Bastille sloot hun Europese toer af in België, uiteraard konden wij hier niet ontbreken. De uitverkochte AB werd tot de nok gevuld met dolenthousiaste (hoofdzakelijk) vrouwelijke fans. Wat de avond zou geven moest nog even wachten. Het voorprogramma To Kill A King opende de avond. Deze Britse band toerde onder andere al mee met Two Gallants en deed de volledige Europese toer met Bastille mee. Nummers zoals “Cold Skin”, “Wolves”, konden de zaal inpalmen. De rustige nummers met af en toe een harder kantje werden zeker gesmaakt, maar het publiek wou meer. Toen Bastille het podium bestormde tijdens “Choices” ging het publiek uit de bol. Een ware vriendschap was te zien op het podium, maar het werd toch stilaan tijd voor de hoofd act van de avond.
Dat Bastille één van de populairste bands op dit moment is, werd bewezen tijdens hun passage op Rock Werchter. Hier gaven ze het beste van zichzelf, in de AB leek dit toch wel anders te zijn. De vermoeidheid van een Europese toer is hier waarschijnlijk wel voor een deel aan te wijten maar toch…
De set werd opgebouwd rond hun cd ‘Bad Blood’, hoewel de cd enkele sterke nummers kent , zijn er vooral middelmatige nummers op terug te vinden. De nummers zijn sterk geschreven en opgebouwd maar missen toch nog dat tikkeltje meer. Een feit dat des te duidelijker werd doorheen hun live set. Bastille opende met de titel track “Bad blood “ een slimme en doordachte zet , deze knaller van formaat, trok de zaal. Er werd uitzinnig gejoeld, gedanst hier en daar verscheen zelf al een smartphone om het geheel vast te leggen voor later. “Things we lost in the flames” hield het vuur branden. De zanger Dan Smith verkende het podium en deed menig harten sneller slaan. “Overjoyed” toonde dan weer de gevoelige kant van Bastille, met dit eerder rustige nummer wisten ze de zaal toch aan zich te binden.
De zang van Dan Smith komt live zeer sterk over, waar hij op Rock Werchter al eens van de spreekwoordelijke toonladder viel, was het nu zeker niet het geval. Ook live komen de bas en de drum strakker en harder naar voor dan op de cd, dit zorgt voor een betere live ervaring die doordringt tot in het diepste van je lichaam.
Toch wist de band het zelfde elan dat ze opgebouwd hadden in het begin van de set niet vast te houden. Middelmatige nummers zoals “Daniel in the Den”, “the Draw”,” these streets” doofden het vuur praktisch, al leek de zaal zich hier niet echt van aan te trekken. Gelukkig waren er nog een aantal hoogtepunten van de avond, weliswaar vooral opgebouwd aan de sterke nummers op de cd. “Laura Palmer” zette het publiek in vuur en vlam, hun versie van “The Rythm of the Night” en “Rythm is a dancer” konden ons wel smaken. Idem voor het nieuwe nummer “Blame”. Gekenmerkt door een harde gitaar, meer pit doet ons toch uitkijken naar de volgende cd.
Het hoogtepunt van de avond was voor velen wellicht het nummer “Flaws”, niet doordat het zo goed gezongen was, maar door de tocht die Dan Smith ondernam doorheen de zaal. Geef toe, wat wil een fan nog meer dan heel even de zanger van hun favoriete band te kunnen aanraken.
Dat “Pompeii” de afsluiter ging zijn, wist zelfs de kleinste kleuter, het was wel een afsluiter die de zaal nog een laatste maal liet bewegen, zelfs de mensen in de zeteltjes durfden eindelijk eens wat bewegen.
Kortom de doortocht van Bastille in België zal hopelijk geen voorbode zijn van wat te wachten staat in de Lotto Arena. Ze zullen met meer uit hun mars moeten komen dan hier in de AB, een spectaculaire lichtshow alleen zal niet volstaan om het publiek te geven wat ze willen.
Setlist: Bad Blood-Things We Lost In The Fire- Overjoyed- The Silence- What Would You Do- Daniel In The Den- Weight Of The Living Pt II- Blame- Laura Palmer- These Streets- The Draw- Icarus- Flaws---- Get Home- Of the Night- Pompei
Neem gerust een kijkje naar de pics
To kill a king - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4356
Bastille - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4357
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Moonface - Onder het maanlicht van genialiteit
Moonface – Superhumanoids
Superhumanoids sturen het brein alle kanten uit. De ene keer klinken ze als het Amerikaans antwoord op The xx, dan weer funky, soms poppy, ook wel funk, af en toe wat Imogen Heap,... En dat allemaal in één nummer. Duyster gluurt soms om de hoek, dan weer Sx. Het geheel wordt zeer elektrisch gebracht, met keyboards , ten dele een drumcomputer, wat elektronisch materiaal en een elektrische gitaar. Gooi er nog een drummer bij en je weet hoe het klinkt... Of toch niet, want het is de zeer fragiele stem van de zangeres die het geheel een nog warmere klank heeft. Zij is de ware ster van de band, ook al blijft ze het gehele optreden vrij onbewogen. Maar alles bij elkaar, en ondanks alle verschillende genres bij elkaar roept het geheel te weinig emotie op. Maar wel nog een keer een interessante groep als voorprogramma.
Moonface - Van Spencer Krug kan je veel zeggen, maar niet dat hij altijd de gemakkelijkste weg kiest. Na furore te maken met Wolf Parade besloot hij om zich te storten op een nieuwe band, Sunset Rubdown. Maar blijkbaar was dat voor hem niet genoeg en uiteindelijk koos hij er voor om zich volledig te richten op zijn solowerk, Moonface. Hij heeft al 3 full albums uit en er zijn er geen twee die op elkaar lijken. In het begin legde hij zich toe op elektronica. Bij de voorlaatste haalde deze Canadees zijn mosterd bij de Finse postrockband Siinai, die samen met hem een fenomenale LP uitbrachten en die ook al live in België te zien waren, vorig jaar op Sinxen in Kortrijk. Maar nu gaat Spencer volledig solo. Op de nieuwe plaat zijn enkel piano en stem te horen.
Een nummertje van Nick Cave mag ons nog even opwarmen vóór hij aan zijn set begint. De lat gaat op die manier direct een heel stuk de hoogte in. Moonface mag zijn licht beginnen schijnen. En wat een prachtig licht is dat toch. Ook live kiest hij resoluut voor een eenvoudige bezetting, namelijk een piano, een micro en een stoel. Meer is er niet nodig om het publiek in vervoering te brengen. Want Spencer Krug is gezegend met een prachtige stem. Voor onze ogen ontluikt deze bescheiden en vriendelijke man in één brok emotie. Hij ontbloot zijn ziel door middel van de muziek, die ook bij de toeschouwer door merg en been snijdt. Waar hij vroeger, bij zijn andere band de piano meed , laat hij nu zijn klassieke scholing horen. Een fantastische pianist want tijdens de instrumentale blijf je beklijft toekijken en luisteren naar de schoonheid ervan.
Maar zijn stem is het echte hoogtepunt van dit optreden. Vroeger zat zijn stem altijd wat achter het instrumentarium, maar nu is er geen wegstoppen meer. En dat is alleen maar toe te juichen. Een traan wordt gelaten, een hart gebroken, een liefde verstevigd. Muziek blijft emotie en als die zo puur gebracht wordt als hier, kan het ook pijn doen. Maar dan goeie pijn.
Een optreden dat je niet onberoerd laat en voor mij één van de beste, zo niet hét beste optreden van 2013. Spencer Krug, een grote meneer. Om hem nog solo te zien zal je moeten snel zijn en ver rijden. Je kan altijd de CD kopen ‘Julia With Blue Jeans On’. Snel naar de winkel dus en kopen de handel.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Superhumanoids - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4360
Moonface - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4359
Organisatie: STUK, Leuven
Anna Calvi is een boeiende Britse madam die zichzelf op de wereldkaart zette met een indrukwekkende debuutplaat en zo de aandacht kreeg van ondermeer Nick Cave die haar prompt meenam op tournee als support act voor zijn duiveluitdrijvende alter ego Grinderman. Een gedroomde leerschool als je ’t ons vraagt.
De nieuwe PJ Harvey, riep iedereen van de daken. Maar wij vonden dat er al wat sleet zat op de oude, zeker na het pathetische ‘Let England Shake’, en we schatten Calvi al meteen een stuk hoger in dan de zwijmelende muze PJ Harvey.
De voortreffelijke nieuwe plaat ‘One breath’, een waardige doch geen overtreffende opvolger van dat heerlijke debuut, was voor ons een meer dan geldige reden om de getalenteerde jonge vrouw te gaan aanschouwen bij onze Zuiderburen.
Le Grand Mix was volledig volgelopen voor deze verrukkelijke dame en haar gevolg. Het zeer respectvolle publiek sloot met graagte Calvi in de armen, er hing een warme gloed in de lucht vanavond. Calvi slaagde er bij momenten in om met haar emotioneel geladen songs de zaal muisstil te krijgen, ondermeer op “Sing to me” die ons wat aan de beginnende Goldfrapp deed denken, en zeker op “Fire” die ze helemaal in haar eentje de hemel inzong. De cover neigde trouwens meer naar Jeff Buckley dan naar diens oorspronkelijke auteur Bruce Springsteen (of dacht u misschien dat die song van The Pointer Sisters was?).
Een bescheiden Calvi was naar ons gedacht toch een ietsje te beleefd. Er mocht gerust wat meer venijn in de songs, het zou geen ramp zijn geweest mocht ze nog wat langer in Grinderman’s hol hebben rondgehangen. Haar puike band speelde immers heel innemend en met voldoende respect voor de gevoelige songs, doch ook een beetje te keurig.
De zeldzame heftige uitspattingen “Carry me over” en “Love won’t be leaving”, waarin de muze haar gitaar duchtig liet scheuren, waren dan ook meteen de hoogtepunten. Ook de opgejaagde gospel “Jezebel” denderde dankzij een donkere dreiging. Wij hadden graag nog net iets meer van dat gezien. Daarom was het ook des te jammer dat ze “Love of my life”, de meest felle en gruizige song van de nieuwe plaat, in de kast liet.
Maar verder was het wel genieten van de innemende pracht, het subtiele gitaarspel en de vaak wondermooie songs van deze talentrijke deerne.
Calvi heeft liters potentieel in zich. De stem, de songs en het gitaartalent heeft ze al. Nu nog een stevige vampierenbeet in haar frêle nek en we zijn er. Misschien is dat al zo bij haar doortocht in de AB op 24/03/2014.
Neem gerust een kijkje naar de pics
I Have A Tribe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4347
Anna Calvi - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4346
Org: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival + ism Grand Mix, Tourcoing)
De in LA residerende jonge dame Julia Holter heeft een nieuwe plaat uit, ‘Loud City Song’ . Ze is niet aan haar proefstuk toe . Ze beweegt in een avant-garde geluid, met haar eigenzinnige, compromisloze, maar even sterk lichtvoetige, schone nummers.
We horen een klassiek patroon, geïnjecteerd van een gezonde dosis experiment . Haar ‘dreamchamber’ muziek hangt in een waas van een folky intimiteit door haar indringende, dromerige , etherische zang en haar keys/piano . De toevoeging van cello , viool, saxofoon en drums zijn muzikale weerhaken en zorgen voor weerbarstige nummers, die grimmig , grillig, onheilspellend kunnen zijn en verrassende wendingen ondergaan.
We worden ondergedompeld in twee muzikale werelden , waarbij ze haar inspiratie haalt uit novelles, o.m. bij het recente album hebben we ‘Gigi’ uit ‘44 van de Franse schrijfster Coilette, het verhaal van een jong meiske die in een vorige eeuw werd voorbereid tot hofdame, en alles wat dat met zich meebrengt, positief als negatief .
Muzikaal balanceert ze ergens tussen Laurie Anderson , Clannad , Nico, Joni Mitchell, Kate Bush en Joanna Newsom , aangevuld met spannende jazzy experimental loops en arrangementen .
Julia Holter houdt van klassieke ‘poetry’ en weeft een eigen muzikaal universum, dat somber, breed en extravert klinkt en best boeiend blijft door de subtiliteit , de finesse en de gewaagde stukjes. Een druilerige schoonheid noteren we door songs als “World” , “Horns surrounding me” , “He’s running thru my eyes” en de twee “Maxim’s” nummers .
Het Canadese Austra van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanis heeft twee fijne platen uit, hypnotiserende etherische electropopdance , met ‘Feel it break’, hun debuut dat speels , onbevangen ,opwindend klinkt , en de onlangs verschenen ‘Olympia’ dat volwassener, breder en ingenomener is .
Ze lieten met hun debuut dito optredens een sterke indruk na , en zorgden voor een bedwelmende , bezwerende , dansbare trip , aangevuld met wereldse tribal sounds, beats en percussie , die prikkelden en het geheel kleurden!
De opvolger behoudt deels die aanstekelijke ritmiek op nummers als “Forgive me” , “Painful like” en “Home” , maar bij de andere songs hebben we een veelkleurig gelaagde sfeervolle sound . Ze zijn dromerig , zweverig en de repeterende hypnotiserende ijle elektronica heeft een freefolky ondertoon op z’n Cocorosies , natuurlijk gedragen door de kenmerkende indringende , hoge, klassieke geschoolde (opera) stem van Stelmanis. Minder opzwepende , bedwelmende trance, vibes en dynamiek dus, maar nog steeds die muzikale schoonheid en finesse van een uiterst genietbare, een licht groovende luistertrip, die eerder linkt aan Bat For Lashes, Kate Bush én ja , opnieuw Cocorosie.
Toegegeven , we missen een beetje die push van percussie en tribalritmes van de vorige plaat en ook live legt het combo de klemtoon op die meer sfeervolle sound .
Dat onschuldige , spring-in-t-veld en sprookjesachtige geluid is nu meer verdrongen . De speelsheid heeft plaats gemaakt voor een rijpere Austra !
Een talentvolle sing/songwriter ontdekken we in Wilis Earl Beal . Hij beweegt zich ergens binnen de rootspop , waarin soul , blues en gospel zijn verwerkt . We horen op de tweede plaat een reeks intens broeierige , spannende nummers , doordacht opgebouwd , die rauw en subtiel uitgewerkt zijn .
Hij zit ergens tussen Tom Waits , Daniel Johnston , Cat Power en Bobby Womack in , tekent, schrijft en de songs krijgen zeggingskracht door z’n een fluwelen indringende stem.
Al meteen zijn we met “Wavering lines”, “Coming through” sterk onder de indruk . “Burning brides”, “Disintegrating” laat nog meer emotie toe door de pianotunes en op een song als “Ain’ got no love” worden alle invloeden verwerkt . Puik plaatje dus!
AlunaGeorge draait rond het duo, de bevallige schone Aluna Francis en de elektrotechneut George Reid . In de UK worden ze omschreven als ‘advanced minimalistic polyrhythmic beats as well as bashment, experimental hip-hop, ’90’s R&B and house’. Kwestie van weten!
Vrij vertaald naar ons zorgen ze ervoor dat de r&b , soul en hiphop wat breder kan en mag geïnterpreteerd worden met dubstep, al of niet stevig gekruid van zalvende , prikkelende , zwierige , dansbare soul/electrobeats door de synths, effectsmodules, diepe basses en opzwepende drums. Door het nummer “White noise”, samen met Disclosure kwam AlunaGeorge meteen in de spotlights .
We vinden op de plaat al gauw twee sterkhouders “You know you like it” en “Your drums, your love” . Verder hebben een variatie van sfeervol , sensueel ‘chill’ relaxt en meer groovy materiaal, waar tintelende , dampende elektronica en zwoele funktunes worden toegevoegd , gedragen door haar (zeem)zoete vocals .
Die voortdurende switch zorgt net voor een boeiende, broeierig hotte sound . AlunaGeorge brengt toegankelijke pop met duidelijk hitpotentieel , waarbij we moeiteloze wisselingen van dansbare grooves en relaxte sounds noteren . Een heerlijke trip en de mooie verschijning van Aluna Francis nemen we er maar al te graag bij! Body Music op z’n plaats .
In augustus 2012 stierf één van de grootste namen binnen de wereldwijde punkrockscène: Tony Sly. Sly was vooral bekend door zijn werk met No Use For A Name en bracht de voorbije jaren eveneens enkele gesmaakte, akoestische solo-platen uit.
Een jaar na zijn dood is er deze indrukwekkende tribute-plaat met maar liefst 26 songs (33 als je er de digital bonus tracks bijneemt) van artiesten die zowel nummers van No Use For A Name als van Tony Sly coveren.
Zowat alle belangrijke punkrockbands van de voorbije 25 jaar zijn op deze plaat vertegenwoordigd:: Rise Against, Bad Religion, Alklaline Trio, Frank Turner, NOFX, Swingin Utters,The Gaslight Anthem, Yellowcard, Lagwagon, The Flatliners, Anti-Flag en vele anderen.
Een indrukwekkende lijstje dus en iedere luisteraar zal ongetwijfeld zijn of haar favoriete cover hebben. Voor ons waren dat de prachtige versie van “For Fiona” door Rise Against (met wat achtergrondvocalen van Jon Snodgrass), de Bouncing Souls-versie van “Homecoming” en “Via Munich”, de bijdrage van Teengage Bottlerocket.
Deze schijf toont echter vooral het talent van een begenadige songwriter met een bijzondere strot! Alle opbrengsten van ‘Songs Of Tony Sly: A Tribute’ gaan bovendien naar het Tony Sly Memorial Fund.
Donkere, filmische en melancholische klanken overheersen op de vijfde plaat van de Zweedse troubadour Christian Kjelvander. Christian wie, vraagt u zich waarschijnlijk af ... De man kent nochtans een opmerkelijke levensloop (geboren in Zweden, verhuisd naar Seattle en daar actief in de band The Loosegoats om nadien naar zijn geboorteland terug te keren) en maakte zich middels diverse soloplaten een aparte sound eigen. Die bestaat uit een mix van Americana met Brit-folk overgoten in een dikke melanscholische saus. Atmosferische, fragiele gitaren worden ondersteund door de aparte, passende vocalen van Kjellvander. Het zorgt voor negen gevoelige songs die stuk voor stuk staan als een huis en de klasse van de Amerikaanse Zweed onderstrepen.
Songs als “The Zenith Sunset”, “The Woods” en “The Island” overstijgen tijd en ruimte en bieden een blik in de zieleroerselen van een weemoedige muzikant... ‘The Pitcher’ werd trouwens opgenomen in een Zweedse kerk en telt gastbijdragen van enkele leden van de Ghotenburg Symphony Orchestra. Prachtplaat!
Wat Aeris, een viertal uit het Franse Nantes met “Temple”brengt is niet van de poes. Het schijfje van deze progressieve metalformatie bevat slechts zeven tracks en klokt af in 28 minuten maar is zo minutieus opgebouwd dat je als luisteraar niet het gevoel hebt naar een relatief kort album te luisteren. Aeris combineert namelijk tal van (stevige) genres en iedere track zit boordevol afwisseling.
De plaat bestaat de facto uit drie delen. De eerste drie songs resorteren onder de noemer “Flame” en zijn duidelijk de meestige stevige tracks. Met keiharde riffs en tempowisselingen serveert de bands inventieve, techische postmetal met zijsprongen naar industrial en psychedelica.
Met het vierde nummer “Richard” neemt de plaat plots een zeer andere, jazzy wending en opteert Aeris voor een eclectisch, bijwijlen geschifte sound. Met het verrassende, gevoelige “Horizon” verhuizen de harde riffs naar het achterplan en brengt Aeris met mondjesmaat enkele repetitieve, filmische en uiterst gevoelige soundscapes die zorgen voor een rustmoment.
Het lijkt wel alsof men zich plots in een Japanse tuin bevindt waarbij enkele, zachte regendruppels met de regelmaat van een klok op je neerdwarrelen. “Robot” gaat op hetzelfde rustige tempo verder waarna plots de richting van progressieve metal wordt uitgegaan.
Afsluiter “Capitain Blood” is opnieuw lekker stevig is en vermengt technische metal met een flinke scheut prog. Je merkt: ‘Temple’ is geen eenvoudig werkstuk maar voer voor de muzikale meerwaardezoeker!
Opnieuw komt er een compilatie op de markt van de Britse oerpunkers van The Clash. Zeer bijzonder is wel dat de tracklist van deze dubbelaar samengesteld is toen door Joe Strummer naar aanleiding van een show die ze in 1982 speelden in de Brixton Fair Deal (= de hedendaagse Brixton Academy). In het bijgevoegde boekje vind je trouwens de originele notities die Strummer voor de show maakte... Je vindt maw in ‘The Clash Hits Back’ de songs die de heren toen speelden in dezelfde volgorde maar dan uiteraard in een studioversie. Op de plaat hoor je alle bekende hits (voor de weinige stervelingen die The Clash nog niet zouden kennen: dat zijn er heel wat!) naast minder bekende tracks. De volgorde van de plaat is fenomenaal en kent enkele welopgebouwde pieken en dalen, niet zozeer in kwaliteit maar wel in termen van tempo en sfeer. De vele songs tonen een band in al zijn facetten en demonsteren de enorme verscheidenheid in stijlen. Deze compilatie geeft dus een mooi overzicht van de carriëre van The Clash en heeft met het ontbreken van wat obscuurdere tracks slechts 1 minpunt.
Fijuka is het vrouwelijke duo Ankathie (voc/keys) en Judith Filimoniva. Het Oostenrijks- Duitse duo ontmoette elkaar in de kunstschool in Wenen en brengt popelektronica, die houdt van de tunes van Goldfrapp . De zangpartijen vullen elkaar aan en worden op de “Parts van icecubes on a cactus … “ extra in de verf geplaatst . “58” , “Meredith” en “Behave” klinken duidelijk aanstekelijk en krachtiger .
De dames plaatsen hun stemmen en de elektronica voorop , en hebben na de EP ‘Behave (from now on )’ een sfeervolle , relaxte , groovy indietronicaplaat uit .
http://www.fijuka.com
Het Antwerpse collectief Renton Jules is gegroeid uit Newton , die we een paar jaar durfden carte blanche te geven met hun aanstekelijk , dromerig en fris opbouwend materiaal . Fijne pop die bij Renton Jules duidelijk een vervolgverhaal heeft , met een reeks afwisselende frisse , gruizige , broeierige en dromerige, sfeervolle songs , die wat meer kleur krijgen door keys /piano en emotievolle vocals .
Het kwartet houdt het uitermate spannend met die variaties op “Boxcar”, “Pale complexion” en “From outside we exit”. Nog wat meer intensiteit is er in de titelsong met de guestvocals van Ellen Janssens. Een even mooie toekomst wensen we hen …
Info http://www.facebook.com/rentonjules
Het Gentse Stadt komt met een overtuigend debuut af , krautpoprock, niet vies van wat progrock en psychedelicatunes . Het zijn broeierige , spannende songs , hebben weerhaken en kunnen mooi uitgewerkt zijn. Met “Healthy”, “Castle girl” en “Healing night” trekken ze al meteen de aandacht, die ergens de intensiteit hebben van Cave met z’n Bad Seeds , Pink Floyd en Led Zeppelin . Er zijn ook enkele sfeervolle poppsychedelische songs als “Hits of time” en “Can’t hold back” . Middenin gaan ze diep, “Sweet joy of loneliness” en “Singing” durven open te barsten en getuigen van experimenteerdrift op z’n Mars Voltas . Ook in de picture de Nederlandse zanger Fulco Ottervanger, die eerder in groepen terecht kwam als De Beren Gieren en Members of Marvellas.
Stadt biedt voldoende variatie en heeft op die manier een uitermate boeiende plaat uit !
http://www.stadtmusic.com
Nederlands 
Français 
