Een dag na de geniale muzikale rommeligheid van Pete Doherty & de zijnen was op het podium van de Aéronef alweer een roemrijke naam uit muziekbusiness te gast. Het Amerikaanse gezelschap Dream Theater is muzikaal misschien wel de tegenpool van de Babyshambles en spreekt vooral liefhebbers aan van technische hoogstaande melodieuze progressieve rock & metal. Met John Petrucci (gitaar), John Myung (bass), Jordan Rudess (Keyboards), 'nieuweling' Mike Mangini (Drums) en James LaBrie (zanger), is de band uit New York momenteel bezig aan het Europese luik van de wereldtournee die hun nieuwste titelloos album promoot. Eerder in de week stonden ze op de planken van een niet-uitverkochte Brielpoort in Deinze. Wij zakten af naar Lille om in een nokvolle Aéronef één van de allerbeste progressieve metalbands 'van het moment' mee te maken....en dat al meer dan 25 jaar.
Een eerste grote verrassing was de overweldigende opkomst voor dit optreden want de Aéronef zat zo eivol dat velen de show van op de trap of in de gang van de concertzaal probeerden mee te maken. Het is bijzonder lang geleden dat ik dit in Vlaanderen nog zag. Opnieuw hadden immers ook weer heel wat (West-)Vlaamse fans de weg gevonden naar Lille. Voor enkelen die ik sprak was dit al het tweede Dream Theater metalfeestje in een week die ze mochten meemaken. Doch zij die hoopten op een andere show dan in Deinze, kwamen van een kale reis terug want tijdens deze tour neemt Dream Theater afscheid van roterende setlists en speelt de band 'gewoon' elke avond dezelfde set. Het werd een onvergetelijk progressief metalfeest in Lille...een muziekfeest dat bestond uit twee delen met daartussen een korte pauze van 15 min.
Na de symfonische tonen van "False Awakening Suite" trok de band meteen stevig van leer met de schitterende opener: "The Enemy Inside", een track uit het nieuwe twaalfde studioalbum. Een knaller van formaat en het startshot voor bijna 3 uur Dream Theater extravaganza! In de openingsfase was het nog wat zoeken naar de juiste geluidsbalans maar toen "On The Backs Of Angels" weerklonk was het zaalgeluid perfect! Dit epos uit 'A Dramatic Turn Of Events' kende onverwacht een gigantisch succes en werd zelfs genomineerd voor een Grammy Award (maar won er geen!). Superlatieven en kleurrijke vergelijkingen als 'wow dit is beter dan seks' weerklonken in de zaal. Toegegeven het was het eerste hoogtepunt van de avond! De huidige single: "The Looking Glass", verblijdde dan weer de fans die meer houden van een wat commerciëler melodieus geluid. Een weinig originele gerecycleerde song maar wel een leuk catchy refrein!
Daarna kwam het meest progressieve deel van de avond en konden de techneuten hun hartje ophalen en zich blind staren op de capriolen van vooral Petrucci en Rudess. Hoe waanzinnig sterk deze mannen kunnen musiceren lieten ze nogmaals horen in het - lang niet meer live gehoorde - "Trial Of Tears" maar nog meer in het nieuwe werkstuk "The Enigma Machine", dat begeleid werd door een hilarisch cartoonachtig filmpje. Hier kreeg drummer Mike Mangini een korte solospot. Persoonlijk vond ik zijn drumsolo minder geslaagd en minder imposant dan hetgeen zijn voorganger in het verleden liet horen maar voor de rest past Mangini perfect in het DT-plaatje en is hij meer dan een waardige opvolger voor medeoprichter Mike Portnoy die in 2010 de band verliet. "Along For The Ride", de ballade uit de nieuwe plaat waarnaar de tour genoemd werd, was een welgekomen rustpunt in dit eerste deel. Voor de rust kregen we ook nog "Breaking All Illusions" voorgeschoteld, één van de tracks uit 'A Dramatic Turn Of Events' (2011) waarin vooral de virtuositeit van keyboardwizard Jordan Rudess tot uiting kwam.
Na de pauze, tijdens Act 2, werd de twintigste verjaardag gevierd van Dream Theater's derde studioalbum: 'Awake', door vele fans nog steeds als een van de beste DT platen aanzien. Uit 'Awake' bracht de band 5 songs. Waaronder de schitterende semi-ballad en persoonlijke favoriet: "Lifting Shadows Off A Dream". Ook hemelsmooi en toch wel bijzonder was de atypische ballad "Space-Dye Vest"...bijzonder vanwege het feit dat de song zo goed als nooit live wordt gespeeld.
Na het 'Awake' luik kwam het absolute hoogtepunt van de avond in de vorm van het 22 minuten durende werkstuk: "Illumination Theory", een prachtige song uit vijf delen (waaronder ook een instrumentaal stuk met strijkersorkest) waarin alles aan bod kwam wat Dream Theater zo typeert. Prachtige muzieklijnen, gebalde stevige technisch complexe solo's, krachtige melodieuze zanglijnen overspoelden ons en brachten ons in een ware extasesfeer. Bissen deed de band door 4 songs te halen uit het album: 'Metropolis Pt. 2: Scenes From A Memory', ook al omdat dit album 15 jaar geleden het levenslicht zag. Een perfect einde van een waanzinnig sterk optreden.
De vakbekwaamheid en bezetenheid van de instrumentalisten bij Dream Theater was ook nu weer indrukwekkend. Soms wordt een Dream Theater optreden wat gedevalueerd door een wat mindere zang van James La Brie. Echter deze avond was James LaBrie bijzonder goed bij stem en zong hij geïnspireerd en toonvast de pannen van het dak!
Het moge duidelijk zijn. Dream Theater staat ook na meer dan 25 jaar nog steeds aan de top en dat terwijl ook jongeren nog steeds de weg vinden naar deze technische band en hun complexe rockmuziek. Dream Theater is dus duidelijk nog niet op z'n retour!!!
Subliem avondje progressieve rock!
Setlist:
(False Awakening Suite) / *The Enemy Inside *The Shattered Fortress *On The Backs Of Angels *The Looking Glass *Trial Of Tears *Enigma Machine *Along For The Ride *Breaking All Illusions
---------------------------
*The Mirror *Lie *Lifting Shadows Off A Dream *Scarred *Space-Dye Vest *Illumination Theory
--------------------------
*Overture 1928 *Strange Déjà Vu *The Dance Of Eternity *Finally Free / (Illumination Theory- Outro)
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de Brielpoort Deinze , eerder op 8 februari 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dream-theater-08-02-2013/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism Aéronef)
Rommeligheid, variété en geen wetmatigheden waren de troeven op het concert van de Britse Babyshambles . Natuurlijk zit spil Pete Doherty daar wel voor iets tussen . Een natuurtalent qua songschrijven, maar een veelbesproken figuur door z’n turbulente levensstijl; hij kwam natuurlijk veel in het nieuws door z’n overmatig druggebruik , de cancels en z’n aan-af relaties .
Maar de getalenteerde sing/songschrijver heeft (toch wel) deels z’n leven terug op de rails . Hij IS er telkens, dat is heel wat! , soms hoe, laten we in het midden. Hij schudt op spontane, losse wijze de songs uit z’n mouw en heeft zich nu ‘dranksgewijs’ verlekkerd op cocktails .
Babyshambles waren enkele jaren ‘on hold’ en hij focuste zich op een solotoer. En kijk, Babyshambles is ‘back’ met hun derde ‘Sequel to the Prequel’, een afwisselend leuk plaatje met frisse rocksongs, lichtvoetiger van aard , minder venijnige Britpunk en met enkele stijl toevoegingen als country en ska op z’n Specials/Madness. Aangevuld worden ze met een keyboardspeler, die de sound kleurrijker maakt!
Het lange wachten werd beloond . Bijna een half uur na aanvangsuur kregen we een kleine twee uur lang fris, kwiek en rammelend het overzicht te horen van Babyshambles. Pete mag dan wel onvast zingen, z’n tekst kwijtraken, het drinkgedrag stimuleren, wat zwalpen over het podium , sleutelen aan de setlist en een solootje inzetten , het hoort er allemaal bij, en hij wordt op handen gedragen , wat hij ook maar zegt, zingt en uitvoert .
Het rauwe melodieuze “Delivery” zette in . “I wish” liet al een dosis ska doorsijpelen en de gepolijste, melodieuze singles “Nothing comes to nothing” en “Fall from grace” zaten ook al in het begin van de set . Daarna kregen we een reeks rommelige , soms snijdend scherpe nummers te horen als “Farmers’s daughter”, “Stranger in my own skin”, “Penguins” en verder “Fireman” en “Hooligans on E” , nummer van z’n oude Libertines , die de Britpunk toen alvast nieuw leven inblies.
De meegereisde fans uit de UK kregen nog een stuk “Forever blowing bubbles” , clublied van footballclub West Ham. De skatunes van “Dr No” werkten aanstekelijk en zorgden voor een huppelende Doherty als een half duracell konijn .
Op die manier genoten we van de variaties die Bayshambles steeds opnieuw wisten aan te halen . Meer vuur en opwinding hadden we bij “Maybelline” en “The man who came to stay”, mooi ingeleid door de bass/gitaartunes van “She’s lost control” van Joy Divison . Tja , die leuke interventies werden sterk onthaald . Het afsluitende “Pipedown” klonk ruw, stevig en snedig.
Een hardere noot in de bis (opnieuw werd het wachten beloond!) , want op een songs als “Fuck Forever” valt er altijd wel iets te noteren en te beleven als het door de Masters themselves wordt gespeeld . Geen spelregeltjes meer. Hier kon eventjes alles, als in de punk/grungetijd van vroeger: microstatief en micro het publiek in, gitaar naar roadie gooien, skydiving, ontspoorde ritmes & sounds, een hoog meebrulgehalte, jamming en ga zo maar verder ….
Na een outtro op piano werd nog onverwachts door Doherty een halve “Albion” ingezet, die even zeer lekker mocht ontsporen . ‘Liberty’, ‘Equality’, ‘Doherty’ hoorden we van ‘The Man Himself’ ergens middenin scanderen . Het duidt maar aan hoe vermakelijk en ‘fucked up’ een optreden mag zijn van Babyshambles . Cheers Pete ! Tot op Rock Werchter!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/babyshambles-11-02-2014/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism l'Aéronef, Lille)
Het NYse duo Derek Miller – Alexis Krauss zijn al toe aan hun derde cd . Muzikaal versmelt het duo nog steeds electro , rock , shoegaze en bubblegumpop, dat uptempo, opwindend, broeierig als zeemzoeterig kan zijn. Het duo kan een strakke electroritmiek aanhouden met een schel , fel , blikkerig gitaargeluid gedragen door bedwelmende, lieflijke zanglijnen. Het eerste deel van de cd valt volledig onder deze categorie, “Sugarcane”, “Minnie” en de titelsong; de spanning daalt halverwege en dan zijn we nog maar een kwartier ver!
Wat op de vorige cd ‘Reign of terror’ al wat doorklonk is de gepolijste sound o.m. op een “To hell with you” en “You don’t get me twice”. Ze trekken dus de kaart van een rijker klankenpalet, en accentueren het melodieuze karakter van een song. Het schroeiende , gespierde maakt duidelijk plaats voor een, breder, dromerig geluid . In één adem te beluisteren dus, gezien de cd maar hoogstens een goed half uur duurt …
Het Amerikaanse , uit Minneapolis, Minnesota afkomstige Poliça heeft nieuw werk uit, ‘Shulamith’, die ‘Give you the ghost’ , met de doorbraaksingle “Dark star” opvolgt . Het sfeervolle trippopmateriaal heeft meer diepgang en een voller geluid.
Hun betoverende, bezwerende combinatie van indie/electro/trippop komt sterk uit de verf, intrigeert , behoudt dat unieke donkere kantje en wordt nog geïnjecteerd door die indringende, licht galmende , gepassioneerde zang van Channy Leaneagh, die live graag een pak gracieuze bewegingen en danspasjes uitvoert .
Het tot een kwintet uitgegroeide gezelschap bevestigt zeer zeker op deze plaat en blijft een (on)draaglijke spanning creëren . De songs krijgen alvast meer elan door de dubbele percussie, de keys en de allerhande toegevoegde geluidjes.
We horen voldoende afwisseling in hun trippy sounds ; “Chain my name” en “Very cruel”, zijn gejaagd, gedreven en hebben een tintelende friste en groove; “Smug”, Spilling lines” en “Vegas” zwellen crescendo aan en hebben een broeierige spanning; ofwel klinken ze ietwat sfeervoller op een “Warrior lord”, “Tiff” en “Torre” , die een lichte dreiging uitstralen en zalvender zijn.
Het materiaal bengelt tussen droom en zwaarmoedigheid, tussen introspectie en extravertie, dat verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. Die afwisseling geeft kleur en emotie aan de songs. Sterke plaat bijgevolg!
Al ruim vijf jaar is hij bezig , deze Amerikaan Ryan Lott , die met de derde cd ‘Lanterns’ een doorbraak kan forceren . De multi-instrumentalist/alleskunner heeft in Sufjan Stevens een leermeester gehad, heeft veel naar Beck geluisterd en integreert die gekunstelde , subtiele sound van Alt-J in zijn eigen ‘mishmash’ van indie, folk en elektronische pop, hoe die nu ook klinkt , organisch of toegankelijk . De nummers mogen sfeervol , dromerig , broeierig klinken, zijn troostend , melancholisch of hitsend en hebben een muzikale complexiteit en finesse. Ze zijn mooi uitgewerkt , hebben een sprookjesachtige inhoud en worden gedragen door zijn fragiele stem en achtergrondkoren . Fascinerend materiaal dus , waarbij Son Lux ons uitnodigt optimaal te genieten van die allerhande avontuurlijk sounds . Grootse plaat dus !
De Leuvense Customs van Kristof Uittebroek hebben hun derde cd uit. Het kwintet liet op de vorige cd’s ‘Enter the characters’ en ‘Harlequins of love’ een gestoffeerd, gepolijst waverockend jaren ‘80 geluid horen van retrocollega’s Editos/White Lies/Interpol. Hier waren de singles “Rex”, “Justine”, “The matador”, “Shut up, Narcissus!” en “Harlequins” de sterkhouders.
Op die nieuwe plaat ‘The market’ hebben we songs die strak melodieus klinken, meer funk, glamrock en disco tunes toelaten en houden van puntige solo’s. Een breder geluid dus , dat we al hoorden in de vooruitgeschoven groovy single “Hole in the market”. Ook “Love to the lens”, “Are you with me?” , “Gimme entertainment” en “A sea of chablis” hebben dat rauw, extravert tintje, wat de nodige dynamiek en opwinding teweeg brengt. Ook is er ruimte voor wat gevoeliger materiaal ; op “Dear Ann (worthless on the market)” klinken ze het best door die filmische aanpak , de toevoeging van strijkers , de diepe basstune en de zegzang.
Customs klinkt aanstekelijk, steekt wat meer schwung en laat die broeierige wavetune wat meer op het achterplan.
Het Engelse Yuck debuteerde met heerlijk onstuimige en beheerste noisy (lofi) gitaarpop, die de brug slaat naar charmante, rakende catchy gitaarpop en wat durft af te wijken met shoegaze pedaaleffects. Daniel Blumberg verliet de band bij de opnames van de opvolger ‘Glow & Behold’ ; op die manier komt gitarist Max Bloom op het voorplan . Was er toen die Dinosaur Jr/Pavement/Sebadoh/Buffalo Tom/Built to Spill/Sonic Youth invloedssfeer , dan klinkt het op de tweede duidelijk gevoeliger in die zin dat we een intens sfeervolle , broeierige dromerige sound meer hebben. Opgelet, het rauwe, jengelende, meeslepende melodieuze karakter blijft hierin behouden , maar minder scherp , snedig , hard; wat breder door de toevoeging van blazers en piano , maar nog steeds overtuigend. Met “Lose my breath” en “Rebirth” hebben ze een paar rakende singles trouwens.
Het Canadese collectief Arcade Fire, rond Win Butler & Régine Chassagne, heeft opnieuw een fijn meesterwerk , epos afgeleverd . ‘Reflektor’ verschijnt een drie jaar na ‘The suburbs’ en is verspreid over twee in sfeervolle, intens broeierige , spannende, toegankelijke plaatkanten.
Dertien songs, in een totaalconcept, waarvan een groot deel mooi uitgediept is , krijgen meer toevoeging van toetsen , elektronica en klinken deels euforisch, opgewekt, dansbaar, deels introvert en onheilspellend .
Arcade Fire heeft gestadig aan z’n carrière gewerkt. Ze hebben opnieuw een standvastig, consistent, evenwichtig album uit . Ze hebben de kunst van het songschrijven , wat uitermate boeiend materiaal oplevert . Je kom natuurlijk snel uit op de singles “Afterlife” en “Reflektor” die het uitgangsbord vormen . Maar ook “Here comes the night time” , “Normal person”, “Awful sound” (oh Eurydice) + “Tt’s never over (oh Orpheus)” intrigeren en overtuigen sterk!
Steeds opnieuw weten zij speelsheid en uitbundigheid te combineren met ingetogenheid en dramatiek, zonder in bombast te vervallen . Die valkuil ontlopen ze gelukkig . Resultaat dus, een te koesteren klassieker !
Geen idee van waar ze komen, maar de shoegaze bands blijven als paddestoelen uit de grond rijzen.
Jaren geleden waren bands als Ride, Swervedriver en My Bloody Valentine cultgroepen die zich wentelden in een interessant nieuw genre die weliswaar niet voor de mainstream bestemd was. Nu, een paar decennia later, blijken deze bands meer dan ooit pioniers te zijn en zijn ze verantwoordelijk voor een hele generatie nieuwe bands als Toy, Splashh, The History of Apple Pie, No Joy en een resem andere.
Het Engelse Cheatahs is de volgende in de rij en hun debuutplaat is een schot in de shoegaze roos. De groep bouwt verder op de fundamenten die door Ride en My Bloody Valentine zijn aangelegd en ze gieten er een gutsende Dinosaur Jr saus. Een aanpak die meermaals zijn vruchten afwerpt, want Cheatahs deelt hier een paar werkelijke mokerslagen uit met “Get Tight”, “The Swan”, “Cut the grass” en “Kenworth”, gloeiende songs die zich messcherp een weg banen doorheen een snijdende gitaarmuur. Achter die muur zitten echter ook vaak melancholische, dromerige en mooie songs verscholen, “Mission Creep” en “Fall” dragen een mistige schoonheid in zich.
Met dit debuut heeft Cheatahs al een klassieker in het genre beet, en ze zijn nog maar begonnen.
Het Nederlandse Best Kept Secret Festival (20 tot 22/06) heeft alvast deze beloftevolle band geboekt, en in combinatie met een hoop andere kleppers (Mogwai!, Babyshambles!, Pixies!, Interpol!, …) ziet het er daar nu al veelbelovend uit.
Na eerst hun 3 Ep’s te hebben samengebracht in hun extended plays is er eindelijk een debuutalbum. Hun druilige shoegaze lijkt op deze van My Bloody Valentine maar is toch de moeite om te beluisteren. Het begint al bij het eerste nummer, een gitaar die enkel wat noise maakt leidt het album als het ware in. Daarna komt “Geographic” en dit nummer zet meteen de toon van het album. Een dromerige plaat die toch poppy genoeg is om een hele dag mee in je hoofd te zitten. Het zijn zeer aantrekkelijke gitaren die worden gespeeld. Hierna valt het album even stil en in een dal.
Maar “Get Tight” zorgt ervoor dat je weer wakker wordt geschud. En die aandacht is ook nodig want “Get Tight” is een topnummer. “The Swan” volgt hierna, dit is een van hun bekendste nummers en stond ook op de ‘Sans EP’ (hun debuut). De gitaar zorgt voor een echt melodisch nummer, het is hun beste nummer van het album. De volgende nummers zijn dan ook een stuk heviger en aangenamer om naar te luisteren. “Cut The Grass” zorgt voor nog wat afwisseling in de nummers want hoe je het ook draait en keert, alle nummers lijken eenheidsworst. Afsluiter “Loon Calls” vat het volledige album eigenlijk samen, shoegaze met een druilige gitaar die toch aanstekelijk is.
Cheatahs zal dit jaar wel terug te vinden zijn op verschillende festivals, een mooie toekomst staat hen te wachten. Maar hun hoge verwachtingen voor het debuut zijn niet ingelast, het kon beter en er kon meer variatie in gebracht worden. Toch blijven er sommige nummers hangen en is het zeker de moeite waard om te kopen.
By Surprise is een viertal eeuwige vrienden uit New Jersey die al in 2006 met muziek begonnen zijn. Devin P. Carr, Patrick R. Gartland, Daniel J. Saraceni en
Robert J. Wilcox maken van die heerlijke herrie die je het best kan omschrijven als indie punk met een emotioneel kantje aan.
It doesn’t look like they’re going to play in Belgium this moment, but you better keep an eye on it.
Best te omschrijven als Indie Grunge met wat Ska erbij. Nirvana meets The Strokes meets Jimi Hendrix meets Sex Pistols, ...
New Killer Shoe zijn ongeveer rond met hun debuut, opgenomen in de Gospel Oak Studio ligt dra in de winkelrekken.
Het eerste lied “Pretty Reckless” begint met een sterke intro en zet meteen de toon voor de verdere nummers en het volledige album. “Crooks” is mij iets te plat en commercieel. Precies als was het dat honderden andere bands reeds zoiets geschreven hebben. Gelukkig hebben ze met “Leave me alone” direct weer de juiste vibes te pakken. Idem dito voor “Throwing Shapes”, “Make Your Move” en “Love Rocket”.
Mijn favoriet op deze schijf is de bonus track “Losing My Mind”. Met zo’n nummer wakker worden is de garantie dat er een goede dag op komst is. Q-uotering: 8/10
Twee avonden lang kunnen we genieten van de mooi gearrangeerde , gevoelige, breekbare, dromerige pop van de Britse Birdy . Duidelijk was dat ze vanaf nu , op 19 jarige leeftijd, haar vleugels spreidt en wisselt van (zo goed als) solo gespeelde nummers/covers als meer rijkelijk klinkende nummers van haar tweede plaat , die het meer houdt op pop, folk en alt.country, zonder het ontroerend aspect uit het oog te verliezen . Vóór en na het optreden hoorden we de invloed van Emmylou Harris op haar …
De Britse Jasmine Van Den Bogaerde , met deels Belgische roots in Vlaanderen en Brussel, is al van haar zevende bezig met liedjes schrijven en werd in de UK al getipt op jonge leeftijd , gezien ze op haar twaalfde een landelijke Britse talentenjacht won.
Een goede twee jaar viel ze op met haar titelloos album waarbij een veelbelovend coveraanbod te horen was van nogal wat Afrekeningsbands als The National , Bon Iver, Phoenix, Fleet Foxes en The xx; nummers die op intieme, gevoelige, spaarzame wijze gespeeld werden op piano, keys of akoestische gitaar .
En dit vogeltje mag dan nog zingen zoals het gebekt is , de tweede cd ‘Fire within’ , klinkt volwassener. Vanavond werd ze dan ook begeleid door een kwartet, die aanvulden op gitaar , drums, cello, bas , gitaar , keys , wat net uitnodigde tot een breder geluid.
De hitgevoeligheid, haar emotievolle , indringende soms sterk uithalende soulfulle stem en haar piano waren alvast de rode draad in deze klein anderhalf uur durende set , waar we konden we genieten van de goed in elkaar gestoken , subtiele , afwisselende set .
Het publiek bestond vooral uit vrouwen, dertigers/veertigers (ouders met hun …) en jonge meisjes.
Ze mag dan ietwat schichtig lijken , ze begon overtuigend , onder een volle, felle witte spotlight, solo op piano met “Shelter” van The xx, die verder wat spaarzaam werd ondersteund . Sjiek! Een popmelodieus “Youngblood” (van The Naked & Famous) met haar begeleidingsband volgde; de cellist/bassist speelde zich hier vooral in de kijker.
Ze had een goed op elkaar ingespeelde band hoor ,want songs als “Learn me right” ; “Words as weapons” , “Standing in the way of the light” en een prachtig uitgewerkt “Terrible love” (van The National) zorgden voor een prikkelend lentegevoel van ontluikende bloemen, wat we zagen op de projecties .
Tussenin hadden we een sfeervolle “Strange birds”, “Home”, “People help the people” , een akoestische gehouden “Older” met een overtuigende samenzang, de single “Light me up” , die een gepaste dosis elektronica toegemeten kreeg, en een solo gespeeld pakkende “No angel”, waarbij de emotie over ons heen dwarrelde.
Birdy kwam even goed voor de dag op haar gitaar en keys . Ergens borrelde Amy Macdonald op , maar evenwichtiger en beter. Het warme onthaal deed haar en de band uitermate deugd.
Die andere single “Wings” besloot de set en werd gekenmerkt door aanzwellende partijen en een spannende opbouw.
In de bis behield ze die sfeervolle spanning en benadering. Net als “Shelter” , speelde ze ook “Skinny love” solo. Een hartenbreker … Muisstil werd het! Op “Comforting sounds” (van Mew ) en James Taylor’s “Fire & Rain” kregen de instrumenten (nog maar eens) voldoende ademruimte , en besloten ze een knus, boeiend, fijn, dromerig, gevoelig concert.
Birdy - Deze zomer op Rock Werchter dus! Hier zal ze zeer zeker op handen gedragen worden en mag ze in onze handen de tent uitvliegen . Birdy wordt groots, én terecht!
Organisatie: Live Nation
MIAVA en Caspian - Post-rock masterclass
Caspian
Les 4ecluses
Duinkerke
MIAVA had de taak om de eer te verdedigen van België deze avond in het Noorden van Frankrijk. Maar dat moet voor deze gasten geen probleem zijn. Vorig jaar bracht MIAVA hun eerste langspeler uit: 'Essay On Bentham'. MIAVA schippert tussen post-metal en post-rock. Met hun uitgesponnen, uitgebouwde lappen muziek die de nadruk leggen op stevige riffs en díe deze plaatsen waar ze horen, in de spotlight. Met jeugdig enthousiasme trekken ze stevig van leer en laten boog nooit meer ontspannen. Uit zowel de nieuwe cd als de vorige EP's worden er duchtig nummers geplukt. Enkele jaren geleden zag ik ze al een paar keer spelen. In vergelijking met toen is er al heel wat babyvet verdwenen, zowel van hun fysieke présence als hun muziek. Passie en kracht, dat zijn de codewoorden van MIAVA.
Tijd voor grootheden uit de post-rock: Caspian. Amerikanen die al heel wat optredens achter de rug hebben. 600 om precies te zijn. Dat weten ze ons te vertellen en ze beloven ons om er een extra lange show van te maken. Hoeveel geluk kan je niet hebben. Want Caspian mag van mij gerust uren door gaan. Want als het op post-rock aankomt zijn er niet veel die beter doen dan hen. Dat hebben ze deze avond opnieuw bewezen.
Caspian weet perfect 2 belangrijke onderdelen van hun genre te verweven tot één geheel: de zachte, lyrische stukken samen met de stevige zwaardere mokerslagen. Ze laten je zweven, dromen, verlangen, wiegen wanneer het tempo naar beneden gaat. De piano speelt hierin een grote rol. Ze bouwen laag na laag hun muziek op, meestal gefundeerd op zangerige pianotonen. Ze duwen het gaspedaal op de juiste momenten in en schakelen één à twee versnellingen hoger als het moet. Beide delen van de band vloeien natuurlijk in elkaar over en klinken op geen enkel moment verplicht, bedacht of geknutseld. Het hele optreden trekt vliegt voorbij, zonder ooit een moment van verveling, maar eerder roept het een verwondering op, verwondering om de pracht van de muziek, de klank de tonen.
Een prachtige, doch sobere lichtshow ondersteund de sobere show perfect. Hier staan geen ego's op het podium, maar stuk voor stuk steengoede muzikanten die weten hoe het moet.
Een ware masterclass in post-rock dus, die weinig bands op die manier kunnen benaderen.
Bekijk ook even de foto's van deze avond, die er bijna niet waren geweest omdat men daar blijkbaar heel graag moeilijk over doet. Volgende keer wat betere afspraken onderling in de club graag.
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/maria-isn-t-a-virgin-anymore-09-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/caspian-09-02-2014/
Organisatie: les4ecluses, Duinkerke
Nederlands 
Français 
