De Amerikaanse band Momma heeft hun nieuwe single “I Want You (Fever)” uitgebracht. Dit alt-rock anthem combineert meeslepende shoegaze-invloeden met inventieve melodieën. De nieuwe single volgt op “Ohio All The Time”, de ook al sterke single die vorig jaar uitkwam. Het is de voorbode van de aankomende langspeler ‘Welcome To My Blue Sky’ die we volgende maand al mogen verwachten. Deze band uit Brooklyn ging al op tournee met Weezer en wordt aan de andere kant van de oceaan beschouwd als ‘smoking hot’.
Deze single is dan ook super-aanstekelijk. Hij doet mij muzikaal meteen terugdenken aan 90’s-bands als Eden, Magnapop, Belly, Throwing Muses, Elastica en The Juliana Hatfield Tree. De song gaat over het overdenken van relaties. Over het bij iemand willen zijn die al een partner heeft of die nog niet klaar is voor een nieuwe relatie, terwijl er toch een zeker vertrouwen is dat die persoon ook bij jou wil zijn.
Mochten we nog steeds in de jaren ’90 leven, dan stond deze song zeker en vast in De Afrekening van Studio Brussel.
https://www.youtube.com/watch?v=WG0mAzP165o
Tom Kets (De Delvers) heeft een nieuwe speeltuin gevonden. Vriendjes die mogen meespelen, zijn Peter Verdonck (Wound Collector), Herwig Scheck (killthelogo, Peter Evrard), Vanessa Salamon (Contraband), Martine De Kok, Rafaël Mertens, Bart Van Aken (Arsenal) en Dries Emmerechts (De Delvers).
Met poëtische Nederlandstalige teksten over een mix van jazz, hiphop en rock gaat het bij Mistbank over oorlogen, klimaatproblemen, ego's aan de macht en sociale ongelijkheid. Mistbank wil een uniek geluid brengen dat resoneert en dat lijkt alvast te gaan lukken.
Met hun eerste single “Alarm! Alarm!”, drijvend op een rollende Madness-sax zet Mistbank een sfeer neer die zowel melancholisch als krachtig is, een muzikale nevel die perfect aansluit bij de tijdsgeest. Een beetje Arbeid Adelt! en Bange Konijnen in een update.
Dit is het soort mistbank die wij ’s nachts liever tegenkomen dan de echte. Om maar te zeggen: hier willen we meer van horen.
https://www.youtube.com/watch?v=utyzGUCOrjo
Argonaut is een nieuw project. Vanachter zijn Grieks-mythologische alter ego Argonaut vertelt songwriter Iason Passaris zijn verhalen. Zijn eerste EP heet ‘Rêveries’ en ‘A Last Date With Destiny’ is daar de eerste single van.
De EP is een bonte collectie indiefolk-nummers – soms groots, soms klein, soms somber, soms fijn – maar altijd vol dromerige melancholiek. Iason danst op de slappe koord tussen hoop en wanhoop. Hij onderzoekt in zijn songs de menselijke aard, met een flinke scheut cynisme. Mij doet het soms wat denken aan I Am Oak en Ben Howard, maar ook aan minder bekende goden als SJ Hoffman, Wim G, Kunos, Usi Es, Robin Block en Schön Schein.
Het schrijven en opnemen van deze EP was voor Iason een vorm van therapie tijdens een aanslepende burn-out. Op zijn spreekwoordelijke slaapkamer nam hij de nummers op en werkte hij digitaal samen met de Amerikaanse muzikanten Andrew Sommers (Drew A. Will) en Kevin Palmer (Velocity Of Tears), de Portugese producer Diogo Sarabando (Himalion) en Simon Reyners (Pelikaan, Lizzy). De Amerikanen en de Portugees ontmoette Iason via een online songwritingcursus.
De EP komt pas in mei uit, maar Iason werkt al aan een opvolger. Dat wordt een conceptalbum waarvoor hij samenwerkt met producer Ruben Lefever (Float Fall).
De band Rheinkaos werd in 2007 opgericht in Griekenland door gitarist Dimitrios en zanger Savaoth. Ze zochten naar een eigen blackmetalgeluid, met invloeden van avantgarde-pioniers als Dødheimsgard, Ulver en prog-legendes als Fates Warning. In 2008 brachten ze een demo uit met Gogo Melone van Luna Obscura en Elysia op zang uit en daarvoor kregen ze heel wat lovende
reviews.
In 2010 gingen ze met producer Vangelis Yalamas de studio in voor hun debuutalbum, maar de financiële middelen ontbraken om dat album af te werken. Rheinkaos ging even de koelkast in en Dimitrios verhuisde naar Nederland.
In 2015 vormde Dimitrios in Utrecht de nieuwe band Forests Alive, die voortbouwt op de sound van Rheinkaos, maar dan toegankelijker, als progressieve postrock. Maar in 2024 besliste het duo achter Rheinkaos om alsnog twee tracks van de opnames van 2010 te herwerken en in eigen beheer uit te bengen. De Rheinkaos-EP ‘All My Being Is A Dark Verse’ omvat de tracks “Beta Religion” en “The Commencement Fear” en bieden samen een speelduur van bijna 20 minuten.
Deze muziek krijgt het label atmospheric black metal, maar er zijn maar weinig aanknopingspunten met bijvoorbeeld een Wiegedood, Drudkh of Der Weg Einer Freiheit. De typische ratelende drums, ijle gitaren en ijzige vocalen van de black metal zijn er wel, maar relatief spaarzaam gedoseerd. De atmosferische stukken domineren in aandacht en tijd en zijn heel progressief en ook wel wat ‘cosmisch’ zoals dat de voorbije jaren plots heel populair geworden is. Blackmetal-puristen zullen vast hun neus ophalen voor deze EP, waarop je zelfs piano, synths en elektronische ritmes te horen krijgt. Voor de luisteraars die niet in genre-hokjes luisteren, is ‘All My Being Is A Dark Verse’ een aangename ontdekking met veel variatie met een voor het genre grote toegankelijkheidsfactor. Het progressieve en atmosferische domineert op de blackmetal-elementen en waarom ook niet.
Dit ligt lekker in het gehoor en smaakt naar meer. Misschien moet Rheinkaos dat debuutalbum dan toch maar eens volledig afwerken of herwerken.
https://www.youtube.com/watch?v=0WUxdrsiF44
Bob Mould heeft een nieuw album. Zijn vorige, ‘Blue Hearts’, verscheen in 2020, op het einde van de eerste ambtstermijn van Donald Trump. “Here We Go Crazy” komt uit bij het begin van Trump’s tweede termijn. Toeval? Misschien. Maar daar ligt misschien een deel van de verklaring voor de woede van Bob Mould op zijn 65ste.
Bij ‘Blue Hearts’ was één van de conclusies dat Mould op zijn oude dag er niet bepaald milder op geworden is. De trefwoorden van de review van 2020 gelden net zo goed voor het nieuwe ‘Here We Go Crazy’: ingekookt gif, lyrics die de schijnheiligheid van de maatschappij aan flarden bijten. De voormalige frontman van Hüsker Dü en Sugar duwt nog steeds met veel enthousiasme op de plekken waar het al pijn doet, met een soundtrack van melodieuze hardcore zoals hij die al decennia met veel precisie op ons afvuurt.
Wij genieten het hardst als Ome Bob het gaspedaal diep induwt en de herinneringen aan Sugar opduiken, zoals op het furieuze “Neanderthal”, “Breathing Room”, “Hard To Get” of nog “Fur Mink Augurs”. Als hij de teugels viert en het ritme zakt krijgen de lyrics meer ruimte, maar daar zitten we als Mould-fan niet echt op te wachten. Het mag schuren en knarsen tot het pijn doet en we ons een beetje gek beginnen voelen.
In november komt Bob Mould naar Het Depot in Leuven.
https://www.youtube.com/watch?v=SWvEDGbdJ54
De Belgische metalband Dodengod heeft een nieuw album uit. ‘Heralds of a Dying Age’ is de opvolger van ‘Salvation’ uit 2018. Het nieuwe album was al een tijdje klaar, maar de nummers werden door de band zelf nog een herwerkt, voor de release bij Pest Records.
Met Pest Records uit Transylvanië/Roemenië heeft Dodengod een nieuw label. Hun vorige album verscheen bij het Britse Antitheus Productions, maar dat label kon de gemaakte beloftes niet waar maken. Pest Records lijkt betrouwbaarder.
Bij Dodengod als studioproject is er een toch wel ingrijpende verandering. Svn (ook van Thronum Vrondor, vroeger bij Impedigon en Fleshmould) en Yvs (vroeger bij Iconoclasm en Chalice) werken al decennia samen als duo. Dat deden ze al zo bij Ascend-ency eind jaren ’90, de voorloper van Dodengod. Voor het nieuwe album hebben ze drummer Barduk (vroeger bij Iconoclasm) er bij gehaald.
Met een ‘echte’ drummer erbij klinkt een studioproject toch meteen anders. Er bestaan genoeg heel degelijke computerprogramma’s om heel geloofwaardig drumpartijen mee op te nemen, maar die kunnen vaak toch niet tippen aan een drummer van vlees en bloed. Met de drummer erbij klinkt Dodengod een stuk organischer en krijg je als luisteraar nog meer het gevoel dat je naar een band aan het luisteren bent.
De sound van Dodengod verandert er ook voor een stuk door: minder industrial en misschien iets minder extreme metal. Eerder blistering deathmetal met hints van vooral black, al zitten er nog meer elementen van andere genres in. De venijnige ritmes ‘dragen’ ook meer de structuur van de tracks en duwen de agressieve gitaarpartijen en rauwe vocalen zo naar een nog hoger niveau. Een goed idee dus, om die derde man erbij te betrekken.
In de lyrics brengt Dodengod opnieuw een schatkist van dood en vernieling. Svn spuwt zijn zure gal over de maatschappij in het algemeen en politiek en religies in het bijzonder als een profeet die het einde van de wereld aankondigt. Goed dat aan dat element nog maar weinig veranderd is.
De beste tracks van het album zijn voor mij titeltrack “Heralds of a Dying Age”, de vooruitgeschoven single “The Grinder Feeds on Hate” en “No Distant Flame Ahead”. Maar het niveau ligt voor elke track hoog en er staan geen missers op. Over het nut van de instrumentale outro-track “In Death” (een beetje een vertraagde hartslag die er plots mee ophoudt) kan je bij pot en pint lang van gedachten wisselen, maar dan is dit feest van hel en verdoemenis eigenlijk al zo goed als afgelopen.
We hebben misschien lang moeten wachten op nieuw werk van Dodengod, maar daar krijg je wel kwaliteit voor in de plaats.
https://www.youtube.com/watch?v=e8gSZaj15_c
Na de terugkeer van oudgediende zanger Dave Ingram werd in 2020 al de machtige plaat ‘Scriptures’ losgelaten, en dit jaar wordt de opvolger dus gepresenteerd. Met titel ‘Ravage of Empires’ en een mooi artwork van Wolven Claw mochten de fans al stilletjes aan beginnen kwijlen naar wat zou komen.
Recent werd een 2e nummer online aangeboden – “Crawling over Corpses” en ergens in februari werd het krachtige “Engines of War” ook al kenbaar gemaakt via online platforms. De reacties over beide nummers liegen er alvast niet om, Benediction maakt een statement met een terugkeer naar hun beginjaren!
Nu, ik ben niet 100% zeker, maar op het einde van opener “A Carrion Harvest” voorspelt de tekst al dat je jezelf schrap mag zetten met de zin: Hell Awaits, en na het luisteren van deze plaat blijf ik achter met een open mond…Wat een sterk staaltje OSDM weeral dat deze Engelsen hebben neergepend. De agressieve, boze strot van Ingram stuwt deze plaat naar een hoger niveau, de versnellingen vervat in de nummers zorgen voor een zaligmakend middagje headbangen en toont aan dat deze band zijn tweede adem heeft gevonden met zijn terugkeer. De riff in “Crawling over Corpses” brengt mij direct terug naar de beginjaren van deze band met een vleugje “Grind Bastard”, de agressie in “Engines of War” grenst aan de kracht ten tijde van ‘Transcend the Rubicon’ en het is vooral zaligmakend om te horen dat deze oudgedienden probleemloos de moderne sound van hedendaagse Death metal bands weten te overstijgen.
Deze band is gewoonweg een pletwals sinds hun heropleving, zeker als je dan vergelijkt met de albums uitgebracht in 2001 en 2008.
Hoogvliegers op deze plaat zijn er in overvloed, maar toch extra aandacht voor “In the Dread of the Night”, de ongetemde snelheid in het titelnummer “Ravage of Empire” en opener “A Carrion Harvest” (trouwens het perfecte nummer om dit kunstwerk mee te openen) en nummer “The Finality of Perpetuation” die live als een bom zal inslaan, zeker als de woorden Cranck it Up uit de microfoon zal gebruld worden.
Verplichte luisterbeurt voor fans van het 1e uur en voor OSDM fanaten in het algemeen! Deze plaat overstijgt de stoutste verwachtingen van begin tot eind!
Binnenkort gaan ze ook op tour (o.m. DVG club, Kortrijk op 7 april 25) , ik zou dit alvast met grote stip aanduiden in mijn agenda! Soit, studio album nummer 9 is een feit, en met deze kwaliteit staat een 10e album in de sterren geschreven! Stay metal!
The Overview - Steven Wilson blikt terug en kijkt vooruit met zijn nieuwe plaat
Progrocklegende Steven Wilson, bekend van onder meer Porcupine Tree en Blackfield, is terug met een soloalbum, getiteld ‘The Overview’. Het album verschijnt bij Fiction Records. I’ve gone back to a more progressive style, zegt hij er zelf over.
Wilson lijkt de afgelopen jaren wat zoekende naar een nieuwer en gedurfder geluid. ‘To the Bone’ was een best aardig, popgericht album, maar ‘The Future Bites’ was volgens menigeen geforceerd en ongeïnspireerd. Het voelde aan als een moetje, met een vervelend soort geldingsdrang; alsof Steven wilde bewijzen dat hij heus nog wel een degelijk Porcupine Tree-achtig album kon uitbrengen. Progmetal volgens het boekje was het wel, maar zonder sfeer of emotie. Over ‘The Harmony Codex’ waren de fans dan wel weer enthousiast. Daar vermengde hij mooi new-wave, elektronica en progressieve rock. Nog steeds wat wisselvallig, maar het muzikale vuur leek weer te branden.
De nieuwe worp werd alvast ferm gehypet: Een quote als ‘partly reframing the sound of Pink Floyd, Tangerine Dream, Vangelis and other prog titans in a modern context’ kan alleszins tellen. Twee lange nummers van om en bij de 20 minuten (en blijkbaar nog 5 toetjes voor degene die de Special Edition aanschaffen). Elk nummer zou geïnspireerd zijn op het 'overzichtseffect' dat astronauten ervaren als ze vanuit de ruimte terugkijken op de aarde. De gave albumcover lijkt hier eveneens naar te verwijzen.
Over de muziek zelf dan: opener “Objects Outlive Us” heeft een voorzichtige maar zorgvuldige opbouw, gevolgd door heerlijke riffs en solo’s. Het titelnummer is opvallend kalmer, heeft een onderliggende repetitieve beat, met plotsklaps een bruuske overgang naar een wat vrolijker melodietje. Na 15 minuten valt het plots stil en kabbelt de song rustig uit. Een interessante trip dus waarin er vanalles passeert zonder dat er erg veel gebeurt.
Conclusie: Vaak goed, soms briljant, en af en toe ook wel eens tegenvallend, zo kennen we Steven. Het hoort er een beetje bij, zeker met zo'n grote productiedrang. Al bij al is dit een geslaagde zoektocht naar vernieuwing en tegelijkertijd herkenning binnen Wilson’s 30-jarige oeuvre.
Bij deze ook een pluim voor zijn vaste compagnons Andy Partridge (teksten), Craig Blundell (drum), Adam Holzman (toetsen) en Randy McStine (gitaren), die mee hun schouders onder dit album zetten.
Progmetal
The Overview
Steven Wilson
Godspeed You! Black Emperor - Van een andere planeet
Een band die geen introductie meer behoeft. Sinds de nineties draaien ze al mee in de wereld van de post-rock, waarin ze al die tijd een onevenaarbaar buitenbeentje zijn geweest, want het is een band die meer buiten de grenzen van het genre kleurt dan erbinnen. Hun grenzen tekenen ze liever zelf uit, om ze dan nadien te verleggen. Bij GY!BE klinkt het altijd iets innemender, aangrijpender, avontuurlijker, ontroerender en intenser dan bij het gros van het post-rock peloton.
Hier in Gent stond het meest recente album ‘No Title as of 13 February 2024 28,340 Dead’ terug centraal, met intrigerende, lange en magische interpretaties van “SUN IS A HOLE SUN IS VAPORS”, “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “PALE SPECTATOR/GREY RUBBLE”. Doordringende stiltes wisselden af met intieme passages en zinderende uitbarstingen, met op de achtergrond die typisch wazige zwart-wit beelden die een niet al te gezonde wereld vertegenwoordigen.
Kortom, de dingen die we hadden verwacht, maar waar we na al die jaren nog altijd zo van onder de indruk waren als was het onze eerste kennismaking met deze wonderlijke Canadese bende. Nog maar een keer werden we met verstomming geslagen door zo veel begeestering, dynamiek, bezieling en pracht.
Dit was niet zomaar luisteren, dit was ondergaan en verzwolgen worden in een volstrekt unieke sound die even krachtig als mooi en vertederend was.
Tussen de nieuwe songs werd er met “Fire At Static Valley” en “Cliff’s Gaze” geplukt uit het vorige album “G_d’s Pee AT STATE’S END!” en als ultieme apotheose kwam een uitvoerig en aanzwellend “The Sad Mafioso” de avond in volle vervoering afsluiten om er als gewoonlijk definitief uit te gaan met een muur van noise en drone.
Wederom een anderhalf uur durende indringende passage van GY!BE, een band die door merg en been snijdt.
Neem gerust een kijkje naar de vorige passage + pics 2024
Godspeed You! Black Emperor - Een (muzikale) wereld boordevol contrast
Organisatie: Viernulvier, Gent ism Dunk!festival
Kingfisher Sky plays Kate Bush - Justice for Kate
Kingfisher Sky
Eind vorig jaar bracht de Nederlandse progrockband Kingfisher Sky zijn nieuwe album ‘Feeding The Wolves’ uit, waar wij alle reviews heel enthousiast over waren. De (eerste) promotournee daarvan is afgelopen en de band speelt opnieuw enkele avonden hun al vaak bejubelde ‘Kate Bush-tribute’. Wij gingen naar zo’n Kate Bush-tribute luisteren in de PIT in Terneuzen, waar ze wel vaker tributebands op het podium zetten, telkens met perfect licht en geluid.
Tributes bestaan er in allerlei vormen en gradaties. Het verschil van Kingfisher Sky plays Kate Bush met sommige andere tributes is dat Kingfischer Sky ook gewoon een bestaande band met eigen nummers is, die af en toe eens een avond uitsluitend Kate Bush-nummers brengt.
Er zijn maar weinig (tribute)bands die Kate Bush-covers brengen, ook zelfs niet als ze maar één nummer van haar in ganse set zouden brengen. Kate zingt heel hoog en gebruikt ook nog eens haar stem op een specifieke manier die je niet zomaar kan kopiëren, zelfs als je een klassieke zangopleiding genoten hebt. Voor veel muziekliefhebbers staan of vallen de nummers van Kate Bush met de stem. Judith van Kingfisher Sky is één van de weinigen die die stem sterk benadert en die er ook zichtbaar plezier in heeft om dat repertoire te brengen.
Dat merk je al meteen bij het eerste nummer in de set van de avond. De band start met “Babooshka”, een heel bekend nummer dat het publiek van bij de start mee in het verhaal neemt. Judith’s eerste noten zijn misschien nog wat ‘shaky’ maar zodra ze opgewarmd is, wordt het voor het publiek duidelijk dat ze niet moeten twijfelen. Voor Kate Bush-fans wordt dit een aangename avond.
Kingfisher Sky heeft de set in twee helften verdeeld, met in de eerste helft vooral nummers die misschien niet superbekend zijn, maar die bij de oudere muziekliefhebbers wel een belletje van herkenning doen rinkelen. Leuk is bovendien dat Judith en drummer Ivar elkaar afwisselen in de praatjes bij de plaatjes. In een paar zinnen schetsen ze de inhoud van het nummer en de plaats ervan in de tijdsbalk van de Engelse zangeres. Ivar en bassist Nick verzorgen ook nog eens de backings. Celliste Maaike is er niet bij voor de Kate Bush-avond in Terneuzen. Ze herinneren er aan dat Kate Bush ook in haar lyrics een buitenbeentje was en ze gaan in op de rehabilitatie van Kate Bush dankzij de tv-serie ‘Stranger Things’, wat op de socials de hashtag ‘Justice for Kate’ opleverde.
Kingfisher Sky heeft de set met veel zorg en met veel variatie samengesteld, een goede mix tussen bekende en minder bekende nummers, veel variatie in tempo en het drama-gehalte, met kleine eigen toevoegingen en weglatingen en toch heel dicht tegen de originele nummers aanklevend. Net de aanpak waar veel mensen van houden. Op de eerste rijen in Terneuzen worden de bekendste nummers mee-gelipt of –gezongen en de band mag zich laven aan enthousiast applaus.
De leukste momenten in het eerste deel waren voor mij “The Kick Inside”, “James And The Cold Gun” en “The Man With The Child In His Eyes”.
In het tweede deel van de set wordt gestaag opgebouwd naar de finale met “Wuthering Heights”, “Running Up That Hill” en “Cloudbusting”. In dit tweede deel zit voorts het stevig rockende “Experiment IV” dat niemand van het publiek in Terneuzen al eerder gehoord heeft. In de toegift hadden een aantal mensen in het publiek gehoopt op een eigen nummer van Kingfisher Sky, eentje uit ‘Feeding The Wolves’ zou leuk geweest zijn, maar de band houdt zich netjes aan het tribute-concept en zet “The Big Sky” in.
Het doet deugd dat er nog steeds publiek bestaat voor de muziek van Kate Bush en Kingfisher Sky plays Kate Bush is een garantie voor een leuke avond met een band die talent op overschot heeft. We hopen deze Nederlandse band eens terug te zien met hun eigen repertoire.
Organisatie: PIT, Terneuzen
Avantasia – Een groots spektakel, zelfs zonder vuur!
Avantasia streek neer in de Ancienne Belgique voor een avond vol symfonische powermetal van de bovenste plank. Ondanks de immense populariteit in Duitsland en een headlinerspositie op Alcatraz 2019, bleef de zaal in Brussel slechts beperkt gevuld – het balkon bleef zelfs gesloten. Maar wat ontbrak aan massa, werd ruimschoots gecompenseerd door de passie van de aanwezige fans, die van begin tot eind laaiend enthousiast waren.
‘Founding father’ Tobias Sammet, die met zijn muzikale visie gerust een moderne Mozart genoemd mag worden, had duidelijk zin om het nieuwe album ‘Here Be Dragons’ (2025) in combinatie met de grootste hits aan Brussel voor te stellen.
De band opende krachtig met Creepshow en meteen was de toon gezet voor een bombastische en meeslepende avond. Sammet toonde zich niet alleen als een getalenteerde frontman, maar ook als een entertainer pur sang met zijn kenmerkende humoristische bindteksten.
Zoals altijd was Avantasia niet zomaar een band, maar een ensemble van topvocalisten. Tommy Karevik (Kamelot) trok o.a. van leer op “The Witch” en het “Here Be Dragons”, terwijl Kenny Leckremo (H.E.A.T.) als een wervelwind over het podium raasde bij onder andere “Against the Wind”. Verder gaf Adrienne Cowan een krachtige performance op o.a. “Reach Out for the Light” en overtuigde Eric Martin (Mr. Big) op “What’s Left of Me” en “Dying for an Angel”. Chiara Tricarico schitterde dan weer tijdens “Farewell” en de hit “Lost in Space”. Herbie Langhans ten slotte, die net zoals de zangeressen geregeld uit zijn functie als backing vocal mocht treden, bracht extra ruigheid in “Devil in the Belfry” en “The Scarecrow”.
Ondanks het feit dat er geen mindere muzikale momenten te bespeuren vielen, waren het vooral “Let the Storm Descend Upon You” en “Death Is Just a Feeling” die een diepe indruk achterlieten op ons. De combinatie van muzikale grandeur en emotionele lading maakte deze nummers absolute hoogtepunten in een set die meer dan tweeënhalf uur duurde!
Naar het einde toe grapte Sammet dat de band geen pyro mocht gebruiken in de (kleine) AB, en dat we er dus collectief voor moesten zorgen dat Avantasia in de toekomst een grotere venue kreeg.
Maar eerlijk gezegd had dit spektakel geen vuurwerk nodig. Het was een totaalspektakel dat zijn gelijke niet kende – en we hopen dat Tobias en co snel terugkeren naar België, met of zonder vuur.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7330-avantasia-15-03-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation ism Biebob
God Is An Astronaut - Zinderende post rock
Jo Quail is iemand die geregeld in de entourage vertoeft van God is An Astronaut, ze werkte mee aan verschillende van hun platen en verschijnt steevast op dezelfde concertaffiches.
Enkel gewapend met een futuristische cello weet Jo Quail met veel bezieling het publiek te begeesteren. Ze maakt nuttig gebruik van loops en effecten waardoor je nooit de indruk hebt dat hier maar één instrument aan het woord is. Verpakt in een viertal betoverende werkstukjes brengt deze sympathieke dame een atmosferische en innemende sound die het publiek een half uur lang in de ban weet te houden.
In 2023 was het Ierse God Is An Astronaut één van de absolute hoogtepunten op het befaamde Dunk!fest in de Gentse Vooruit, dat fantastisch concert werd trouwens door Dunk Records voor de eeuwigheid vastgelegd op het prachtige live album ‘Live at Dunk!Fest’.
Met een fraai nieuw album ‘Embers’ onder de arm komen ze hier vandaag een prachtig vervolg aan breien. Het wordt algauw duidelijk dat ‘Embers’, met maar liefst 5 songs in de setlist, live uitgroeit tot één hun meest indrukwekkende platen, met heerlijke sferische momenten afgewisseld met de meest geweldige gitaaruitbarstingen. Dankzij bruisende uitvoeringen mogen songs als “Odyssey”, “Falling Leaves” en een extatisch “Oscillation” nu al tot absolute klassiekers gerekend worden.
Met winterse beelden van kale naaldwouden op de achtergrond komt de instrumentale post-rock nog beter tot zijn recht. De visuals mogen er dan al misschien koud uitzien, de sound zorgt voor heel wat warmte en voor een broeiende atmosfeer.
Tussen de nieuwe songs door brengt God Is An Astronaut nog met heel veel gevoel de geliefde pareltjes “All is Violent All is Bright”, “Fragile” en “Frozen Twilight” om dan elders uit te pakken met fameuze gitaaruitbarstingen in “Seance Room” en “Suicide By Star”. Later in de set komt Jo Quail nog een handje toesteken om de temperatuur en de intensiteit de hoogte in te jagen met onder meer een denderend hoogtepunt “Embers” en een fenomenale afsluiter “From Dust To Beyond”.
Wederom een adembenemend concert van één van de hoofdrolspelers in het postrock genre.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
GIAA
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7323-god-is-an-astronaut-14-05-2025
Jo Quail
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7324-jo-quail-14-05-2025
Organisatie: Democrazy, Gent + Viernulvier, Gent ism Dunk!festival
Cobra The Impaler - Massieve rots in de branding
Cobra The Impaler + X-Pozed
CC De Schakel (Schakelbox)
Cobra The Impaler is bezig aan een intensieve headliner-tournee doorheen Europa en de UK voor hun album ‘Karma Collision’ waarbij het al even geleden was dat ze op een Belgisch podium stonden, maar vorige vrijdag stonden ze gewoon in de Schakelbox in Waregem.
De support kwam van de lokale helden van X-Pozed, een metalcoreband die al sinds 2007 podia in vuur en vlam zet. In hun eerste run (tot ongeveer 2012, schat ik) stonden ze onder meer in de legendarische The Steeple in Waregem (als support van Caducity en Chalice) en deden ze een korte tournee door Ierland. Na een periode van afwezigheid zijn ze terug in de originele bezetting en met opnieuw een trouwe fanbase. In hun tweede run mochten ze al openen voor onder meer Congress en Schizophrenia en nu dus voor Cobra The Impaler.
Vorig jaar stond X-Pozed op Alcatraz Open Air in Kortrijk na het winnen van de ‘band battle’ (met 124 bands) van dat festival. Dat is het stadsbestuur van hun thuisstad Waregem niet ontgaan en daarom werd de band zopas nog gelauwerd als een soort van cultureel ambassadeur van Waregem. Hoeveel metalcorebands kunnen dat zeggen?
In Waregem waren de fans van X-Pozed op post, wat een bijna volle Schakelbox opleverde. Al na een paar nummers ontstond voor het podium een bescheiden moshpit en die zou aanhouden tot het einde van de set. X-Pozed-zanger Jeroen zag voor zijn vader in de zaal, wat uitzonderlijk is, en omdat papa Bernard ook nog eens jarig is, werd voor hem ‘Happy Birthday’ gezongen door een paar honderd mensen. Ook leuk: X-Pozed nam de clip voor “Back Down” op in de Schakelbox (zonder publiek) en om dan dat nummer live te kunnen brengen voor de fans, maakt op een manier de cirkel rond.
Prima metalcoreband. Alcatraz was waarschijnlijk nog niet het laatste hoogtepunt van X-Pozed.
Met ‘Karma Collision’ als opvolger van ‘Colossal Gods’ bevestigt Cobra The Impaler zijn status als opkomende kracht in de hedendaagse heavymetal. De band van Thijs De Cloedt (ex-Aborted) zorgt voor een muur van intens geluid met messcherpe riffs, kolossale grooves en een perfecte balans tussen screams en cleane vocals. Inzake genre zijn ze moeilijk in een vakje te stoppen, maar fans van Baroness, Mastodon en Red Fang hebben hier een lekkere brok aan.
Deze Belgische band heeft er zopas The Great Belgian Trendkill Tour (met Bark en Hippotraktor) opzitten en hun agenda staat heel goed gevuld voor de rest van het jaar.
Misschien heeft dat intensieve touren van de band er iets mee te maken, maar in Waregem trad Cobra The Impaler aan zonder bassist. Die zat ziek thuis. Natuurlijk merk je dat aan het geluid, maar de band putte uit die afwezigheid ook energie om er toch het beste van te maken en de fans niet teleur te stellen. Wat een topband is dit ook. Het vele touren heeft deze band naar een hoger niveau getild.
Zanger Manu stijgt boven zichzelf uit als performer. Nog meer dan uit zijn lyrics zijn zijn emoties af te lezen van zijn gezicht en houding. Hij draagt de performance van de band gedurende de hele set, zodat James, Thijs en Ace zich vooral kunnen concentreren op de muziek.
De set in Waregem bestaat in hoofdzaak uit tracks van ‘Karma Collision’, aangevuld met enkele tracks van ‘Colossal Gods’.
“Spirit of Lyssa” wordt opgedragen aan X-Pozed en “Shifting Sands” is de persoonlijke favoriet van Manu. Wij waren vooral – opnieuw – onder de indruk van de rauwe intensiteit van “Mountains”, “The Message” en “Blood Eye”.
Cobra The Impaler is aan het doorschuiven naar de hogere regionen van de Europese metal. Als deze bezetting bij elkaar blijft en de tijd krijgt om nog meer sterke albums uit te brengen, dan gaan we nog grootse dingen zien van deze Belgen.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Rosa Brunello - Zweven over een 'groovy' wolk van puur jolijt
De Italiaanse bas/dubbel bas virtuoze Rosa Brunello (****) heeft al enkele knappe albums uit, waarvan er drie zijn opgenomen voor CAMJazz; er zijn talloze samenwerkingen zoals in het Crossings kwartet van saxofonist Enzo Favata. Ze is een graag geziene gaste binnen de jazz scene.
Haar nieuwste pareltje 'Senseless Acts Of Love’ is terug een bijou van een plaat, ze blijft maar bezig en durft buiten de comfortzone van de jazz te gaan. In de Ha Concerts hield ze haar publiek een uur lang bij de leest. Hier zweefden we even over een groovy wolk van puur jolijt!
Ze was ondersteund door muzikanten als de trompet/flügelhorn speelster Yazz Ahmed , gitarist Enrico Terragnoli en drummer Marco Frattini. Rosa Brunello weet met hen de muzikale grens van jazz te vervagen. We krijgen een gevarieerd, breed, warm optreden. Als jazz liefhebber ‘pur sang’ word je verwend en krijg je een rits adrenalinestoten. Ze wisselt de elektrische bas gitaar af met een dubbele bas. Muzikaal balanceert het combo tussen intimiteit en alle registers opentrekken. De dansspieren worden aangesproken.
Het publiek geniet van hun virtuositeit, veelzijdigheid, klapt in de handen. Het warme onthaal doet deugd.
De muzikanten zijn top , met op kop het integrerend trompet/Flügemjpr geschal. Yazz brengt een soepel, zacht timbre aan; invloeden uit de Arabische muziek vinden we terug. Het brengt een aparte connectie met de jazz. Verder hadden we een subliem spelende gitarist Enrico , die een eerder begeleidende maar daarom niet minder belangrijke rol opnam. De meesterlijk drummende Marco tast z’n drums af ; soms streelde hij de cymbalen maar hij kon ook best heftig uithalen.
En natuurlijk … Rosa Brunello, een uitzonderlijk basgitariste, die haar basgitaar moeiteloos afwisselt met die dubbele bas. De soli sieren. Magistraal hoe het combo bezig was … Wat een prikkeling , de warme klankentapijtjes deden ons zweven en grooven.
Na het optreden was er nog jam sessie gepland in de foyer van de Ha Concerts. Maar Rosa bleef maar voortdoen, en voegde er nog twee bijzonder aanstekelijke bisnummers aan toe. Wat was ons dat allemaal, hier zweefden we over een 'groovy' wolk van puur jolijt! Mooi.
Pics homepag @Geert Vandepoele
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Nederlands 
Français 
