Met de nadruk op het Nederlandstalige werk programmeerde het familiefestival Dranouter Aan Zee zijn zondag. De sfeervolle, leuke bands en de talloze animaties in combinatie met de unieke locatie stonden garant voor een aangenaam, gezellig feestje.

Ravissante Nathalie Meskens mocht in de vroege namiddag openen in de Concerttent. Een beetje ondankbaar misschien, maar de huidige televisisiepersoonlijkheid en beste actrice van het jaar kweet zich moeiteloos van haar taak en bewees meer in haar mars te hebben dan enkel mooi te zijn.
Ondersteund door een strijkerstrio, etaleerde ze haar kwaliteiten als zangeres op nummers van o.a. Amy Winehouse, Tracy Chapman en bracht ze een topvertolking van Adele’s “Rolling in the deep”.
Ander hoogtepunt was een bluesy/countryversie van “No one knows” van Queens of the stone age met een catchy pianobegeleiding. Haar band speelde strak en Meskens nam moeiteloos het publiek mee met haar meezingers en biste uiteindelijk met “Crazy” van Gnarls Barkley.
Een 'opwarmingsact' die kon tellen!

De Vlaamse rock 'n roll chansonier Guido Belcanto betrad even later het grote podium. De koning van het Vlaamse levenslied had er zin in en bracht met het bluesy “La passionata” en het opgewekte “Op de pechstrook van het leven” direct meer schwung in de tent. Met z'n onvermijdelijke mondharmonica en charme beroerde deze sympathieke wielerliefhebber jong en oud met z'n vrolijke luisterliedjes. Kersvers gitarist Chris Peeters van de Laatste Showband vierde z'n debuut en was zeker een aanwinst in het collectief dat meerdere nieuwe nummers bracht uit het binnenkort te verschijnen album.
Belcanto genoot en plaatste met “Mijn verjaardag” en “Waarom altijd dat katholieke denken” een orgelpunt aan een uurtje ‘feelgoodmusic’.

Rond 16uur trokken we richting Clubstage waar we Johannes & Wolf voorgeschoteld kregen. Met Johannes en Wolf stond de helft van The Van Jets op Dranouter aan Zee, - ze brachten een duo akoestische set met voornamelijk nummers uit het The Van Jets repertoire. Zo openden ze met “Down Below” en vervolgden hun set met “Our Love Is Strong” en “What’s Going on?”. Even maakten ze een uitstapje naar Waldorf (band waar Wolf zanger van is) met “Mama Said”. Afsluiten deden ze met het wondermooie “Rolling In The Deep” van Adele.

Dat het merendeel voor publiekslievelingen Yevgueni kwam, was wel duidelijk, want voor het eerst zat de tent bomvol. Onder leiding van frontman en songschrijver Klaas Delrue en met een nieuw album onder de arm openden ze met voornamelijk ouder werk.
Zo kregen we in het begin “We zijn hier nu toch” en “Nieuwe meisjes” uit hun vorige plaat, de 'moderne kleinkunst' die ergens tussen Raymond  en Gorki ligt ging erin als zoete koek en werd luidkeels meegezongen. Gaandeweg werd de nadruk verlegd naar de nieuwe cd en werden het poppy “Elisa” en uptempo “Sneeuwman” met veel enthousiasme gebracht en zeer goed bevonden.
De ene keer luchtig de andere keer ontroerend, Yevgueni wist te bekoren en toonde geen eendagsvlieg te zijn met deze overtuigende prestatie. Met “Veel te mooie dag” en de titeltrack “Welkenraedt” zetten ze de puntje op de i en ook Nathalie Meskens kwam nog even vocale steun verlenen. Knappe set.

Even later kon de party echt beginnen met de aangespoelde Dolfijntjes XXL. Dit gezelschap uit Harelbeke gevormd  rond acteur/zanger Wim Opbrouck staat al jaren garant voor puur entertainment van de bovenste plank. Zo brengen ze hun West-Vlaamse versies van menig bekende nummers en vuren ze de meest uiteenlopende medleys op u af. Met een accordeon en een paar blazers kregen ze de goed volgelopen tent in een mum van tijd naar hun hand gezet. Dat nummers als “Zoad van ne moat” en “Oltid dezelfste” het enthousiasme van de vele West-Vlamingen aanwakkerde werd al rap duidelijk. Met “Margrietje” werd er een ode gebracht aan de Kortrijkse Johny Turbo.
Met De Dolfijntjes XXL passeerde er een zeer sterke band die er in slaagde een zeer fijn feestje te bouwen!

Voor we huiswaarts gingen hielden we nog even halt in de Clubstage voor Sherman, dat Sherman kunnen we na het uitbrengen van hun single “On your side” één van de revelaties van het voorjaar noemen. Sherman is de band van singer/songwriter Steven Bossuyt die sommigen misschien nog kennen van uit de jeugdserie Spring waar hij Pieter speelde.
Ondanks ze op een zondagavond na 20 uur geprogrammeerd stonden konden ze toch op een behoorlijk grote schare fans rekenen. Tijdens het eerste nummer was er in de tent erg veel kabaal waardoor de stem van Steven er niet echt goed uitkwam, maar naarmate de set vorderde wisten ze de tent het zwijgen op te leggen zodat iedereen kon genieten van de steengoede muziek die ze maakten. Sherman is een band die genoeg potentieel in huis heeft om het nog ver te schoppen en is er zeker eentje om in de gaten te houden! Evenals het album dat in de steigers staat.

Minpuntje in het gehele gebeuren was de capaciteit van de (te) kleine 'De Kring', een knusse tent met 100 zitplaatsen  waar de Dranouter rockrally plaatsvond. Meermaals probeerden we toegang te krijgen maar telkens stond de menigte buiten aan te schuiven om uiteindelijk niet binnen te raken, jammer!

Organisatie: Dranouter aan Zee (Festival Dranouter)

De Nigeriaans-Britse zangeres Sade, voluit Helen Folesade Adu, bracht zondag een sensueel spektakel in het Sportpaleis. De mysterieuze zwarte parel zag er nog steeds even goed uit als zeventien jaar geleden bij haar laatste optreden. En ook haar stem klonk nog zoals destijds. Het was reeds halftien toen ze opkwam met haar haren strak naar achteren gekamd in een paardenstaart, in een chique, nauw aansluitende zwarte broek. Het was het begin van een twee uur durende triomftocht.

Als een Egyptiche kattengodin leidde ze haar troepen door een slim opgebouwde set van nieuwer werk en klassiekers. De tracks uit ‘Soldier of love’ - haar eerste album in tien jaar leverde haar meteen weer een Grammy op - werden enthousiast onthaald. De afwisseling met de smooth jazz van “Your love is king” en al die andere onverslijtbare songs uit de jaren tachtig klopten uitstekend.
‘Sin City’. De film noir-beelden op de achtergrond schiepen een donker-zwoele atmosfeer van grootstadsromantiek en gebroken harten. “Smooth operator” werd ingezet, een ‘anthem’ voor elke nachtradio.
In het prachtige “Jezebel” scheen het licht op haar muzikanten. De gitaristen waren het hele concert prominent aanwezig, maar het was vooral de saxofonist die telkens opnieuw een connectie maakte met het verrukte publiek. Zelfs het Sportpaleis - toch niet de gezelligste zaal met de fijnste akoestiek - deed zijn uiterste best om zich te verkleinen tot een ‘hotellounge’ waar soul-pop en jazz light gedijen.
Bij funky hits als “Nothing can come between us” en “The sweetest taboo” veerde iedereen recht. Voor ingetogen momenten zoals “Pearls (A woman in Somalia)” en het innig mooie “Morning bird” uit de nieuwste plaat werd het muisstil. Tot niemand zich meer kon inhouden en het applaus weer opwelde vòòr de laatste noot was uitgestorven.

Als apotheose steeg Sade vanop een klein platform de hoogte in, een wolkenkrabber boven een geprojecteerde skyline. Na een schitterend concert waarin ze moeiteloos al onze vragen over haar comeback beantwoordde, restte dan ook maar één vraag meer: Sade, waar zat je al die tijd?

Setlist: Soldier of Love, Your love is King, Skin, Kiss of Life, Love is Found, In another Time, Smooth Operator, Jezebel, Bring Me home, Is it a Crime, Still in Love With You, All about Our Love, Paradise, Nothing Can Come Between Us, Morning bird, King of Sorrow, Sweetest Taboo, The Moon and the Sky, Pearls, No Ordinary Love, By your Side
bis: Cherish the Day

Organisatie: Live Nation

‘’Kan een zanger/verteller zijn 60e verjaardag stijlvoller vieren dan in de schitterende (en volle) Stadsschouwburg in Brugge ?’’ Ik dacht het niet.

Het optreden van Johan Verminnen van zaterdag ademde trouwens dezelfde sfeer uit als de in 2002 mooi gerestaureerde zaal: nostalgisch, een tikje weemoedig, maar vooral stijlvol.
Samen met zijn 6-koppige band (waaronder 'oudstrijders' Bert Candries op bass en Leo Caerts aan de piano) flaneerde Johan Verminnen doorheen zijn 42-jarige carrière.
Hoogtepunten waren er m.i. niet echt, maar alles was 'af' : functionele belichting, goeie klank, zeer goeie muzikanten (die accordeonist !) en ... de ene klassieker na de andere (in net weer andere, maar okselfrisse versies): “Vrienden van vroeger”, “Vakantie aan zee”, “Met 7 aan tafel”, “Volle maan” (blijkbaar het meest gevraagde nummer op de website van Verminnen), “Paulien” (mijn favoriet nummer, waarom weet ik niet precies), het obligate “laat me nu toch niet alleen” (uit volle borst meezongen door het (oudere) publiek) en tussendoor een paar 'vertellementen' op zijn Verminnens: zeer onderhoudend, spits en bij wijlen grappig (“mijn vader en de buurvrouw dansten met elkaar tot hun trouwringen eraf vielen” ... dixit Verminnen). Van mij mocht de folkversie van “Rue des bouchers” er ook bij geweest zijn. Maar kies maar eens uit…

Organisatie: CC Brugge, Brugge

De charismatische sing/songwriter Jonathan Vandenbroeck aka Milow is de belofte van vorig jaar nagekomen. Tijdens het éénmalig optreden in het KC vorig jaar, vertelde hij dat de nieuwe plaat nu zou af zijn en kijk, ‘North & South’ zorgt opnieuw voor aangenaam luistervoer, dromerige, sfeervolle gitaarpop, die live intenser en krachtiger durft te klinken. En hij is niet vies om onze politici terecht een veeg uit de pan te geven … ook in ons landje moeten we er ‘North & South’ iets van maken.
Hij wordt bijgestaan door een goed op elkaar afgestemde band en backing vocaliste Nina Babet, die al een paar jaar vast deel uitmaakt van de band.

Milow is een groots artiest geworden. Hij slaagde in twee uitverkochte AB concerten, en hij is nog steeds niet vergeten hoe het gegroeid is … Hij spreekt vanuit het hart en z’n bescheidenheid siert hem. Een goede zeven jaar terug stond hij hier nog moederziel alleen op het podium, met een akoestische gitaar in de hand om enkele melodieus aangrijpende popsongs te spelen. In de bis werd de film even terug gespoeld met “One of it”. Hij begon trouwens ook solo met een broeierige “I ain’t scared”. Op “Screamers & renegades” en een lang uitgesponnen “The kingdom” waren meteen de vrouwen gewonnen.
Het gitaarspel en de stempracht vormden de rode draad,  toetsen en drums vulden mooi aan en gaven kleur aan de songs. Een vlekkeloze set trouwens van innemende, romantische, luchtige en rockende ‘Milow’ pop, onder z’n zalvende stem en de warme zang van Babet; Vandenbroeck bood ruimte voor snedige soli; er was sprake van emotionaliteit, intimiteit, vaart en ritme. Ook het Schotse duo Martin & James hielpen een handje; 45 optredens hadden ze er samen opzitten en samen namen ze gretig de tijd enkele neofolky ’on the road’ americana songs te spelen, “Move to town” en “California rain” … akoestische gitaar, mandoline en een close samenzang! Zo eenvoudig kan het en raakt het! “Canada” was op z’n beurt speels en vinnig en “The priest” breekbaar en pakkend. Op die manier toucheerde Milow de gevoelige snaar. We kregen uitstekende versies te horen van o.m. “Never gonna stop”, met een glansrol voor Nina en ”Ayo technology” die broeierig en opzwepend klonk; de gsm lichtjes maakten er een kleurrijk geheel van.
Dan kon de hitreeks beginnen, “You don’t know”, waarbij het refrein luidkeels werd  meegezongen, “You & me”, met een flard “You can call me All” van Paul Simon, en een overtuigende, krachtige “KGB”. Om van te snoepen …

In de bis hoorden we ‘campfire’ songs, die richting Low Anthem en Fanfarlo gingen … gezellig rond een oude microfoon, een sobere instrumentatie en een sterke samenzang. Allemaal heel gemoedelijk. Een ingehouden “Out of my hands”, “Building bridges” en “Little in the middle”, opnieuw samen met Martin & James volgden. Een groep muzikale vrienden vonden elkaar hier en deden een knieval voor hun publiek, die hun artiest telkens warm onthaalde. Jawel, iedereen was onder de indruk van de fijne, gevarieerde gig …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel