![PIAS [NITES] 2014 – Pias Nite Two – Beloftevolle en ervaren bands](/media/k2/items/cache/ac2c2685d4cc11cb7feef344d2661a33_S.jpg?t=20140319_131201)
PIAS [NITES] 2014 – Pias Nite Two – Beloftevolle en ervaren bands
Pias Nites 2014
Tour & Taxis
Brussel
2014-03-15
Filip Saffer, Pieter Vandoorne en Jelle Berden
Play It Again Sam, beter bekend als [PIAS], de welbekende internationale platenboer vierde afgelopen weekend zijn jaarlijkse hoogmis in de gebouwen van Tour & Taxis te Brussel. Als vertegenwoordiger van de goede smaak hoeft [PIAS] weinig introductie. Het label is als een tweede thuis voor inventieve, originele en avontuurlijke muziek. De [PIAS] Nites zijn dus dé uitgelezen manier om hun gevestigde waarden en nieuw talent op de best mogelijk manier in de verf te zetten. Vrijdag stond in het teken van de elektronische muziek, zaterdag werd er plaats gemaakt voor beloftevolle en ervaren bands uit de eigen rangen.
Het voelde als een briesje om binnen te waaien in de prachtige ruimtes van Tour & Taxis. Een lekkere akoestiek loopt er wel al gauw verloren. Iets waar Melanie De Biasio volop van kon meespreken. Na haar vorig jaar verschenen, sterk gehypte, plaat zag ik haar afgelopen zomer al eens twijfelen en weifelen op het Esperanzah podium. Ook daar kon ze het publiek niet meesleuren in haar jazzy, dreamy universum. In de kille leegte van Tour & Taxis bleek de jonge Waalse daar nog meer last van te hebben. De kracht en emotie van op haar album ‘No Deal’ waren werkelijk nergens terug te vinden.
Milky Chance, wereldbekend dankzij hun hitje 'Stolen Dance', was de wat vreemde eend in de bijt op zaterdag. Verder dan hun hitdeuntje zijn de jonge Duitsers blijkbaar nog niet geraakt. Elke song klonk als een goedkoop doorslagje van hun radiohit. Ook de jongens zelf leken niet echt overtuigd, een mening die ook het publiek duidelijk deelde.
Ook Girls in Hawaii, onze indie van eigen bodem, had jammer genoeg weinig wind in de zeilen. De hula hoops vielen geregeld op de vloer en de rieten rokjes leken wel van bamboe gemaakt. Onder de vleugels van de neo-psychedelische muziek miste het de nodige explosiviteit. Het “Misses” die gelaagdheid. “Not Dead”? Het raakt niet waar het raken kan. Ze lijken wel verdwaald te zijn in “The Fog”. Het eindigde met allemaal te weinig “Flavor”. Geen rep en geen roer.
En dat is nu net wat we wel terugvonden bij John Grant! Karakter, présence, songs die menig vrouw even de beentjes doen knijpen, synths die diep willen trillen. Kortom, een poëtische zeevaarder met een verhaal! Ga dat zien! “Black Belt” gaf kribbels en “GMF” voelde imposant. Uitstekende plaat trouwens die vorig jaar verschenen 'Pale Green Ghosts'!
En het leek wel of dEUS was komen meeluisteren want we hebben rustig de tijd gekregen om mee af te ronden in wat een heuse performance was. God had er zin in en ging dwars door hun indrukwekkende repertoire heen. Wat nog relatief rustig begon ontplofte finaal bij “Instant Street”. Wat volgden waren onder andere het immer mooie “Nothing Really Ends”, de onderdrukte woede van “Roses” en het ontkurken van de “Suds & Soda”. What else! De band is gewoonweg een stukje ouder geworden, meer gerijpt, net zoals “The Architect”, en net als wijzelf!
Het publiek ging niet uitbundig springen en gek doen. Het leek wel VZW Perte Totale, de vermoeiende beats van Day 1 had duidelijk hun sporen nagelaten. Niet helemaal geslaagd dus ons rapport. PIAS [NITES] mag terug naar de puzzeltafel, het recept staat duidelijk nog niet op punt!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pias-nites-2014/
Organisatie: Pias
We hebben het met en voor de Kuti’s. En als zo’n Afrikaanse grootheid de Gentse Vooruit aandoet, dan moéten we erbij zijn. Maar dat we niet open-mondgewijs onze idolen aanbidden bewijst volgende statement: Seun Kuti bracht ons niet in vervoering. Slik.
Ooit waren we zelf in Nigeria en konden we bijna (nee, het is waar, ‘bijna’ telt niet) Femi Kuti in levende lijve aan het werk zien. Femi is de oudere broer van Seun (Oluseun Anikulapo) en vooral de zoon van Fela Kuti, dé grondlegger van afrobeat met een politieke/sociale boodschap en altijd geruggesteund door zijn even legendarische groep Egypt 80. Femi en Seun zijn de enigen die uit het Kutinest die de muzikale noten meegraaiden. En meer nog, toen papa Fela stierf, nam Seun – die al af en toe een nootje meezong op het podium – als amper veertienjarige de rol als leadzanger van zijn pater familias over.
Misschien waren onze verwachtingen door die mythische voorgeschiedenis té groot die vrijdagavond in Gent. Want Seun speelt nog altijd met de oude knarren van Egypt 80. En toch, we stonden open, want de jongste Kuti geniet een serieuze livereputatie en zijn muziek – echt een voortzetting van papa’s repertoire - steekt sowieso aan.
En nog een bewijs dat we openminded naar Gent afgezakt waren: de in laatste instantie aangevoerde support act beviel ons écht. Shakara United is een tien uitsluitend blanke koppen tellende Belgische band maar wat ze brengen is verrassend zwarte funk. Ze hebben net hun eerste plaat uit waaruit een in het begin halfvolle zaal een klein uurtje ‘Kuti’-muziek geserveerd kregen. Het smaakte naar meer. Naar nog beter ook, want authentiek.
Egypt 80 werd door de toetsenist één voor één on stage geroepen. Dat zal zowat de meest intensieve beweging geweest zijn die de ouderen van de originele band die avond deden, want in tegenstelling tot de vrouwelijke ass vibrating and shaking backing vocals ‘stonden’ de artiesten er vooral bij. Maar ook dat is verre van een bezwaar om een vervoerend concert te brengen.
De 14 muzikanten zetten in en pas na het eerste nummer kwam Seun himself met een sax in de hand on stage gewandeld. Opgewekt, in vorm, met goesting. Het beloofde. Maar het bleef vooral steken in zwoegen, hard werken, zwaar opbouwend vaak, maar naar ons gevoel met te veel kabbelmomenten.
En wellicht speelde ook de minder geslaagde geluidsverdeling in de zaal een bepalende rol daarin. Het zat zelden écht goed, Seun was op verschillende plaatsen niet goed te begrijpen. Dat zijn boodschap (“Africa, protect our children”) daardoor wat verloren ging, tot daar aan toe, maar het primaire van de muzikale passie bleef ook hangen aan de balkons.
Jammer, want er zaten wel knappe momenten in en in se had de 15 man op het podiumervaring en knowhow genoeg om de Vooruit even in het donkere Nigeria te droppen. Niet dus en dat vonden we zelf echt spijtig. We waren immers graag nog eens in Nigeria geweest, maar Seun had het thuis gelaten.
Playlist 1. Ohun Aiye 2. VIP 3. African Airways 4. IMF 5. Black Woman 6. Africa Smoke 7. Higher Consciousness 8. Kalakuta Boy 9. You can run
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seun-kuti-14-03-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
Lavvi Ebbel , Flesh & Fell
4AD
Diksmuide
Al wie zin had in een rondje Belpop nostalgie moest afgelopen vrijdagavond afzakken naar de ruimdenkende 4AD club voor een unieke dubbelaffiche. Met Lavvi Ebbel en Flesh & Fell deelden twee ronkende namen uit de vaderlandse muziekgeschiedenis medio de jaren ‘80 het podium in Diksmuide, met als ultieme opdracht te bewijzen dat nostalgie geen moeilijk woord is voor oubollig.
Van het oorspronkelijke duo Pierre Goudesone en Cathérine Vanhoucke dat Flesh & Fell eerst in heimat Oostende en vervolgens vanuit Brussel op de muzikale kaart zette blijft anno 2014 enkel de mannelijke helft over. In de nieuwe zangeres Laurence Castelain en gitarist Laurent Stelleman heeft Goudesone intussen twee nieuwe muzikale trawanten gevonden om new wave festivals en muziekclubs mee af te schuimen.
Het muzikale handelsmerk van Flesh & Fell is en blijft geschoeid op een combinatie van donkere electro en ijle gothrock, een formule die aanvankelijk met de openers “Tipsy” en “Something In Between” amper boven de middelmaat uit stak en wat ons betreft wat verkeerdelijk knipoogde naar Vive La Fête. Toen Goudesone tijdens “LSD” een hippe trancebeat uit zijn beatbox opdiepte en Castelain hard haar best deed om een ‘femme fataleke’ neer te zetten waren we plots wel bij de les. Dit klonk als The Knife zonder stemvervorming maar met ballen, meteen een bewijs dat de intussen rotervaren producer Goudesone zich wel bewust lijkt van wat de hedendaagse acts in zijn actieradius allemaal uitvreten. Het kon ook echt traag met het naar chanson neigende “Suicide Hero”, waar Castelain de beste personificaties van Siouxsie Sioux en Jo Lemaire naar boven haalde.
Naast nummers uit hun pas vorig jaar (!) verschenen titelloze debuut zijn er drie songs uit de 80ies waar Flesh & Fell live niet omheen kan. Met de pittige electronic body music van “Hunger” en “The Wind” heeft de groep destijds zonder het goed en wel te beseffen een embryonale versie van new beat ingeblikt, met dat verschil dat die singles toen voor geen meter verkochten. Het bijna-radiohitje “Emma”, een fraaie industrial remake van de Hot Chocolate tearjerker, heeft intussen toch eerherstel gekregen op de ‘Belpop 1986’ compilatie en werd ietwat voorspelbaar tot op het eind van de set opgespaard.
Ondanks het feit dat vele van hun songs erg verankerd zitten in de 80ies bleef Flesh & Fell v2.0 stevig overeind, en kan de band wellicht nog wel een paar jaartjes verder aan de bak in het revival en rewind circuit.
Een feest was de set van Flesh & Fell niet, maar dat hoefde ook niet wanneer je als opwarmer dient voor een prettig gestoorde partyband als Lavvi Ebbel. Tussen 1977 en 1983 groeide deze tienkoppige bende uit Aalst met steeds groter succes uit tot één van de meest originele en spraakmakende new wave bands te lande, met als kers op de taart een plaats op de affiche van het Seaside festival editie ’82 aan de zijde van o.a. The Sound en Simple Minds.
Na 30 jaar freewheelen op een hectisch parcours als acteur, journalist, politicus, reportagemaker en docent riep de welbespraakte frontman Luckas Vander Taelen vorig jaar zijn voormalige troepen terug bijeen voor een nieuw offensief langs Vlaamse culturele centra en clubs. Nog voor er één noot uit de speakers knalde was het overduidelijk dat de flamboyante zanger/entertainer en zijn zeven metgezellen er verschrikkelijk veel goesting in hadden. ‘Eigenzinnig’ en ‘tegendraads’ waren drie decennia terug al adjectieven die Lavvi Ebbel als gegoten zaten, en dat blijft zo anno 2014. Tegen alle ongeschreven regels van elke setlist in gooide de groep reeds vanaf het eerste nummer al haar troeven op tafel met hun all-time classic “Victoria”. De temperatuur in de aardig gevulde maar verre van uitverkochte 4AD ging prompt een pak sneller dan voorzien de hoogte in. Stilstaan was dan ook geen optie toen bleek dat de kenmerkende cocktail van een strakke funkbeat, averechtse gitaren, een goedkoop orgeltje en een roodgloeiende eenmansblazerssectie na al die jaren nog geen nood heeft aan welke smaakversterkers dan ook.
Doorheen de set zou het trouwens steeds duidelijker worden dat de lichtontvlambare potpourri van punkfunk, ska en new wave moeiteloos aansluiting vindt bij een pak bands die nog niet zo gek lang geleden als ‘the next big thing’ werden bestempeld: LCD Soundsystem of The Rapture anyone? Meer gedateerd zijn wellicht een paar van de ideologieën die Lavvi Ebbel ooit in songs hebben gegoten. Grappig genoeg lijkt de immer gevatte Vander Taelen de eerste om dat toe te geven door welgemikte oneliners kwistig in het rond te strooien. Als inleiding voor het slepende “No Place To Go”, het eerste serieuze visitekaartje dat de groep in ’80 afleverde voor de intussen legendarische Belpop verzamelaar ‘Get Sprouts’, herinnert hij het publiek ludiek aan de tijd dat banken als BNP Paribas (in die tijd vermomd als de ASLK) nog platen uitbrachten. Als inspiratiebron voor dat nummer ging de groep toen overigens muzikaal te rade bij de al even politiek incorrecte Gang Of Four. Het kon veteraan en multi-instrumentalist Kloot Per W als vervanger van wijlen Francis Gheys wellicht allemaal worst wezen; de ‘keizer van Tervuren’ toverde met sprekend gemak een gortdroge baslijn tevoorschijn alsof hij die ter plaatse zelf had uitgevonden.
Lavvi Ebbel mag dan wel zijn opgegroeid in jaren van sociale onrust, toch werd het leven doorgaans door een roze bril bekeken. Tijdens uptempo songs als “Out Of The Blue”, “On The Telephone”, “Desire” en “Stand Up And Fight” leunde de groep dicht aan bij de party vibe van The B-52’s, inclusief de bijhorende spastische danspasjes en Mr. Bean-achtige mimiek van Vander Taelen. Weinig democratisch verkozen parlementsleden zouden er mee wegkomen, maar slotnummer “Give Me A Gun” klonk in Diksmuide warempel even naïef en oprecht als de versie die 32 jaar geleden op de nietsvermoedende jeugd werd losgelaten.
Het feestje was toen eigenlijk al compleet, en tijdens de encores leek niemand uit het publiek dan ook bezwaar te hebben tegen een reprise van “Victoria” en de punky reggae van “U And Me”. Een overtuigender bewijs van het feit dat Lavvi Ebbel een paar tijdloze nummers op haar geweten heeft die je nooit beu wordt kunnen we momenteel echt niet verzinnen.
En wat de toekomst van deze dolle bende vijftigplussers betreft zien we echt geen reden waarom Luckas Vander Taelen zijn groen pluche parlementszetel niet stante pede zou inruilen voor een tweede jeugd op de planken. Het mensdom zou er even wel bij varen.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De befaamde muziekmetropool Tourcoing heeft weer een toppertje weten te strikken om deze avond in de Grand Mix te spelen. Niemand minder dan The Notwist komt langs. Deze Duitse grootmeesters in indie-rock-tronica staan er nog altijd en met een nieuwe cd onder de arm hopen ze de Franse en Belgische harten te stelen. The Notwist is altijd blijven in de marge opereren. Geen grote radiohits, geen noemenswaardige airplay,... Toch zit de Grand Mix afgeladen vol voor deze charmante muzikanten.
Met een nieuwe cd onder de arm had ik verwacht dat er heel wat nieuwe nummers gingen gebracht worden. Op die nieuwe cd neemt de elektronica iets meer de bovenhand op de indie-rock. Daar waar het vroeger andersom was. Ik heb liever het oude werk (maar dat is persoonlijke smaak). Daarin worden de verhoudingen perfect behouden. Notwist is echter niet van plan om enkel maar het nieuw materiaal te spelen. We krijgen een hele lading oude nummers. Tussen al dat oude geweld houden de nieuwe nummers opvallend goed stand. Vooral “Run run run” en “Gravity” doen het zeer goed. Notwist typeert zich door hun perfecte verwevenheid tussen de elektronica en de indie. Op plaat slagen ze daar wonderwel in, maar live wordt het alleen naar beter. De set wordt perfect opgebouwd, net de langere (iets bombastische) songs achteraan. Als laatste nummer krijgen we dus “Gravity” te horen. Dan weet je al dat het goed eindigt.
Bij de bisnummers worden nog eens alle registers open getrokken. Een ware medley om de eerste bisronde mee af te sluiten met o.a. “One with the freaks”, “Pick up the Phone” en “Consequences”. En zo worden we al dansen de nacht ingestuurd. Om toch nog even te bedaren krijgen we nog het toepasselijke “Gone gone gone” voorgeschoteld. En nu terug naar huis.
The Notwist is Duits vakmanschap van de bovenste plank. En alhoewel ze er niet als typische rockers uitzien, laten ze het ons wel horen en voelen. En dat is uiteindelijk waar het om gaat.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Dat David Lynch sinds de uitgave van ‘Inland Empire’(2006) geen cinematografische hoogstandjes meer de wereld heeft ingestuurd, is voor vele liefhebbers van het genre al een even grote teleurstelling als de uitgave van de verschillende full albums van de laatste jaren. Zowel bij ‘Crazy Clown Time’ (2011 – Sunday Best Recordings) als bij ‘The Big Dream’ (2013 – Sunday Best Recordings) werden de hoge verwachtingen nooit ingelost. Het hoge niveau van zijn muzikale collaboratie met Angelo Badalamenti (Fire Walks With Me Soundtrack) werd nooit meer geëvenaard. Ook ‘This Train’, een productie in samenwerking met zangeres Chrysta Bell, is geen absolute hoogvlieger, rekening houdende met het feit dat het inblikken van dit album tien jaar in beslag nam. Toch moet wel worden gezegd dat miss Bell haar rol in het geheel meer dan voortreffelijk vertolkt. De jongedame zet een uitstekende prestatie neer. Ze is vurig en bulkt van zangtalent, maar het project ‘David Lynch presents Chrysta Bell’ is zeker niet hot.
Democrazy kreeg vrijdag de Balzaal van de Vooruit amper halfvol. Geen verrassing, zo blijkt. Tijdens haar tour worden ook andere organisatoren geconfronteerd met een geringe belangstelling. De roodharige furie geeft toch op geen enkel ogenblik de indruk dat dit feit haar in de weg staat om zelf te schitteren in het rolletje dat ze in Lynch’s duistere fantasiewereld speelt. Chrysta’s verschijning is ronduit adembenemend. Alles wat rond haar gebeurt lijkt nog meer op de achtergrond te verdwijnen vanaf het ogenblik dat ze die goddelijke stem gebruikt. Zonder enige moeite neemt ze ons met een onmogelijk te weerstane verleiding mee naar dat troebel Lynchiaanse universum. Na het bijzonder geile nummer ‘Friday Night Fly’ trekt Chrysta Bell haar jasje uit en komt de femme fatale in haar nog uitdrukkelijker op de voorgrond. “You are making me hot” zei ze op een ondeugend speelse manier … Ja, we geven allemaal toe dat ze ons in haar macht heeft. Haar charisma gecombineerd met een onnoemelijk krachtige en nauwkeurige stem brengt haar ertoe het publiek netjes in een houdgreep te nemen. Die greep is op zijn stevigst bij “Do You Love Me” en het bloedgeile “Swing With Me”. Voor het eerst vanavond krijgen we een lekker rauwe sound dat we vanavond net iets te weinig hebben gehoord.
Deze avond was zeker niet uitzonderlijk en onvergetelijk. Chrysta Bell zelf mag gezien haar talent en overtuiging terecht met de eer gaan lopen. Deze vrouw heeft het in zich om een mooie carrière uit te bouwen. Misschien moet ze maar eens vanonder Lynch zijn vleugels komen en zelf haar weg uitgaan. Eén ding is zeker: dit project kent eerder vroeg dan laat een einde.
Organisatie: Democrazy, Gent
Seun Kuti & Egypt 80 - Afrobeat met een boodschap
Een goed gevulde Aéronef mocht één van de zonen van de legendarische Fela Kuti ontvangen, dé of één van de grondleggers van de afrobeat, net zo goed van de Fela-sound. Ritme met een boodschap. Eén van die artiesten die de wereld in het Westen heeft geïntroduceerd. Seun Kuti en zijn Egypt 80 zal altijd wel door het leven moeten gaan als zoon van, maar dat liet hij zich zeker niet aan het hart komen.
Rasta’s, zwarten die al of niet een bijzonder gevoel hebben bij Kuti zoon of vader, een hoop wat alternatief volk en toch vooral een hoop gewone muziekliefhebbers vormden het publiek. Zo’n concert is wel eerder een uitgesponnen feestje, en ook kan je niet echt van nummers in de traditionele betekenis spreken, maar zijn het vaak uitgesponnen jamsessies, waarbij de ritmesectie de basis vormt, waarna zanger en de heel kleurrijk uitgedoste – wat had u anders verwacht – zangeressen tegen elkaar op zongen.
Het was blijkbaar de kick-off voor hun Europese toernee die een dagje later de Gentse Vooruit aandeed. Seun Kuti en Egypt 80’s nieuwe plaat ‘A Long Way to the Beginning’ moet nog uitkomen, en of de hoes en bepaalde nummers afgaande is dat een inhoudelijk toch vrij militante plaat, met welja, maatschappijkritiek. Black Panther vuisten en kritiek op IMF en ‘carrrrupt politiciaaans’, ik kan er mij wel iets bij voorstellen, als je wel eens iets over Afrika leest, hoewel ik zeker niet wil beweren een kenner van pakweg Nigeriaanse binnenlandse muziek te zijn.
Seun preekte af en toe een beetje, maar liet dat zeker een goed feestje niet in de weg staan, blijkens stomende versies van IMF en African Smoke. Daarvoor ook nog een heel melodieus nummer met geweldige zang van de dienstdoende zangeressen, en naar het eind een indrukwekkend instrumentaal nummer dat dringend een paar remixen verdient. Steeds langere nummers leek het wel die het publiek zeker steeds in de groove brachten.
Op de duur stonden de echt enthousiasten te dansen en de zowat hele rest op zijn minst mee te heupwiegen. Big smiles voor een feestje dat nog de hele nacht mocht duren, wat niet zo evident is op een donderdagavond in een fris nachtelijke Lille.
Neem gerust een kijkje naar de pics van z’n set , één dag later in Gent (Vooruit) http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seun-kuti-14-03-2014/
Organisatie : Aéronef, Lille
Na jullie show met Amenra in De Kreun in Kortrijk (2013) –die overigens overweldigend was- werd het plots heel stil rond jullie. Persoonlijk dacht ik dat daar een doorbraakmoment lag. Hoe hebben jullie de show en wat erna kwam ervaren?
Het optreden met Amenra was voor ons een overweldigende ervaring en een grote eer. Het betekende in velerlei opzichten ook een doorbraak. Voorheen speelden we vooral kleinere shows en voelden we nooit druk om echt voluit te gaan met de groep. Als groep hadden we lang de ervaring dat onze muziek wat in de marge stond en niet echt werd opgepikt door het publiek. De kans die Amenra ons bood leidde vrijwel meteen tot enkele andere shows met goeie bands, zoals bijvoorbeeld het optreden met Maudlin in de Kinkystar. Het voorjaar van 2013 deed ons inzien dat er misschien toch ‘iets’ in onze muziek zat dat mensen kon aanspreken. De rol van Amenra kan hierbij niet onderschat worden; muzikaal betekenen ze voor enkelen in de groep heel veel, als muzikant en als individu, maar ook door de gesprekken die we met hen hebben kunnen voeren. Deze hebben er ons toe aangezet vertrouwen te krijgen in wat we doen. Maar opnieuw, als opener mogen spelen was vooral een enorme eer voor ons.
Eleanora als voornaam uit het Grieks vertaald betekent licht, is dit ook waar jullie naar streven in het maken van nummers of heeft de naam een heel andere betekenis?
Eleanora stamt inderdaad af van het Grieks. Er wordt aangenomen dat het afkomstig is van de term ‘eleos’ wat staat voor mededogen. Eleanora zelf wordt vertaald als zonnestraal, stralend licht of toorts. Er is ook een Arabische verklaring voor het woord, dewelke staat voor god is mijn licht. De essentie voor ons is hierbij inderdaad telkens licht, in relatie met duisternis. Deze dialectiek tussen licht en duisternis is bij ons heel prominent aanwezig, in het schrijven van teksten en in het maken van nummers. De voortdurende reflectie tussen beiden moet vooral leiden tot persoonlijke bescheidenheid, deernis; barmhartigheid, en dit in volle waarachtigheid en zelfbesef. Dit is meteen ook het thema van onze teksten. Tijdens optredens functioneert de stem, het uitspreken van die woorden, vooral als een lijfelijke ervaring, om aan te tonen hoe pijnlijk dit proces is. Als band proberen we tijdens een optreden dan ook heel explosief naar voor te komen, af te zien in het licht, om daarna terug in onze persoonlijke duisternis te stappen.
Er zijn geruchten dat er een split op komst is met Amenra. Wat is daar van aan?
Wij zijn inderdaad gevraagd geweest door Amenra om samen met hen een split uit te brengen. Het betreft het nummer ‘Mammon’ dat ook terug te vinden zal zijn op onze EP. Naast de optredens die we met hen kunnen doen, is alsook deze kans subliem. Het voelt goed aan, als je de steun kunt krijgen van een groep die gelooft in hetgeen je brengt en waarvoor je staat.
Naar welke bands of artiesten kijken jullie op, halen jullie inspiratie uit?
Iedereen in de groep heeft een verschillende muzikale achtergrond. De inspiratiebronnen zijn dus heel divers. Dat kan dan van Tool en Deftones, naar June Paik, Time to Burn en Perth Express, tot bands als Rise and Fall en Congress gaan. Wat wel altijd meespeelt bij elk van ons, is de intensiteit van bands.
Jullie labelen onder het Belgische label ConSouling Sounds. Een bewuste keuze, of werden jullie gekozen?
Via bepaalde personen zijn we in contact gekomen met Consouling Sounds. Vanaf het eerste moment hadden we de indruk dat het klikte met hen door de transparante houding tussen ons beide. Het idee van een EP sprak hen aan en daardoor hebben we de kans gekregen om ons ding te kunnen doen, mede door hun steun.
Wat zijn de verdere plannen voor 2014 met Eleanora, of wat willen jullie dit jaar gerealiseerd zien voor jullie als band?
Eind maart, begin april zijn we van plan om onze EP uit te brengen onder het label van ConSouling Sounds. Nadien gaan we opnieuw de studio in. Dit betreft een grondige voorbereiding want het volgende nummer zal volgens ons gezien worden als een “epos” in het voorlopig verhaal als band. Daarnaast hopen we nog verschillende optredens te kunnen spelen om zoveel mogelijk ervaring op te doen als relatief jonge band. Deze ervaring zou nog versterkt kunnen worden, mochten we er in slagen om via een kleine tour even kennis te maken met onze buurlanden. Wie weet wat de toekomst ons kan brengen?
Split Amenra/Eleanora kunnen vanaf heden besteld worden via http://consouling.be/amenra.php
Shows Eleanora
21.03 cinéPalace, Kortrijk w/Oathbreaker, Maudlin
https://www.facebook.com/events/759157020767606/?fref=ts
23.03 Mezz, Breda w/Amenra, The Fifth Alliance
https://www.facebook.com/events/219189134930310/?fref=ts
29.03 OJC Kompas, Sint-Niklaas w/The Tragedy We Live In, Charnia, Monnik
https://www.facebook.com/events/1388058641418901/?fref=ts
Met een vader als Barry Andrews, mede-oprichter van hippe Engelse artrock bands als XTC en Shriekback, leek het enkel een kwestie van tijd vooraleer ook zoonlief Finn zijn eigen groepje uit de grond zou stampen. Als bezieler van The Veils werd de naar Nieuw-Zeeland geëmigreerde jongeling een grote toekomst voorspeld ten tijde van de fraaie debuutplaat ‘The Runaway Found’ (‘04), maar de grote meute hapte uiteindelijk niet toe. Na vier albums en een handvol EPs vol broeierige gitaarpop blijft Finn Andrews wat hangen in de schemerzone tussen alternatief en mainstream, een biotoop dat hem als intelligente romanticus overigens prima lijkt te bevallen.
Vorig jaar liet de groep Pukkelpop nog jammerlijk links liggen ten voordele van Lowlands. Met een aantal maanden vertraging én vier jaar na hun vorige doortocht kregen The Veils afgelopen woensdagavond met de Orangerie van de Botanique toch ei zo na opnieuw een Belgische zaal volledig gevuld.
The Veils werden bij hun eerste stappen richting podium opvallend enthousiast onthaald, waarop de groep gevat antwoordde met het epische “Train With No Name” en het nog steeds okselfrisse oudje “Calliope”. ‘It’s good to be back’ liet de goedlachse frontman met de eeuwige zwarte deukhoed optekenen, en dat was niet eens gelogen. De avond ervoor had de groep immers nog een show moeten cancelen wegens stemproblemen, maar wonderbaarlijk genoeg bleek de vibrerende strot van Andrews amper een dag later terug redelijk intact. Vocaal refereert de frontman beurtelings aan wijlen G.W. McLennan van The Go-Betweens en Starsailor opperhoofd James Walsh, twee collega’s die net als Andrews niet vies zijn van een streepje weltschmerz. Voor de zes metgezellen van Andrews, waaronder een bevallig duo strijkers, leek er geen plaats weggelegd in de spotlight. Andrews = The Veils, zo leek het wel, aangevuld met wat sessiemuzikanten die zich gedwee in de schaduw van de frontman nestelden.
Aanvankelijk stonden redelijk wat nummers uit hun laatste en meest gestroomlijnde worp ‘Time Stays, We Go’ op de setlist. “Birds”, “The Pearl”, “Sign Of Your Love” en “Out From The Valley & Into The Stars” behoren dan wel tot het traagste materiaal op die plaat, live kregen ze een serieuze trap onder de kont en werkten de erg goed op elkaar ingespeelde muzikanten steevast naar een broeierige climax toe. Niet alle nieuwe nummers dreven trouwens op subtiele arrangementen. Met de opzwepende single “Through The Deep, Dark Wood” bewezen The Veils dat ze evengoed met sprekend gemak een potige rocker uit hun mouw kunnen schudden die om onbegrijpelijke redenen de radio niet heeft gehaald.
Nog spannender werd het toen de groep ging grasduinen in wat ouder materiaal uit het voorlopige magnum opus ‘Nux Vomica’ (‘06), en met verve bewees dat deze passage uit hun back catalogue moeiteloos overeind blijft. Drijvend op een zompig bluesrock rifje bloeide “Not Yet” open tot een explosief nummer waar Nick Cave zowaar een spreekwoordelijke ‘red right hand’ kwam toesteken. Diezelfde Cave inclusief zijn Bad Seeds waren ook nooit veraf tijdens het dreigende titelnummer “Nux Vomica”. De anders redelijk goedlachse Andrews liet hier plots het manische rockbeest in zich los; reken daarbij nog de broeierige combinatie van een onheilspellend orgel en messcherpe gitaaruithalen en je hebt nog steeds een van de meest intrigerend buitenbeentjes in het oeuvre van The Veils.
Het was vervolgens intimiteit troef tijdens de eerste encores, waarbij Andrews solo en enkel gewapend met een akoestische gitaar de oude publiekslievelingen “Lavinia” en “The Tide That Left And Never Came Back” in alle eenvoud tot hun naakte essentie terug bracht. Het zorgde voor twee kippenvelmomentjes die we nog een tijdje gaan koesteren, net als de furieuze afsluiter “Jesus For The Jugular” waarvan Cave en Beefheart eeuwig spijt zullen hebben dat ze deze averechtse brok bluesrock nooit zelf hebben opgenomen.
Het commerciële momentum van The Veils mag dan al geruime tijd verstreken zijn, vanavond stond hier een allesbehalve uitgerangeerde groep die de aandacht van haar kleine fanschare naar waarde weet te schatten. Pa Andrews mag trots zijn.
Organisatie: Botanique, Brussel
Boy & Bear – Folklorische indiemuziek
Boy & Bear
Botanique (Rotonde)
Brussel
2013-03-11
Cis Vliegen
Helemaal vanuit Australië kwam Boy & Bear naar de fantastische Rotonde om zijn Belgische fans te verwennen op een avondje muziek. Het kwintet dat vooral geleid wordt door zanger Dave Hosking en gitarist Killian Gavin kende in 2011 een waar topjaar. Hun debuut album ‘Moonfire’ verscheen en was in eigen land een groot succes! Zo wonnen ze vijf van de zeven nominaties op de Australische MIA’s. In Europa werden ze eerder verwelkomd als een afkooksel van de succesvolle Mumford & Sons. De gelijkenissen waren er zeker, maar met hun nieuwe plaat ‘Harlequin Dream’ heeft Boy & Bear daar een einde aan gemaakt. De band heeft een eigen indie-folk sound gecreëerd die je kan onderscheiden in het reeds ruime assortiment.
Als voorprogramma konden we rekenen op Dancing Years uit Groot-Brittannië. In mijn ogen een vreemde naam voor een groep die zeemzoete, zachte, dromerige nummers maakt. De dansschoenen mocht je met andere woorden nog even uitlaten en inruilen voor een zitplaats op de bank. Kijken, ogen dicht en genieten was de boodschap. Ik genoot, maar als publieksopwarmer voor Boy & Bear? Dan mocht er wat meer dancing en minder melancholie in zitten.
Boy & Bear : Plots gingen de lichten uit en kwamen de vijf mannen onder begeleiding van een swingend nummer het podium op. Zonder boe noch ba volgde er direct drie nummers die netjes aan elkaar waren gebreid aan de hand van outro’s die plots intro’s bleken te zijn. Een goede start die ook goed werd onthaald!
De setlist was perfect. Iedere toeschouwer kreeg bij wijze van spreken zijn goesting. Zowel het nieuwe werk als het oude werk kwam aan bod in een goede volgorde. Zo was het tweede nummer van de setlist “Rabbit Song” een goeie opwarmer en het laatste nummer “Feeding Line” een perfecte afsluiter waar het publiek zijn laatste energie op kwijt kon.
Tijdens de show kwamen veel anekdotes rond de groep naar boven, maar één is me toch sterk bijgebleven. Zo vertelde Dave Hosking na een vurige gitaarsolo van Killian Gavin dat hij alleen maar wou meedoen met Boy & Bear als hij geen gitaarsolo’s hoefde te spelen. Op dat moment verstopte Killian zich achter zijn gitaar, maar kwam al snel weer tevoorschijn toen het publiek luid begon te juichen als extra bedankje voor zijn geslaagde vingerwerk!
Boy & Bear was puur. Het viel direct op dat ze niet bezig waren met het creëren van een plastische sfeer rond de show. Zo was de enige versiering op het podium de band zelf in een casual outfitje. Niets speciaals dus... ofwel? Men kan zeggen van wel, want op deze manier werd direct duidelijk dat ze zichzelf wouden verkopen via hun muziek en niet via een ‘gemaakte’ show. Op een gegeven moment had de band wel een bijzondere aanvraag voor de man van het licht en geluid. Ik citeer: ‘Weet je nog onze vorige show hier? Toen had je bij het volgende nummer de discobal opgezet. Dat was prachtig! Kan je dat nog eens opnieuw doen?’ Ze creëerden de sfeer werkelijk ter plekke met de middelen die ze hadden. Zo werd de show ook nog onderbroken met een ‘happy birthday song’ voor de drummer die vervolgens een pintje ad fundum naar binnen kapte onder luid gejuich van het publiek. Een tweede ad fundum zag hij helaas niet zitten.
Je kan het zien als het winnen van tijd...Na het nummer “Southern Sun” liet Boy & Bear weten dat ze niet voor vijf minuten van het podium zouden verdwijnen om daarna terug te komen voor een bisnummer. Dat vonden ze tijdverlies waarmee ze zichzelf en zogenaamd het publiek een plezier mee deden. Een ‘echt’ bisnummer is er dus niet geweest ondanks het enthousiasme van het publiek.
Hou je meer van de folklorische indiemuziek en sympathieke mannen die graag babbelen op het podium. Dan is Boy & Bear de formule voor jou! De liveopnames gelijken zeer veel op de studio-opnames dus je weet wat je kan verwachten. Bedankt Boy & Bear!
Setlist: 3 headed woman, Rabbit Song, Lordy May, Herlequin Dream, Old Town Bleus, Milk And Sticks, Back Down The Black, Moment Grace, Real Estate, Stranger, Bridges, Part Time Believer, Southern Sun, Big Man, Golden Jubilee, Feeding Line.
Organisatie: Botanique Brussel
Nadat 2013 voor Bastille werd uitgeroepen tot een Grand Cru, met hun debuutplaat ‘Bad Blood’, zijn ze 2014 ingeslagen op dezelfde weg. Met dezelfde succesformule hanterend, volgen steeds meer steden elkaar op en worden de zalen groter en groter. De schare trouwe fans zwelt gestadig aan. Benieuwd wat dat gaat geven voor 2014.
Chauffe plat van dienst Grizfolk, een Amerikaans/Zweedse groep, had het gewillige , overwegend jonge publiek direct mee. Hun repertoire doet me een beetje denken aan Elbow, maar dan wel met F1-motoren. Ideaal om de halfwas adolescenten op de juiste temperatuur te brengen.
Opener “Bad Blood” was er direct boenk op. Ideale sing-along , de oh-oh-ohs waren niet uit de lucht. Lijkt wel op maat gesneden voor de falsetstem van Dan Smith. De heren van Bastille weten een soort vibe of schwung te creëren die niet meer uit deint eens ingezet. “Weight of living, Pt II” en het recente “Blame” weten dit gevoel perfect te consolideren. Met “Laura Palmer” ging er een eerste zindering door het publiek.
“Poet”, “Overjoyed” met een heel aanstekelijk drumritme, “Laughter lines” en “These streets” brachten toch iets of wat rust in de lotto arena. Om dan weer toe te nemen met, o contradictie , “ The silence”.
Een gevoel van samenhorigheid werd geformeerd door het melancholische “Oblivion”, volgens Dan één van de meest treurige songs ooit door hem geschreven. Maar het onderbouwde wel het machtige stembereik van de leadzanger.
De sfeer werd weer opgewarmd door … “Icarus”, de zaal badend in goudgeel zonlicht. “The draw” was een ideale opwarmer voor “Things we lost in the fire”. Wat een uitbarsting van emotie, alsof iedereen hierop zat te wachten.
Dan trok z’n hoodie terug aan, en mengde zich dan onverwachts in het publiek. Zonder stemverlies werd “Flaws” gewoon tussen het publiek gezongen. Gedurfd, maar het uitzinnige publiek beheerste zich en de gelukkigen die een aanraking mochten koesteren, zullen waarschijnlijk hun hand een maand lang onberoerd laten.
De encore werd rustig ingezet met “Daniel in the Den”. Voor de cover “ Off the night” werd medewerking gevraagd: op teken van Dan moest iedereen zich klein maken om dan los te barsten op de tonen van “This is the rhythm of the night”. Zelden meegemaakt. “Pompeii” werd, hoe kan het anders, gespaard als climax. Het dak ging er net niet af. Aardig als ze zijn , mochten de kerels Grizfolk ook mee het podium op. Een geslaagde avond was een feit.
Bastille blijkt een succesformule, zoveel is zeker. De achterban groeit, concerten raken steeds sneller uitverkocht. Hun geheim? Alles lijkt toch zo basaal te gaan, bijna routinematig. Wat ook helpt, Dan heeft een aaibaarheidsfactor buiten categorie. Vriendelijke jongen, altijd een glimlach klaar, een herkenbare stijl gepaard met een vaak gekopieerde kuif, …
Bastille bewijst ook dat men geen vuurwerk, exuberante lichtshow enz. nodig heeft om een uitstekende format neer te zetten.
Eerst de AB, nu de Lotto Arena. Straks volgt Werchter opnieuw. Maar dit kan de laatste halte niet zijn. Het kan niet anders of de volgende stop ligt naast de Lotto Arena, namelijk het Sportpaleis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bastille-11-03-2014/
Organisatie: Live Nation
De hype rond bands die vakkundig postrock, metal en hardcore mixen, is al eventjes voorbij. Toch kunnen liefhebbers van deze stevige genres niet voorbij het eerste album van de Zweden van Amalthea. Het viertal starttte rond 2004 als een posthardcore- en screamoband waarna men geleidelijk de screamo inruilde voor postrock. Na een eerste EP in 2011 is ‘In The Woods’ het eerste full album. De muziek die Amalthea hierop brengt, klinkt desolaat, melancholisch en ruw en past zo perfect bij het onherbergzame, weidse en uitgestrekte beeld dat velen van Skandinavië hebben. Meestal houdt de band het vrij kalm door de cleane vocalen en het gerichte gebruik van instrumenten als viool, trompet of trombone maar af en toe barst een explosief gedeelte los. Aanknopingspunten vind je bij fijne bands als Cult of Luna, Isis, Steak Number Eight en af en toe ook Neurosis. Wie van dergelijke bands houdt, weet dat de rijkheid en de gelaagdheid van dit album vraagt om van begin tot eind te beluisteren. Ook bij ‘In The Woods’ is dit niet anders. Het zorgt ervoor dat dit een plaat is voor de muzikale meerwaardezoeker.
La Chiva Gantiva heeft Colombiaanse roots en heeft Brussel als thuisbasis . Het uitgebreide combo is toe aan hun tweede cd en brengt je meteen in feeststemming door het allegaartje aan stijlen van world – funk –soul – salse - latin ritmes en raps . We hebben hier een reeks fris aanstekelijke dansbare songs . Af en toe komt de popsound wat op het voorplan , is er een ietwat gematigde aanpak, maar al gauw geeft het gezelschap er een leuke wending aan .
Met het Zuiders instrumentarium brengen zij de zon in huis . Referenties naar de Zuid-Amerikaanse/Cubaanse ritmiek en naar bands als Mau Mau en Mano Negra borrelt een optimistische , ontspannende stemming op . Te koesteren!
Madensuyu is het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. Ze hebben lang op zich laten wachten, want hun laatste cd ‘D is Done’ dateert al van 2008. Madensuyu wordt enorm gerespecteerd .
Het duo overtuigt en onderscheidt zich met unieke postrock/noisepop , een intens broeierig, energiek spanningsveld creëren ze van repetitieve, snedige, felle gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende strakke percussie en elektronicatunes. Ze dienen stroomstoten toe, zorgen voor geluidsstormen die naar de keel grijpen en naar adem doen snakken. Tot slot hebben we die verbeten, zalvende zanglijnen, apart of samen, met het invoegen van een (schreeuw) zang en opgewonden kreten.
‘Stabat Mater’ is een Latijns hymne , van een moeder die haar zoon verliest , een enorme klap moet verwerken , een sterke beproeving doorstaat, waarbij ze mentaal en fysiek niet breekt, ondanks het intense verdriet , de woede en de machteloosheid … Net elementen die we muzikaal horen bij het Gentse duo ! Welkom in het Madensuyu – universum dus …
Hier op de nieuwe plaat ‘Stabat Mater (SM:MS)’ hebben we te maken met songs die gelaagder, sfeervoller zijn , een broeierige intensiteit hebben, kunnen aanzwellen, je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door die spannende opbouw, de tempowisselingen, de variaties en natuurlijk dat unieke samenspel gitaar- drums –elektronica, stuiterend , stuwend en splijtend.
Op die manier gaan we hollend, bollend rijden en glijden we over het spannende materiaal als “Dolarosa”, “Ready & I”, “On the long run”, “Mute song” , “Crucem” en de rustige afsluiters “Give days & a day” en “Haul in/High tide” . We halen ook “Hush hum” eens aan met de acapella zang van Tijl Geerts van het Sint-Niklase knapenkoor ‘In Dulci Jubilo’ . Madensuyu is nog steeds scherp en spreidt hun talent, kunde en technisch vernuft opnieuw tentoon!
Het Amerikaanse Superchunk rond Mac McCaughan en de zijnen zijn sinds 2010 aan een return begonnen , met de plaat ‘Majesty shredding’ , na een stilte van 10 jaar . Er is de tweede nu in de rij ‘I hate music’ , waarbij ze als vanouds nog steeds in slagen spannende , aanstekelijke power grunge pop materiaal te brengen. De band klinkt enthousiast want er zijn de catchy refreinen , maar de onderwerpen zijn met het jaartje ouder iets zwaarder en het tempo kan wat worden teruggeschroefd . De plaat is opgedragen aan filmmaker en vriend David Doernberg, die in 2012 overleed aan de gevolgen van kanker. Nummers “Out of the sun” en “What can we do” passen in dit gevoeliger concept . Geen nood, Superchunk kan snedig knallen als op “Void”, het (ultra)korte “Staying home” en op opener “Overflows”; ook met “Low f” en “Breaking down” komen ze sterk voor de dag , waarbij de instrumenten wat meer ruimte krijgen en de groep gauw gelinkt wordt aan die bepalende 90 bands als Dinosaur Jr uit de grunge tijd .
Het mag allemaal wat afgelijnder zijn dan vroeger, feit is dat de band nog steeds goed is en hun gruizige rock van jeugdige vitaliteit getuigt.
Nederlands 
Français 
