Hij is al boven de zestig en onze nachtkroegburgemeester Tom Waits levert nog steeds boeiende cd’s af. Ook de voorbije jaren werden we overstelpt met een reeks werkstukken, cd’s en ga zo maar door . Soms moet je wel eens het kaf van ‘t koren onderscheiden, maar OK bij Waits is het nog steeds de moeite waard … ‘Bad as me’ is er eentje om terug in te lijsten en onderstreept het meesterlijk sing/songwritingschap en de intens rokerige vaudeville bluesyjazzpop.
Waits brengt voldoende varianten aan in de dertien songs van maximaal vier minuten . Soms stuwend in die broeierige sound met enkele uitspattingen als “Chicago”, “Get lost” en “Satisfied” , of de ingetogen, duistere romantiek als “Talking about the same time” , “Kiss me” en “Last leaf” .
Kernwoorden als ontroerend, poëtisch, schilderachtig, bezwerend, groovy en opwindend zijn op hun plaats. Op ‘Bad as me’ wijst en gidst Tom Waits als peetvader ons door de nachtelijke uren … Als we ons nu niet inchecken voor een cv nachtdienst …
Twee jaar terug waren we behoorlijk onder de indruk van Stone Roses’ … heu … Fool’s Gold. De band gecentraliseerd rond Luke Top (zang/bas) en Lewis Pesacov (gitaar) verweven Afrikaanse, Oosterse, Indiase aanstekelijke ritmes en melodieën in Westerse pop en intrigerende, tintelende gitaarakkoorden.
De muzikale smeltkroes en het warme tropische geluid sijpelt ook op deze opvolger door. Minder exotisch misschien, maar even spannend en broeierig , waarbij we niet omheen de Talking Heads en de ‘80s Britpop heen kunnen, aangevuld met een relaxte, kleurrijke relaxte worldpopsound.
De muzikale veelkleurigheid mag dan in een popkleedje worden gestopt , aanstekelijk, heerlijk en sprankelend blijft het klinken . Een hechte eenheid en een sterk op elkaar ingespeelde band, door de gitaarloops, de aanvulling met synths en blazers en een zalvende zang met een licht galm, als op “The dive”, “Street clothes” en “Balmy”; de andere moedertaal wordt niet verloochend, want op één nummer “Tel Aviv” wordt het Hebreeuws behouden. Band met open vizier dus …
Banner Pilot gooide hoge ogen in 2009 met ‘Collapser’, hun (weliswaar al tweede album) debuut op het befaamde Fat Wreck Chords. Vergelijkingen met acts als Dillinger Four, The Lawrence Arms, Alkaline Trio en Jawbreaker werden gretig uit de kast gehaald door verschillende ciritici. Een dikke twee jaar later is er het vervolg ‘Heart Beats Pacific’ en ook nu levert het viertal uit Minnesota ons een mooie lading punkpopsongs. De hele plaat haalt een constant niveau en het is duidelijk dat de heren van Banner Pilot stuk voor stuk prima muzikanten zijn. Echt zwakke momenten kent ‘Heart Beats Pacific’ niet maar toch blijven we een beetje op onze honger zitten omdat echte uitschieters jammer genoeg uitblijven. Toch twijfelen we er niet aan dat het plaatje flink aftrek zal vinden onder de vele punkrockkids.
‘Moscow Penny Ante’ is alweer het derde album van de punkrockers van Dead to Me. De band bestaat uit muzikanten die stuk voor stuk hun sporen verdienden bij bands als One Man Army, New Mexican Disaster Squad, No Friends en Virgins. De groep kende in de loop der jaren nogal wat personeelswissels. Op deze plaat zijn van de originele bezetting enkel nog zanger/bassist Tyson en drummer Ian Anderson overgebleven. Zanger/gitarist Jack Dalrympe verliet het schip en verdient tegenwoordig zijn boterhammen bij Swingin Utters, een ander fijn punkrockcollectief. In de plaats kwam Sam Johnson en die verzorgt z’n nieuwe rol met verve.
Dead To Me heeft een speciaal geluid dat moeilijk te vergelijken is met andere bands, bovendien hebben de twee zangers een afwisselend stemgeluid wat zeker een van de pluspunten is op dit album. De muziek van Dead To Me is op deze plaat trouwens iets steviger dan op voorgaand werk en balanceert mooi tussen agressie en melodie. “No Lullabies”, “Reckless Behavior”, “The Hand With Inherited Rings” en “Undertow” zijn straffe songs die de sterkte van de huidige punkrockscène benadrukken.
De jachtige en flitsende sound van de eerste twee fantastische Arctic Monkeys kreeg met de derde cd ‘Humbug’ uit 2009 een knauw met een donkerder, meer gelaagd randje . De nieuwe cd is een typische melodieuze Britpop plaat met een rauw toegankelijk randje, gedragen door een ongeëvenaarde zegzang/wordplay van Alex Turner . Het kwartet toont nog geen spoortje van verval en is eenduidiger met de twaalf songs; af en toe gaat men eens lekker uit de bocht met breaks, stops en tempowisselingen, “Library pictures”, die ons stevig in de tang houdt. ‘Suck it & See’ is een fris, aanstekelijk, dynamisch, energiek en sfeervol plaatje met een rits blijvertjes als “The hellcat spangled shelalala”, “Don’t sit down ‘cause I’ve moved your chair” en de titelsong. De groep ontroert en legt een link naar de ambachtelijke pop van Turner’s The Last Shadow Puppets …’Go & see ‘em’ …
De Milow pop staat garant voor gitaarspel en een stempracht , toetsen en drums vullen mooi aan en geven kleur aan de songs, die live intenser en krachtiger durven te klinken. ‘North & South ‘ is een consistent album van innemende, romantische, luchtige en rockende songs , eenvoudig en doeltreffend . In één adem heb je op de recente cd een resem hits, “You & me in the pocket”, “Little in the middle”, “She might she might”, “Never gonna stop” en “Rambo” . Ook staan er enkele uiterst genietbare ‘campfire’ songs op, want hij verloochent de akoestische gitaar niet om melodieus aangrijpende popsongs te spelen, op z’n Low Anthem, Fanfarlo en Elliott Smiths , zoals “Son” , “Move to town” en “The kingdom” . Allemaal heel gemoedelijk materiaal met een maatschappijkritische ondertoon waar nodig!
De tweede plaat ‘Eleonore’, die in het voorjaar van 2011 verscheen, plaatst de sing/songwriter/arrangeur Bram Vanparys nog meer in de schijnwerpers. Van de cd is een re-release uit, met 5 solotracks (twee instrumentals , drie gezongen nummers) gehaald van de langspeelfilm ‘Les Géants’ van de Waalse cineast Bouilli Lanners , en het bonusnummer “The stranger” die de cd ook aanvult. Dylanesque pop …
Ohja , voor wie ‘Eleonore’ nog niet kent … de plaat bevat negen fraai indringende nummers, gedragen door het melancholische stemgeluid van Bram. De klaaglijke keelklanken over de prachtig gearrangeerde, overtuigende songs , bepaald door het akoestisch gitaarspel en de sfeervolle omlijsting van toetsen en synths en een ingehouden, beperkt maar treffend instrumentarium en soundscapes , doen ons wegdromen en bezorgen kippenvel. Klassesongs dus en het vollere geluid zorgt voor diepgang en variatie.
Groots talent met een knipoog naar Devandra Banhart, Thom Yorke, Dylan en Cohen … Een ‘king’ in de groepsnaam waardig , da’s zeker.
De bebaarde mountainhakkers van Megafaun van de broers Cook en Joe Westerlund zijn goede vrienden van Bon Iver. Zij bleven achter om in North Carolina te werken aan de eigen specifieke variant van de americana. Ze kwamen in de spotlights met ‘Gather, Form & Fly’ in 2009 en na een paar EP’s is de titelloze opvolger klaar. Ze wortelen in de Amerikaanse rock van americana, folkrock , ‘70s psychedelica en sing/songwriting. Gitaar, mandoline en banjo worden soms herfstig gekleurd met piano, toetsen, strijkers en mondharmonica en wordt gedragen door een zalvende, zeemzoeterige, dromerige meerstemmige zang .
Megafaun tuimelt naar de periode van Crosby, Stills en Nash , The Band , The Grateful Dead, Jackson Brown, en haalt nu zelf maar al te graag The Beatles en Paul McCartney aan met hun sfeervolle, dromerige , ingetogen pop. Filmische instrumentals en geluidchaos tussenin vullen aan … als een kabbelend riviertje in stroomversnelling … de klassieke songmelodie met z’n emotionaliteit krijgt soms verrassende wendingen en een dosis experimenteerdrift, toegankelijk, zacht, intiem of wat meer doorleefd , harder en ruiger …
The Walkabouts zijn al een goede vijfentwintig jaar bezig, maar nu was het toch zes jaar geleden vóór het nieuwe werk ‘Travels in the dustland’ verscheen na ‘Acetylene’. De uit Seattle afkomstige band , van het songschrijversduo Chris Eckman en Carla Torgerson als spil, zorgden ervoor dat americana en folkrock in de jaren ’90 samen pasten en gaven het een muzikaal gezicht. Ze probeerden voldoende varianten te creëren met orkestratie, donkere, onheilspellende uitstapjes of een mate van melodramatiek.
Wat intrigeert is het vakmanschap en de subtiliteit door een broeierige, spannende opbouw van ingetogenheid en dynamiek, en de emotionele variatie. De ruimte en de uitwerking van het traditionele instrumentarium , de klankkleur door een Hammond toets en de afwisselende en aanvullende vocals van beiden, tekenden voor een ouderwets goed, toegankelijk album. Ze trakteren ons op een rits knappe songs als “My diviner”, “Soul thief”, “Every river will burn” en “Long drive in a slow machine”. The Walkabouts zijn misschien nu toe aan een volgende route in hun muzikaal leven.
Justice , Gaspard Angé en Xavier de Rosnay, gaven de dance een paar jaar terug een bepalende push . Een harde , pompende melodieuze electrorave knalde en raasde door de boxen . Een nieuwe wind binnen de elektronica dus, samen met Digitalism en Simian Mobile Disco. The Bloody Beetroots en een rits anderen volgden onder meer.
Justice had een eigen handelsmerk … een verlicht kruis, twee ongeschoren heren, zonnebrillen en zwarte leren jekkers. “Dance”, “Stress”, “Tthhee Ppaarrttyy” waren alvast al een paar danskrakers .
De opvolger klinkt iets anders ; rauwe, ronkende elektronica, electro, behoorlijk wat Franse house op z’n Daft Punks met Air psychedelische soundscapes en een ‘70s(prog) (wave) rockreferentie.
Beeldrijk en een ideale soundtrack voor allerhande computergames, oude Franse films op z’n Louis de Funes’ razende citroenauto’s en hyperkinetische tekenfilms . ‘Jerry was a race car driver’ is de ideale synthese om de tweede langverwachte cd van het Franse electro ravende duo te omschrijven .
We horen behoorlijk wat bekende tunes, o.m. van Queen, The Cure in songs als “Civilization”, “Canon” , “Parade” en “New lands” . De titelsong vormt alvast het kroonstuk en benadert het sterkst hun peetvaders Daft Punk … Justicerock deel II is aangebroken …
Productief groepje, die Fucked Up’s uit Canada . De muzikale formule blijft er eentje van stevig opgefokte hardcore, punk, stoner/rock ‘n’roll en psychedelica, maar het blijft er eentje die beklijft . We horen hier maar liefst 18 nummers , die niet moeten voor elkaar onderdoen, wat een heel sterk album oplevert; het tempo wordt hoog gehouden, en de songs vervelen niet. De ene song is ietwat snediger, krachtiger en feller, de andere legt de klemtoon op een spannende broeierige opbouw . Explosieve songs dus onder de rauwe, schreeuwerige swingende vocals van de corpulente zanger/podiumbeest Pink Eyes (in de beste traditie van Sick of it All), evenzeer ondersteund door al/niet vrouwelijke backing vocals .
Alle registers worden gedurende 78 minuten opengetrokken. Vaardige, snedige en stuwende powerriffs, opzwepende drums en bezwerende toetsen bepalen de songs. Gewoonweg schitterend en doeltreffend . Opwindend, dreunend , liefdevol en ‘orgasmatisch’ . Dit zestal slaat je simpelweg knockout, en daarvoor zijn een reeks als “Queen if hearts”, “Under my nose”, “The other shoe” , “Turn the season” , “A slanted tone” , “Truth I know” , “I was there” en “Lights go up” verantwoordelijk .
Fucked Up = Voor wie houdt van de ‘old days’ van Black Flag, de resem stonerbands, het jeugdig rebelisme en enthousiasme van de gitaarnoise van een verbeten Sonic Youth en Britse indierock .
Ohja, het onderliggende verhaal :.. David verliest zijn geliefde tijdens een aanslag op zijn werk. Wat volgt is een dialoog tussen David en de verteller over depressie, oorlog, waanzin en schuld. Maar is Ictavio St. Laurent, de verteller, wel te vertrouwen en wat is zijn rol in het geheel … Welkom in ‘de story’ van ‘David comes to life’ …
Drie man uit Chicago leveren een interessante postrockplaat … een filmisch donker, grauw landschap wordt voorgeschoteld. Inderdaad, invloeden van Isis, Pelican, And so I watch you from Afar zijn hier op z’n plaats, maar natuurlijk mag je de reeks Godspeed you black emperor, Mogwai en Explosions in the sky niet vergeten . Een verwoestende dreiging, destructie en schoonheid schuilt in de zes songs en ze eindigen zelfs op dromerige wijze “Praise be man” (met zang ) .
We houden van hun tour de force op “309”, “Mladek” en “Atackla” , die direct en ‘in your face’ klinken, de volumeknop openzetten en een ‘wall of sound’ produceren . Boeiend en intrigerend, met minder rustpunten en methmetal zoals op de voorgaande cd . Een organisch broeierig, intens , bezwerend geluid creëren ze, met de niet-geijkte hard-zacht trucs, die kippenvelmomenten opleveren, zonder echt pompeus te zijn!
Begin dit jaar waren we flink onder de indruk van Bringin The War Home, de eerste worp van Cobra Skulls op het Fat Wreck Chords-label. De Amerikanen uit Reno leverden hierop de perfecte mix van snelle, melodieuze punkrock met een lekkere portie rockabilly en de opmerkelijke vocalen van Devin Peralta.
Dit nieuwe album ‘Agitations’ bouwt verder op dezelfde stevige fundamenten. Opnieuw horen we hoe de band punk, folk en rockabilly tot een vernuftig geheel versmelt en opnieuw is het zanger Peralta die voor de kers op de taart zit. Voeg daarbij nog het gegeven dat de productie van dit album werkelijk af is en je hebt een plaat die boven de grijze middelmaat uitsteekt. “Iron Lung”, “Now You Know”, “All Drive” en “Drones” zijn bovendien okselfrisse, snedige en opgewekte songs die live zeker zullen scoren. Een tip voor de Groezrockbezoeker volgend jaar: mis deze topband niet.
Met een beetje verbeelding kun je de Heideroosjes vergelijken met hun beroemde landgenoot Edwin Van Der Sar… De legendarische doelman van Ajax en Manchester United had een carrière van meer dan 20 jaar in het betaalde voetbal en werd met de jaren steeds beter en beter. De Heideroosjes van hun kant zijn ondertussen 22 jaar muzikaal actief en wie luistert naar ‘Ceasefire’ zal beamen dat de band beter is dan nooit tevoren! De elf nummers op deze uitgebalanceerde plaat staan als een huis en tonen waarom Roelofs en kompanen al die jaren zo populair waren. Zoals gebruikelijk zingt de sympathieke frontman nummers in het Nederlands en in het Engels en hij doet dat in beide talen in stijl. Zowel muzikaal als tekstueel spatten de emoties van de songs, het kan niet anders dat de heren nummers als ‘Tussen de Liefde en de Leegte’, “Dansen met de Dood”, “Tot Hier” (waarop ze op persoonlijke wijze het naderende einde bezingen) en “De weg van De Meeste Weerstand” live met heel wat kippenvel zullen spelen.
Het is verdomd jammer dat de Heideroosjes er eind 2012 mee ophouden maar ze leveren de vele fans wel een dijk van een laatste album. Respect!
Nederlands 
Français 
