Ooit was “Gypsy Blood” een prachtig nummer van het ondertussen vergeten Doll by Doll, maar misschien zal het in de toekomst wel geassocieerd worden met een groep uit Chicago die met ‘Cold in the guestway’ een meer dan fijn debuut weet af te leveren.
Een album dat trouwens uitgebracht werd op Sargent House en wie enigzins vertrouwd is met het indiewereldje, zal wel weten dat dit een label is dat garant staat voor kwaliteit.
Twaalf nummers lang word je ondergedompeld in een shoegaze lo-fi sfeer waarbij alles lekker vuil klinkt. De gitaren staan afgesteld naar heerlijke The Jesus & Mary Chain-normen ten tijde van ‘Psychocandy’ terwijl er een broeierig My Bloody Valentie-sfeertje rondom de composities hangt.
Wie hier een kant en klaar indieplaatje verwacht, zal meer dan bedrogen uitkomen want hoe rammeliger het klinkt des te beter, ook al houden deze heren uit Chicago ook wel van een pittige melodie.
Een plaat die waarschijnlijk de wereld niet zal doen veranderen maar in het rijtje van The Soft Moon en andere Rayographs-achtige dingen, zouden we zeggen : u bent wellekome!
The Pattern Theory ontstonden zo'n dikke 4 jaar geleden in thuishaven Leeds, maar ondertussen is deze groep door het vele toeren (en de nodige personeelswisselingen) getransformeerd tot een Berlijnse groep.
Het bleef wel zeer lang wachten op het debuutalbum wat men mooi wist te omzeilen door te stellen dat de groepsleden nu eenmaal te veel ideeën hadden. Het is maar hoe je het weet te verpakken maar toch slaagden The Pattern Theory erin om met een mooi evenwichtig post-rockalbum voor de dag te komen.
Al gauw blijkt het geen toeval te zijn dat deze mensen in Duitsland vertoeven want de invloeden van bands als To Rocco Rot of Kreidler haal je er zo uit. Acht instrumentale nummers die beheerst worden door Tortoise-achtige gitaartjes met talrijke xylofoontjes op de achtergrond. We hebben het inderdaad al eerder gehoord, maar het blijft wel mooi.
Sludge metal, post-metal, instrumentale doom, atmosferische metal... het is niet zo evident om een naam te plakken op de muziek die we horen op ‘Icon’, de tweede schijf van de Italianen van Lento.
Het is ook niet iedereen gegeven om deze veertig chaotische minuten zomaar uit te zitten, een meer dan geoefend oor is namelijk vereist.
In tien relatief korte nummers horen we een dreigende combinatie van loeiharde riffs en rustige, atmosferische passages. De songs zijn overgoten met veel feedback, verschillende effecten en een hele hoop synths en dat zorgt voor een enorm dissonante en complexe lap muziek. Wie doorzet en dit plaatje diverse keren draait, hoort ondanks de vele zware riffs de verschillen en de originaliteit in de tien nummers.
Zo start opener “Then” nogal somber en ambient waarna de stevige drums de perfecte overgang maken voor volgende nummer “Hymn”. Die song start met een flinke portie doommetal waarna het tempo flink opgetrokken wordt om vervolgens terug in een dreigende, rustige atmosfeer te eindigen.
Andere tracks zijn dan weer directer en meer metalgetint zoals “Limb” en “Still”. Dan is er ook nog het opvallend rustige slotnummer “Admission”, een soort outro van zes minuten dat klinkt als één langgerekte droom.
Het is duidelijk dat Lento hard gesleuteld heeft aan dit plaatje dat trouwens gratis te downloaden is op www.denovali.com/lento/ .
Wie houdt van bands als Amen Ra, Pelican, Knut, Cult Of Luna of zelfs God Speed You Black Emperor moet zeker es naar ‘Icon’ luisteren en dan vooral volhouden, het loont zeker de moeite.
In 2008 had Duffy, uit Wales afkomstig een millionseller uit, ‘Rockferry’, die met singles als “No mercy”, “Warwick avenue”, “Stepping stone” en de titelsong een handvol aardig in soul gedrenkte popsongs uithad. Haar doorleefd, indringend en licht krakend stemgeluid gaf elan en kleur. Een ‘Waaaw’ gevoel dus en wat waren we toch onder de indruk van deze groovy, sensuele, zwoele soulpop met jazzy loops en orkestraties. De Motown pop en Dusty Springfield werd dichter bij de huidige revelatie ‘revival’ dames gebracht als Adele en Amy Winehouse.
De muzikale schoonheid vinden we eveneens terug op de opvolger, maar het raakt minder . Opnieuw is er de afwisseling van sfeervolle ballads en ietwat luchtige pop, die van orkestratie kunnen doordrongen zijn. Maar de sound en haar stem zijn minder indringend. Deze keer kwamen The Roots op de proppen als begeleidingsband en stond Albert Hammond (papa van Jr Stroke – die ook al een pak hits op z’n naam heeft als “The air that I breathe”, “When I need you” en “To all the girls I’ve loved before”) in voor de productie.
“My boy”, “Well, well, well” en “Girl” hebben de meeste levendigheid, de andere rits nummers baden in uiterst ‘easy listening music’.
Een geslaagd album, dat wel, maar minder overtuigend dan het debuut.
Het titelloos debuutalbum van deze band is aan ons voorbij gegaan, maar de basis van hun lofinoisepop horen we terug op de opvolger van het kwartet door de gitaarriedels en de onderhuidse noisy sound.
Psychedelische lofi rammelpoprock, sfeervol en dromerig , maar intrigerend door de repetitieve structuren en een zweverige zang. Het geheel klinkt iets gematigder en toegankelijker. Naar het eind toe op “Venice lockjaw” en “Eyesore”, klinkt de groep voor z’n doen melodieus, integer en emotievol!
In de eerste songs als “Can’t you see”, “Heat distraction” en “Narrow with the hall” klinkt er iets meer shoegaze, “Drag open” op z’n beurt kon zo van de hand van Sonic Youth zijn en daarna houdt de band het vooral op hun uniek treffende stijl.
‘Public strain’ is alvast een aangename ontdekking van deze bijzonder goed gevonden groepsnaam en we kijken alvast uit wat ze verder in petto zullen hebben, want de volgende kan misschien wel raak zijn voor een groter publiek …
De Stonerrockbands schijnen in Italië de laatste tijd als paddestoelen uit de grond te verrijzen. Denk maar aan bands als The Small Jackets, OJM, Black Rainbows en The Shoes. Nu is er ook de groep Muzzled die met ‘Reborn’ een eerste full album op de wereld loslaat. Op dit plaatje doen deze Italianen hard hun best om zo swingend mogelijk te rocken. 13 nummers (waaronder de Stonescover “Gimme Shelter”) passeren in zo’n 45 minuten.
Muzzled lijkt in de verte wel wat op Monster Magnet maar blijkt jammer genoeg niet meer dan een zoveelste ‘woestijngroepje’ te zijn...
Wij hebben ons een paar keer door dit plaatje geworsteld maar echt veel gedenkwaardige momenten hebben we niet kunnen detecteren...
We vrezen dan ook dat er geen grote carriëre voor deze Italianen is weggelegd...
Wie voor de job van recensent kiest, ontdekt vaak veel moois maar jammer genoeg komen er soms ook releases op je afwaaien waarvan je hoopt dat je ze nooit zou gehoord hebben en jammer genoeg behoort Elliot tot deze laatste categorie.
Niet dat er kosten of moeite gespaard zijn voor dit debuut want deze cd werd zowaar in Belgrado opgenomen. En toch, ook al is Elliot niet gauw tevreden met zichzelf kun je moeilijk beweren dat hij een muzikaal genie is want je hoort zijn muzikale voorbeelden zo doorheen zijn nummers.
‘The thrill of...’ mag dan wel aangekondigd worden als een zomerse electropopalbum toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het vooral een amateuristische plaat geworden is.
Deze muzikant uit het Nederlandse Almere blijkt vooral geinspireerd te zijn door Michael Jackson en andere legendes uit de 70's en het is misschien daar waar het schoentje knelt.
Deze cd klinkt teveel als een hommagecd aan een geluid dat anno 2011 hopeloos gedateerd klinkt en als je daar nog eens een zwakke zang, kleuter-Engels en wankele composities aan toe voegt kunnen we niet meer dan besluiten dat dit een cd geworden is die op alle fronten gebuisd is. Absoluut te mijden dus.
Een van de mooiste stemmen uit de rockgeschiedenis moet ongetwijfeld die van Steve Kilbey zijn, frontman van The Church. Deze band mag dan wel dertig jaar lang albums hebben uitgebracht die tot het kruim van de indie/waverock behoren, toch zullen ze voor eeuwig en altijd (o zo ten onrechte) bekend staan voor die ene grote hit die "Under the milky way" was.
The Church ging zijn eigen weg verder en profileerde zich door de jaren meer en meer als een Americana-band die gezegend was met het Australisch desolaat geluid waar ook The Triffids een patent op hadden. Mensen worden echter ouder en zo ook Kilbey die zich de laatste jaren genoeg schijnt te nemen met de status van onbekend cultfenomeen.
Voor diens laatste cd zocht Kilbey de medewerking van op van ene Martin Kennedy, een man die ooit dertig jaar geleden als fan een optreden van The Church op zijn walkman stond op te nemen.
Het resultaat is zoals steeds een plaat geworden die gedomineerd wordt door Kilbey's prachtige stem en nummers die je op minimalistische singer-songwriterswijze wegvoeren naar een andere wereld waar dromen heersen.
Op een paar kleine hits na hebben de soloplaten van the gothfather nooit echt goed geboerd in Europa en daar zal het Amerikaans karakter van diens platen wel iets met te maken hebben.
Trouwens, op de bekende grafstem na, kan je ook moeilijk gaan beweren dat Murphy’s solowerk ook maar iets met gothic te maken heeft.
Nu goed, ‘Ninth’ is dus zoals de titel doet vermoeden Murphy’s negende solowerk en ook al dachten we bij opener “Velocity Bird” eventjes dat we per abuis een Iggy Pop-schijf in onze cdlader hadden gegooid is ‘Ninth’ een meer dan behoorlijke plaat geworden.
Zoals te verwachten viel is het ook een plaat met de nodige missers en treffers maar toch mogen nummers als “Seesaw Sway” of “I spit roses” tot het beste Murphy-materiaal sinds jaren gerekend worden.
Meer zelfs we zouden durven beweren dat ‘Ninth’ het sterkste is wat Murphy solo ooit gebracht heeft, ook al lijkt ‘Ninth’ bij wijlen meer op een betere David Bowie-plaat dan iets anders.
Fans van Murphy zullen blij zijn, maar de rest van de bevolking zal er (net als van die andere acht) er niet bepaald van wakker liggen.
Gelet op de actualiteit lijkt het misschien op gebrek aan goede smaak om je groep Tripoli te gaan noemen, maar deze Vlamingen zijn wel al bezig sinds 2003 toen alles daar nog vredig (nou ja) verliep. Net zoals in Libië is er op die paar jaar tijd het één en ander binnenin de groep gebeurd, zo verliet de eerste zangeres Femke De Beleyr de groep om te worden vervangen door Melissa Hanssen.
Te oordelen naar deze nieuwe EP, zou dat wel eens een ideale keuze kunnen geweest zijn, want ook al weten de jongens hoe ze een stevig indierocknummer in elkaar moeten knutselen, blijkt Melissa's stem toch het uithangsbord van deze Tripoli te zijn.
Op deze EP krijg je vijf nummers voorgeschoteld waarin het duidelijk wordt dat dit het soort mensen zijn die dwepen met de jaren '90 indiegeluiden en waarbij we groepen als Veruca Salt, Juliana Hatfield, Salad en zelfs Eden in het vizier hebben.
En met zo'n schoon gezelschap zul je ons niet gauw horen klagen. Een indiegroep die je beter uitcheckt als die bij je in de buurt komen.
Les Nuits Botanique 2011 - Bill Callahan en Sophia Knapp - Vrolijk deprimerende perfectie
Toen Sophia Knapp in een lang en licht doorschijnend roze gewaad het podium betrad dachten we dat we het foutste van die avond wel achter de rug hadden. Maar dat was buiten haar muziek gerekend. Bedeesd begon de jongedame op de snaren te tokkelen, enkel begeleid door een voorgeprogrammeerde muziekdoos waaruit een mengeling van overstuurde en holle eighties synthesizer geluiden weerklonken die zelfs aan Vangelis refereerden.
We houden het op ‘Eighties folk, een genre dat wat ons betreft niet echt verder moet geëxploreerd worden. Met een mengeling van compassie en lichte afschuw kon het publiek voor het eerst kennis maken met de live (?) uitvoering haar onlangs verschenen ‘Nothing To Lose’ debuutplaat. Dat de jongedame naar het einde toe toch nog wat bijval oogstte was vooral te danken aan haar niet onaardige stem, die ergens aan Nina Persson van The Cardigans deed denken.
We raden Sophia echter aan om haar muziekdoosje dringend in te ruilen voor een begeleidingsband met ballen, wil ze voor de rest van haar muzikale carrière niet als een fout curiosum geboekstaafd staan.
Een stormachtig onthaal viel dan weer te beurt aan Bill Callahan, de eigenzinnige Amerikaan die al meer dan 20 jaar aan een panoramische muzikale weg timmert, lange tijd onder het ‘Smog’ pseudoniem, maar sinds enkele jaren ook in eigen naam. Voor de gelegenheid uitgedost in een kraakwit kostuum en begeleid door twee, weliswaar uitmuntende, muzikanten (elektrische gitaar en drums) solliciteerde Bill Callahan met zijn vrolijk deprimerende songs anderhalf uur lang uitdrukkelijk naar de titel ‘beste optreden Les Nuits Botanique 2011(?)’.
Vast staat dat de aanwezigen die avond getuige waren van een nagenoeg perfect concert dat nog lang zal blijven nazinderen. Zo bleef de emotionele intensiteit op nummers als “Riding For The Feeling” en “Too Many Birds “ niet boven de hoofden van het publiek cirkelen, nee, ze vloog rechtstreeks naar de keel om ze vervolgens onverbiddelijk toe te knijpen. Een luid applaus na ieder nummer was de enige manier om weer even op adem te komen, voor heel even maar. “Baby’s Breath” van het nieuwe album ‘Apocalypse’ zinderde van de levenswijsheid op banjo en ‘The land of opportunity’, of wat er nog van overblijft, werd ongenadig op de korrel genomen tijdens “America”. Om vervolgens te bedaren met “Jim Cain”, nog zo een ingetogen meesterwerkje waarvan pakweg Stuart A. Staples van The Tindersticks wou dat hij het zelf eerder geschreven had.
Wat was er dan zo uitzonderlijk aan dit concert? Omdat Bill Callahan met zijn diepe baritonstem als onverbiddelijke scheidsrechter live demonstreerde dat eenvoudig en complex of luchtig en ernst niet noodzakelijk muzikale tegenpolen hoeven te zijn, maar in tegendeel, dat het ingrediënten zijn die gecombineerd een optreden ver boven zichzelf kunnen doen uitstijgen.
Moge Bill Callahan zijn roes van uitmuntend songschrijverschap nog lang niet uitgewerkt zijn, en zeker niet alvorens een volgende Nuits Botanique.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota)
Les Nuits Botanique 2011 – alle zalen - Miles Kane – Villagers
Om vinger aan de pols te houden wat het muzikaal hart van de Bota biedt, is het dus leuk meegenomen eens in elk zaaltje te vertoeven.
Op die manier ging vanavond onze tocht van de Rotonde (Colourmusic/Miles Kane) naar de Grand Salon (Kiss the anus of a black cat) en eindigde het in de Chapiteau met het beloftevolle Villagers.
Eventjes perplex waren we van Colourmusic (Rotonde), een band uit Oklahoma, die nogal loodzware alternatieve psychedelische prairie rock loslieten. De songs met een licht overwaaiende praatzang hadden vaart. De leden stoeiden met pedaaleffects, fuzz en noise en zorgden met de toevoeging van een dubbele percussie voor een opzwepend, hitsende sound. De repeterende, donkere basses en de logge ritmes waren de rode draad doorheen het krachtige geluid. We herkenden tunes van My Bloody Valentine en A storm of light. Treffende Gestructureerde Chaos …
De dreigende donkere ‘dark’ folk van vroeger bij het Belgische Kiss the anus of a black cat (Grand Salon) ervaarden we minder op de nieuwe songs. Het klinkt gemoedelijker, eenvoudiger, zonder z’n complexiteit te verliezen. Dramatiek en mystiek zijn gegeerde thema’s, het kwartet speelde in een repetitie opstelling en bracht sober ingehouden materiaal die door de repeterende ritmes crescendo konden gaan. Op die manier werden we meegezogen in hun bedwelmend, hypnotiserend, meeslepend semi-akoestisch materiaal, die vooral het recente ‘Hewers of wood and drawers of water’ voorop stelt.
Een glimp hoorden we nog van Lucy Lucy! (Chapiteau) , die onderdak vonden bij het 62TV Record Label. Het ensemble zweept met ‘dertien-in-een-dozijn’ Britpopmelodieën van onschuldige, strakke melodieuze rock; soms kwam de band er aardig mee weg met die broeierige pop, maar het geheel verbleekte, en wist niet ten volle te raken.
We keken uit naar Miles Kane die een nokvolle Rotonde op z’n knieën kreeg ... Inderdaad, hier was de Britpopliefhebber voor gekomen. Kane debuteerde onlangs solo met ‘The colour of the trap’, na het uiteenvallen van z’n bandje The Rascals, een fijne verzameling liedjes die de melodieuze Britrock van Oasis en The Beatles dierbaar zijn en zich door het snedig soms onheilspellend gitaarwerk onderscheiden. Ook hoorden we hier invloeden van The Last Shadow Prophets, z’n samenwerking met Arctic Monkey’s lid Alex Turner.
Er werd stevig gestart met gierende gitaren, “Better left invisible” en “Kingcrawler”, die meteen sterk onthaald werden. Dan klonk hij met z’n nieuwe band gematigder en konden zelfs de toetsen een meer prominente rol innemen naast het gitaarwerk, waaronder “My fantasy” en de luidkeels meegezongen “Rearrange”, de single van de doorbraak.
Verder hoorden we een gevarieerde set van broeierig en sfeervol werk, om tot slot stevig te eindigen met “Come closer”, “Hey bulldog” (cover) en “Inhaler”. Een donkere, ingetogen Jesus & Mary Chain van de broers Reid sijpelde door in de titelsong van z’n solo debuut.
Miles Kane plezierde de Britpopharten ongetwijfeld …
Het beloftevolle Villagers besloot in de Chapiteau, het project van de Ierse sing/songwriter Conor J. O’Brien, die eerder al een succesvolle passage kende in de Bota. Hij debuteerde vorig jaar met ‘Becoming a Jackal’, en is in één adem op te noemen met het werk van Bright Eyes en Bon Iver. Hij put trouwens uit de traditie van de Brits/Ierse folkmuziek en de onvolprezen Elliott Smith.
Hij ondersteunde z’n intieme, hartverwarmende songs met een full band en liet ruimte om enkele songs solo lofi sober en elegant te spelen. Hij kreeg meteen de tent muisstil met het pakkende “Cecelia”, die door summier gitaargetokkel en z’n indringende stem de aandacht trok. Naar het eind van de set deed hij hetzelfde met enkele ingehouden songs, solo of sober begeleid, en ondanks de ietwat schorre stem, palmde hij z’n publiek in met adembenemende songs als “To be counted among man”, “27 strangers” en “Pact (I’ll be your fever)” die een Bon Iver gestalte kregen.
Tussenin was het genieten van de sfeervolle sing/songwriting, indiefolk/americana ‘kamer’ pop van O’Brien en de zijnen, “Ritual”, “The bell” en “Greatful song” waren al een interessante rits nieuwe songs en intrigeerden naast het debuut van “Set the tigers free”, “Home” en de titelsong. Het avontuurlijke, grillige “Ship of promises” besloot na bijna anderhalf uur de boeiende set.
In de bis hoorden we spannend semi-akoestische droompop, “Newfound land”, “Memoir” en “Sunlit stage”, die onderstrepen dat deze artiest met z’n band een beloftevolle toekomst tegemoet gaat …
Organisatie: Botanique Brussel (ikv Les Nuits Bota)
Les Nuits Botanique 2011 – alle zalen - Villagers - Miles Kane
Om vinger aan de pols te houden wat het muzikaal hart van de Bota biedt, is het dus leuk meegenomen eens in elk zaaltje te vertoeven.
Op die manier ging vanavond onze tocht van de Rotonde (Colourmusic/Miles Kane) naar de Grand Salon (Kiss the anus of a black cat) en eindigde het in de Chapiteau met het beloftevolle Villagers.
Eventjes perplex waren we van Colourmusic (Rotonde), een band uit Oklahoma, die nogal loodzware alternatieve psychedelische prairie rock loslieten. De songs met een licht overwaaiende praatzang hadden vaart. De leden stoeiden met pedaaleffects, fuzz en noise en zorgden met de toevoeging van een dubbele percussie voor een opzwepend, hitsende sound. De repeterende, donkere basses en de logge ritmes waren de rode draad doorheen het krachtige geluid. We herkenden tunes van My Bloody Valentine en A storm of light. Treffende Gestructureerde Chaos …
De dreigende donkere ‘dark’ folk van vroeger bij het Belgische Kiss the anus of a black cat (Grand Salon) ervaarden we minder op de nieuwe songs. Het klinkt gemoedelijker, eenvoudiger, zonder z’n complexiteit te verliezen. Dramatiek en mystiek zijn gegeerde thema’s, het kwartet speelde in een repetitie opstelling en bracht sober ingehouden materiaal die door de repeterende ritmes crescendo konden gaan. Op die manier werden we meegezogen in hun bedwelmend, hypnotiserend, meeslepend semi-akoestisch materiaal, die vooral het recente ‘Hewers of wood and drawers of water’ voorop stelt.
Een glimp hoorden we nog van Lucy Lucy! (Chapiteau) , die onderdak vonden bij het 62TV Record Label. Het ensemble zweept met ‘dertien-in-een-dozijn’ Britpopmelodieën van onschuldige, strakke melodieuze rock; soms kwam de band er aardig mee weg met die broeierige pop, maar het geheel verbleekte, en wist niet ten volle te raken.
We keken uit naar Miles Kane die een nokvolle Rotonde op z’n knieën kreeg ... Inderdaad, hier was de Britpopliefhebber voor gekomen. Kane debuteerde onlangs solo met ‘The colour of the trap’, na het uiteenvallen van z’n bandje The Rascals, een fijne verzameling liedjes die de melodieuze Britrock van Oasis en The Beatles dierbaar zijn en zich door het snedig soms onheilspellend gitaarwerk onderscheiden. Ook hoorden we hier invloeden van The Last Shadow Prophets, z’n samenwerking met Arctic Monkey’s lid Alex Turner.
Er werd stevig gestart met gierende gitaren, “Better left invisible” en “Kingcrawler”, die meteen sterk onthaald werden. Dan klonk hij met z’n nieuwe band gematigder en konden zelfs de toetsen een meer prominente rol innemen naast het gitaarwerk, waaronder “My fantasy” en de luidkeels meegezongen “Rearrange”, de single van de doorbraak.
Verder hoorden we een gevarieerde set van broeierig en sfeervol werk, om tot slot stevig te eindigen met “Come closer”, “Hey bulldog” (cover) en “Inhaler”. Een donkere, ingetogen Jesus & Mary Chain van de broers Reid sijpelde door in de titelsong van z’n solo debuut.
Miles Kane plezierde de Britpopharten ongetwijfeld …
Het beloftevolle Villagers besloot in de Chapiteau, het project van de Ierse sing/songwriter Conor J. O’Brien, die eerder al een succesvolle passage kende in de Bota. Hij debuteerde vorig jaar met ‘Becoming a Jackal’, en is in één adem op te noemen met het werk van Bright Eyes en Bon Iver. Hij put trouwens uit de traditie van de Brits/Ierse folkmuziek en de onvolprezen Elliott Smith.
Hij ondersteunde z’n intieme, hartverwarmende songs met een full band en liet ruimte om enkele songs solo lofi sober en elegant te spelen. Hij kreeg meteen de tent muisstil met het pakkende “Cecelia”, die door summier gitaargetokkel en z’n indringende stem de aandacht trok. Naar het eind van de set deed hij hetzelfde met enkele ingehouden songs, solo of sober begeleid, en ondanks de ietwat schorre stem, palmde hij z’n publiek in met adembenemende songs als “To be counted among man”, “27 strangers” en “Pact (I’ll be your fever)” die een Bon Iver gestalte kregen.
Tussenin was het genieten van de sfeervolle sing/songwriting, indiefolk/americana ‘kamer’ pop van O’Brien en de zijnen, “Ritual”, “The bell” en “Greatful song” waren al een interessante rits nieuwe songs en intrigeerden naast het debuut van “Set the tigers free”, “Home” en de titelsong. Het avontuurlijke, grillige “Ship of promises” besloot na bijna anderhalf uur de boeiende set.
In de bis hoorden we spannend semi-akoestische droompop, “Newfound land”, “Memoir” en “Sunlit stage”, die onderstrepen dat deze artiest met z’n band een beloftevolle toekomst tegemoet gaat …
Organisatie: Botanique Brussel (ikv Les Nuits Bota)
Kokopellifestival 20111 - 13, 14 en 15 mei 2011 in Gullegem - De grote wereld in het kleine dorp
Kokopelli ‘Open Minded Music festival’ kende een geslaagde vijfde editie. Zijn kleinheid staat nog synoniem voor gezelligheid. Een Gullegemse ‘dorpsheid’ ook die gek genoeg de hele wereld open trekt. Qua muziek, maar ook naar andere kunsten toe. Een kleine rondleiding doorheen het weekend van 13, 14 en 15 mei.
Vrijdag 13 mei 2011
Terwijl de mensen van Toverspel letterlijk de vijfde editie van het Kokopellifestival nog in vuur (en vlam) aan het zetten waren, sijpelden de eerste festivalgangers bij mondjesmaat binnen. Veel jong en ook wat alternatief volk, maar allerminst een overrompeling.
Kokopelli – met als logo en naam een symbool van een vruchtbaarheidsgodheid – programmeerde op die eerste avond vijf namen, waarvan drie dj-sets. De eerste ‘act’ was een thuismatch voor Chaka Chaka Sound uit Gullegem (bij Kortrijk) zelve. Reggaevibes als opwarmer dus van een kleurrijk weekend waar niet alleen muziek geboden wordt. Kokopelli staat – zoals ze het zelf omschrijven - voor een uitgebreid muzikaal aanbod, diverse workshops, gerechten uit de wereldkeuken, stand-up comedy, straattheater en kinderanimatie. Met een ‘hart van hout’, want het festival zorgt ook voor een hectare nieuwe bomen in Bolivia.
De drie uur durende set van reggaende mannen van Chaka Chaka Sound - C-Zion, 2Massive, I-Rey, Botcha en Dunda B – liet de thuisfans genieten. Het voorlopige hoogtepunt in hun carrière was de dubbele set op Reggae Geel 2009 en het volgende wordt de clash tegen Silverbullet eind dit jaar.
Los Callejeros was de eerste band die de (nog maar) half volgelopen schuur mocht entertainen en het zootje ongeregeld ontpopte zich meteen tot de beste gig van de avond. Een bonte bende Vlaamse wereldmuzikanten, aangevuld met een Mexicaan, stak het vuur écht aan de lont en er werd al stevig gedanst en gezongen op een hete mengeling van reggae, ska en latino-vibes. In 2009 lanceerden ze hun debuutalbum ‘El Camino es el Destino’ en een jaar later doopten ze hun tweede ‘Presente!’ waarmee ze nog meer de klanken van over de hele wereld omarmden.
Ook de (weinige) rustigere partijen vielen in Gullegem erg in de smaak en deden zelfs even denken aan Afro Celt Sound System. De bandleden illustreerden ook perfect wat muzikale ‘multitasking’ inhoudt. Dat er in het geweld een snaar sneuvelde, betekende allerminst een hapering in het feestje. Ook visueel was het een aardige aanblik van enthousiaste muziekmakers die zelfs met koeienkaakbeenderen en lepels de sfeer erin hielden. Vlaams, Spaans en Frans: de aardbol op een podium dus, een ode aan de tweede naam van Kokopelli.
Daarna was het de beurt aan Government 4000, een project van DJ Vladimir Popovic uit Servië die vooral het jonge volkje in beweging hield met ‘hardere wereldmuziek ofte folktechno’. De oudere bezoeker trok liever even langs de wereldkeuken of trakteerde zichzelf op een heerlijke Sint-Bernardus van Watou in – jawel – een glas !
Bitty McLean was met zijn Homegrown Band de tweede en laatste band van de avond en er werd vol verwachting naar uitgekeken. De intussen volle Pajtaba-schuur keek toe en werd verrast door een honingzoete reggae waar – los van de technische probleempjes - iets aan mankeerde. Waren het de lyrics die niet bij de muziek pasten? Of de afgeborstelde looks van Bitty die niet strookten met het imago van de rasta-reggae? In elk geval, hij ging (ons) gauw vervelen, ondanks zijn schitterende stem en de hit “It keeps raining (tears from my eyes)”. Muzikaal ok, maar er klopte iets niet. We omschrijven het maar ‘het ontbreken van een ziel’.
Sugar Charlie – jarenlang de vaste huis-dj van Open Tropen en achtmaal op Reggae Geel - mocht de eerste avond afsluiten met een zwoele mix van salsa, balkan, reggae en funk.
Zaterdag 14 mei 2011
Zaterdag is traditioneel dé dag op Kokopelli met naast muziek ook The Tingling Square waar naast workshops ook een volledig alternatief programma in de tent op poten gezet werd. En opnieuw was er ook een kinderanimatieoptocht die van uit de rondliggende straten het festivalterrein op danste, dit keer begeleid door sambapercussieband Coco Ralado.
Waza Roots was de eerste echte groep van de dag en die kwam op de affiche als winnaar van de vi.be contest. Reggae is de basis waarop de Gents- Ghanese broers Acharle T en Jimmy Ghetto hun muziek ontplooien en dat sloeg zaterdag ook meteen aan. Lekker vettig en multicultureel.
Het festivalpubliek dikte snel aan en haalde de dag de kaap van de duizend (kinderen niet meegerekend), na zo’n 700 op vrijdag en 800 een dag later. ‘Veel willen we niet meer groeien, want uiteindelijk willen we vooral op deze stek blijven’, aldus Jelle Stragier.
Na het lachuurtje met Guga (Baùl), die David Galle in extremis kwam vervangen, was het de beurt aan S.W.A.N. Musica, omschreven als een Belgisch-Congolese sensatie uit de Brusselse Matonguéwijk en een nieuw project van David Bovée van Think of One, de kleurrijke en openwereldse groep uit Antwerpen. De sfeer zat er meteen in en er werd – zoals haast het hele weekend – duchtig gedanst.
Ochestre International Du Vetex speelde een thuismatch in Gullegem. De ‘Kortrijkse’ multicultiband telt immers met Dries Degrande, Annelies ‘Bolle’ Remaut en Jan Cuvelier drie Gullegemnaars in zijn rangen. De eerste twee zetelen bovendien ook in de Kokopelli-organisatie. De Vetex feestte de pajtabaschuur (zoals gewoonlijk) plat. Ooit begonnen als een fanfare van buurtmuzikanten, maar intussen uitgegroeid tot een muzikaal ensemble dat telkens een massa op de bühne brengt. Van de buurtfeesten en festivals in Zuid-West-Vlaanderen, Wallonië en Noord-Frankrijk trok de groep intussen steeds verder het buitenland in en ze smeerden de Balkanmosterd dik over hun zwierige muziek. Altijd een aanrader voor een feestje.
Even uitblazen bij Radio Desperado en de Kalima Bellydancers lukte ook al niet echt want ook daar hing een rode draad van Balkanbeats, gekoppeld aan een aantal Oosterse en Latijnse klanken. Lekker dus.
Maar de topper moest Roy Paci & Aretuska worden, al voelde de Siciliaan zich niet zo frisjes wegens maagklachten. Maar daar was op het podium niets van te merken. Hij blies de pajtaba haast omver en nodigde halverwege Thomas Morzevski van de Vetex uit voor een guest performance. De door ska gedragen muziek combineerde Paci naadloos met hiphop en reggae. Een topper die top was !
Zondag 15 mei 2011
Net als de voorbije twee dagen kreeg Kokopelli geen druppel regen op het hoofd en het middenplein zat en lag ook op zondag aardig vol. Zeker tijdens de demonstratie van de twee ‘Russische’ acrobaten.
Daarvoor had Soulrock Avenue de schuur al geopend. Amper een dertig kijk- en luisterlustigen toen ze eraan begonnen om 14u30, maar de funky sounds lokten gestaag volk naar binnen. De zeskoppige West-Vlaamse formatie (met één Gentenaar) is pas een jaar bezig, maar nu is al duidelijk dat hen een mooie toekomst te wachten staat. Allemaal eigen seventies-nummers à la Michael Jackson en James Brown – aan wie ze ook een ode brachten – in een funk-soul-rap-sausje. Zanger Jeffrey Bearelle dacht even dat het al avond was, maar voor zijn sublieme stem maakte dat alvast geen verschil.
Henk Ryckaert – met gitaar – kreeg erna een uurlang de tent vol en aan het lachen waarna de traditioneel geklede woestijnmannen en –vrouwen (zang en dwarsfluit) van Kel Assouf een leuke mengeling brachten van Maliblues met reggae en latin.
Che Suddaka was de fesivalsluiter van dienst. Op grootse maar vooral wilde wijze met de ska-punk-mestizo, een heel goeie kopie van Manu Chao met een al even zotte livereputatie en verwijzingen naar de problematiek van de mensen zonder papieren (leuk gebracht op een eigenwijze versie van Stings “I am an alien”). De Spanjaarden zetten een groot uitroepteken achter een alweer geslaagd Kokopelli.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Kokopellifestival, Gullegem
Nederlands 
Français 
