tracks, maar we willen zeker ook benadrukken dat Nighthawker er steeds beter in slaagt om zijn eigen stempel te drukken. Of we doen het anders. Waar we in vorige reviews nog dachten aan Fleetwood Mac en ZZ Top, is dat veel minder het geval voor ‘Through The Motions’.
Dat elk van de vier bandleden ook kan zingen, is een voordeel dat maar weinig andere bands hebben. Het zorgt ervoor dat alle releases van Nighthawker heel afwisselend zijn. Niet enkel zuiver vocaal, er komen ook heel verschillende onderwerpen en emoties aan bod.
Behalve dat de albumtitel opnieuw lang is en niet goed bekt, een traditie bij deze band, valt er weinig aan te merken op ‘Through The Motions & Through The Blows’.
Op dit album hebben wij het hardst genoten van rockers als “All Part Of The Charm” en “Raw Embrace” en van de afsluitende (power)ballad “Out Of The Fold” met zijn wisselende mannelijke en vrouwelijke vocalen en met een heerlijk-lange gitaarsolo.
https://www.youtube.com/watch?v=MPRYUIr0IQw
De Amerikaanse band Momma ging al op tournee met Weezer en wordt aan de andere kant van de oceaan beschouwd als ‘smoking hot’. Hun aanstekelijke single “I Want You (Fever)” werd gespeeld op Radio Willy en Stubru. “I Want You” volgde op “Ohio All The Time”, de ook al sterke single die vorig jaar uitkwam. Leuke indie gitaarrock met lyrics uit het hart. Warme, zonovergoten shoegaze.
Op de singles doet Momma mij muzikaal meteen terugdenken aan 90’s-bands als Eden, Magnapop, Belly, Throwing Muses, Elastica en The Juliana Hatfield Tree. Maar niet alles op ‘Welcome To My Blue Sky’, hun vierde album, is goud. Soms koketteren ze wat te veel met naïviteit in de lyrics. Dat ze niet super strak spelen, dat spelen ze helemaal uit als ware het een troef. Het teruggrijpen naar de sound van de 90’s roept leuke herinneringen op, maar soms klinkt deze band wat te veel als een doorslagje van.
Er zijn genoeg momenten op dit album dat Momma wel vlot kan overtuigen: op het donkere “Last Kiss”, op het rockende “Rodeo” en op het mysterieus klinkende “My Old Street” en natuurlijk op “I Want You” en “Ohio All The Time”.
Momma mag ons altijd eens live komen overtuigen van hun kunnen.
Britpop-band Pulp maakt zijn comeback. ‘More’ wordt het eerste nieuwe studio-album sinds 24 jaar. Pulp, dat zijn die van “Common People”, waarvan Augustijn een mooie versie in het Oostends gemaakt heeft. Een wereldhit, maar daarna was het vet een beetje van de soep bij Pulp.
“Spike Island” is een aangename comeback-single. Heel herkenbaar en zelfs wat catchy. Misschien wel niet meteen een oorwurm. Zetten we de deur op basis van deze single nu al wijd open? Goh, ze krijgen al wat krediet, maar we verwachten toch dat ze nog met iets straffer zullen uitpakken.
https://www.youtube.com/watch?v=-27a1ugJX8U
Hugh Cornwell en band – Geslaagd zondermeer, Stranglers’ nostalgie en het nieuwere solowerk!
Hugh Cornwell
We fronsten even de wenkbrauwen , maar the voice of The Stranglers, ook is hij en z’n oude band al bijna veertig jaar van elkaar gescheiden, bracht nog steeds die authentieke, onvervalste, pure punkrockstijl in ‘a little dark punky shithole’, als de Club B52 (wat we zo graag in de hoogdagen van de punkscene omschreven).
Tijdens deze tournee in trio bezetting, speelden ze de oude classics en het nieuwere solowerk. Het recente album, ‘The moments of madness’, de zoveelste in z’n solocarrière, werd extra in de spotlight geplaatst.
In deze kleine club droop de nostalgie van de muur en genoot iedereen van het afwisselende materiaal. Geslaagd zondermeer!
‘The poet laureate of the punk’, Hugh Cornwell, 75 intussen, is een legendarisch punkfenomeen, een man van alle kunstjes, biochemicus, videokunstenaar, auteur en natuurlijk sing/songwriter. Z’n solocarrière wordt in eigen land ferm gerespecteerd. Dat deze toffe pittoreske club de man kon strikken, is een gelukzalig moment voor alle (punk) nostalgici, want hier in dit kleine zaaltje kon maar zo’n 50 man optimaal genieten van dit concert; het bracht ons terug naar die hoogdagen van de punkscene, een puur, rauw als teder, gevoelig power concert.
Met z’n drie, gitaar, bas, drums klinken de tijdloze classics natuurlijk wat anders dan met die kenmerkende, toegevoegde orgeltunes van The Stranglers; maar de nummers hebben de tand des tijds doorstaan, ze klinken nog even fris als veertig jaar terug.
Het solo materiaal zit evenzeer in die outfit van ‘ruwe bolster, blanke pit’. Cornwell mag dan wat getekend zijn door de jaren , de vocals zijn nog als vanouds en ook het gitaarspel is emotioneel ruw spannend.
De wel anderhalf uur durende set begint met twee nieuwe songs, “Coming out of the wilderness” en “Too much trash”, die een sterke opbouw hebben en meeslepend, broeierig, gedreven, snedig van aard zijn. Een mooi samenspel in dit puur, zonder al te veel franjes geluid. “Nice ’n sleazy” van het ‘Black & White’ album, ruim 45 jaar oud , is een eerste herkenning met vroeger en boet niks in aan sterkte. Net als de andere oudjes die volgen, ze klinken letterlijk in een ‘demo-stijl’.
Het warme onthaal doet Cornwell deugd. Hij heeft eigenlijk wel veel te vertellen, maar houdt het to the point. Vanavond is het de muziek die telt .
En de muziek raakt … “Wrong side of the tracks” en “Delightful nightmare”, solo materiaal, zijn gelinkt aan z’n succesvol sing/songwriting van The Stranglers. Ze klinken sfeervol strak en hebben een diepe groove. Het eigen materiaal zit dus goed in elkaar en wordt hier positief onthaald. We krijgen een heerlijk opzwepende “Totem and taboo” en “Bad vibrations”; tussenin een innemend, dromerig spaarzaam gespeelde “Golden brown”, zonder keys, in ontklede versie, één van die classics die in het geheugen gegrift staan.
Niet steeds moet er een hitje zijn van The Stranglers, een nummer als het boeiende groovende “Dead Loss Angeles” uit ‘The raven’, maar weinig geselecteerd als je er de setlist op nahoudt van vroeger, overtuigt sterk door z’n explosiviteit.
Het trio nodigt ons verder uit op hun muzikale trip van nieuw en oud. De titelsong “Moments of madness” heeft een dubreggaeske inslag en refereert aan The Clash’s brede album ‘Sandinista’. Op “When I was a young man” blikt hij terug op z’n eigen kunnen en willen. Of “Pure evil” en “Mr Leather”, meeslepende songs die ‘em als observator/tekstschrijver groots houden. Het afsluitende “Live & breathe it” onderscheidt zich door het twinkelende, sprankelende gitaarspel. Heerlijk genietbaar dus, die de slordige, vunzige emo-melodie siert. In z’n solo materiaal borrelt er altijd wel die kenmerkende ‘riot’ Stranglers’ sound.
De oudjes worden niet vergeten, “Duchess” , “Nuclear device” beiden van ‘The raven’ opnieuw, zijn nog steeds brandend actueel. Van het ‘Black & White’ album raapt hij nog het opzwepende ‘Tank’ op.
Het dankbare publiek wordt op z’n wenken bediend, want we krijgen er nog een handvol bij, van “Big bug/Mothra” (dat hij met Robert Williams deed) van het niet evidente album ‘nNosferatu’ naar “Wired” tot het intiemere “Strange little girl” en het rauwe “Goodbye Toulouse” (remember ‘Rattus norvegicus IV’).
Cornwell heeft nog een rits songs op z’n conto staan , luister maar naar “Peaches” , “Hanging around” , “Get a grip on yourself”, “No more heroes”, “Skin deep”, “Always the sun” , nummers die vanavond onder het stof bleven, anders konden we wel naar een set van drie uur gaan …
The Stranglers zelf, met enig overlevende JJ Burnel van die tijd, bestaat vijftig jaar en zijn met regelmaat wel eens te zien in de clubs of op een festival. En Cornwell, 75, is nog niet versleten, hij is ‘an old man in a young body’ en doet leuke kleine clubs aan; het siert ‘em, bijgevolg, het was fijn vertoeven anderhalf uur lang bij deze briljante sing/songwriter, die van alle markten thuis blijkt te zijn … Schitterend!
Organisatie: Club B52, Eernegem
Mind2Mode – 80s – 90s terugblik met 3 legendes op 1 avond, Simple Minds, Depeche Mode en U2
Mind2Mode
We werden een 3tal uur lang meegenomen doorheen het oeuvre van drie wereldbands van deze Mind2Mode. Een fijn vertoeven in nostalgie met werk van Simple Minds, Depeche Mode en U2.
3 legendes in 1 avond tot leven brengen, was het doel. De tribute band was in twee bands, Simple Minds en U2, optimaal geslaagd, Depeche Mode was minder, iets moeilijker, gezien hier materiaal werd voorgesteld, dat minder classic-aan-de-vingers-gekleefd was.
Het tribute kwartet beheerst het materiaal van hun idolen goed. Zelf zijn ze al ruim twintig jaar bezig en worden ze door de originele bands gerespecteerd. Drie nationaliteiten zelfs, van de UK naar Duitsland tot Nederland. Trouwens, de toetsenist was soms met Simple Minds op tour.
Mind 2Mode wordt in ons landje sterk gewaardeerd, door de jaren zijn ze hier op de afspraak in diverse clubs.
Simple Minds werd het eerst in de spotlight geplaatst, elf songs die vooral hun oeuvre betrof tussen 82-90, met albums ‘New gold dream’, ‘Sparkle in the rain’ en ‘Once upon a time’. De (wave) keys kregen een prominente rol. Een goede songkeuze hier, die bij iedereen herinneringen opriep van de jeugdjaren.
Kate Bushs “Running up that hill” werd als intro gebruikt, en dan was meteen boenk er op met “Waterfront” en “The american”. Het publiek genoot, een glimlach op het gezicht, veerde recht, heupwiegde, danste, klapte in de handen of zong het refrein mee. Mooi om te zien.
Het zat goed; er was een mooi samenspel en ze bouwden de set op met melodieuze poprockers “Sparkle in the rain”, “Promised you a miracle” en “Sanctify yourself”.
Ook de projecties op het achterplan maakten het plaatje compleet; een oude videoclip wordt met de cd hoes of met de groepsleden op het achterplan, afgewisseld.
Ook het integere werk, “Belfast child”, met de spanningen toen in Ierland en Noord-Ierland, een niet voor de hand liggend nummer btw, riep beelden op zoals wij ze nu nog zien met de oorlog in Ukraine en de Gaza. Een pakkend nummer, nog even gevoelig , emotievol gespeeld, op zoek naar eenheid, samenhorigheid in deze wereld .
Tot slot, het wavegevoel in “Someone, somewhere in summertime” om dan over te stappen naar het meezinggehalte van “Don’t you” en “Alive & kicking”, die de tribute to The Simple Minds uitwuifde. Geslaagd.
Minder voor de hand liggend waren de songs van Depeche Mode om te coveren. Ze hebben een rits classics in hun electro periode begin 80s, om dan in de 90s meer rock en roots in hun sound te stoppen. De nummers an sich werden goed gespeeld, maar ze onderscheiden zich meer in creativiteit dan in een beklijvend classic gehalte.
“It’s no good”, “Strangelove”, “Policy of truth” en “In your room”, getuigen van een sterke opbouw en een gewaagder aanpak, dan van in hun gekende electro periode. “Everything counts” was dan die 80s terugblik, dé herkenning voor het publiek, maar kreeg hier door Mind2Mode een ietwat meer rockjasje aangemeten.
We kregen een greep van hun muziek begin 80s tot eind 90s , het album ‘Violator’ voorop als rode draad doorheen de set. “Personal Jesus” en “Enjoy the silence”, met die kenmerkende doorleefde, retro twinkelende, vette gitaarriffs/-licks, werden smaakvol ontvangen en onderstreepten hun kwalitatieve sterkte.
Algemeen puik werken van deze tribute band , maar de niet evidente songkeuze, hoe mooi ook in originaliteit, maakte dat de set het minst gebrand was op ons netvlies, ondanks het mooie beeldmateriaal op het achterplan.
Om af te sluiten over naar het werk van U2 , ‘The joshua tree’ kreeg hier een vooraanstaand plaatsje. Ook hier was het publiek makkelijk mee te krijgen in het muzikaal verhaal. “Where the streets have no name”, “New years day” en “Angel of harem” waren sterke openers, door hun herkenbaarheid, de overtuigende zang, het spannende, snedige gitaarspel, de intense, strakke, opzwepende drumpartijen en de bezwerende, heerlijke keys. Het zat snor in het samenspel.
De twee spilfiguren Bono en The Edge kwamen ons voor de ogen als je deze broeierige poprock hoort. Het intieme , gevoelige “One” was de aanzet tot een party beleven met de rits classics die U2 heeft, o.m. “Sunday bloody Sunday”, “Pride, in the name of love” , “I still haven’t found what I’m looking for” en “With or without you”.
Mind2Mode was niet vies er een eigen draai aan te geven en het soms te mengen met een andere classic, o.m. “Stand by me” (Ben E King).
Hoedanook hier telde het beleven, de muziek, die in je hersenspinsels bleef hangen. En net als bij de Simple Minds, was iedereen snel betrokken in het materiaal van meeklappen en -zingen. Mooi om te zien.
De respons was sterk , de tribute band Mind2Mode werd warm onthaald en met plezier voegden ze er nog enkele aan toe van andere bands, “Shout” (Tears For Fears), “Just can’t get enough” (Depeche Mode opnieuw) en tot slot “Don’t go” van Yazoo. De smileys verrieden hoe iedereen genoot van dit nostalgisch sfeertje.
Het was overduidelijk, dit was een mooie avond voor iedereen, bands waar je mee opgroeide en je in het hart draagt, allemaal op één avond terug te horen door een tribute band, die het in de vingers heeft.
We werden moeiteloos meegenomen, -gesleept in een 80s – 90s terugblik door het veelzijdige Mind2Mode.
Organisatie: Show-Time, Comedyshows ism Kursaal, Oostende
Golden Shitters - Tot de essentie gestripte punk
Nee, Burger Service is geen firma die burgers aan huis levert maar een eenmansproject uit Antwerpen die de twijfelachtige eer had te mogen openen voor het ranzige punktrio Golden Shitters.
Jan Tromp, van oorsprong een Amsterdammer, vond die naam bij het burgerservicenummer, een uniek persoonsgebonden nummer dat iedere Nederlander kan terugvinden op zijn paspoort, ID-kaart of rijbewijs. Een nogal saaie naam en van zijn muziek zou je op het eerste gehoor misschien hetzelfde kunnen zeggen, maar eigenlijk vond ik het toch wel wat hebben. Een voortdurend soepel heupwiegende Tromp beperkte zich tot het zingen terwijl de muziek gewoon op tape meeliep.
De waarschijnlijk met veel zorg geschreven teksten waar ik meestal kop noch staart aan kon knopen, werden opgesmukt met milde synthesizerklanken. Dit lofi knutselwerk deed onvermijdelijk denken aan Spinvis terwijl de twee meegereisde vrouwelijke fans er steeds wilder op begonnen te dansen. Helemaal op het einde kregen we zelfs twee nummers die we onder het label punk konden catalogeren, iets wat ons na de collaboratie van Spinvis met Ploegendienst ook al niet echt kon verbazen.
Het was niet meteen iets wat je verwacht in een punkhol als de Pit's maar de man hield wonderwel stand en daar doe ik graag mijn hoed voor af.
Ik ben bekend met de term ‘Golden drop’ maar of de Golden Shitters daar de inspiratie voor hun mooie naam vonden valt nog te betwijfelen. Golden Shitters is een trio uit het Canadese Hamilton, Ontario waarvan de leden voorheen bij groepjes als Anxious Pleasers of Sam Coffey and The Iron Lungs actief waren.
Getooid in witte overalls met op de rug de groepsnaam geborduurd en met de obligate zonnebril bengelend op de neus verschenen de drie zelfverzekerd op het podium. Klassieke bezetting met Matt Ellis op bas, Dave Tyson op gitaar en Kyle Fisher achter het drumstel.
Meteen werd duidelijk dat we niets nieuws hoefden te verwachten. Golden Shitters hielden het bij sterk door de Ramones beïnvloedde drie akkoorden punkrock met nummers, geplukt uit hun twee platen, die met moeite de minuut haalden. De enige frivoliteit die ze zich enkele keren veroorloofden was een noisy gitaar outro van Tyson. Verder niets dan stampende, tot de essentie gestripte punk waarbij de bassist al eens over de toog wandelde en Ellis languit op zijn rug voor het podium gitaar ging spelen. Gelukkig voor hem, met die witte overall, waren de gekende bierdouches dit keer achterwege gebleven.
Na een groot halfuur was de storm al gaan liggen, waarna de groep toch nog terugkwam en een cover aankondigde van een groep uit New York die wel lange nummers schreef. Dat bleek dan "Chainsaw" van de Ramones te zijn, niet echt een verrassing maar altijd mooi meegenomen.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Serre Music Fest 2025 - Fijne muziek in een ongedwongen charme
Serre Music Fest 2025
Sylma Serres
Lievegem
2025-04-11
Filip Van der Linden
Het Serre Music Fest in Lievegem was op 11 april aan zijn tweede editie toe onder die naam. Next! en Face Your Fears gebruikten het serrecomplex - waar ze ook hun repetitiehok hebben - eerder ook al als concertplek, dus zowel voor heel wat aanwezigen was dit bekend terrein. De opkomst voor dit gratis festivalletje met vijf bands was goed voor een gezellige drukte. Het moet ook niet de ambitie zijn om dit nog veel groter te laten worden. Dan zou de charme ervan verloren gaan.
Op het eerste zicht lijkt een serre – inzake akoestiek, met al die weerkaatsende oppervlakte – niet de beste plek voor een festivalletje, maar met wat creativiteit lukt het wel. Het is zo’n festivalletje geboren uit de noodzaak van bands om wat vaker aan spelen toe te komen en het juiste publiek te vinden.
De vijf bands van deze editie zitten net als die van de vorige editie allemaal een beetje in de hoek van wave, synthwave, postpunk en punk. Het is bovendien gratis, het bier wordt verkocht aan prijzen van voor de inflatie en er zit heel wat improviseren en oldschool DIY-ethiek in de aankleding van de ruimte, zoals in de hoogdagen van de punk.
De PA en de boxen leken beperkt in mogelijkheden, maar deden perfect waarvoor ze ingezet werden. De belichting mocht misschien toch iets meer zijn.
Drie bands speelden op hetzelfde drumstel en twee bands hadden drumcomputers/loops, dat scheelt een pak in de tijd voor het op- en afbouwen van het podium en zo krijg je toch netjes vijf bands op één avond.
Face Your Fears opende het rijtje. Deze postpunkband werd recent uitgebreid met toetseniste Sabien, maar zij speelde in Lievegem één van haar laatste concerten met Face Your Fears. Jammer, want ze voegt mooie zaken toe aan het geluid van de band. En een vaste bezetting zou de band vooruit moeten helpen met het creëren van meer eigen nummers, een topic dat deze band nu echt wel hoger op de prioriteitenlijst mag zetten.
Op het Serre Music Fest brengt Face Your Fears alle tracks van hun titelloze EP van eind vorig jaar, met sterke versies van “Hide” en “Higher”, aangevuld met een reeks leuke covers van onder meer Echo & The Bunnymen en Kraftwerk. Alle covers zijn oorspronkelijk met mannelijke zang en ze blijven tekstueel overeind met de vrouwelijke zang van Corina. Bij een cover van de Sisters of Mercy, “Caucasian Walk” van de Virgin Prunes en op het eigen nummer “Hunger” werd er al wat gedanst op de eerste rijen. Het mooiste moment was misschien toch de innemende versie van “Winning” van The Sound, een klassieker die ook bij Red Zebra land in de setlist zat.
The Holy Hour / Killing Moon / Hide / The Model / Dreams Never End / Premonition / Lucretia My Reflection / Higher / Hunger / Red Light / Winning / Caucasian Walk / Sense of Purpose
Het leuke van deze editie van het Serre Music Fest is de letterlijke verbondenheid van de bands. Van vier van de vijf bandleden van de eerste band op het podium zat er telkens één in één van de andere bands op het podium. Drift deelt zijn gitarist met Face Your Fears en met twee performances net na elkaar had die soms wat moeite bij het ‘omschakelen’. Het voordeel is dat Drift voor een deel drijft op chaos. Als er dan iets misloopt met de loops en riffs wordt dat gewoon deel van de performance.
Drift is een bijzonder duo. Zangeres Tine is een heel extraverte woordkunstenaar. Ze maakt Nederlandstalige nummers met humor, sarcasme en absurditeit. Daarmee komt ze in de buurt van Arbeid Adelt!, Hugo Matthijsen, Kamagurka en Aroma di Amore of recenter Kaat Van Stralen of Maria Iskariot. In bandconcept lijken ze bij Drift bovendien wat op NEL & JP, maar in de theatrale performance en in het entertainen is Tine dan eerder de evenknie van een Peter Slabbynck (het opzetten van verschillende mutsen, de megafoon).
Drift heeft nog geen fysieke of zelfs digitale releases uit, maar er is wel een eerste clip op Youtube. De setlist in Lievegem omvatte onder meer een cover van De Brassers (vroeger deden al eens iets van Aroma di Amore) en eigen werk, met soms dezelfde muzikale progressie als “California über Alles” van Dead Kennedys, “Housewive” van Daan of iets van Portishead. Afsluiten deed Drift met “Rode Wijn”, een nummer dat in de lyrics wijn drinken aanprijst als de ultieme oplossing voor elke grote of kleine huishoudelijke taak van de huisvrouw, en zo een nieuwe betekenis geeft aan het begrip ‘huiswijn’. Wij kunnen vooral niet wachten op een fysieke release.
Intro / Drift / Koken met Kerosine / En Toen Was Er Niets Meer / Swipe Me / Dromendaris / Bedbeest / Rode Wijn
Silent Presence is het project van Corina (ook van Face Your Fears) en Wim (Sygo Cries, In Search for Embers, The Other Intern, …). Als twee muzikanten onder hetzelfde dak wonen, moet er wel ooit eens een gezamenlijk muzikaal project van komen. Ze spelen pas sinds dit jaar live. Een deel staat op tape, de bas en de vocals zijn live.
“Tell Me” was begin 2024 de eerste, digitale single van het duo en dat was meteen een schot in de roos. De volgende singles waren “New Ground” en – dit jaar – “Cleanse The Soul”. Dit is ook alweer niet de meest productieve band in het uitbrengen van nieuw materiaal, maar wat ze uitbrengen is dan wel telkens top. “Tell Me” heeft iets bezwerends, vooral door het bijna smekende van de herhaling in het refrein. “Electric Heartbeat” is een nieuw eigen nummer dat het duo binnenkort wil gaan opnemen in de studio. Aanvullen deed Silent Presence met opvallende covers van PJ Harvey en The Sands. Een leuke, korte set die enthousiast werd onthaald door het publiek.
New Ground / Cleanse The Soul / April & June / Good Fortune / Tell Me / Electric Heartbeat
DPLB was als stevige rockband een beetje de vreemde eend in de bijt op Serre Fest, maar daar pasten ze een mouw aan met twee goedgemikte covers van The Cure en Tubeway Army. Mocht u een betekenis zoeken in de bandnaam, dat zijn de beginletters van de voornamen van de bandleden. Met de D van Dirk, ook drummer bij Face Your Fears. Een deel van het publiek was speciaal voor deze band naar de serre afgezakt en dat merkte je wel in de reacties voor het podium. Het eigen werk van DPLB is prima, met de hardst blinkende parels op het einde van de set. Ook van deze band is er nog geen fysieke release. Wie ze wil horen, moet naar hun concerten komen.
Once Again / Love Song / Are Friends Electric / Mirror Man / I’ll Be There / High Heels / Primary / Disconnected / Cool Down / Don’t Be Restless / No Return
Next! ontstond enkele jaren geleden vanuit de new wave-covergroep Midlife die werd opgericht door bassiste Sonja (ook bij Face Your Fears). Met de komst van zangeres Saskia werd het Next! en verschoof de stijl meer naar de punkrock. “Who Cares (We Gonna Die Anyway)” was eind vorig jaar hun eerste officieel uitgebrachte single, maar ook hun demotape werd op deze site reeds goed onthaald. Hun debuutalbum vind je al op Spotify, maar voor de release op vinyl willen ze daar de nog op te nemen cover “The Modern Dance” van de Definitivos aan toevoegen en het nieuwe nummer “We Know How To Fuck Things Up”. Dat was die avond zowat het meest passende anthem voor Next!.
Een deel van de kracht van deze band zit ‘m in saxofonist Lieven. Maar van bij de start van het concert blokkeert zijn instrument en het duurt wel vijf nummers voor hij er opnieuw een deftig geluid uit kan persen. Ook een goede manier om zaken ‘up te fucken’: net nu de laatste opnames voor de vinyl er aan komen en deze band op een goede golf aan het surfen is, stapt de sympathieke drummer Jo op. Met haar eigen drumstijl is zij nochtans een belangrijk element in de sound van deze band.
Next! bracht een knappe set op Serre Music Fest. Zangeres Saskia opende solo en a capella met een cover van Dog Faced Hermans. Gedurfd en authentiek, maar ook een publiek dat er voor open stond. We hoorden voorts puike versies van “Abuse in Paradise”, “Freak!” en “24 Problems”. Aan het nieuwe nummer “We Know How To Fuck Things Up” is misschien nog wat werk, maar dit wordt vast een knaller als “Who Cares”.
The Rain it Raineth/ Nude As The News / Greedy / Abuse in Paradise / Basic / Moodswings / Freak ! / 24 Problems / War / Identity / Modern Dance / We Know How To Fuck Things Up / Who Cares
Dit was een mooie editie van het Serre Music Fest. Gemoedelijk en met een publiek dat met respect naar de muziek luisterde. Op naar de volgende editie. Wie niet zo lang kan wachten, kan twee van deze bands (Next! en DPLB) zien op vrijdag 11 juli op Rockvlucht (samen met Joey’s Unwanted Tattoo en The Dirty Scums).
Organisatie: Christophe (Serre Music Fest)
Nederlands 
Français 
