Het gerenommeerde en verfijnde Bella Union platenlabel lijkt begin 2014 een versnelling hoger te willen schakelen. Met de gloednieuwe band Snowbird neemt oprichter Simon Raymonde (ex-Cocteau Twins) na vele jaren zelfs eigenhandig het touw opnieuw in handen. In hun kielzog passeerden ook labelgenoten Lanterns On The Lake de revue in een goed volgelopen Witloof Bar.
Dit Britse indie vijftal stelde er het nieuwe ‘Until The Colours Run’ voor. Een delicaat album waarop shoegaze, postrock en folk elkaar een beetje voor de voeten lopen. De songteksten zijn geïnspireerd door de grimmige economische vooruitzichten van thuisstad Newcastle. Ook live viel er weinig opbeurends te beleven op het podium.
“Buffalo Days“ en “Another Tale From Another English Town” ontblootten zich nog gracieus als een priemende zonnestraal tussen een dik wolkendek op een Engelse groene heuvelrug. Maar helaas bezweek het concert voor de rest onder haar eigen zwaarmoedigheid.
Hazel Wilde, de zangeres met verleidelijke stem, was duidelijk opgetogen over de grote opkomst in de zaal. Maar of Lanterns On The Lake in staat is om volgende keer een nog meer muziekminnend volk te lokken bleef na dit optreden nog een vraagteken.
Organisatie: Botanique, Brussel
De twee Zweedse dames van Icona Pop komen aandraven met vrolijke synthpop , gekenmerkt van aanstekelijke, hitsige en sfeervolle ritmes . . Ze leunen aan tegen die synthpop van Robyn, La Roux , Little dragon en Charlie xcx .
Het eerste deel van de cd, met “All night” , “We got the world” , “Ready for the weekend” en de single “I love it” zijn uitermate uptempo , en ‘maken jouw dag’ wel. Huppelende danspop, jeugdig en onschuldig , bepaald door heerlijke vrouwenstemmen . Iets verderop zakt het wat in en zijn de nummers sfeervoller , innemend en dromerig . Maar met het afsluitende “Then we kiss” halen Caroline Hjelt en Aino Jawo nog eens alles uit de kast … Een happy tune en een positive vibe . Zomerse , ontspannende , leuke muziek.
Gert en Sarah Bettens brachten onder hun ‘duomerknaam’ de soundtrack bij een documentaire over de Belgische poolreiziger Dixie Dansercoer en zijn meest recente expeditie naar het Zuidpoolgebied .
De plaat wordt afgewisseld met enkele filmische instrumentale ijzige tracks op z’n Sigur ros en heeft daarnaast enkele toegankelijke innemende en sfeervolle popsongs , die natuurlijk in de buurt zijn van K’s Choice of ergens het solowerk van het duo uitdragen, bepaald door de lichthese , gruizige stem van Sarah .
Het levert een schoon album op en doet ons zelfs kippenvel bezorgen door de intense, sobere en doeltreffende aanpak. Geraffineerd materiaal of het nu instrumentaal, “We are glaciers”, “Away” of gewoon is met een “Surrender” en “Hell like heaven” .
Iets anders dan normaal dus , maar even emotioneel , aangrijpend en aangenaam overtuigend!
De Californische Emily Jane White is al toe aan haar vierde plaat . De sing/songwritster put voor haar meeslepend, bezwerend materiaal uit de americana/folk – bluestraditie en breit er een trippoppende, gotische kleur aan. Invloedrijk waren Chan Marshall (Cat Power), Nico (VU), Cowboy Junkies (Margo Timmins), Nick Drake en Leonard Cohen. Ze plaatst zich moeiteloos naast Lonely Drifter Karen en Iron & Wine.
Een intens broeierige spanning creëert ze en de schoonheid die in de nummers schuilt wint aan zeggingskracht per beluistering door het donkere gitaargetokkel , de -akkoorden, de dramatische piano/keys en de geheimzinnige cello, violen, strijkers arrangementen, gedragen door haar zachte , indringende , lage, mysterieuze stem , die heel wat varianten toelaat. Het zijn weemoedige , droefgeestige nummers , die kunnen breder aangedikt zijn en aanzwellen. Toegegeven het laagje bombast op z’n Florence vind je zeer zeker terug , maar het is mooi verstopt in haar materiaal . Ze zijn een verwerking van haar persoonlijke ervaringen .
Een overtuigend album opnieuw die haar talent onderstreept!
Het Berlijnse Booka Shade, Walter Merziger en Arno Kammermeier, waren richtinggevend in de techhousedance scene midden de jaren 90. Ze scoorden goed in de clubs en ook op de festivals waren ze graag geziene gasten om een feestje te bouwen . Ze hebben al een paar classics op hun naam als “Body language”, “Manderine give” en “Oh superman”. In tussen zijn we een goed tien jaar verder en zijn ze toe aan hun vijfde plaat . Een sterke return, gezien de vorige maar flets en mat klonk.
‘Eve’ werd vernoemd naar de studio’s in Manchester waar de cd tot de stand kwam . Een catchy , groovy stijl en een dampend hypnotiserend, loungy dansbaar sfeertje creëren ze , sfeervolle housetracks , die af en toe een jazzy loop hebben, inwerken op de dansspieren en die een relaxt , ontspannend gevoel ademen . Natuurlijk wordt naar de ‘90s dance gerefereerd, maar de twee hebben elkaar duidelijk terug gevonden en leveren een sterke plaat af . “Many rivers” , “kalimero” en met de guests Fritz Kalkbrenner op “Crossng borders” en Azari & III op “Love drug” komt het duo terug vooraan in de huidige dance .
Het Nederlandse Wolvon debuteert sterk met ‘Folds’. Het trio uit Groningen wentelt zich graag in de 90s noiserock en brengt op die manier een reeks denderende sch(e) urende, messcherpe nummers , die lomp , zwaar , broeierig melodieus klinken, en boeien door de diverse tempowisselingen; in die bulldozersound hebben we ook enkele rustige passages .
De acht nummers overtuigen . Een heerlijk genietbare trip van hakkende gitaarmuren, cirkelzagen, feedbackende noise en mistige zanglijnen , zonder de melodie uit het oog te verliezen .
Check die eerste songs maar eens, “Sorry for the delay”, “Being” en “Hesitation walls” . “Slow death” is de meest inventieve door de verrassende wending . En voor wie houdt van een subtiele melodie in het genre , komt goed aan z’n trekken bij “Unicorn” en “Future truths”. Oppermachtig debuut!
De world pop van de Syriër Omar Souleyman komt overgewaaid dankzij Kieran Hebden van Four Tet , die instond voor de productie . In het zwaar door burgeroorlog geteisterde land is de man alvast erg populair en momenteel slaat de ‘Syrian techno’ hier ook sterk aan . De Syrische ex-bruiloftmuzikant is intussen uitgeweken naar Turkije , maar z’n ‘dabke’ muziek , zoals het wordt omschreven , de Midden-Oosten populaire dansmuziek, heeft West-Europese tinten. De muziek weet door de jengelende, opzwepende beats , worldsounds , de swingende synths en de Arabische zang ergens Transglobal Uderground/Natacha Atlas op te doen borrelen . Naast enkele uptempo songs, waaronder de single “Wenu wenu”, hebben we met “Mawal Jamar” pracht van meeslepende trance .
Exotisch , gedreven , dansbaar en … zalvend, ondersteunend , supports aan z’n bevolking!
Prachtige worldpop!
‘If You Wait’ van London Grammer is als een pot yoghurt met een valse bodem, er zit wel iets in maar lang niet zoveel als je zou verwachten.
“Hey Now” is de veelbelovende opener, een mistige prachtsong die een mens boven de dampkring doet zweven. Maar daarna wordt het nergens meer zo goed. London Grammar kleeft het theatrale van Florence &The Machine aan de intieme aanpak van The XX. Soms vonkt dat, maar al even vaak botst het. Het resulteert in een pak songs die mettertijd te veel op mekaar beginnen te lijken en die bijgevolg de aandacht doen verslappen. Bovendien werkt het stemtimbre van Hannah Reid gestaag meer op de zenuwen dan op het gevoel. Het vrouwmens doet danig hard haar best om dramatiek in haar stem te leggen dat het op den duur een beetje pathetisch wordt.
Het is allemaal de schuld van de overschatte muze Florence Welch, die met haar hoogdravende kerkgezangen een hoop volgelingen en klonen in haar kielzog heeft gekregen.
Let op, hier is een publiek voor, maar ’t zijn wij niet.
Het uit Texas afkomstige Midlake heeft z’n eerste plaat uit zonder zanger Tim Smith . Die rol wordt en verve overgenomen door de andere zanger, Eric Pulido, die nu de hoofdrol op zich neemt . Die dromerige zang past nog steeds perfect in hun melancholische , weemoedige en uptempo rootsrock , die houdt van Britfolkrock, psychedelica en progrock.
Heerlijk genietbaar materiaal , die sfeervolle, slepende ‘onthaastings’ songs , die worden gedragen door een mooie melodielijn, uitgesponnen gitaarpartijen , keys , flutes en een harmonieuze samenzang . Toegegeven , soms is het ietwat teveel van hetzelfde van rustig voortkabbelende nummers, maar met “The old & young” , “It’s going down”, “Aurora gone”, “Ages” en “Corruption” hebben we enkele bezwerende , afwisselende prachtige songs uit in het genre .
Juist , Deze Welshe band rond James Dean Bradfield maakt al jaren geen opzienbarende platen meer , maar ze staan nog steeds garant voor enkele heerlijk melodieuze popsongs . Tav enkele vorige platen is die bombast op de achtergrond verdrongen . We hebben sfeervol , ontspannende epische poprock en er worden zelfs een paar semi-akoestische nummers vooruit geschoven, zoals de opener Tthis sullen Welsh heart” met Lucy Rose en verderop de plaat, “Running out of fantasy” .
Er konden deze keer wat gasten bij , o.m. Richard Hawley hielp mee bij de titelsong, Cate Le Bon op het ingenomen “4 lonely roads” en we horen een eerbetoon aan Big Country dito z’n overleden zanger Stuart Adamson op “3 ways to see despair”.
De songs zitten subtiel in elkaar , maar raken zeker niet meer als vroeger . Manic Street Preachers zal geen nieuwe fans bijwinnen , maar koesteren nog steeds hun oude …
Dit punkrock bandje uit Alabama USA nemen we er graag bij, ook al produceren ze een geluid dat we al vaker gehoord hebben. Het is pretentieloze en uiterst viriele punkrock, gebouwd op de funderingen die The Ramones hebben aangelegd, met hier en daar een T-Rex tintje en gespeeld in een smerige garagerock modus. Een driftige sound die we ook herkennen bij gelijkaardige bandjes als Fidlar en Howler. Fris, aanstekelijk en bijzonder kwiek. Een rollercoaster met 11 potige stampers van song in amper een half uurtje, en dan gewoon nog eens op die play knop drukken en we zijn terug weg.
Uit het koude Scandinavië komt de laatste tijd al even onderkoelde post punk aangewaaid. We hebben al het Deense weerbarstige en chaotische Iceage en het Finse verbluffende Beastmilk. Voeg daar maar het Zweedse Holograms bij. Ook deze jongens grijpen terug naar de jaren tachtig, maar dan naar de duistere en onheilspellende kanten ervan en niet naar de vergankelijke plastieken pop uit die periode. Meer Joy Division dan OMD dus, meer Suicide dan Pet Shop Boys, meer frontale zwartgalligheid dan oppervlakkig sentiment.
Anton Spetze’s stem hangt wat rond in de regionen waar Robert Smith vertoefde bij de eerste Cure platen, echoënde gitaartjes geven het geheel een gothic tintje en donkere synths zwemen naar The Horrors. Wij horen er zelfs onze eigenste eighties iconen Red Zebra in. Daar zullen die snotneuzen van Holograms waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebben, maar men hoeft zijn voorgangers niet altijd bij naam te kennen om er wel degelijk door beïnvloed te zijn.
Holograms is alweer een interessante nieuwe band binnen de huidige post-punk revival. Een Pukkelpop groepje.
De Londense DJ’s Saul ‘Chase’ Milton en Will ‘Status’ Kennard zijn intussen grote gasten geworden en spoelen het elektronisch geluid van de Chemical Brothers en Underworld goed door . Chase & Status zijn hip en zorgen op hun platen dat het elektronisch geluid nog meer de hand reikt met allerhande stijlen . Natuurlijk kun je niet omheen de drum’n’bass/dubstep en breakbeats op z’n Prodigy’s , maar ook soul en hippopsounds , reggaedancehall en Eurodance zijn sterk gegeerd . Ze slagen er in alles bij elkaar te halen in een reeks evenwichtige songs , waarbij een keur aan gasten aanwezig zijn. Het is misschien ‘an sich’ niet bijster origineel , maar die kruisbestuiving is gevat en levert een handvol overtuigende songs op als de singles “Count on me” en “Lost & not found” , maar verder zijn er o.m. “International” , “Pressure”, en de reeks soul geïnjecteerde nummers. Ze bouwen op , hebben een aanstekelijke groove en kunnen ontploffen.
Chase & Status - Good music for good people .
De Amerikaanse singer/songwriter en multi-instrumentalist Jonathan Wilson is toe aan z’n tweede plaat , waarbij hij ‘70s retropop in tachtig minuten muziek samenvat . Het zijn lange uitgesponnen composities , die refereren naar het geluid van Crosby, Stills & Nash , Pink Floyd , Little feat, Neil Young, Beach Boys en die graag de retro van een Black Crowes , The Jayhawks en Midlake laat doorschijnen .
Het zijn sfeervolle , dromerige , rustig voortkabbelende nummers , die wat directer kunnen zijn , en vooral ruimte laten voor de instrumenten. Op die manier fladderen we mee in het gitaarspel , de piano/Hammond partijen, flutes en blazers, die een prominente rol innemen . Wilson prikkelt, intrigeert, verrast , ontroert en laat de melancholie van het materiaal druipen in een reeks mooi uitgewerkte composities . Elk meer dan de moeite waard dus . Overtuigende plaat bijgevolg!
Nederlands 
Français 
