De familie Durham, twee zussen Kitty, Daisy en broer Lewis uit Londen, tussen de 18 en 22 jaar, plaatsen zich in de spotlights met de tweede cd ‘Smoking in heaven’ die een sfeervolle, broeierige, hitsende en swingende mix bevat van jaren ’50 rock’n’roll , rhythm & blues, country & western, ska en blues .
Noteerden we op hun debuut een ganse reeks covers, dan heeft de muzikale familie het deze keer gezellig op eigen composities gehouden die overwegend nog dichtst bij G Love durven aanleunen . Doorleefde bluesrootsrock, stoffig beheerst met lekkere, voortkabbelende deuntjes; af en toen eens met weerhaken en zonder echt de bocht te missen.
Openers “Tomorrow” en “Will I ever” geven de toon aan; “Baby don’t you know” is er dan eentje met een repetitief Hammond orgeltje en het klinkt zonniger met “I’m so sorry”. En met moeder op contrabas en vader op toetsen worden ze geruggensteund op hun arsenaal van piano, lapsteel, banjo, ukelele, accordeon en trombone . De rokerige stem van Daisy kleurt het geheel , soms aangevuld met zus Kitty en broer Lewis, die ook een paar songs voor z’n rekening neemt .
Een paar instrumentals (“Paan Man Boogie”, “What Quid” en “I’m coming home”) zitten mooi verdeeld in de dertien songs . Een heupwieg, een swing’n’boogie danspasje, een vingerknip en een meezingrefrein … Leuk allemaal … De Durhams zorgen ervoor!
Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos, Meric Long (zang/gitaar)) en Logan Kroeber (drums/zang), verbaasden in 2008 met hun debuut ‘Visiter’, een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder de onvaste, licht doordrammende zang van Long. Het creatieve, intens aanstekelijke gitaargetokkel, het slagwerk en de subtiele synths en geluidjes maakten die sound uniek.
De opvolger had meer diepgang, was minder rauw en scherp , maar beklijfde minder .
De derde cd van de heren, met hun twinkelende, broeierige ‘crazy’ rhythmes, houdt het midden van de twee, dynamisch, fel, bezwerend en intens. Het ritmische getokkel blijft de rode draad, en intrigeert door boeiende kleurrijke wendingen zoals op “Black night”, “Going under”, “Hunting season”, “Don’ t stop” en het folky “Companions” . Ze kregen de hulp van Neko Case (lid van o.m. New Pornographers) die mee zong op meer dan de helft van de nummers .
The Dodos hebben een fijne, aanstekelijke 3e plaat uit van verslavend inwerkende nummers! Goed zo.
Das Pop zit sinds de vorige titelloze derde cd terug in de lift ( ze lieten er zes jaar op zich voor wachten btw!) . De band van Bent Van Looy en Reinhard Vanbergen staan garant voor zwierige, ontspannende poprock. Een concept van ‘Feelgood’ pop songs en popballads, beheerst met synths, toeters en bellen en zonder al te veel tierlantijntjes .
De opvolger ‘The Game’ is er twee jaar later en onderstreept het hechte bandje van puur, eerlijke popsongs, die de naam ‘Das Pop’ waardig zijn. Met soms een knipoog naar Leo Sayer, Elton John en Abba.
We horen een afwisseling van fleurige, optimistische, zonnige en sobere, ingetogen rockende en soft dromerige songs; o.m. “Skip the rope” , “Gold” , “Yesterday” en de titelsong weten te raken !
De uit Leiceister, UK afkomstige Kasabian is al aan toe aan z’n vierde plaat . En ze hebben hun carrière hier bij ons gestadig weten uit te bouwen . We hadden de band al in het vizier in de ‘early years’ . Met ‘West Ryder Pauper Lunatic Asylum’ wisten ze definitief door te breken . Opmerkelijke singles als “Processed beats” , “Club foot” , en recentere “Swarfiga”, “Fire” en “Where did our love go” sieren hun werk .
Ze putten rijkelijk uit de Britpop en voegen er retrorock, rock’n’roll en Indiase psychedelica aan toe . Ook de nieuwste cd klinkt coherent, gelaagd, boeiend , en brengt een afwisselend geheel van goed verteerbare poprock, met kille elektronica, harde synths en Oosterse klanken. De singles “Days are forgotten” en “Re-wired” werken verslavend . De waveorkestraties en bombast van Suede kijken om de hoek bij “Let’s roll just like we used to” en “La fée verte”. “Switchblade smiles” en de titelsong zijn rock’n’roll knallers, en handig weten ze de gevoelige snaar te raken met een dromerige , sfeervolle “Goodbye kiss” en “Neon noon”.
Drijvende kracht is gitarist (zanger) Sergio Pizzorno , naast de opvallende zanger Tom Meighan.
Broeierig songmateriaal van een band die in eigen land al groots is, hier meer en meer voet aan de grond krijgt en een verdiende erkenning krijgt.
Ohja , de cd titel ‘Velociraptor’ haalden ze uit de préhistorie …vleesetende op een vogel lijkende dinosauriër , die 2 meter groot wordt … We zijn hapklaar bevonden …
De motor het duo Lamb , zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow, draait terug op volle toeren. Ze leverden een nieuwe plaat af, simpelweg ‘5’ genaamd, vijfde in de reeks na ‘Lamb’ (’97), ‘Fear of fours’ (’99), ‘What sound’ (2001) en ‘Between darkness & wonder’ (2003) . Lamb onderscheidde zich binnen het triph(p)opwereldje van Massive attack, Everything but the girl, Tricky, Sneaker pimps en Portishead; er heerste een elektrische spanning tussen beiden door een dwars uitgekiende, gesofisticeerde sound van neohippe popfolk, triphop, drum’n’bass , breakbeats en allerhande trancy beats (link naar de huidige dubstep), gerealiseerd door Barlow’s elektronica en Rhodes bezwerende, zwoele, breekbare (soms neurotische) vocals . Een broeierige spanning creëerden ze, innemend, pakkend, sfeervol, aanstekelijk, lieflijk, grillig en dansbaar.
De nieuwe plaat ‘5’ is een logisch vervolg op de twee vorige cd’s, die best spannend klinkt, Toegegeven, het materiaal kan misschien niet meer tippen aan vroeger; daarvoor is de ‘muzikale botsing’ en de ‘jus’ wat weg en is het duo de weg ingeslagen van prettig wegdromen en –luisteren. En toch … De Lamb formule van een ingetogen , sfeervolle start, langzaam opbouwen, aanzwellende arrangementen en enkele elektronica explosies omgeven door Rhodes hemelse stem , intrigeren door de verrassende wendingen en de vaardige, hakkende ritmes en de slepende, forsere beats … De sound ontroert, kietelt en prikkelt de dansspieren … wat meteen een paar klassesongs oplevert als “Another language” , “Build a fire” en “Last night in the sky” . “Wise enough”, “Rounds” en “Strong the root” zijn sfeervolle songs, en een bloedend hart horen we op de ballad “The spectacle”. Tot slot, “She walks” maakt de link naar The Notwist door de knisperende elektronica . Het zorgt ervoor dat deze vijfde lamskotelet beter smaakt en meer dan de moeite waard is …
The Black Keys zijn geëvolueerd van (Auerbach – Carney) rauwe, ruwe , hitsende Deltabluesrock - met een link naar Led Zep, The Kills, The White Stripes , Jon Spencer naar een heuse band die retrorock, glamrock, bluestrash, stoner, Britrock funk & soul in een hip daglicht plaatsen. Onversneden, Opwindend, Energiek en Passioneel door het aanbod van puur oprechte, woeste, stampende, broeierige rockers. In de eerste helft donderen ze over je heen met “Lonely boy”, “Dead & gone” en “Gold on the ceiling”. “Little black submarines” klinkt verrassend en boeit door de semi-akoestische start en de paar stevige klappen iets verderop.
En ze denderen maar door, sie , … tussen eenvoud, venijn en spitsvondigheid .
In het tweede deel zijn de songs meer doorleefd ,o.m. ”Sister” en “Hell of a season”, zonder in te boeten aan doeltreffendheid. De muzikale weerhaken kunnen wel eens zalvend zijn, “Stop stop” is het lichtvoetige nummer op de plaat .
‘El Camino’ is alvast een erg gedreven plaat, die intrigeert en overtuigt!
Kennismaken met het vijftal Other Lives van Jesse Tabish uit Oklahoma doen we met hun tweede plaat … We lazen ergens dat ze het indierock equivalent zijn van spaghetti westerns . We kunnen deels deze mooie omschrijving beamen, die naar de ‘70s refereert van Pink Floyd en het handig linkt aan Mercury Rev, Flaming Lips, Cinematic orchestra en Midlake. Hun sferische pop intrigeert en boeit en geeft z’n muzikale subtiliteit prijs per beluistering. Een filmisch soundtrackachtig karakter door de veelheid aan ‘zachte’ instrumenten als piano, cello, viool, klarinet, trompet, …, die wat klassiek/bombast/barok aandoen , maar een voelbare intimiteit uitstralen . “Dust bowl III” en de titelsong vormen de tastbare zuil van de cd, die ons dompelt in een ‘neverending’ sprookjesachtige reis …
The Bent Moustache – een aparte groepsnaam toch, gecentraliseerd rond zanger/bassist Ajay Saggar, die z’n muzikale ervaringen als geluidsman van Dinosaur Jr, Sebadoh en Mogwai deelde met de ‘90s noisepop en The Ex avantgarde . We komen uit op een geheel van lieflijke, explosieve, rinkelende noisepop , die prikkelt en boeit door de sprankelende, hitsende ritmes . Tja, een beetje op het oude Los Campesinos .
En ze zijn niet vies van postpunk , The Fall psychedelica , en‘80s wave om er wat fuzz en pedaaleffects aan toe te voegen , wat hen richting My Bloody Valentine shoegaze brengt . Af en toe experimenteert men met knisperende, neurotische elektronica en vervormde stemmen . Op d!ie manier krijgen we een afwisselend plaatje met o.m. de dynamiek van “Skip a breath”, “Hey mate”, “All in your hands”, “Seine meine geheime code” en de titelsong; de diverse uitstapjes die we horen op “Heavy jam”, “Loose thing now” en “Azad hind” zijn de moeite waard. Ook Simon & Garfunkel’s “The sound of silence” wordt door de mallemolen gehaald.
De zanger heeft trouwens wereldlijke roots ( Indiase ouders – opgegroeid in Kenia- in Manchester gestudeerd) .
Fijne aanbeveling!
De Britse The Horrors zijn toe aan de derde cd ‘Skying’. De zwart geklede heren hebben hier hun meest toegankelijke plaat uit trouwens. We horen in hun snedige rockers en in enkele lang uitgesponnen nummers nog een flinterdunne link naar hun debuut ‘Strange house’ door de repetitieve structuur en beheerste galm, fuzz en pedaal effects.
The Horrors zijn groter geworden door die zwartgallige mix van postpunk, waverock, shoegaze, psychedelica en geflipte garagerock in een web van noisy jengelende, fuzzende gitaren en pedaaleffects.
Een mistig rookgordijn zie je voor de ogen en een zwevende, brabbelende (soms) onverstaanbare galmstem van Faris Badwan zweeft erover heen …
Het vrij poppy ‘Skying’ hangt nauw samen met de vorige cd ‘Primary colours’, een vrij logische stap die de Londenaren namen om het geheel boeiend te houden.
Op die manier worden referenties als My Bloody Valentine en Jesus & Mary Chain omgebogen naar The Sound, The Cure, Psychedelic Furs , Echo & The Bunnymen, Chameleons, Simple Minds en sijpelen Suede, The Verve en Stone Roses door in het samenspel van bas, gitaar, drums en psychedelische synthesizerwolken. De electro van een Human League en Depeche Mode integreerden ze slim. Het garagerockende aspect is dus ook subtieler en gestroomlijnder geworden.
Broeierige, meeslepende songs horen we met “Changing the rain”, “I can see thru’ you” en “Endless blue”. De band heeft nu zelfs enkele integere, dromerige , broeierige songs klaar, “Still life” en ”Moving further way”, die een warme gloed uitstralen tav de vroegere kille sound.
Russian Red draait rond de fragiele jonge Spaanse Lourdes Hernández uit Madrid. De 26 jarige lady heeft een fijn indiepoplaatje uit , die kleur krijgt door haar (semi-akoestisch) gitaarspel, piano, een vervlogen sax, spaarzame synths, en gedragen wordt door haar warme, innemende, dromerige, heldere stem. Liefdevolle, tedere songs als “I hate you but I love you”, “Brave soldier” en “The memory is cruel” worden afgewisseld met sfeervolle pop, “Everyday everything”, “The sun the trees” en de titelsong, die wat meer uptempo klinkt.
Ze beweegt ergens tussen Fairground Attraction , Feist, Katie Melua, Regina Spektor en Joanna Newsom. Haar tweede cd ‘Fuerteventura’ werd opgenomen met leden van Belle & Sebastian.
Fijne ontdekking dus.
De Deense blonde Nanna Oland Fabricius is een ‘do-it-all’ om haar frisse en meeslepende electropop in beweging te brengen . Ze schrijft, componeert, zingt en maakt dansbewegingen vanuit een ballerinaverleden . Ze eigent zich met de tweede plaat een plaatsje toe naast de andere synthpop dames Lykki Li, La Roux en Robyn .
Ze probeert in de elf songs voldoende variatie te steken, sfeervol, dromerig , traag meeslepend of ze geeft ze een lichte swing mee, richting trippop, discokitsch en dubstep . “Sun of a gun”, “Wolf & I” en “White nights” zijn de koplopers van de leuke, fijne plaat …
Het Noorse collectief Casiokids is toe aan de tweede cd en krijgen hier nu de verdiende airplay. Ze brengen stemmige, dromerige, loungy, aanstekelijke synthpop, die niet vies is van punkfunk, psychedelica en discokitsch. De band heeft connecties met artiesten van hun eigen land als The whitest boy alive en Röyksopp , maar zit graag in hetzelfde schuitje van Hot Chip, LCD Soundsystem, !!!, The Rapture en Of Montréal.
Een hoop elektronica en synths en een dromerige, zweverige, zalvende zang sieren de songs en af toe worden de dansspieren aangesproken zoals op “Kaskaden” . Een luchtige, opgewekte sound en een hypnotiserende trance trachten ze te verwezenlijken. Met zes zijn ze, die door de repetitieve ritmes, de opbouwende groove en de vermakelijke percussie en synths iedereen in de juiste vibe en stemming brengen om er live een leuke, gezellige, dansbare boel van te maken en de songs te laten exploderen. Mooie ontdekking …
Aeroplane van de Belgische producer Vito De Luca debuteerde eerder nog in 2011 met ‘We can’t fly’: Popdance rijkelijk overgoten van diverse invloeden als electro, disco, soul, jazz en trance. Gitaarriedels, electrobeats, strijkers, ‘70s disco, Hammond en psychedelica toetsen vullen aan, zonder zich te verstappen aan kitsch! ”Superstar” en de titelsopng van het debuut maakten alvast de dansvloer onveilig …
‘In Flight Entertainment’ is een muzikale uitloper van één van de danceprogramma’s op Pure FM van onze man. Hij zocht gelijkgestemden en hun tracks en muzikale ideeën versmolt hij in een naadloze mix.
De songs van zijn vrienden zijn meer dan de moeite en zijn dus kwalitatief sterk . Er valt voldoende variëteit te noteren met ‘high in the sky’ en ‘floorkillende’ songs die baden in dubstep, hitsende en trancegerichte beats, discogrooves , funky basses en allerhande geluidjes en bleeps . Uitschieters zijn zonder meer als “Poolside”, “Herr Styler”, “Drop out orchestra” en “Mokinlight Matters” , naast een paar van de Vito zelf .
De mixmasters hebben hier de beats’n’grooves om ons in de juiste stemming te brengen …
In het geheugen staan de eerste platen ‘Hold on Youngster’ , ‘We are beautiful, we are doomed’ en een paar EP’s van het septet uit Wales, Cardiff gegrift . Een fris sprankelende, energieke, zwierige, euforische ‘tong-op-de-schoenen’ indiepop, vol verrassende en onverwachtse wendingen .
‘Romance is Boring’ had al deels de huidige evolutie losgelaten, de voorspelbaarheid werd opgevangen door de songs meer diepgang te geven en ze gelaagder te laten klinken . Ook de nieuwe cd ligt in het verlengde en wisselt af tussen uptempo nummers “By your hand”, “Songs about your girlfriend”, “The black bird, the dark slope” en de titelsong, als meer meeslepend materiaal “Life is a long time” en “Every defeat a divorce (3 lions)” . “Hate for the island” en “To tundra” zijn gematigd en sfeervoller. Onbevangen en gepassioneerd … een goede geïnspireerde plaat dus, die jeugdig enthousiasme vs rijpheid, volwassenheid, relaties en dagdagelijkse confrontatie aan elkaar rijgt!
Nederlands 
Français 
