DJ Krush maakt wereldwijd al 20 jaar alle podia onveilig. Om dit te vieren trekt hij op tournee en trakteert hij zijn legioen fans op een drie uren durende dj-set. Zijn invloed als producer valt zeker ook niet te onderschatten.  Hij maakte vooral faam met zijn talloze collaboraties met het kruim van de muziekwereld. Hij werkte onder meer samen met DJ Shadow, Marie Daulne (Zap Mama), Ronny Jordan, Black Tought & Malik B (The Roots), …
Bovenal is DJ Krush een live performer met buitenaardse skills.  Wij kregen de kans dit exclusief spektakel mee te maken in een uitverkochte Vaartkapoen. Benieuwd wat deze turntablist uit zijn mouwen gaat schudden.  Hopend op een letterlijk verwarmende performance, terwijl er buiten arctische temperaturen heersen.

Deze bijna vijftiger start zijn set met een heel spacy intro, klaar om ons mee te nemen op zijn intergalactische trip van hip hop, trip hop, breaks, jazz, drum and bass en dubstep.  Het verkleumde publiek raakt zachtjes aan ontdooid met zijn relaxte beats. Na een half uur laat hij een eerste bassbom los op het publiek. Zijn show barst helemaal los en de concertzaal wordt omgevormd tot een zweterige broeiende sauna. In tegenstelling tot vroeger maakt hij nu gebruik van een laptop vol samples waardoor hij drie soms vier lagen drumsamples naadloos door elkaar weet te mixen.  Deze gelaagdheid bouwt hij zo op dat het publiek niet anders kan dan overdonderd worden en totaal de controle verliezen in zijn geniale donkere wereld van beats.
Met een Japans perfectionisme weet hij klassieke stukken, jazz, tegendraadse beats en traditionele oosterse muziek te mixen tot een coherent geheel. Bij wijlen kregen we een niet te definiëren, verrassende sound te horen.
De eerste twee uren kregen we weinig bekend materiaal op ons afgevuurd.  Donkere moods worden afgewisseld met heel dromerige, diepere vibes. 
Het laatste uur luidt hij in met een overweldigende drum and bass sound om dan via het obligate dubstepgedeelte over te gaan tot een klassieker Krush-gedeelte. Hier wat bekender eigen materiaal en een teasende, geniaal herwerkte versie van “Organ Donor” van DJ Shadow. Voor heel wat fans zou dit wel eens het hoogtepunt kunnen geweest zijn.
Wij zijn van onze sokkel geblazen geweest, één langgerekt hoogtepunt als je het ons vraagt.

Het was een geweldige ruimtereis vol verrassend materiaal, geweldige skills en heel wat verschillende emoties. We hebben een sound te horen gekregen die niemand anders weet te brengen.  Zijn turntablism heeft niet meer dezelfde definitie als voorheen. Langgerekte scratches maken plaats voor spielerei met zijn effectenbox.  Anders maar zeker niet minder impressionant.
Bedankt Krush en Vk* voor deze geweldige avond!  Voldaan en vooral goed opgewarmd kunnen we terug de koude trotseren.

Neem gerust een kijkjen aar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dj-krush-02-02-2012/

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek 

Megafaun en Geppetto & The Whales
Ancienne Belgique (Club)
Het sympathieke Megafaun uit North Carolina van de broers Phil & Brad Cook hebben de folky americana van het houthakkershemd en de baarden opgeborgen . Het is nog drummer Joe Westerlund en de nieuwe vierde man, bassist Nick Rogers die houden van deze ‘southern rock’ style en pose . De herfstige, winterse sound van hun ‘close harmony’ folky americana dienden ze live warme opstoten toe … een intense, broeierige, spannende opbouw en krachtige gitaarerupties … De gitaren en de subtiele toetsen, piano kregen meer ruimte , naast de heerlijke zangharmonieën . Het brede klankenspectrum zorgde voor een afwisselende zachte, dromerige, breekbare en zompige, ruige, meeslepende sound.

Megafaun tuimelde naar de periode van Crosby, Stills en Nash , The Band , The Grateful Dead, en breide het aan Bon Iver , Steve Wynn, Gutterball, Willard Grant Conspiracy en Wilco ; zelfs een enthousiaste Bonnie Prince Billy keek mee om de hoek en een link naar Gomez en het rauwere Pavement randje waren terecht. De Megafaun americana mocht dus iets rauw en snedig klinken zonder de zeemzoeterige, sfeervolle benadering te verliezen .
Leuke overgangen noteerden we dus, waaronder “Get right”, meteen vroeg in de set zo’n knaller, en het broeierige “Real slow”, stonden naast de op banjo geleeste rustig, voortkabbelende, zweverige “The longest day” , het sfeervolle “Second friend” en de pianotune van “Kill the horns”. ‘On the road’ Ardennen songs en knetterend haardvuren, die een houtblok meer of minder goed konden verdragen . Een uitzinnige bende op het podium, die de gevoeligheid en emotionaliteit niet uit het oog verloor !
Klemtoon kwam op het recente materiaal van ‘Megafaun’ en de EP ‘Heretofore’. Het instrumentale “Isadora” was voor het vaderschap van Phil . Ook de drummer kwam aan het woord, die hier hield van ‘campfires’ en de flower power, o.m. zoals op “I am the light, oh lord”. De verbondenheid en de collectiviteit met het publiek was het grootst in de , zonder versterking, acapella afsluiter “Worried mind” … De eerste sneeuw kon nu wel vallen ...

Er was al heel wat volk om ons eigen Geppetto & the whales als support aan het werk te zien . Geen wonder, het amicale kwintet heeft al twee fijne dromerige, broeierige singles uit, “Oh my God” en “Juno”. De singels werden o.m. aangevuld met “Hymn for the moon” en “Rufus”. Ze leverden een leuke, ontspannende set af van lekker in het gehoor liggende, aanstekelijke en dromerige indie/americana , die uptempo ritmes had en ontroerde, gedragen door een puike samenzang. Voor wie houdt van een doorsnee Weezer, Grandaddy, Bon Iver en Fleet Foxes komt bij dit beloftevol bandje hier zeker aan z’n trekken …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

S.C.U.M - Ancienne Belgique (Club)
Afgekorte groepsnamen hebben iets mysterieus. Geoefende (muziek)kwisfanaten zien er een spielerei in om de volledige naam in een mum van tijd uit te braken, maar voor de band in kwestie draaien ze meestal rond een soort mission statement die integraal deel uitmaakt van hun imago. In navolging van niet onverdienstelijke voorgangers als R.E.M., D.R.I en N.W.A. probeert nu ook het Londense gezelschap S.C.U.M (for the record: zonder puntje na de M) op die manier een pagina in de muziekencyclopedie te versieren. Met het ‘Society for Cutting Up Men’ manifest van de Franse feministe Valerie Solanas als inspiratiebron voor hun groepsnaam geeft dit vijftal niet enkel te kennen nu en dan een controversieel literair werkje achterover te slaan, ook op muzikaal gebied is er een arty kantje te bespeuren.
Het vorig jaar verschenen S.C.U.M debuut ‘Again Into Eyes’ is wat men noemt een ongrijpbaar album, op zich niet ongewoon als je weet dat de groep onderdak heeft gevonden bij het eigenzinnige Mute Records label. Wel ongewoon voor een jonge Engelse band is dat hun geluid niet onmiddellijk referenties oproept aan een trits andere bands. Vele critici stoppen S.C.U.M gemakkelijkshalve in het shoegaze hokje, maar evenzeer zijn er ankerpunten met de postrock, postpunk, gothic, electrowave of zelfs krautrock.

In thuisland England gaat het intussen crescendo met hun populariteit, maar voor de maiden trip op Belgische bodem moest S.C.U.M echter vrede nemen met een halfvolle AB Club. Geen nood, vanaf de epische opener “Days Untrue” werd duidelijk dat de groep zelfs voor twee man en een paardenkop het volle Britse pond zou geven. Badend in een kaleidoscopische lichtgloed namen twee keyboards vlotjes de rol over van de gitaren die gewoonlijk de scepter zwaaien in de doorsnee shoegaze band. Naast de onderkoelde stortvloed aan synthklanken die over zowat elk S.CU.M nummer wordt uitgekieperd vormt de creepy grafstem van Thomas Cohen hét handelsmerk van de band. De tengere frontman is geen familie van opa Leonard, maar elders in de groep zijn wel een paar interessante muzikale familiebanden te vinden. Zo blijkt keyboardspeler Samuel Kilcoyne de zoon van Barry 7, medeoprichter van het geschifte electrocombo Add N To (X), en heeft bassist Huw Webb een broer rondlopen bij The Horrors. Alhoewel Cohen & co te kennen geven dat hun iPods vooral door Throbbing Gristle en Liars worden geterroriseerd zijn hier en daar trouwens wel wat invloeden van The Horrors in het repetitiehok van S.C.U.M binnengeslopen. De nieuwe single “Faith Unfolds” zou bijvoorbeeld niet misstaan als bonus track op het opus magnum van The Horrors ‘Primary Colours’.
Met slechts één album onder de arm beschikte de groep over net te weinig songs om een gans concertuur te vullen, maar de toegemeten tijd werd door S.C.U.M ruimschoots benut om een paar hoogtepunten te scoren. Tijdens het woeste “Amber Hands” kregen de gitaren voor één keer toch de bovenhand op de synths. Wie het ooit heeft aangedurfd om een album van Spacemen 3 te beluisteren kan zich wellicht het best inbeelden welk hallucinant sfeertje er tijdens dit nummer in de zaal rond hing. Niet alles draaide echter rond decibels en georchestreerde kakafonie, ook als er even gas werd terug genomen zoals tijdens het pastorale “Sentinal Bloom” bleef de groep indruk maken. Afsluiter “Whitechapel” werd opvallend voortgestuwd door een averechtse disco beat van drumster Melissa Rigby; het kind lijkt qua styling wel geknipt voor de betere Engelse kostschool maar heeft blijkbaar toch genoeg gespijbeld om haar drumkit met kennis van zaken te geselen.

Zoals het een eigenzinnige Engelse band met zin voor mysterie betaamt kreeg het publiek er ondanks stevig aandringen geen encores bovenop. Het moeilijke tweede album of de aangekondigde strijd tussen bevestigen of ontgoochelen wacht het jonge gezelschap nu op. En ja, nu The Horrors langzaam maar zeker richting mainstream evolueren gunnen we S.C.U.M maar wat graag het vrijgekomen plaatsje onder de spotlights.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Arctic Monkeys in bloedvorm! - Zénith, Lille
concert: 2012-02-01
Wie woensdagavond in de Zénith was , zag er een stomende set van Arctic Monkeys. Bij gebrek aan een passage van de Britse groep korter bij de deur werd het deze keer een avondje Lille. En je kwam beter op tijd! Het optreden werd meteen stevig op gang getrokken met het snedige openingsduo ”Don't sit down 'cause i've moved your chair” en “Teddy Picker”. De toon was duidelijk gezet  want Alex Turner en co leken van plan er een aanstekelijke dansavond van de maken.

Topsongs uit het laatste album als “Crying Lightning”, “Black Treacle” en “Brick by Brick” pasten perfect tussen de al niet onaardige collectie klassiekers waar de jeugdige band toch al uit kan puren. Met z'n gekende en alom geprezen no nonsense stijl van de eerste twee albums reed de band, die er duidelijk zin in had, een bijna foutloos parcours. “The View from the afternoon”, “I bet you look good on the dancefloor”, “Still take you home” en mede Puppeteer  Miles Kane die, na z'n reeds geslaagde opwarmronde, even kwam meespelen op de B-side “Little Illusion Machine”, meer heeft een mens niet nodig.
Een minpuntje, dan toch, was misschien dat de zwakkere songs van de avond enkel van de nieuwste plaat kwamen. Misschien  een reden waarom dit eerder een best-off avond leek dan een tour om die laatste cd voor te stellen, maar geen haan die er naar kraaide in de Zénith.

De bisronde werd feestelijk ingezet met “Suck it and See” en “Fluorescent Adolescent” terwijl afsluiter “505” voor het laatste hoogtepunt van de avond zorgde. Turner liet de eer over aan Miles Kane, kamde cool z'n vetkuif netjes terug in model, overschouwde de troepen en zag dat het goed was.
Zo begon na het optreden meteen ook het ongeduldige wachten op de volgende Last Shadow Puppets plaat.  ...

Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism Radical Production)