De laatste jaren duiken er heel wat soulzangers op in Engeland die de featuring doen op dubstepnummers die de festival hymnes zijn: denk maar aan Sam Smith, Ella Eyre en ook John Newman die je wellicht kent als de zanger van het extatische “Feel the love” van Rudimental, maar deze 23-jarige Engelse soulzanger schrijft ook zijn eigen nummers op zijn debuut ‘Tribute’, dat in Engeland als zoete broodjes verkoopt. Newman groeide op in North Yorkshire, in het platteland boven Leeds, straatarm nadat zijn alcoholische vader het gezin verliet, en leefde zijn liefde voor soul uit door als DJ op Northern Soulparties te gaan draaien voor bomma’s en bompa’s.
Geen bomma’s en bompa’s vanavond in een uitverkochte AB, maar wel een heel divers publiek gaande van jonge meisjes tot veertigers en vijftigers. Dat publiek zag dat er een blauwe doek voor het podium gespannen was, en toen de lichten uitgingen, werd daar de beeltenis van Newman op geprojecteerd terwijl een robotachtige stem een countdown deed, zodat het wel leek of we naar een spektakel a la Black Eyed Peas gekomen waren. Het doek viel, en Newman en zijn band, die naast de reguliere bezetting van gitaar, drums en keyboard ook twee achtergrondzangeressen meegebracht had, werd luid toegejuicht door de eerste rijen van de zaal en bracht ons de volgende vijf kwartier zowat alle nummers van zijn debuut. Newman paarde zijn zijden soulstem aan kwieke danspasjes, pirouettes en zelfs een moonwalk, wat vooral bij de jonge meisjes vooraan veel respons uitlokte.
Hoewel dit recht uit de Northern Soul traditie kwam, deed het ons toch heel erg aan foute boysbands denken. Terwijl de stem van Newman goed zat, waren we heel wat minder te spreken over zijn band. Niet dat die slecht speelden, maar het niveau van een echte goede soulband , denk bijvoorbeeld aan de bleekscheten die James Bradley begeleiden, werd nooit gehaald. Ook het feit dat de violen en de blazers vanavond uit blik werden opgediend, m.a.w. uit de keyboard kwamen, hielp niet echt.
Na een tijdje begonnen alle nummers ook wat eenvormig te klinken, de zanglijnen hadden wel een goeie melodie, maar de gitaar- en pianolijnen kabbelden maar wat voort, puur ondersteunend, maar niet memorabel.
Er werden ook iets te weinig rustpunten ingebouwd in de nummers, in plaats van neo-soul klonk het soms als hi-energy, alsof je het concert door oortjes van je smartphone beluisterde in plaats van op een goeie stereo.
De singles staken er boven uit, we onthielden “Cheating”, vooral “ Loosing sleep” ,“All I need is you” en het rustige “Out of my head”.
De bisronde was er dan wel weer boenk op, “Love me again” had live heel veel dynamiek en melodie, ook omdat het dichter bij dubstep dan bij soul aanleunde. In plaats van de piano-house break, liet Newman het publiek a-capella meezingen, en dat werkte heel goed.
John Newman heeft nog wat werk aan de winkel, op het niveau van een Adele of een Emilie Sandé staat hij nog niet, maar dat komt er in de toekomst zeker wel uit.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Amenra - Er weeral boenk op!
Amenra
Nijdrop
Opwijk
2014-02-28
Simon Van Extergem
Voor de elfendertigste keer naar Amenra tijdens deze wel eeuwigdurende tour van Amenra in navolging van hun Mass V.
Wat valt er nog te zeggen na zoveel shows? Eigenlijk nog veel te veel. Amenra slaagt er telkens weer in om het onderste uit de kan te halen. Niet alleen bij hunzelf, maar ook bij publiek. De beleving, de emotie, de kracht, maar ook de broosheid. Alles wordt over het publiek gestort. Want Amenra gaat dieper dan alleen maar een muur van geluid en agressie. Wie zich openstelt voor hetgeen hij te horen krijgt merkt dat er heel wat meer gebeurt dan je op het eerste moment zou verwachten.
Amenra grijpt naar de keel van bij het begin en laat je nadien nooit meer los. Niet meer tijdens het optreden, maar ook lang daarna blijft de geladenheid hangen.. De terugweg naar huis is altijd het moment om te ontnuchteren van de roes die Amenra opwekt. Muziek is meer dan alleen maar noten spelen en melodieën zingen en spelen. Het is pure emotie, die blijft zinderen en mensen beroert tot op het bot.
Amenra slaagt daar ook vanavond naar goede gewoonte weer perfect in. De terugweg naar huis belooft weer lang te worden. Maar het alleen zijn omarm ik om even weer alles op de rijtje te zetten.
Amenra is zonder twijfel de beste Belgische band van het moment. Voor degene die ze nog altijd niet gezien hebben: je zal wat verder moeten rijden, want dit was hun laatste optreden in België. De tour zet zich voort over heel Europa, waar ze zonder twijfel ook alle zalen op hun weg zullen kapot spelen en menig harten zullen veroveren.
Support was Family Of Dog , kwintet uit Deinze/Gent die de lijn verder doortrekken naar de hardcore/punkscène … Dit was Hondsdolheid op Kruissneheid !
Neem gerust een kijkje naar de pics van beide bands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/family-of-dog-28-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amenra-28-02-2014/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Op ‘REV’ is The Reverend Horton Heat eindelijk terug in bloedvorm. De band klinkt zoals we die het liefst hebben, gezwind, spits, krachtig, snel, met een hoog fungehalte en gebeten door het rock’n’roll beestje.
Jim Heath’s gitaar knalt als vanouds in spetterende psycho- en rockabillysongs, zijn flitsende solo’s vliegen door de lucht als bij Brian Setzer in betere dagen. Health leeft zich volop uit in sfeervolle snelle intrumentals als “Victory Lap” en “Zombie Dumb”, gaat de punkabilly toer op met “Schizoid”, transformeert zich in een volwaardige jonge Elvis in “My Hat” en doet een gooi naar allerhande snelheidsrecords in “Smell of Gasoline”, “Never gonna stop it” en “Let me teach you how to eat”. De gutsende contrabassen van Jimbo Wallace en roffelende rockabilly-drums van Scott Churilla volgen hem overal met schwung op zijn haastige pad.
Er zit weer volop vaart in The Heat, het was verdomd een tijdje geleden dat het flitsende rock’n’roll combo nog eens zo goed op dreef was. ‘REV’ barst van dynamische up-tempo rockers die wederom met zijn allen gaan over wulpse meiden, blitse auto’s, zombies en de geneugten des levens. Dat is net de reden waarom wij altijd van The Reverend Horton Heat gehouden hebben. Niks nieuws, natuurlijk niet, waarom zouden ze? Gewoon wat extra fixing-gel in die vetkuif en vooruit met de geit!
'Het Depot' in Leuven zit barstensvol om Heather Nova te verwelkomen, de zangeres uit Bermuda, die bekend is van haar pop-rock hits uit de jaren '90 als "Walk This World" en "Island". Ondanks de korte succesvolle periode, geniet ze niettemin van een 'following' van meer en meer fans. Dit was een akoestisch concert in het kader van haar Europese tour.
Zoals ze ons vertelde in het interview vóór het concert speelt Heather Nova op deze tour akoestische versies van nummers uit haar volledige œuvre. "We creëren een zeer intieme sfeer met slechts een muzikant en mij op het podium. We gebruiken akoestische instrumenten, af en toe aangevuld van een aantal elektronische effects. Voor de sfeerschepping wordt van instrument gewisseld."
Interview - http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/interviews/heather-nova/heather-nova-een-discrete-pop-ster/
De muzikant in kwestie is Arnulf Lindner, een Oostenrijkse multi-instrumentalist, die met onthutsend gemak cello, keyboards en gitaar speelt. Gehuld in een mooie ‘robe’ speelt ze akoestische gitaar, wisselt ze af en toe met de keys en zingt ze met een opmerkelijke schoonheid en elegantie.
De setlist van het concert spant haar 20-jarige carrière, waarvan de 'focus' op 'Oyster' en 'Siren' kwam te liggen , haar twee meest bekende platen ; maar ook '300 Days At Sea ', haar recentste productie.
Het visuele aspect is ook hier belangrijk, via geprojecteerde animaties en schilderijen van de Italiaanse kunstenaar Alberto Di Fabio. De combinatie van de animaties en het zeer 'natuurgerichte' universum van Nova werkt perfect.
Een hoogtepunt van het concert is het nummer "Save A Little Piece Of Tomorrow", een song over de opwarming van de aarde, waarin Heather Nova vocaal wisselt tussen haar gewone micro en één met elektronische effecten.
Een ander hoogtepunt was "The Good Ship Moon", over de vele reizen die ze maakte met haar vader op de boot 'Moon' toen ze bitter jong was. Haar stem, de piano, de cello en de leuke video bezorgen kippenvel en vormen een perfect geheel. Later wordt de emotie nog groter toen ze een (nieuw) 'unreleased' nummer zong, "Tree House", over haar jonge zoon en de vergankelijke schoonheid van onze kindertijd. Prachtig.
Die magische momenten worden verdergezet met de interpretatie van de prachtige hit « Island », die het concert op magistrale manier afsluit. Heather Nova keert terug voor het prachtige "Truth And Bone" en "Until The Race Is Run", uit haar nieuwste album.
Een prachtig concert van een niet te classificeren artieste, die vanuit een pure, oprechte, eerlijke attitude al een even indrukwekkende carrière heeft, momenteel (ver) weg uit de spotlights. Super Nova !
Bekijk het interview van Heather Nova op Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=qytSFyz6Bs0
Setlist : I Miss My Sky (Amelia Earhart's Last Days) - Higher Ground – Avalanche - Out On A Limb – Winterblue - Walking Higher - Save a Little Piece of Tomorrow - Fool for You - Like Lovers Do - Paper Cup - Do Something That Scares You - The Good Ship "Moon" - I Wanna Be Your Light - Heart and Shoulder - Tree House – Stay – Island
Encore: Truth and Bone - Until the Race Is Run
http://www.heathernova.com/
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis en Johan Meurisse
Organisatie: Depot, Leuven
Endz speelt vrolijke indiepop. Hier en daar hoor ik ook een zweem van My Bloody Valentine, maar net iets te weinig. Het klinkt allemaal iets te vrolijk, te poppy om lang te boeien.
Heel anders gaat het er aan toe bij Yuck. Alhoewel ook hier de melodieën heel poppy klinken krijgen we het hier gepresenteerd op een aangenaam fuzzy bedje. Een beetje shoegaze hier en daar. Ze hebben ook het voordeel van 3 zangers in de band te hebben. Wat een heel grote variatie oplevert in zanglijnen en -stijlen. 4 bandleden, waarvan de vrouw op de bas speelt. Wat is dat trouwens toch met vrouwen in een band. Blijkbaar mogen ze maar één instrument bespelen. Maar deze is wel heel goed, dus vanavond geen klachten. Want niet alleen is ze een voortreffelijke bassist, ze heeft dan ook nog eens de beste stem (ook al is het niet zij die het leeuwendeel van de zangpartijen op haar neemt).
Ze starten met enkele nummers uit de eerste plaat. Hun huidige grootste hit “Lose my breath” is na 5 nummers al achter de rug. Een gedurfde keuze voor een band die niet echt grossiert in hits. Maar wel één die ik enkel maar kan toejuichen. Want nu wordt het tijd om de band wat van naderbij te bekijken en mogen ze bewijzen dat ze meer zijn dan een one-hit-wonder. De nummers van de eerste plaat blijken ook de sterkste te zijn.
Het grootste probleem is echter dat er niet echt enthousiasme aanwezig was, zowel bij de band als het publiek. Het optreden krabbelde wat voorbij. En dat is nooit een goed teken. Alhoewel ik hou van hun sound en een groot deel van hun nummers, de dadendrang of juist het gebrek eraan, is wat mijn het meeste stoorde.
Na 50 minuten was het reguliere deel van het optreden reeds achter de rug. Na nog 2 bisnummers laten ze het publiek achter.
Ik denk dat er meer in zit dan hetgeen er nu uit kwam. Ik weet het, want enkele jaren geleden speelden ze wel de pannen van het dak. Even herbronnen en de volgende keer mee volle goesting het podium op. Ik ga zeker nog eens langs.
De dag nadien hebben ze hun optreden in Amsterdam moeten inkorten wegens ziekte van de zanger. Misschien dat dit de mindere prestatie van de avond in de Botanique verklaart.
Organisatie: Botanique, Brussel
Scorpion Child grijpt met dit debuut schaamteloos terug naar de hoogdagen van Led Zeppelin en Deep Purple en doet daar enorm zijn voordeel mee. Dit is nog eens een groepje die de goeie ouwe hardrock formule met brio hanteert : gitaren die om de haverklap gierende solo’s en robuuste riffs uitspuwen, een zanger die noten op kathedraalhoogte nastreeft, bonkende drums die geregeld de orde komen verstoren en een gutsend retro keyboard die zich af en toe in de debatten tracht te mengen. Meer retro kan u het zich dezer dagen niet voorstellen, zelfs de groepsfoto’s zien er uit alsof ze veertig jaar geleden zijn gemaakt.
Dit alles uit zich in een stel stevige en potige hard-rocksongs die wel eens moeite hebben om de clichés van het genre te omzeilen, maar die sterk genoeg zijn om er een kanonskogel van een album uit te smeden. Na een paar stomende volbloed rocksongs als “Kings Highway” en “Polygon of Eyes” vinden we natuurlijk ook de obligate rockballads terug, hier heten die dingen “Antioch” en “Red Blood”, maar Scorpion Child weet het slijmbalgehalte daarbij tot een minimum te beperken.
Laat u ook niet misleiden door de Scorpion in de groepsnaam, de band heeft hoegenaamd niks te maken met het Duitse poedelcombo Scorpions wiens geföhnde hardrock nog het best gedijt in hondenkapsalons.
Zoals gezegd staat Scorpion Child op 28/03 in de AB Club, met het hier al eerder vermelde Zweedse langharig tuig van Horisont in het voorprogramma. U heeft nog ongeveer een maand tijd om uw haar te laten groeien.
Een man en zijn akoestische gitaar … Een man die Cohen en Dylan als zijn favoriete sing/songwriters koestert . De 31 jarige NY-er Matthew Siskin brengt twaalf sober gehouden, kale, doorleefde, intieme songs . Ze worden gedragen door z’n indringend melancholiek, echoënde zang. Ze geven je een brok in de keel en ze treffen je recht in het hart . Geen vrolijke plaat dus, check naast de muziek maar eens de tekstvellen van deze bohémien dichter. Brrr! Hij schreef het materiaal in z’n vrije tijd, gezien hij web developer is van Beyoncé en hij de online campagnes bedenkt en vorm geeft .
Siskin heeft z’n gevoel en indrukken enorm sterk weergegeven in een uitermate breekbare klinkende plaat!
Dit is een fijn afwisselend , onschuldig , kortstondig debuut van een bandje die we graag tippen! Zeker om live eens aan het werk te zien!
Eén van de opkomende talenten is het (erg) jonge Britse trio uit Nottingham London Grammar . Muzikaal werd vorig jaar een sfeer van geheimzinnigheid gecreëerd rond de band, gezien er buiten een paar nummers (“Hey now”, “Shyer” en “Strong” ) weinig of niks geweten was van het trio. Intrigerende etherische trippop , die beelden van prachtige landschappen bij het ochtendgloren of bij ondergaande zon oproept.
Kijk , hun songs ademen een mystieke sfeer en hebben een minimalistische sound door de elektronica, sobere drums, jambee en pianoloops van multi-instrumentalist Dot Mayor en de ingehouden gitaardeuntjes/-riedeltjes van de schuchtere Rothman.
Het zijn sfeervolle, broeierige juweeltjes, die deels durven aan te zwellen, op te bouwen, maar ingenomen blijven, zonder echt te exploderen . Ze worden gedragen door de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid , ergens tussen Florence Welch , Kate Bush , Loreena McKennitt en verder ergens de sound van The xx en Portishead .
Een etherische toegankelijke inhoud die ingehouden of iets breder klinkt dus. Op “Metal & Dust”, “Flickers”, “Wasting my young years” en de single “Strong” kan het iets extraverter en borrelen de beats op.
Een geslaagde zet met een reeks nummers , die verder ook met de cover “Nightcall” van Kavinsky als de song met Disclosure “Help me lose my mind” overtuigen. Muzikaal zit het goed bij hen. Mooi debuut!
Het Britse Toy grossiert in de ‘90s shoegaze van een band als Ride en koppelt het aan de psychedelische gitaarpop van een Tame Impala . Het levert een reeks afwisselende songs op van lange psychedelische trips en kortere popnummers .
“Conductor”, “Fall out of love”, “Endlessly” en de titelsong houden je vast en hebben een bezwerend ritmiek. Heerlijk genietbare nostalgische trips.
De kortere tracks zijn dromerig en sfeervoller. Ze zitten goed in elkaar , zijn minder omgeven van effects en hebben hierdoor een mindere ‘fond’ . We hebben het meer voor die muzikale trips, die ze ons voorschotelen! . Een goed album dus, maar ook niet dan dat!
Islands is een bijzonder bandje rond zanger/songschrijver Nick Thorburn, die al een handvol platen uitheeft. We prijzen mans schrijverstalent en veelzijdigheid. Hij is een muzikale kameleon, gezien z’n muzikale avontuurtjes van sing/songwriting, aanstekelijke indiepop, psychedelica en bonkende elektronica.
We horen op deze nieuwe plaat een reeks stekelige, luchtige, sfeervolle dromerige indiepopsongs die door de voorthuppelende ritmiek ergens een Das Pop van Bent Van Looy doen opborrelen . Rode draad binnen z’n sound is toch wel dat de zalvende elektronica , de piano en toetsen elan geven aan het materiaal . “Hushed tones”, “Becoming the gunship” en “Wave forms” zijn de sterkste songs. Het materiaal zit goed in elkaar , daar niet van, maar de meeste nummers blijven niet hangen.
Deze 21 jarige IJslandse sing/songwriter is een fenomeen in eigen land en doet zelfs Björk en Sigur ros een verbaasd gezicht trekken . Zijn debuut (we sparen U de titel in het IJslands!) bevat wonderschone , sfeervolle pop , gedragen door z’n zachte stem en de toegevoegde koortjes . De meeslepende , ingenomen , dromerige songs bieden een fijn muzikaal avontuur , en gidsen ons door het IJslandse landschap door de smaakvolle arrangementen, die elektronicariedels van piano en keys als rode draad hebben . Nummers als “Higher”, “In the silence”, “King and cross”, “Head in the snow” en zeker “Torrent” weten direct te raken . Soms borrelt ergens een Bon Iver en James Blake op .
Zijn debuut werd in het IJslands opgenomen , maar door het succes was het voor de jonge gast tijd om met het album naar Europa te trekken . Hij nam John Grant onder de arm, die de teksten naar het Engels vertaalde . Ook hier slaat de muziek erg aan en hebben we een sterk debuterend artiest erbij!
The Feeling is een Britse band die de kunst van popsongs schrijven beheerst, vooral als we terugblikken naar het debuut ‘Twelve stops and home’ met de hits “Sewn” en “Fill my little world” uit 2006 . Een prachtige muzikale toekomst leek weggelegd voor het vriendengroepje van Dan Gillespie-Sells ; maar het succes evenaren , persoonlijke crisissen en interne spanningen beslisten daar anders over .
Het is nu pas met de vierde cd dat de band herboren blijkt . Een herontdekking hebben we met de plaat ‘Boy cried wolf’ , waarbij we opnieuw die popsongs horen van weleer . “Rescue” geeft een heerlijk ontspannend gevoel en heeft een aanstekelijke groove en ritme . Het zijn sfeervolle, broeierige popsongs die in de buurt komen van Keane , Air Traffic (waar zij die nu naartoe?!) en het vroegere Coldplay, die meteen ook aansluiting vinden bij een Imagine Dragons en Bastille door de pianoriedels, de keys en de percussie. .
In één trek kun je die plaat probleemloos beluisteren .
The Feeling heeft opnieuw de liefde gevonden van frisse, sprankelende en innemende, gevoelige pop . Meer info op http://www.thefeeling.com
Each is a DREAM
Alice Rose
Alice Rose is afkomstig uit Kopenhagen en is al toe aan haar vijfde plaat . Het Deense multitalent resideert in Keulen en verweeft sing/songwriting van Amos/Obel met Björk keysgeluidjes en freefolk op z’n Cocorosies .
Ze heeft lang aan deze plaat gewerkt , waarbij de nummers sfeervol, ingenomen zijn, minutieus uitgewerkt zijn en gedragen worden door haar zachte , dromerige, engelachtige stem . Ze betreedt nu zeerzeker de akoestische paden, wat door de inbreng van piano, strijkers een bijna sprookjesachtige sound en betoverende beelden oplevert. De single “Teardrop” is er alvast een mooi voorbeeld van . De hedendaagse elektronica verloochent ze niet wat te horen is op “Shadow princess” of bij titelsong die van zangrap getuigt .
Het bewijst de muzikale veelzijdigheid van het genre waarin ze (veel) speelruimte creëert. Info http://www.alicerosemusic.com
Nederlands 
Français 
