Laibach (de Duitse naam van de hoofdstad van Slovenië, Ljubljana) is een collectief van avant-garde Sloveense artiesten. Actief sinds de vroege jaren '80, hebben ze reeds een rijkelijk gevulde discografie. Ze zijn natuurlijk bekend van de hit "Tanz Mit Laibach" en van de covers van Opus, Queen en DAF, maar de echte fans weten dat Laibach veel meer dan biedt en is!
Hun laatste concerten in België dateren van december 2007 in de Botanique, Brussel, december 2010 op het BIM Festival , Antwerpen en september 2012 in Oudenaarde. Vandaag komt de band langs om zijn nieuw album, ‘Spectre’ in het Depot (Leuven) te presenteren. De zaal is in een ‘box’ opstelling (het achterste deel verborgen door een gordijn).
Het eerste deel van het concert wordt uitsluitend samengesteld uit songs van dit nieuwe album. Het « Prelude to Te Deum H. 146 » van Marc-Antoine Charpentier, het themalied van de Eurovisie, is een perfecte introductie voor het lied "Eurovision". Zoals gebruikelijk bij Laibach, is het podium gevuld van twee grote videoschermen en twee projectors aan de voorkant. Het geluid is krachtig , episch en de lage stem van Milan Fras klinkt als een cirkelzaag. Aan zijn zijde, de mooie en fascinerende zangeres Mina Spiler. In de nummers "Walk With Me", "Eat Liver" en "We Are Millions" blijkt haar rol belangrijker dan voorheen, tot grote vreugde van de fans.
Het eerste hoogtepunt van de show is "Whistleblowers" met zijn martiale sfeer en de onmiddellijk herkenbare whistle à la 'River Kwai'. De titel verwijst naar de 'klokkenluiders', mensen als Edward Snowden of Julian Assange, die het dysfunctioneren en de gevaren van onze moderne maatschappij aan de kaak stellen. De bombastische kant van de muziek, de geëngageerde thema's en de totale show doen ons onherroepelijk denken aan ‘The Wall’ van Pink Floyd, maar dan in een 'dark' versie.
"Koran" is een prachtige compositie, die mooi gecomponeerd en gebracht is. Het volgende nummer, "No History" uit ‘Spectre’ is een echt 'killer'. De prachtige electro-riff en de hypnotiserende ritmiek geven indruk tot de ‘final’ prachtige a capella van Milan Fras: een geweldig moment, zie : http://www.youtube.com/watch?v=q1_KLDSEK_g . Over het algemeen klinken de nummers van de nieuwe cd erg krachtig en efficiënt. Het eerste deel is dus een groot succes !
Na een onderbreking van 10 minuten, komt de band terug voor een 'best of'. Die begint met een terugblik naar de '80s, via herwerkte versies van twee nummers in het Sloveens: "Brat Moj" ("mijn broer") en "Ti Ki Izzivas" ("jij, die durft"). Hier is de muziek meer experimenteel, soms dissonant, ontregeld maar nog steeds sfeervol. In de jaren '80 waren de leden van de groep zelfs in een echte fabriek gaan werken, een cementfabriek in Trbovlje precies, om die industriële omgeving, die in hun sound te horen is ,beter te begrijpen. Als Mina Spiler "Ti Ki Izzivas" , met haar mooie glanzende ogen, in haar megafoon schreeuwt, zijn we in de hemel...
De volgende twee nummers, "B Mashina", een cover van de Sloveense groep Siddharta, en "Under the Iron Sky" zijn beide afkomstig van de soundtrack van de film "Under The Iron Sky". Op "Leben - Tod" van '87, hoort men duidelijk de invloed van Laibach op de golf van de industriële muziek van de jaren '88-'95 met Skinny Puppy, Nine Inch Nails en later, Rammstein. "Warme Lederhaut" is een uitstekende cover van "Warm Leatherette" van The Normal (de eerste plaat op Mute/Pias label, het label waartoe Laibach nu behoort !). Om de set af te sluiten speelt de band twee klassieke covers: "Ballad Of A Thin Man" van Bob Dylan en "See That My Grave Is Kept Clean" van Blind Lemon Jefferson (ook door Dylan gecoverd). Deze twee composities zijn zorgvuldig aangepast in een zeer Wagneriaanse stijl binnen Laibach.
De encore wordt ingeleid door een vooraf opgenomen stem : "Let me hear you say Ho !". De stem speelt met het publiek en deze ironie is archetypisch van het werk van Laibach. De muzikanten keren terug op het podium voor een laatste attack . Eerst de ongelooflijke cover van "Love On The Beat" van Serge Gainsbourg ; erg leuk om Milan Fras in het Frans te horen zingen en de kleine, orgastische kreten van Mina Spiner laten ons niet onverschillig... Tot slot eindigt het concert met het grootste succes van de groep: "Tanz Mit Laibach", een door DAF geïnspireerde quasi-militaire mars, waarop het publiek die danspas toelaat.
Helaas zal de tweede encore, die wel op de setlist was voorzien, jammer genoeg niet plaatsvinden. Hoe dan ook : Laibach had een uiterst originele aanpak, die veel verder gaat dan de muziek zelf. Hun concert is een multimedia performance, een totale show met geluid, licht en video, die een enorme impact had. Wat nog belangrijker is, deze unieke kunstenaars brengen een zeer scherpe, sarcastische blik op politieke kwesties, waarbij het totalitarisme en de militaire iconografie in het centrum van het debat staan. Daarmee creëren ze een innoverende stijl, een nieuwe esthetiek, uniek en ongelooflijk sterk. Bedankt voor deze geweldige show !
Setlist : Eurovision - Walk with Me – Americana - We Are Millions - Eat Liver ! – Bosanova – Koran – Whistleblowers - No History - Resistance Is Futile – Intermezzo - Brat Moj - Ti, Ki Izzivaš - B Mashina - Under the Iron Sky - Leben-Tod - Warme Lederhaut (The Normal cover) - Ballad of a Thin Man (Bob Dylan cover) - See That My Grave Is Kept Clean (Blind Lemon Jefferson cover)
Encore: Love on the Beat (Serge Gainsbourg cover) - Tanz mit Laibach
vertaling : Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/laibach-10-03-2014/
Organisatie: Depot, Leuven
De Engelse broers Lawrence aka Disclosure zijn ‘hot’. Op een goed jaar tijd hebben zij na de UK zeer zeker ons landje ook veroverd . Vorig jaar deze tijd stonden nog ze in de AB Club, waar ze het publiek al triggerden met hun radiovriendelijke clubdance. De Londense electrotechneuten deden dan op Rock Werchter de Marquee tent ontploffen en nu , voor deze derde keer was de AB snel uitverkocht en viel Brussel voor de twee!
Het duo speelde een verschroeiende set die het overwegend jonge maar ook het oudere publiek (waaronder mezelf hmhm) opnieuw kon bekoren . Disclosure doet ons terug tuimelen naar de ‘80s discotheek, die ergens de single “My quale idea” van Pino d’Angio doet opborrelen en zelfs me doet mijmeren naar de favoriete discotheek van toen , De Carioca, waar we heel wat beats, bleeps en dampende soulfunky toestanden hoorden . Net die invloeden weet het jonge, klassevolle duo te verwerken met een poppy insteek en aanstekelijke, loungy sfeervolle beats ; een soort Studio Ibiza van zalvende retrohouse, soul, dance, disco en dubstep , dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend , pompend , oppeppend en natuurlijk dansbaar is. Het is net die juiste touch om de jongeren voor zich te winnen .
Disclosure stond garant voor anderhalf uur ontspanning en zorgde voor een feeststemming op een ‘after party’ de maandag. Het publiek liet het niet aan z’n hart komen en was in opperbeste ‘zaterdagavond’ stemming, danste zich soms in het zweet en kon uitzinnig zijn . Er was inderdaad een fantastische sfeer! De AB werd al omgetoverd tot een Club en een DJ zorgde voor de nodige setups en opwarming .
Op het achterplan werden heel wat ruitprojecties getoond , met nogal vurige kleuren en zwart-wit vrouwengezichten , die eigenlijk die vocale nummers van Disclosure ondersteunden als “F for you” (ft Mary J Blige) , die de set opende, “You & me” ( ft Eliza Doolittle) , “Confess to me” (ft Jessie Ware) en topper “White noise” (ft AlunaGeorge), gezien zij niet met de heren op tour zijn. Hun gemis werd door dit entertainment sterk opgevangen .
Hun elektronica , opgezweept door percussie en stuwende bassen zat goed snor . Ook op de paar eigen gezongen songs al of niet met vocoder, waaronder “When a fire starts to burn”, “Running”, “Voices” en de instrumentals als “Grab her!”, “Stimulation” kon je je volledig laten gaan . Toegegeven , in de nummers werd wel af en toe gas teruggenomen en kwam de lounge, de soundscapes , de trance op z’n Orbitals en The Orb bovendrijven ( o.m. “Boiling”, “Tenderly”, “Flow”) , maar telkens vingen de twee dit op met hun keys en percussie , uiterst aangenaam , aanstekelijk en dansbaar door die opbouw en forsere beats .
Deze twee hebben een schot in de roos en brachten de clubdance iets dichter bij de popscene . De afwisseling in de twee afsluitende songs “Help me lose my mind” (met de zangeres van London Grammar Hannah Reid) en de oude single “Latch” (ft Sam Smith) waren daar de voorbeelden van!
Overtuigend, dampend dansbaar setje kregen we , die duidelijk inwerkte op de dansspieren en zorgde voor ‘positive feelings’ . Brussels felt Disclosure!
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Bonobo brak in 2010 door bij een breder publiek met de fantastische plaat ‘Black Sands’. Vorig jaar bevestigden ze met ‘The North Borders’ en het mag dan ook niet verwonderen dat het Koninklijk Circus weken van tevoren uitverkocht geraakte. Simon Green en de zijnen tilden de loungy en jazzy elektronica live naar een nog hoger niveau, en wisten het publiek van start tot finish bij de les te houden.
Openen deden de aapjes met “Cirrus”, wellicht het meest dansbare nummer uit hun repertoire. Het eerste echte hoogtepunt van de set was echter het tweeluik “Towers” en “Stay The Same”, waarin de groep haar livepotentieel ten volle benutte. Door het trio blazers kregen de songs het nodige reliëf mee en zangeres Szjerdene toonde aan dat ze over een hemelse strot beschikt. Haar krachtige, soulvolle en tegelijkertijd breekbare zang ging een perfecte symbiose aan met de warme, jazzy instrumentatie. Dapper ook dat band het aandurfde om af te wijken van de albumversies. “Towers” kreeg zo een uptempo einde mee en bij “Kiara” zorgden de blazers voor een onweerstaanbare groove.
Het tempo ging maar niet naar omlaag en de groep zinderde doorheen haar set. “First Fires” zorgde halverwege gelukkig wel voor een rustpuntje. Het nummer, op album met de vocalen van Grey Reverend, werd zeer stripped-down gebracht en werd voor de gelegenheid gezongen door Szjerdene. Ook het exotisch klinkende “We Could Forever” was een voltreffer. Nooit gedacht dat een nummer met een fluitsolo zo stoer en sexy kon klinken.
Tegen het einde van de set, na het swingende “El Toro”, kregen de drummer en de saxofonist hun moment de gloire. Beide kregen ze de ruimte om gedurende enkele minuten te soleren, terwijl de rest van de band even het podium verliet. Daarna zetten de twee een geniaal een-tweetje op, waarna de complete band terugkwam om nog enkele nummers te spelen. Het duo “Pieces” en “The Keeper”, weer met de zwoele vocalen van Szjerdene, vormde het prachtige sluitstuk van de avond.
Als je de band al een verwijt kan maken, dan is het dat haar muziek soms wat braafjes klinkt. Maar de zaligmakende melodieën van Bonobo zijn zo hemels, dat je dat gebrek aan spanning er zonder klagen bijneemt. Live durfde de groep al eens wat meer experimenteren en dat pakte gelukkig fantastisch uit. De sensuele magie die in de lucht hing, bracht het publiek in een aangename trance, ergens tussen melancholie en extase in. De zomer mag van ons part al beginnen.
Organisatie: Live Nation
De vliegafstand tussen Toronto en Brussel is ongeveer is een dikke acht uur vliegen. Maar om Drake te zien moest je deze keer niet naar Canada, homie was right here in Brussel, Palais 12. Wat zelf al een mooie stap op is van Vorst Nationaal twee jaar geleden. ‘Drizzy is winning, family’. Hij is dan ook de eerste rapper die deze plek laat vollopen in België.
Met een glazen constructie boven het hoofd en een gigantisch scherm voor ons begon de show. “Nothing Was The Same” intro “Tuscan Leather” met zijn fantastische Whitney Houston sample gaf een kicker van formaat terwijl Drake van onder het podium naar boven rees. Onmiddellijk daarna passeert “Headlines” die het publiek een tweede keer op touw neemt. Drake is een geboren entertainer. De hele show was een perfecte mix van, het publiek uit zijn hand te laten eten en de juiste balans te vinden tussen zijn bangers en het wat rustigere werk. ‘Drizzy gave us some of that smooth stuff, just to hit us with the bangers right after’. Dat het publiek uit zijn hand eet, maakt hij niet moeilijk. In een uitloper van “Too Much”, Drake’s favoriet van zijn nieuw album, sereneert hij Brussel door de zinnen: je vous aime Brussels… Ik hou van jullie, melodieus te zingen. Melig, maar het werkt enorm. Ik draaide mijn pet wat bij en dacht: “Damn zoiets klein, laat duizenden harten hier smelten.. Dat moet ik onthouden”. Levensles, bro. Simple things work.
Na het wat zachtere werk en de tussenlopers van “Nothing Was The Same” spuwt Drizzy enkel nog fire! “Trophies”, “F*cking Problems”, “The Motto”, ”HYFR”, “Pop That”. De overgang van “Fucking Problems” naar “The Motto” was straight up heat! ‘Shoutout to whoever made the concertmix’. “Pop That” is het meest ignorant nummer ever van Bronxite French Montana, maar die eerste strofes a-capella gaven het nummer een extra dimensie. Ook de visuals waren, uhum, niet voor de groentjes onder ons. “Trophies” was letterlijk en figuurlijk fire. Een epische beat dat het NYE anthem was in Toronto. De horns en de vlammen gaven heet spektakel en na een tijdje vroeg ik me af, wat gaat hij hier nog uit zijn mouw gooien? Uh sorry, hier komt “We Made it”, “No Lie”, ”Bitches love me” en “No New Friends”, een resem van legit guest verses NA EL-KAAR. Whew. Tijdens “305 To My City”, komt het glazen podium dat boven ons hoofd hing naar beneden en wordt Drake’s persoonlijk balkon. Hij begint dan aan een soort van therapiesessie tussen hem en zijn publiek. Weer eens eet iedereen uit zijn hand, en kijkt met grote ogen toe hoe the Canadian kid elke sectie aanwijst. 90 minuten lang speelt Drake het dak van de Brusselse expo. Kan me moeilijk voorstellen dat dit concert voor iemand saai werd tijdens zijn set, want aan moeite en inzet geen gebrek. Misschien bij de serenade van een uitgekozen chick, die dan twee minuten on stage small talk mocht ontvangen van de kwal himself, maar daarbuiten zag je iedereen meegaan en dansen. Mindere shoutout to de koppeltjes in mijn buurt. Zij stonden echt op de verkeerde plek tussen al die dansende singles, ‘looking for a little booty action’.
‘Drizzy Drake’s Would You Like A Tour’ was compleet en zijn 44 euro meer dan waard. Desondanks The Weeknd, die als voorprogramma er een verlengd weekend van probeerde maken en we daarna nog een klein uur moesten wachten op de main act. Op dit tempo zal Drake binnen een dikke drie jaar football stadiums uitverkopen in Noord-Amerika. U2 style.
Quotering: 9/10 Own it Drake
Organisatie: Live Nation
Sferische pop , daar stonden Geppetto & The Whales en support And they spoke in Anthems
garant voor !
And they spoke in Anthems
De eer om de avond te openen lag bij Arne Leurentop. Dit one-man band project wist de zaal in te palmen met zijn impressionante stem en meer dromerige rock. Leurentop neemt je mee in een sferische wereld gecreëerd door zijn stem, gitaar en opname apparatuur. Denk bij zijn muziek zeker aan The Beatles maar vooral ook aan Bob Dylan, zijn cover van “Stuck inside of Mobile with the Memphis Blues Again” is zeker de moeite waard!
Geppetto & The Whales - De mannen van Geppetto & The Whales openden de avond sterk met het nummer “Esther You”. Het rustige begin en de sterke opbouw in het nummer trokken de zaal mee in wat een zeer sfeervolle avond ging worden. De song past in het rijtje van “Jonathan” en “For the Black Hand of Dawn”, die erg ingenieus zijn uitgewerkt en zowel in ritme als in stijl noteren we boeiende, spannende variaties. De band staat met zes op het podium en dat creëert een unieke sound.
Doorheen de avond lieten ze verschillende kanten van zichzelf zien, toch blijft de samenzang een wederkerig kenmerk. Ze namen ons mee doorheen hun cd ‘Heads of Woe’, een geheel van rustige en meer rockgetinte nummers, o.m. “Heads”, “Animals” en “Bright Star in the Morrow” gaven dan weer de ruigere toets aan het concert.
Ook hun nieuwe song kon de zaal zeker bekoren en belooft alvast veel voor volgend materiaal! Met “Maxburg” nam het concert een nieuwe wending, dit instrumentale nummer werd begeleid door een projectie op een scherm van keukenhanddoeken.
Geppetto & The Whales dompelden ons onder in een Sigur Rós achtige wereld, de afsluiter “Time” was de perfecte afsluiter van de avond. Bombast is niet aan hen besteed, maar hun sfeerschepping zorgt voor de nodige emotionaliteit, wat ons doet besluiten dat we van deze jonge knapen nog veel kunnen verwachten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/and-they-spoke-in-anthems-8-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/geppetto-the-whales-08-03-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Het concert van dit Australische kwartet in de AB Club in 2012 was één van de verrassingen van het jaar. We waren onder de indruk van hun pop/rock muziek en van de uitstekende stem van zangeres Hayley Mary. Vandaag komt het combo terug met een nieuwe plaat onder de arm, ‘The Brink’, via Pias en geproduced door Dan Grech-Marguerat, een Engels producer die met Radiohead, Scissor Sisters, The Kooks en Lana Del Rey al gewerkt heeft. Alles op zijn plaats dus voor een concert dat een doorstroom moet kunnen zijn naar een welverdiende respons en succes.
Helaas, eerste probleem: de Orangerie is slecht drie kwart gevuld... Het begint slecht. De houding en de attitude van de muzikanten gaf een algemeen gebrek aan enthousiasme. Vanaf het eerste nummer, "The Brink" is het duidelijk: Hayley Mary zingt perfect, maar ze lijkt een beetje afwezig. Idem voor Heather Shannon op piano/synth en Samuel Lockwood op gitaar. Alleen Nik Kaloper, de drummer, schijnt in 'de mood' te zijn.
Op technisch niveau valt er niks aan te merken: het geluid is perfect en laat ruimte voor de sublieme stem van Hayley, die even sterk is in de intieme als in de bezwerende epische stukken. Ze heeft een look à la Sharleen Spiteri (Texas) en haar stem herinnert ons aan Kate Bush, Florence Welch en soms zelfs Sharon den Adel. De arrangementen leunen op de, zeer U2-esque, gitaar van Samuel Lockwood en doen ons denken aan Coldplay, Crowded House, The Killers of Arcade Fire.
De set legt zich toe op ‘The Brink’ en op het debuut album ‘Prisoner’. Nummers als "Endless Summer", "A Little Piece" en "City Girl" worden goed ontvangen door het publiek. Maar het is "Hurt Me", de single uit 2011, die de meeste reacties teweegbrengt .
De groep sluit zijn set af met "Dark Storm", waarschijnlijk hun meest succesvolle. De gitaar intro doet denken aan The xx en het geheel is meer gestructureerd en bevat meer melodie. Hier is er een lichte boost van energie te zien op het podium, vooral in dat mooi hypnotiserend einde.
In de encore is de sfeer eerst kalm, met een song als "Psychotherapy". Dan komt Hayley Mary eindelijk uit haar ‘cocon’ en gaat vooraan het podium om twee meisjes op de eerste rij te bedanken. Die hebben blijkbaar alle concerten van de tour bijgewoond. Ze wijdt aan hen het laatste nummer, "Easy To Love". Tijdens dit nummer is May meer open, en het nummer wordt gedragen door de tribal ritmes en de majestueuze akkoorden.
Jammer: we hadden graag deze energie vanaf het begin willen zien. Uiteindelijk verlaten we de zaal met gemengde gevoelens. Opnieuw een band die alle aandacht toespitst op de kwaliteit van hun spel maar daarbij vergeet dat live muziek een kwestie van communicatie en enthousiasme ook is! Maar kijk , na het concert waren ze bij de ‘merch’ stand beschikbaar, glimlachend en vrolijk... Raar soms ...
Jezabel was een koningin van Israël; maar voor The Jezabels is de tijd nog niet gekomen om op de troon van wereldwijd succes te treden. Maar dit is slechts uitstel: de afspraak wordt gemaakt voor een derde album, een wereldwijde hit en een nieuwe, hopelijk triomfantelijke tour!
In het eerste deel gaf Abel Caine, een nieuwe Belgische electro-pop combo uit La Louvière, een bemoedigende prestatie. Het deed ons denken aan Bloc Party, Phoenix, Metronomy of Foster The People. Een band om te volgen.
Setlist The Jezabels : The Brink , Endless Summer , Long Highway , Time To Dance , Look Of Love , Hurt Me , Beat To Beat , City Girl, Mace Spray , A Little Piece , No Country, The End , Dark Storm
Encore: Psychotherapy , Easy To Love
vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel
Deerhoof - Vrolijke weirdness
Deerhoof
VK
Sint-Jans Molenbeek
2014-03-08
Simon Van Extergem
Het is niet de eerste keer en het zal ook niet de laatste keer zijn dat we Deerhoof met open armen opwachten om het beste van zichzelf te geven. En opnieuw brengen ze wat we verwachten.
Deerhoof is dus niet aan zijn proefstuk toe. Maar wat had je ook verwacht van een band die reeds in 1994 voor het eerst samen kwam. 20 jaar dus al dat ze de wereld verblijden met hun muziek. Dus van een zeker routine kan er al eens sprake zijn. Dat het niet altijd even doorzichtig en voorspelbaar moet zijn, lijkt hun motto. Want Deerhoof springt alle kanten uit. De hoofdmoot blijft natuurlijk stevige noiserock, die schut en davert langs alle kanten. Dan weer vrolijk, soms ongeremd gemeen, een beetje pop, een vleugje mathrock. De lijst lijkt wel eindeloos. En dat maakt deze band zo interessant. Het hoge stemmetje van de zangeres/bassiste maakt het geheel af en voegt nog wat extra weirdness en vrolijkheid toe.
De ware ster van de band is evenwel de drummer. Wat hij allemaal uit zijn drumstelletje tovert, het is onvoorstelbaar. Hij brengt het vuur in de nummers en in de band zelf en tilt het geheel naar een hoger niveau.
Kort maar krachtig, zoals gewoonlijk. Want na nog geen uur is alles alweer achter de rug en worden we opnieuw de Brusselse nacht ingesmeten. Deerhoof blijft verrassend en speels. En zo hebben we onze muziek graag.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Kreun, Kortrijk , 1 dag later
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/vin-blanc-white-wine-09-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/deerhoof-09-03-2014/
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek
Rusty Roots bestaat 10 jaar en we zullen het geweten hebben! Vanavond stellen ze hun vierde album ‘Your host’ voor in de Muziek-o-droom in Hasselt.
De Peerse blues band zorgt voor een heuse volksverhuizing en voor één avond is de Limburgse hoofdstad Peers getint. Speciaal voor deze CD voorstelling worden de backing vocals verzorgd door Bart en Roel van Roza Parks. Peerser als dit kan een avond niet worden, wij zijn er klaar voor.
We hadden al opgevangen dat Rusty Roots was afgeweken van hun typische blues sound, de verwachtingen lagen dus hoog en de nieuwsgierigheid was ook volop aanwezig.
Mixer en producer van het album is niemand minder dan Mario Goossens (Triggerfinger) en het is meteen te horen. Rusty Roots is meer rock als blues geworden, al blijven ze toch heel herkenbaar. Persoonlijk bevonden we ons ergens eind jaren ’60, helemaal ons ding dus en we zijn er absoluut niet rouwig om dat ze hebben besloten een nieuwe weg in te slaan.
De stem van Jan Bas, tja, wat kunnen we daar over zeggen? Zalig! Ogen dicht en genieten maar, want deze nieuwe CD is meer als te pruimen, we zijn content. Het duurt niet lang of we staan te dansen met enorme voldoening..
Het publiek weet de nieuwe sound ook te appreciëren en na ieder nummer merken we dat het applaus sterker wordt. Kippenvelmoment voor ons, was zonder twijfel “Smiling faces”. Een nummer dat we thuis nog veel zullen opzetten met ‘smiling face’.
Gitarist Bob treedt meer en meer op de voorgrond en tijdens het tien minuten durende “Fades out” staan we gewoon met de mond open. Een nummer van 10 minuten dat blijft boeien en een heerlijke gitaarsolo, daar doen we ons pet voor af.
Rusty Roots brengt, gelukkig voor ons, nog 2 bisnummers alvorens ons naar huis te sturen met de woorden: “Tell it like it is”.
Bij deze: Rusty Roots was geslaagd en de CD is na 1 dag al haast grijs gedraaid.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Zo een tien jaar geleden maakte Franz Ferdinand deel uit van een nieuwe lichting verfrissende Britse bands als Bloc Party, Kaiser Chiefs, Maximo Park en The Futureheads.
Bloc Party heeft een sputterende motor onlangs terug een beetje aan de gang gekregen, Futureheads zijn helaas wat in de vergetelheid geraakt (geen idee waarom, nochtans een levendig bandje), Maximo Park is al een tijdje zijn beste pluimen verloren en heeft nooit dat onvolprezen debuut kunnen evenaren en Kaiser Chiefs hebben zichzelf genekt met onder meer een overdaad aan Werchter passages terwijl daar niet echt betere platen van kwamen.
Franz Ferdinand daarentegen lijkt de enige band van die generatie die op vandaag nog de opwinding van weleer kan teweegbrengen. De Schotten hebben de laatste jaren ook niet echt de deuren van de grote zalen en festivals platgelopen, waardoor het goed aanvoelde om ze eindelijk nog eens in onze richting te zien afdrijven. Bovendien heeft de band nog maar 4 plaatjes uit en, ook al zijn de laatste twee niet van hetzelfde kaliber van hun verfrissend debuut, er staan voldoende hitgevoelige punters van songs op om er telkenmale een uitbundig feestje van te maken, zo ook in Vorst Nationaal.
Hun nieuwste album ‘Right thoughts, Right words, Right action’ heeft ook weer zo enkele bommetjes in de aanbieding, zo mochten we bij de kwieke opener “Bullet” al meteen onze feestneus opzetten om die de rest van de avond niet meer te verwijderen. Bij “The Dark of the Matinee” ging ook ons hoedje op en bij een uiterst opwindend “Tell her tonight” haalden we al meteen alle toeters en blazers boven. Nog maar drie nummers ver en Franz Ferdinand had al het kot op zijn kop gezet, faut le faire.
Franz Ferdinand bleek meer dan ooit een band die voluit voor de fun en de positieve vibes ging. Ze hoefden niet zo nodig een portie Britse arrogantie aan de dag te leggen. Het zijn immers Schotten, een nors imago is daar niet nodig om platen te verkopen, als ze hun volk maar kunnen plezieren.
De hits, en dat waren er nogal wat, volgden elkaar op met een ongelooflijke schwung en dito goesting, “Evil Eye”, “Do you want to” en “Walk Away” stemden ons bijzonder vrolijk. Met de aanstekelijke dansmuziek van “Can’t stop feeling” en “No you girls” werd ook nog eens de discometer naar rechts gedraaid en kreeg de kriebelmicrobe in onze broek de vrije loop. En het werd nog lustiger en straffer toen alles nog eens in crescendo ging met “Michael”, een uitzinnig “Take me out”, “Love Illuminaton” en een werkelijk zinderend “This Fire” dat zijn naam alle eer aandeed en Vorst helemaal in lichtelaaie zette (‘This fire is out of control, we’re gonna burn this city, burn this city…’, zong Kapranos samen met een uitgelaten publiek, had je ons een aansteker gegeven, we hadden het nog gedaan ook). De hete funk van “Ulysses” mocht voorlopig de party afsluiten maar hier moest en zou gebist worden.
De bisronde was er wederom pal op met de krasse meezinger “Right thoughts, right words, right action”, de withete punk van “Evil and a heathen” en de okselfrisse funk van “Outsiders”.
Een betere afsluiter dan het hartige “Goodbye lovers and friends” kon men niet bedenken, Franz Ferdinand stak nog voor een laatste keer Vorst Nationaal in zijn binnenzak en was zelf ook onder de indruk van zoveel enthousiasme van een uitermate opgetogen publiek.
Opnieuw te bewonderen op Rock Werchter, ook dat wordt gegarandeerd een geweldig feestje.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/franz-ferdinand-07-03-2014/
Organisatie : Live Nation
Een dik half jaar geleden waren wij nog uiterst positief over ‘Clarietta’, het debuutalbum van Charlie Boyer & The Voyeurs. Voorzichtig durfden wij deze talentvolle band vergelijken met jonge Strokes en Televison.
Helaas klonk de band live nog niet zo overtuigend. Het vijftal zat zowel qua sound als qua imago in een retro badje (iets te veel zwart-wit fotootjes bekeken van sixties iconen The Velvet Underground, met uitzondering van de bassist die zich eerder heeft verdiept in een teletubbies fotoboek) maar in de Centrale maakten ze geen onvergetelijke indruk en misten ze duidelijk wat overredingskracht, alsof ze zich zelf afvroegen of ze wel de juiste richting uitgingen. Toch hoorden wij geregeld flarden van talent en scherpe songs, vooral naar het einde van hun setje toe, waardoor wij de jongens het voordeel van de twijfel gaven.
Bij Toy konden we van het omgekeerde gewagen. De plaat ‘Join The Dots’ heeft ons niet echt van onze sokkel geblazen, maar live was het een stuk krachtiger, verbetener en grimmiger. De sfeer die zij beoogden op hun tweede plaat ‘Join The Dots’ bleken ze op het podium pas effectief te kunnen bereiken.
Met verslavende tracks als “Fall out of love” en “Join The Dots” begaf Toy zich met succes in het territorium van Spaceman 3, Ride, The Jesus & Mary Chain, The Warlocks, Spiritualized en zelfs heel even Hawkwind. Dit bleek Toy op zijn sterkst, met songs die op kousenvoeten openden om dan met alle knoppen open in een gutsende Krautrock-finale uit te monden. We zeggen ‘Krautrock’ omdat wij heir meermaals aan Can en Neu! moesten denken. En misschien ook omdat wij ons gewillig lieten bedwelmen door dat aangename retro keyboard die toch wel een prominente rol speelde in hun totaalsound.
Psychedelica, retro, shoegaze en krautrock zijn weer volop in dezer dagen en Toy maakte daar handig gebruik van. De band wist dit alles perfect -en zonder overdaad- te integreren in een bedwelmende sound die op het podium nog veel sterker voor de dag kwam dan op hun platen.
De zoveelste nieuwe hype die van over ket kanaal komt aangevaren, maar wij zijn deze keer ook overtuigd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/toy-05-03-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
Toy + Charlie Boyer & The Voyeurs
Ook na een dijk van een performance in de AB vind ik het nog steeds bijzonder jammer dat Moderat eind september vorig jaar de geplande afspraak in de Henri Le Boeufzaal in Bozar niet heeft gehaald. Deze jammere gedachte werd gisteren echter een anderhalf uur compleet naar de achtergrond geschoven. Zoals voorspeld ging het dak van de AB er af, én van de gemiste kans in Bozar was er even helemaal geen sprake meer!
De Berlijnse drie, een elektronische alliantie tussen de party makers Gernot Bronsert, Sebastian Szary (Modeselektor) en de milderende factor Sascha Ring (Apparat), zijn hét absolute topexportproduct van de Oost-Duitse stad. De alom bekende Berlijnse club scene waar voornamelijk de steeds saaier wordende tech-house-eenheidswurst heerst, vergrijst nóg meer naast die unieke goddelijke sound van Moderat. Ze zijn de perfecte samensmelting van Modeselektor’s bounciness en de emotioneel verfijnde toets van een overigens ontzettend goed en bezwerend zingende Apparat.
“This Time” en “New Error” waren gisteren de opwarmende tracks in deze bijzonder goed opgebouwde set. Het voorspelde basfestijn barstte los met “Rusty Nails”, “Versions” en het übervette “Bad Kingdom” dat door Gernot grappig bedoeld en op een mompelende manier werd aangekondigd als “Get Lucky”, not!! De mannen van Moderat lijken zelf ook heel tevreden te zijn met deze zeer strakke live-set. De geanimeerde Gernot gaf meermaals met een duim-op-wijsvinger-gebaar te kennen heel tevreden te zijn met het geleverde werk. De hele act kreeg bovendien nóg meer diepgang, een extra dimensie, met secuur uitgekiende doch sobere visuele effecten. Geen epilepsieverwekkende lasers en gigantische lichtschermen zoals dit al eens vaker het geval is bij flashy elektronische acts. Duitse oerdegelijkheid zonder opzichtig uiterlijke vertoon! Zo zien we het graag! De twee techneuten van Modeselektor bepalen de stoere beats en de effecten terwijl Apparat – trouwens de sexiness zelve – met gitaar de melodieën voor zijn rekening neemt. Net die combinatie van gespierdheid en tederheid is een sleutelfactor in het succesvol bereiken van een groot en divers publiek zonder dat het een uitgemolken, platte commercie wordt.
Ik dank de goddelijke drie dat ze niet in bonkende beats à la Modeselektor zijn vervallen. Wie dat wou kon best vóór de ietwat flauw ingezette bisronde begon, aanschuiven voor een van de 240 polsbandjes voor de after party in het foyer. Trouwens, een après-feestje met de jonge knullen van Compact Disc Dummies aan de draaitafels in de hoedanigheid van opwarmers voor de dreunende Duitsers van Modeselektor. De obligate bisronde met “Gita” en “Let In The Light” vormden geen absolute meerwaarde en de nummers leken wat verloren te lopen in het anders zeer netjes opgebouwde geheel. Even verdween ik voor zo een gelimiteerd polsbandje, een halve liter bier en een plaspauze. Volledig relax en verzekerd van after party pikte ik toch nog afsluiter “Therapy” mee.
Zalige show, voelde net aan als een aangename klets in mijn gezicht… Met veel plezier bied ik mijn ander kaak aan. Deze fluwelen Berlijnse uppercut slaat zich meteen een weg naar mijn persoonlijke top van beste elektronische podiumacts van 2014. Of dit even goed werkt op Rock Schueremans..? Ik betwijfel het…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/moderat-05-03-2014/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Gangsta rap is back!
Quincy Hanley. Gang: Hooverstreet Crip. South Central L.A. Zo staat Schoolboy in de computer aan het Amerikaanse gerecht, met een misdrijf en strike 1 naast zijn naam. Gang banging from age 12, zat Q midden in het gang life. (Au contraire tot zijn TDE-label-maatje Kendrick Lamar die het juist probeerde te vermijden.).
Naast sport en af en toe eens school een kans geven, was oxycodon, pillen, crack en weed dealen de manier waarop ya boy Q aan zijn greens kwam. Oxymoron is een album om het wereldwijde publiek hier een blik op te geven. Na het daverende succes van Good Kid, MAAD City zette west coast hiphop officieel de kroon op. ‘They are running the game at the moment’ en met ‘Oxymoron’ wil het label TDE deze ‘reigning position’ vasthouden, maar tegelijk uitdiepen naar een ander aspect dan Kendrick’s, namelijk het meer gangsta aspect. ‘They gotta keep it fresh, you know. Family listen, if we’re being honest’. Oxymoron is geen nieuwe Doggystyle of All Eyez On Me, but it’s a good ass album met een paar commerciële knipogen. Zoals “Collard Greens ft Kendrick Lamar”, “Man Of The Year” en “Hell Of A Night”.
Maar Q behoudt zijn integriteit, en danst de lijn tussen party music en storytelling perfect. De productie is té clean. (zucht) Het is Dr. Dre-like-standaard gemixed. Zoals eigenlijk alle TDE-projecten. Persoonlijke favoriet op deze plaat is “Studio”. ‘GODDAMN. This is that west coast sound, bruh’. BJ The Chicago geeft je een flashback naar Nate Dogg en zijn hiphop classic “Regulate”.
Ook al mag “Studio” dan wel een love song zijn. Vlak erna volgt “Prescription/Oxymoron” die je meeneemt naar Q’s real life shit een paar jaar terug. Verslaving aan prescription drugs zoals Valium, Percocets …veranderde hem in een wandelende coma. Doorheen dat nummer snijdt zijn dochter door je hart met ”what’s wrong daddy?”,”You tired, daddy?”, “Wake up!!” Almost made me catch a feel, bro. De beat switcht plots. De snares en drums versnellen en Q begint het verhaal dat hij nu die pillen zelf verkoopt. Hoe is het mogelijk om van een verslaving af te geraken ‘if it keeps a roof above you and your daughters head’.
Wel dat noemen we een ‘oxymoron’. Een stijlfiguur waar twee woorden worden gecombineerd die elkaar in hun letterlijke betekenis tegenspreken. (wikipedia, hah) .En dat klopt volledig in de lijn van dit album. “Gang bangin’” deed Q omdat een kant van hem niets beter wist. Maar hij moest het wel doen, om zijn dochter en zichzelf te onderhouden. Rap was his way out of the gang life, daarom houden zijn albums aan die donkere toon vast.
Schoolboy Q biedt de luisteraar meer dan goeie beats, maar een levensverhaal.
Conclusie: ‘Oxymoron’ is een geslaagd major-label debuut voor Schoolboy Q. Hou het bij de standaardversie, want de deluxe is pure filler en balast. Het sterkste wat ik in 2014 al tegenkwam. TDE wins…again.
Unik Ubik - Father Murphy: Dansbare Jazz en tribal offers
Vanavond mag België opwarmen voor Italië en dat in Frankrijk. Blij dat die euro-zone nog tezamen is, want dat maakt het allemaal wat eenvoudiger.
Unik Ubik zag ik vorig jaar al aan het werk op Dour. Toen moesten ze het op een ontiegelijk vroeg uur toen. Dan zullen ze vandaag toch wat langer hebben kunnen slapen. Belgen dus, maar die in Vlaanderen (toch nog altijd een deel van België dacht ik) schandalig over het hoofd worden gezien. Met de Week van Eigen Kweek op StuBru heden ten dage mag je al eens wat meer verwachten. Ze zullen wel niet gedraaid worden. Unik Ubik is een unieke mengeling aan genres: (post-)rock, mathrock, jazz, oosterse melodieën,... Ondanks dat de nummers alle kanten uitschieten blijven ze als één geheel klinken. Dat op zich is al vrij uniek. De jazzy invloeden worden vooral verzorgd door de saxofoonspeler (het Belgisch instrument bij uitstek). Het geheel is heel dansbaar en draagt een ongelofelijke schwung in zich. De mimiek en de bewegingen van de zanger/gitarist is het perfecte toetje en al een show op zich. Zeer sterke prestatie dus van deze brij onbekende Belgen. En zeker meer dan waard om eens te gaan bekijken.
Father Murphy speelde recent nog op het fantastische Sonic City festival in Kortrijk. Toen had ik ze jammer genoeg over het hoofd gezien. Een herkansing dus vandaag, want toen waren ze naar het schijnt heel sterk. En dat bevestigen ze vanavond zonder problemen. Het verschil met de olijke Belgen kan bijna niet groter. Hier geen vrolijke dansbare muziek.
Father Murphy heeft hun naam niet gestolen, want ze bieden een (bijna-)religieuze ervaring aan. Met 2 (1 man en 1 vrouw) slagen ze erin om een het hele publiek in trance en naar hogere sferen te brengen.
Hoe doen ze dat? Door op de achtergrond een constant, monotoon basgeluid te produceren. Deze draagt doorheen het hele optreden alles wat er op het podium gebeurt. En er gebeurt veel op het podium ondanks dat ze maar met 2 zijn. Gitaar, keyboards, zang, keelgeluiden, belletjes, cimbaaltjes, elektronica,… Alles wordt uit de kast gehaald om het rituele boven te halen.
In het katholieke Italië zal dit wel een schok teweeg brengen, maar ook hier in Frankrijk. Het optreden beklijft en doet je wegdrijven naar hogere sferen. Dikwijls wordt je brutaal terug getrokken door de bedrijvigheid op het podium. Geen moment doemt er verveling op, enkel vervoering. Father Murphy is een muzikale ervaring die iedereen eens moet meegemaakt hebben. Ook al denk ik dat niet iedereen er even veel zal van kunnen genieten.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
M.I.A. is het alterego van Maya Arularpragasam, dochter van ‘een Tamil Tijger’, die haar vader praktisch nooit heeft gekend. Ze heeft moeten vluchten met haar familie uit Sri Lanka en India en is uiteindelijk in Engeland beland. Ze werd muzikaal gedoopt als M.I.A., ‘Missing In Action’.
Haar familie is in haar gebreiteld . De eerste plaat ‘Arular’ werd vernoemd naar haar vader en in de andere platen verwerkt ze wel op één of andere wijze haar familie en zichzelf .
De vierde vernoemde ze ook naar zichzelf ‘Maya – Mathangi’ , toevallig ook de naam van de Hindoe- godin .
M.I.A. brengt een amalgaan aan stijlen, een mishmash , knip - en plakwerk van hiphop, r&b, electro, dance en strakke , donkere breakbeats, Oosterse sounds en Jamaica invloeden, dat avontuurlijk, gedreven, toegankelijk , maar evenzeer hitsend hyperkinetisch gek kan zijn!
Ook hier noteren we die opzwepende hyperkinetische ritmiek , waarin tribal , Arabische melodieën en Indiase elementen verweven zijn en naast de zang , opgekrikt worden met strijdkreten .
Straffe , niet makkelijke kost dus bij heel wat songs , vooral de eerste nummers “Karmageddon”, “Matangi” , “Only 1 u” en “Warriors” vergen al meteen een forse, ferme inspanning . Maar het tij keert en we krijgen meer ademruimte door een sfeervollere reeks, minder heftig , zwaar, donker en gedreven . “Attention”, “Exodus”, “Bad girls” en de afsluitende “Know it ain’t right” en “Sexodus” klinken beduidend gematigder . Verder ook evenwichtig toegankelijk materiaal als “Come walk with me” , “Boom skit” en “Y.A.L.A.”.
Er staat meer ‘rem’ op die electroclash, pompende beats en stortvloed aan geluiden. Een gestroomlijnder album en een meer zalvende aanpak dus om de plaat goed door te komen . M.I.A. vergt nog steeds een luisteroefening , maar we krijgen de kans af en toe eens wat makkelijker weg te dromen .
Nederlands 
Français 
