Broken Bells – hier staat niet zomaar een bandje , nee Broken Bells brengt twee werelden samen … de wereld van James Mercer van de sterk onderschatte melancholische, dromerige Amerikaanse indieband The Shins én multi-instrumentalist en groots producer Brian Burton aka Danger Mouse, geluidsbepalend instrumentalist van o.m. Gnarls Barkley en van het productiewerk met Beck – Gorillaz - The Good, The Bad & The Queen - The Black Keys - MF Doom en Cee-Lo Green.
Al die invloeden zijn eigenlijk wel deels te horen in de hartverwarmende sound van de twee , die op hun tour worden bijgestaan door een drummer en gitarist . Hun ‘kamer/bedroom’ elektronica verraadt Giorgi Moroder , New Order in de sound, Damon Albarn in stem en raar maar waar ook ergens borrelt Godley & Creme op in de naturelle houding en opstelling. Referenties btw die meer dan de moeite waard zijn!

Hun sound en live gig kreeg elan door de visuals die net als de platenhoes in een halve cirkel te zien zijn . Op het podium nog wat futuristisch materieel en tuig , die ons wat doet denken aan de V-serie op tv. Verder wensen ze ons onder te dompelen in een muzikale leefwereld , die eerder nostalgisch aandoet . En een webcammetje op z’n Flaming Lips , die het publiek wat nauwer wenst te betrekken.
De songs van de twee platen ‘After the disco’ en het titelloos debuut , waar vier jaar tussen zat, kregen een diepere , extraverte groove door de elektronica, de drums , de basstunes en de gitaarriedels of ze nu elektrisch of akoestisch waren . Ohja, om bij Broken Bells te mogen spelen, moet je nog menig instrument kunnen bespelen en beheersen .
De twee protagonisten met hun aanvullende leden, wisten een technisch perfect  staaltje te verwezenlijken . Alles zat mooi op zijn plaats , sound en visuals , kleurschakeringen , wat het concert uitermate boeiend maakte .
“Perfect world” was de ideale geleider van die broeierige , sfeervolle  indietronica, gedragen door die  zalvende , dromerige , indringende zang. De respons was er meteen toen het mooie, subtiele “The ghost inside” werd ingezet. De forsere tunes  gaven dat iets extra’s. En op die manier laveerden we op gemoedelijke wijze door het concert , met o.m  het oudere “Mogril heart”, dat prikkelde door de variaties , “The mall & misery”, gekenmerkt van een weemoedig laagje en een electrorockende groove, die het nauwst aan het oude New Order beantwoordde , de electrowave van “Vaporize” of die sterke popsingle “holding on for life”. Tja , al die kleine melodieuze wendingen, die het kwartet bracht  , maakte het hoogst interessant.
Danger Mouse was diegene die het sterkst geconcentreerd was op z’n instrument en het geluid, terwijl de anderen onder Mercer alvast meer enthousiasme uitstraalden .
Een prachtig samenspel noteerden we , dat verder in nummers te horen was als het snedige “Meyrin field” ; het avontuurlijke “Sailing to nowhere” ,  de sprookjespop van “Changing lights” of “Leave it alone” en het directe “Medicine” . Elke song valt op door die fascinerende sound en die finesse aanpak . De puntige “The high road” en “October” , met een knipoog naar Mark Linkous, die ze in het hart dragen, besloten de set.
Toen de twee Danger Mouse – Mercer in de bis eens alleen on stage stonden met het nummer “Citizen”, kwam de link van het solowerk van Albarn naar boven.

Broken Bells zorgde voor een verrassend evenwichtig, overtuigend concert , die een reeks lekker wegdromende , rustig voortkabbelende en vrolijke kamer/indietronica met  prachtsfeerlichtjes omvatte.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Temples is de zoveelste opkomende naam in de nieuwe lichting psychedelische retro rockbandjes. De heren springen er wel degelijk bovenuit omdat ze niet alleen aan een retro sound gewerkt hebben, maar daarbij niet vergeten zijn er een portie sterke en prompte songs aan toe te voegen die met beide voeten stevig in het heden staan. Bij een verwant groepje als Tame Impala raakt de song wel eens zoek in een poel van retro geluiden, iets waar men zich bij Temples niet heeft aan laten vangen.
Temples brouwt overwegend opgewekte songs met hitpotentie, maar ook met klauwen. Verantwoordelijk hiervoor is vocalist/gitarist en bovendien ook nog eens producer James Bagshaw, een frontman die, totaal in de geest van zijn muziek, voorzien is van een imposante haardos waar een kloeke kerkuil zijn hele huishouden in kwijt zou kunnen. Al snel is duidelijk dat Bagshaw de drijvende kracht is achter Temples, de songschrijver die de lijnen uitzet en zijn overigens helder spelende bandleden vooruit stuurt.

De indrukwekkende debuutplaat ‘Sun Structures’ die in februari is verschenen, is de reden waarom de Orangerie zo goed als volgelopen is. De plaat wordt hier met klasse, frisheid en een geweldige flow aan het Belgische publiek voorgesteld. De sound en songs lijken te zijn ontstaan aan de zonnige Californische westkust, waar bijvoorbeeld ook gasten als The Allah La’s hun voelsprieten hebben uitgezet, maar Temples hebben er een typische Britse vibe aan toegevoegd, en dat houdt het spannend.
De frisse retro gitaartjes laten zich nog voorzichtig gelden in openers “Colours To Life” en “Prisms”, maar met de broeiende en dreigende hoogtepunten “Sun Structures” en “A Question isn’t answered” wordt er al meteen met scherp geschoten, Temples is hier op dreef als een zonnige versie van The Black Angels die ontdaan zijn van al hun demonen.
Een onbevangen orgeltje is mee bepalend voor de verfrissende sound, in het levendige “Mesmerise” en het kloeke b-kantje “Ankh” is dat dingetje zo nadrukkelijk aanwezig dat we er spontaan vrolijk van worden.
Om het niet te luchtig te houden, haalt James Bagshaw geregeld nog het nodige venijn uit zijn gitaar en zo geeft hij een  bezwerende tint aan een bruisend “Sand Dance”, wat helaas ook al het einde inluidt van dit voortreffelijke concertje. Na amper een uur zet Temples er een punt achter met als ultieme bis de montere klepper “Shelter Song” , een hit als je ’t ons vraagt.

De hype is nog maar eens gerechtvaardigd, Temples is een bruisend retro bandje met kilo’s potentieel, bedrijvige songs en een uiterst kwieke live sound.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temples-31-03-2014/

Organisatie: Botanique, Brussel

De Schotse naar Londen uitgeweken Alex Hepburn heeft nog maar 1 plaat uit, ‘Together alone’ en de Bota Orangerie bleek al uitverkocht. De single “Under” , middenin de set te horen, is alvast een mooi prijskaartje voor haar sfeervolle , broeierige soulpop , gedrenkt in 70s retro, dampende funk en bluesy tunes. De diepere grooves van de instrumenten en specifiek ook de toetsen dringen zich op in de nummers , die worden gedragen door haar sterke, doorleefde emotioneel indringende stem .

Vrouwelijke soulartiesten flitsten ons door het hoofd, en vooral Neneh Cherry werd hier op handen gedragen in de cover “Woman” . We kregen een afwisselende set te horen van Hepburn en haar enthousiasmerende band , mooi uitgewerkt materiaal en een reeks sober gehouden nummers. Ze was onder de indruk van het warme onthaal , wat de onwennigheid en nervositeit opving .
In uitgesteld relais kwam ze vanavond dus, gezien in november het optreden last instant werd gecanceld . “Keep talking” , “Bang bang into bad girl” en “Get heavy” dompelden ons meteen onder in die hartverwarmende  sfeer; hier werd al duidelijk dat zij op een affiche als Couleur Café of Esperanzah! zeker niet zou misstaan . De daaropvolgende “Broken record” en “Reckless” en iets verderop het sfeervolle “Please , help me” koesteren een semi-akoestisch kantje en raken door dat intiem, broos, kwetsbaar randje wat we in haar materiaal vinden .
Het tempo krikt omhoog met het opbouwende “Angelina” en “Miss misery” , die opvallend ademruimte laten aan de instrumenten en de handclaps van het publiek; extravert klonken “Yeah yeah yeah” en “Look what you’ve done“ waarbij de backing vocalisten een prominente rol toebedeeld kregen.

In een mum van tijd was het concert voorbij …Een gevoelig “Pain is” zette de bis in, spaarzaam begeleid van akoestische gitaargetokkel , fingertics en haar warme stem. Een snedige aanpak hadden we op het afsluitende retrogetinte “Big boys” , gekenmerkt van een funkende groove en 70s Hammond.
Alex Hepburn zorgde voor de eerste echte lentekriebels na deze winterperiode …Ideaal nu met het zomeruur die z’n intrede deed …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alex-hepburn-30-03-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel

De Française met Brussel als thuisbasis Scarlett O’Hanna (Anna Muchinn) kwam al eerder aandraven met lieflijk materiaal , dat baadt in minimalisme, soberheid en romantiek, geleest op piano/synths/gitaar en haar indringende emotievolle stem , die er kleur aan geeft.
De nieuwe plaat borduurt zeer zeker verder in die indiefolk , maar sommige nummers zijn voller door de gitaarpartijen, keys en hebben een intens broeierige spanning, “Dramamine”, “I won’t dive in” en “The jacket” .
Een kwetsbare aanpak ervaren we dan bij “One by one”, “It’s a boy” en “Nothing true dies away”. Minder experimentjes of met weerhaken , behalve dan de instrumentale opener, “Peter & Cathy were junkies” , overspoeld van effects.
Scarlett O’Hanna haar songs blijven gekenmerkt van een ontwapend mooie inhoud!