Voor wie zondagmiddag langs de Anspachlaan paradeerde zal getuigen van het vrouwelijk schoon dat post had gevat voor de deuren van de AB. Die avond stond Raphael immers op de planken, een 35-jarige Parijse muzikant met uitzonderlijke Argentijnse – Russische – Marokkaanse looks en een acterende vriendin, een gewillig slachtoffer dus van de Franse boulevardpers. Voor wie enkel kwam om te windowshoppen op licht verteerbare popmuziek kwam echter bedrogen uit: zelden een Franse solo-artiest gezien die zo verrassend en eigenzinnig uit de hoek komt!
Raphael zet meteen de toon met zwarte zonnebril op “Terminal 2B” uit zijn laatste album ‘Pacific 231’, een broeierig nummer rijk gearrangeerd met piano en strijkers. “A la prochaine station” gaat dan weer de echte rock-‘n-roll tour op met harde gitaren en een opzwepend melodie. Tussendoor klapt Raphael met de handen en danst hij bezwerend. “Chanson pour Patrick Dewaere” (een mythisch Franstalig acteur) begint dan weer goed maar wordt dan een beetje ontsierd door de tussenkomst van een whitesnake-achtige gitarist die zijn solo op de knieën ten berde brengt. Deze gitarist, is trouwens voortdurend prominent aanwezig, maar geeft – vooral dan tijdens de ballads – iets te veel van zichzelf en zijn gitaareffecten.
Raphael zelf is ook een begenadigd muzikant, hij speelt zonder moeite akoestische gitaar op “Caravane”, mondharmonica op “Ne partons pas fâchés” en piano op “C’est bon aujourd’hui”. “Ce doit être l’amour” wordt live echte noise, met wisselende traag-snelle intervallen. “Odysée de l’espace” wentelt in een 60-sfeertje door het gebruik van een stemvervormer.
Raphael maakt ook geregeld gebruik van de theremin, een toestel dat bespeeld wordt door de handen tussen twee antennes te bewegen en een space-achtig effect in de muziek brengt.
Eindigen doet Raphael met een cover van David Bowie’s “Modern Love” en zijn grootste succes tot nog toe, “Sur la Route”, oorspronkelijk in duo met een andere Franse zanger, Jean-Louis Aubert.
De soms wat eentonige ballads niet meegerekend, was dit een erg boeiend en onderhoudend concert. Raphael is nog in België te zien op de Francofolies van Spa op 23 juli.
Setlist
Terminal 2B, Bar de l’hôtel, Prochaine station, Ne partons pas fâchés, Je sais que la terre est plate, Je hais les dimanches, Chanson pour Patrick Dewaere, Caravane, Ce doit être l’amour, Odyssée de l’espèce, Quand c’est toi qui conduit, Versailles, C’est bon aujourd’hui, l’Espace Shengen, Dharma blues, O compagnons, La petite misère, Locomotive ?, Et dans 150 ans ?, Modern Love (David Bowie), Sur la route (uitgebracht in duo met J. L. Aubert), Osez Josephine (Alain Bashung)
Organisatie: Live Nation
Geen seconde heb je – ook achteraf niet - het gevoel dat wat Luka Bloom op zijn huiskamerpodium (met theekop, lampekap en bloempot) vertelt, wel eens zou kunnen gelogen zijn. Dat Belgen de beste zangers zijn. Dat hij van Gent houdt. Dat hij het een fantastische avond vindt. Wel, ook wij liegen niet: het slotconcert van Mister Bloom in zijn ‘Belgian home town’ Gent was (alweer) van een pure en magistrale makelij.
Na stops in onder andere Dendermonde, Leffinge, Lier en Bonheiden en Beveren sloeg Luka Bloom (ofte Bary Moore, broer van Christy die op 5 oktober in de Antwepse Roma speelt) het laatste akkoord van zijn tournee door België aan in de Gentse Handelsbeurs. Die Belgische zalen liet hij door de Nederlandse Eefje De Ridder opwarmen. De schijnbaar bedeesde zangeres-gitariste – twee jaar terug winnaar van de Grote Prijs Van Nederland in de categorie singer-songwriter – onderhield met haar mannelijke sidekick op keyboards en met bugel een heel aandachtig en rijp publiek. Net genoeg om te laten smaken, meer hoefde ook niet. Haar tweede album ‘Kloek’ ligt in Nederland al in de winkels, België volgt pas in september. “We hadden de tijd van ons leven met Luka Bloom”, gaf ze nog mee.
Dat is bijna een open deur intrappen, want Luka Bloom gééft je gewoon een leven. Eentje van soms wat dromerige liefdessongs, maar live meestal gelardeerd met een leuke staaf humor. Over liefde, het leven. Het alledaagse, maar ook het mooie leven. Het is bovendien algemeen geweten dat Bloom live nog zoveel echter en levendiger is dan op plaat. Wat eens te meer bewezen werd.
“Goeie avond. Gezellig hé. Lekker warm”. Een woordje in de taal de inboorlingen die naar je kijken en luisteren doet altijd wonderen voor een artiest. Zeker als het dan nog eens haast perfect uitgesproken wordt. En dat is niet echt verwonderlijk voor Bloom, want naast een talenknobbel heeft de Ier ook een zwak voor Vlaanderen. “Ik speelde in 1989 hier in de zaal met de trappen, de Vooruit mijn eerste Belgische concert”, vertelt hij. “Toen wist ik al dat ik hier nog vaker moest en zou terugkeren”.
En hij koos de Arteveldestad nu als uitvalsbasis voor zijn Belgische rondrit. “Ik hou van deze stad en van zijn fietsen”, waar hij halverwege de gig “Acoustisc Motorbike” aan opdroeg. Hij had er duidelijk zin in. “Dit is het laatste optreden van mijn tour die eind januari begon en hierna ga ik terug naar huis. Dit is mijn plan voor vanavond: ik heb geen plan. Geen vooraf wiskundig doordachte setlist. Ik speel gewoon wat in mij opkomt en wat me op dat moment ook het best geschikt lijkt”.
Hij liet het concert ook opnemen en amuseerde zich zelf meesterlijk. Enkel tijdens zijn tweede song - o ironie net tijdens “I’m not at war with anyone” – maakte hij zich serieus boos op de man die net als tijdens Eefje De Ridder – nogal luidruchtig en onhebbelijk storend de bierglazen verzamelde. “Would someone tell the guy with the glasses to leave and not come back till after the show”. Applaus ! En terecht !
Wie de naam Luka Bloom uitspreekt, impliceert daarmee automatisch: begeesterend, Iers, live,singer-songwriter en bovenmaats gitarist. Een man-to-man-experience als het ware zoals hij als een troubadour vooraan staat en je het gevoel geeft dat hij in je eigenste huiskamer voor jou – rauw en/of vertederend - aan het spelen is. Die idee wordt telkens doorbroken wanneer je – om de zoveel songs – voor, naast, achter en in jezelf hoort meezingen. Zacht, niet uitgespuwd, als een neveldamp die de moderne bard helpt dragen. Heel intens bijvoorbeeld op “Sunny Sailor Boy”.
En hoewel ‘Dreams In America’, zijn jongste, nog niet lang in de rekken lag, diepte hij inderdaad uit zijn rijk gevulde carrière, intussen al twintig jaar na zijn doorbreekplaat ‘Riverside’. Van ‘Dreams in America’ maakte hij trouwens een soort jubileum met zijn eigenste favorieten, aangedikt met wat nieuwe nummers.
Na maar liefst 21 intense nummers stapte hij af en keerde wat later terug met een droge “I just remember some songs I forgot to sing”. Bij “Fertile Rock” stapte hij weer even weg. De hele zaal nam opnieuw van hem over en na enkele minuten zacht gezang kwam hij terug en breide het nummer gewoon verder tot een warm deken. “It feels like singing amongst friends”. “Wel, See you soon (again), My Friend”!
Setlist: 1. Don’t be afraid of the light that shines within you, 2. I’m not at war with anyone, 3. Here and now, 4. Tribe, 5. Innocence, 6. See you soon, 7. To make you feel my love (cover van Bob Dylan), 8. City of Chicago, 9. No matter where you go, there you are, 10. Primavera, 11. I’m a bogman, 12. As I waved goodbye, 13. The First time I ever saw your face, 14. You, 15. The acoustic motorbike, 16. Exploring the blue, 17.Gone to Pablo, 18. Ciara, 19. Love is a monsoon, 20. Sunny Sailor Boy, 21. I’m on your side, 22. Perfect Groove, 23. You couldn’t have come at a better Time, 24. Holy Ground, 25. The Fertile Rock, 26. I need Love, 27. Be well my Love
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Les Nuits Botanique 2011 - Laurent Garnier Live Booth Sessions - Garnier predikt het evangelie
Volgens sommigen is Laurent Garnier ‘God’. Ze hebben waarschijnlijk gelijk. Zijne Heiligheid was voor de derde keer in een paar maand tijd naar België afgezakt met nog maar eens zijn ‘Live Booth Session’-concept en deze keer mocht ik uiteraard niet ontbreken. Het concept was me op voorhand niet helemaal duidelijk maar dat zou wel snel gebeuren ... Het algemene idee van zo’n live is dat je wat aanklooit met effecten en dingen die door je plaat heen gemixt worden. In de praktijk is het verschil met een traditionelere DJ-set niet even eenvoudig, maar goed dat was toch het idee.
Losse zomersfeer op de terrassen buiten de Botanique, waar je allerlei multiculti hapjes kon nuttigen en pintjes, in vorstelijke hoeveelheden, terwijl uit de Chapiteau-tent al de eerste beats nogal hol doorklonken. Voor subtielere geluidskwaliteit moest je toch wel binnen zijn. Geslaagde - door elegante wolken omcirkeld - zonsondergang ook. Barbecuesfeertje kortom, en een publiek dat niet echt nog veel te maken had met de ‘days of yore’ toen techno een subcultuur was en in voldoende mate gevaarlijk leek. Maar dat kon in een duistere tent allemaal achterwege blijven, zoals Alice het ooit ook allemaal anders zag, wat dan ook gebeurde.
Garnier is ondertussen na ruim twintig jaar een van de peetvaders van de techno en ik had ergens een beetje een geschiedenisles verwacht met een bredere selectie qua genres en behoorlijk wat classics, maar daar had Garnier duidelijk geen zin in.
Een Brussels publiek is, afgaande op zijn interventies als MC, altijd wel in voor rechtdoor gemixte straight-up techno en dat kregen we dan ook. Gelukkig heeft hij zijn ondertussen gehavende oor voor kwaliteit nog lang niet verloren en de selectie was dan ook uitstekend en ging na een anderhalf uurtje richting propulsieve trance-inducerende beats. Zweven om zo te zeggen. Bepaalde momenten van wat je niet anders dan ‘total mayhem’ kan noemen. Door de mangel gehaalde Garnier-kippenvelmomenten als “Crispy Bacon” of “Man with the Red Face”.
Een publiek dat er zonder meer voor ging in een festivaltent die slechts door duisternis iets kon toevoegen aan wat er al in je hoof omging. Techno was voor een huidige generatie van dertigers religie, doet bijzondere dingen met een ontvankelijk zenuwstelsel dat nog veel andere kanten, in enkel maar de verbeelding, uitgaat, en die voldoende bloedspiegels aan psychofarmaca of een natuurlijke aanleg kunnen faciliteren. Het gaat over het bereiken van die andere kant, de mystieke ervaring zoals U wellicht weet, en daar zijn we een aantal keer dicht bij geweest; maar dat zal wel altijd het privilege van de aanwezigen blijven.
Ik heb al gehoord over Garnier-sets waar hij toch gedurfder en breder draaide, maar gezien de kwaliteit van wat hij vanavond bracht, hoor je mij absoluut niet klagen. Sinds een aantal, misschien later als ‘de Berliner Zeit’ te catalogeren jaren, is techno weer helemaal terug en het is verfrissend dat een veertiger daar nog zonder meer in meegaat. Geen transcendente momenten maar meer dan genoeg om met een brede grijns een wat frisse mei-nacht in te duiken.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota)
Pere Ubu is een vrij legendarische groep uit Cleveland, Ohio die haar naam vond in het absurdistische toneelstuk 'Ubu Roy' van de Franse Schrijver Alfred Jarry. Dit wisselende gezelschap rond David Thomas heeft een indrukwekkende reeks platen gemaakt die, enkele miskleunen niet te na gesproken, mag gehoord worden.
Tegenwoordig zit Pere Ubu creatief wat op een dood spoor. "Dan maar de baan op met werk uit betere tijden", moet Thomas gedacht hebben. Nooit wisten we vooraf zo goed wat we konden verwachten.
‘The annotated Modern Dance’: alle tracks van die plaat, voorzien van commentaar, in exact dezelfde volgorde en toch was dit zoveel meer dan een geschiedenisles of een nostalgische trip. 'The Modern dance', die uitkwam in volle punkperiode, is een taaie plaat waarop garagerock en avant-garde elkaar de hand reiken en die een gelijkaardige sfeer uitademt als 'Trout mask replica' van Captain Beefheart, een ander weerbarstig meesterwerk dat 10 jaar eerder het levenslicht zag.
Na het concert kan ik niet anders dan concluderen dat deze muziek na 33 jaar nog steeds blijft intrigeren en op geen enkel moment gedateerd overkomt.
Het was toch even schrikken toen David Thomas, ooit de Oliver Hardy van de rock genoemd, op het podium verscheen. Hij was op zijn minst twintig, misschien wel dertig kilogram vermagerd. En met dat overtollige gewicht was blijkbaar ook zijn norse humeur verdwenen. Ooit omschreef ik hem na een optreden als een arrogant varken, dit keer was hij de minzaamheid zelve. Echt een onvoorstelbare metamorfose. Eerst werden er een vijftal nummers, die nog dateerden van voor 'The Modern Dance', gespeeld, waarvan opener “30 seconds over Tokyo” nog steeds een moker van een song bleek en meteen de toon zette voor wat nog volgde.
Vanaf “Nonalignment pact” hoorden we dan de hele plaat. Dat klinkt misschien wat vervelend maar door de nooit ophoudende zinderende intensiteit op het podium, maakte enige voorspelbaarheid geen kans. David Thomas had zich omringd door vier uitstekende muzikanten, een originele bezetting moet je bij Pere Ubu niet zoeken want het was er altijd een komen en gaan van groepsleden. Opvallendst waren Robert Wheeler op minimale elektronica en theremin en de goed meezingende drummer Steve Mehlman, wat trouwens niets afdoet van de verdiensten van bassiste Michele Temple en gitarist Keith Moliné.
Maar absolute spil blijft uiteraard David Thomas zelf wiens specifieke, hoge stem nog steeds onaangetast bleek. Fysiek had hij het wat lastig en hij moest regelmatig even gaan zitten, wat hem niet belette om bijzonder spitse en humoristische commentaren bij zijn songs te leveren. Wat een tegenstelling met vroeger toen hij regelmatig alles en iedereen de huid vol schold. Kwam dat misschien door zijn zakflacon waar hij geregeld een slokje van nam tussen de pintjes door?
Toen we al bijna uitgeteld tegen de vlakte lagen, volgde nog een bisronde met 4 prijsnummers uit hun tweede lp ‘Dub Housing’.
Bijzonder straf concert van een fenomenaal artiest en voor mijn part mag David Thomas gerust nog een andere plaat uit zijn indrukwekkende oeuvre integraal komen uitvoeren. ‘Variations on a theme’ bijvoorbeeld dat hij opnam met The Pedestrians en Richard Thompson.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Les Nuits Botanique 2011 - The Bony King Of Nowhere (B) - Cascadeur (F) - Cocoon (F)
Op deze avond stonden er drie groepen geprogrammeerd in een warm en zweterig Koninklijk Circus: The Bony King Of Nowhere (B) - Cascadeur (F) - Cocoon (F)
Deze laatste groep was duidelijk de headliner en beide andere groepen waren voorprogramma. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat wij vooral voor The Bony King Of Nowhere gekomen waren en de twee andere groepen ons eerder onbekend waren.
The Bony King Of Nowhere
The Bony King Of Nowhere (TBKON) mocht deze avond aftrappen en deed dat en verve. TBKON is Bram Vanparijs, een 24 jarige singer-songwriter uit Gent, die z’n songs solo of met groep brengt. De nieuwste CD ‘Eleonore’ is meer dan een trip naar uw favoriete platenboer waard en het titelnummer wordt geregeld gespeeld op onze nationale zenders.
In de korte set (40 minuten) hoorden we vooral nummers uit hun laatste CD (“Eleonore”, “Here I am”, “The Garden”, “Sleeping Miners”, “Some are fearfull”, ...). Deze nummer werden op een heel pure en sobere manier begeleid door een heel goede begeleidingsband die TBKON rond zich verzameld had.
Een speciale vermelding voor een heel naakte versie van "Favourite" uit hun eerste CD ‘Alas my love’ dat begeleid werd door een fluitende frontzanger, een sterke versie van "The garden" en een nieuw nummer ("Traveling") dat als soundtrack zal dienen bij een nieuwe film (‘Le Geant’). Veel te snel was al dit moois voorbij en werd er afgesloten met een sterke versie van "Eleonore".
Deze zomer zal TBKON te zien zijn op het betere festival bij u in de buurt. Wij zullen alvast op post zijn tijdens het Boomtownfestival op de Gentse Feesten.
Cascadeur
Cascadeur is een Franse artiest, die niet zo maar in een hokje te vangen is. Het begint al bij de podiumopbouw; een batterij keyboards en andere elektronica staan opgesteld voor een groot uitgevallen wit iglo tentje waarop knappe visuals geprojecteerd worden tijdens het optreden. Cascadeur treedt onherkenbaar op en was in Brussel getooid in een witte overall, een pilotenhelm en bijpassende zonnebril.
De podiumact is heel ‘arty’ en meermaals kon de vraag gesteld worden of we naar een muziekoptreden, dan wel naar een kunst performance aan het bijwonen waren. Uit al die elektronica haalt Cascadeur wel mooie klanken en ontstaan er mooie songs (alhoewel het woord ‘soundscape’ hier misschien meer aangewezen is). Meestal wordt er een stukje gesampled (muziekdoos, geklap van het publiek, taalcomputer voor kinderen, ..) waarrond Cascadeur met piano speelt en (goed) in het Engels zingt.
Cascadeur maakt zeker niet de gemakkelijkste muziek, maar deze performance was zeker een van de interessantste die we de laatste tijd te zien kregen.
Als u de kans krijgt om hem live aan het werk te zien, is dit zeker een aanrader. Check anders eens op Youtube voor de video van het nummer "Walker".
Cocoon
Cocoon is een nieuw bewijs dat we in België in twee aparte landen leven. Voor ons Vlamingen is Cocoon totaal onbekend (één muziekkenner beweerde dat ze de naam al eens gehoord had), terwijl voor het Franssprekende deel van het publiek dit absolute helden waren (denk aan Bart Peeters die optreedt op Dranouter). Nummers worden van begin tot einde meegezongen, er wordt meegeklapt op alle mogelijke momenten en het applaus is niet te stoppen. Cocoon speelde een thuismatch en had op voorhand reeds gewonnen.
Cocoon is een Frans duo dat in het Engels zingt. Het bestaat uit de grote en charismatische Mark Daumail, vooral actief op gitaar, en het breekbare elfje Morgane Imbeaud dat gans de avond blootsvoets achter haar mooie buffetpiano zat. Voor deze optredens laten ze zich bijstaan door een ganse schare muzikanten (drums, bas, contrabas, viool, cello) die de nummers goed begeleiden.
Het podium was gezellig aangekleed met een schutting en wat visnetten waardoor het allemaal wat huiselijks en maritiems kreeg. Bij het begin van het concert was er enkel een wit zwaailicht (zoals in een vuurtoren) en kwamen de groepsleden op in stilte met elk een olielamp in de hand, wat een mooi beeld gaf.
De leadzanger heeft bakken charisma en weet dit goed te gebruiken (vooral bij het vrouwelijke deel van het publiek). Tussen de nummers werd er uitgebreid met het publiek gecommuniceerd. Onze Franstalige vrienden noemen dit waarschijnlijk ‘gezellig’, wij vonden het vooral ‘rommelig’ en hadden de indruk dat de vaart hier en daar uit het optreden gehaald werd.
Zoals gezegd was en is de muziek van Cocoon een onbekende. Het enige nummer dat we herkenden was een cover van "American boy" van Estelle als eerste bis nummer. Alle nummers werden goed en professioneel gebracht. Sommige ingetogen, als enkel het duo speelde, maar het merendeel viel te catalogeren onder pop / folky zonder ooit ‘plat’ te worden.
Playlist: Sushi, Owls, Mother, On my way, Baby seal, Sea lion II, Hummingbird, Hey ya, Super powers, Comets, Dee doo, Oh my god, Cliffhanger, Dolphins, Chupee, American boy, Tell me, In my boat, Vultures, Cathedral
Ohja, Cocoon is bezig aan een uitgebreide tournee door Frankrijk en is deze zomer te zien op Glastonburry, op Les Ardentes in Luik en op 11/10 in de AB …
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Bota)
Glasvegas, het Schotse viertal rond Joe Strummer look-a-like James Allan, was op Pukkelpop 2009 één van mijn hoogtepunten. Ondertussen zijn we twee jaar en een personeelswissel verder: drumster Caroline Mckay stapte op en werd vervangen door de Zweedse Jonna Loefgren, en de band nam zijn moelijke tweede ‘Euphoric Heartbreak’ op in Californië, bijgestaan door Flood.
De lichtjes van de AB Box hadden vanavond concurrentie van Glasvegas’ eigen lichtinstallatie: de bandnaam in het groot, maar daarnaast nog sterke spots, die de zaal in een bad van sterk neonblauw en rood deden baden, en ook de micro-kabel van zanger Allan fluoresceerde. Allan, volledig in het wit gekleed, met zonnebril, had zijn act heel erg van de Pet Shop Boys afgekeken, en ook de songs baadden in een jaren tachtig sfeertje, de gitaargeluiden werden electronisch vervormd.
Geen Jesus and Mary Chain meets sixtiespop dus in het eerste deel van de set,waarin vooral de nieuwe nummers aan bod kwamen, eerder Pet Shop Boys meets Human League. Het publiek reageerde dan ook eerder afwachtend, oplettend en aandachtig, maar zeker niet euforisch.
James Allan wisselde up-tempo nummers af met crooners, waarbij opvalt hoe goed zijn stem wel niet is: Glasgows’ met vet Schots accent doorregen antwoord op Morrisey, Roy Orbison of Jackie Wilson.
Het was pas vanaf het up- tempo “Euphoria, take my hand” dat de set op gang kwam, daarna volgden een slordig ingezet “Geraldine”, dat toch naar een climax groeide toen heel de zaal begon mee te zingen, “It’s my own cheating heart that makes me cry”, en “Flower & football tops” waarbij in ware Smiths traditie voetbalhymnes, pathos en diepgravende teksten gecombineerd werden. De zaal kwam los, en Allan bekeek het grijzend, gezeten op de plankenvloer van de AB, toen in de bissen de volledige zaal de zanglijn van “Daddy’s gone” voor zijn rekening nam.
De nummers uit het debuut overtuigden vanavond, het nieuwe werk bleef minder hangen, ook al door de ietwat geforceerde eighties sound.
Glasvegas is op zoek naar een nieuw geluid, maar heeft daarbij de pakkende songs vergeten. Nu, al bij al, overklassen ze nog altijd White Lies, om maar een band te noemen die het ook in de pathos en de eighties gaan zoeken, maar Glasvegas moet nog zeker beter kunnen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Londense kwintet Crystal Fighters zorgde met het nieuwe jaar dat de koude winteravonden iets draaglijker waren. Hun aanstekelijke, frisse electropop en dance krijgt elan door traditionele Baskische instrumenten als de txalaparta (een soort xylofoon met dikke balken waar je met korte dikke stokken op slaat) en de txistu (een fluit met drie gaten).
Een multicultureel geluid van een even multi-culturele band (Baskische Britten,!) door bezwerende, broeierige en opzwepende tribal ritmes/- drums en warme zangpartijen van zanger Sebastian en de wulpse zangeres Laure.
Live werd het materiaal in een aangepast kleedje gestopt door de opzwepende dubbele percussie, drum’n’basses en dubstepgrooves. Ze slaagden erin het tempo hoog te houden en de AB Club om te toveren tot een dansketel.
Invloedssferen van Fischerspooner, Massive Attack, Manu Chao, Amadou & Mariam, Crystal Castles, Hot Chip, MIA, Vive La Fête en Buraka Som Sistema zijn niet vreemd na de live set. Een stomend, stevig concertje zagen we dus van een dolenthousiaste band, die z’n publiek verblijdde, ‘heyho’s’ liet meebrullen, refreinen meezingen en aanzette tot dansen en feesten. Een Zuiders temperament, die de Spaanse accenten niet onder stoelen of banken stak.
Meteen was het erop met “Solar system”, “Champion sound” en “Follow”. Spijtig genoeg kwam de zang van Laure minder goed door, maar geen probleem, Sebastian ving het des te meer op en hitste z’n publiek op. Een strak tempo hielden ze aan, en we vermaakten ons verder met de grooves van “Swallow” (op plaat een mindere song!) en “I Love London”; “I do this everyday” had eerst een broeierige opbouw, maar explodeerde ergens middenin door de dubbele percussie; iedereen hield de handen in de lucht. Ook onder de indruk waren we van het meeslepende, aanstekelijke “Plague”, die zacht begon en gaandeweg ‘harder & faster’ klonk.
Ze namen was gas terug om de melodie wat meer armslag te geven zoals op “With you”; een glansrol was weggelegd voor de bevallige zangeres en “In the summer” sijpelde de trippop van Massive door. Aan variatie, ritme en melodieuze wendingen geen gebrek dus.
Crystal Fighters tekende voor fijne taferelen die de festivalzomer ‘hotter’ kunnen maken. De afsluitende stuwende “At home” en “Xtatic truth” deden de temperatuur naar een hoogtepunt stijgen … Freaky, wild & en ontspannend! Een ‘Kristallen’ Band, die van zich afbeet, zich onderscheidde en hun muzikale vechtlust in bruisende dynamiek en enthousiasme omzette. Gewoonweg Schitterend …
We werden eerder al opgewarmd door de gebroeders Didier en Cedric Engels, Hermanos Inglesos, die stijlvol en pretentieloos te werk gingen en overtuigden met hun dansbare electro, dubstep, house, techno, pop, beat’s’pieces en bleeps; de sound kreeg elan door beelden en projecties met hun instrumenten. De twee DJ’s zijn al jaren gevestigde waren in het danscircuit en veel gevraagd voor (after) parties …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Les Nuits Botanique 2011 - Congotronics vs. Rockers - Congotronics brengen de wereld mee
Officieel net niet meer, maar naar mijn gevoel toch zo’n beetje de openingsavond van Les Nuits Botanique met een wel heel interessant project rond Konono n1 en Kasai Allstars (samen dan Congotronics voor de voor geïnteresseerde leek gewenste duidelijkheid) die een hoop op het eerste gezicht niet per se gerelateerde artiesten opgetrommeld hadden voor deze eerste van een reeks concerten die straks ook nog Couleur Café mag opvrolijken en erna de hort opgaan voor een groot stuk van Europa tot in Japan toe.
Konono n1 is al een paar jaar een erg hippe naam en ze maken dat muzikaal ook waar met uitgesponnen percussieve en multi-instrumentale sessies waarin me vooral het aparte geluid van, naar wat ik vernomen heb, een vingerpiano heet, opgevallen was. Vrij geweldige atonale ritmiek, zoiets, U moet het gewoon eens horen.
Hun platen waren in ieder geval voldoende opvallend om in de selectie van meesters als Gilles Peterson en François Kevorkian terecht te komen. De bedoeling vanavond was om met alle gasten een alternatieve benadering door een aantal eerder rock-georiënteerde bands of artiesten te bereiken. O.a. een stel gestoorde Belgen die manisch, door een wel erg laaiend vuur bezeten aan de slag gingen met daar niet per se voor uitgerust materiaal, de Argentijns Juana Molina die haar liedjes door veel meer geluid mocht laten begeleiden dan ze gewend is en dan misschien ook goed is voor haar, en dan nog een hoop gitaristen bij, waarschijnlijk Deerhoof en Wildbirds & Peacedrums.
Resultaat was een man of twintig op het podium met nog een aantal dansers die er af en toe tussen kwamen gesprongen. De beste Funkadelic-traditie dus.
De Congolezen hadden nog zoiets als traditionele kledij aan, wat bij mij het duistere vermoeden wekte dat een zekere vorm van ironie hier toegepast werd, maar er kan best wel een verhaal aan vastzitten.
De vent met het petje en het vreselijke ruitjeshemd vond ik eigenlijk leuker, behalve dan de oude vent die een poging tot sensualiteit uit zijn smalle heupen schudde die best wel geslaagd was te noemen, als het effect niet door het enigszins door ouderdom aangetast gezicht teniet was gedaan.
Aphex Twin-video’s kwamen spontaan in mijn gedachten. Een van de trommelende Belgen wist nog zijn ‘15 minutes of fame’ te bereiken om - als apart te catalogeren poging - motorisch uiting te geven aan zijn diepste zelf. Lichte verbijstering en enthousiasme voor zoveel authenticiteit alom.
Het leukste waren eigenlijk de uitgesponnen jams die maar door en door gingen waarbij drums en gitaren elkaar naar steeds grotere hoogtes voerden. Mocht eindeloos blijven doorgaan wat mij betreft. Feestje zonder meer. Het publiek kon zich daarin vinden.
Minder vond ik de vocale nummers door zowel de zangeres van Congotronics als onder meer Juana Molina. Weinig memorabele songs gehoord, en de melodieën zijn, nu ja soms nogal Congolees om het zo te zeggen, maar dit kan ook een kwestie van smaak zijn.
De zomer was al helemaal daar, en ik ben eigenlijk wel benieuwd wat zo’n act op een groot zomerfestival allemaal teweeg kan brengen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Bota)
…“ Eva De Roovere nodigt je uit in ‘Mijn huis’. Ze laat je proeven van ‘Chocolat’, genieten van de zon op je gezicht en meewiegen op haar eigen geschreven muziek, alsook op nummers van haar ‘helden’”…
Met haar 3e cd laat Eva het publiek deze keer de kans binnen te kijken in haar huis. De plaat klinkt zoals achter de muren van vele huizen … verrassend, triest maar ook hoopvol, opgewekt, warm,…dit toch nog net iets anders, à la Eva in haar hoofd.
Een avond in De Handelsbeurs waar een verscheiden publiek -onverwacht staand- kon genieten van een Eva met 5-koppige band zoals we hen reeds kenden. Een rustig, teder begin waarin Eva ons meenam ‘op reis’ naar een wereld waarin ze zich als een klein elfje in haar witte kleedje groot toonde tussen haar muzikanten. Ze straalde, oogde soms gevoelig - frivool en klonk tegelijk kwetsbaar en opgewekt. Keurig! Dat ze houdt van de kleine dingen is duidelijk aangegeven in haar teksten alsook op het podium. Ze bespeelde doorheen de set de mondharmonica, een mini- xylofoon/klokkenspel en tamboerijntje. Haar klarinet liet ze deze keer links liggen.
Eva bracht nieuwe nummers zoals “De keizer van de nacht” en de titelsong “Mijn huis” met een gevoelige bijklank, afgewisseld met hits als “Fantastig toch” en “Mijn ogen toe”. Opkikkers als “Chocolat” en het vrolijke hitje “Poupée de cire, Poupée de son” zorgden voor een aangenaam verrassend Franstalig intermezzo. Ook haalde ze oude nummers uit de kast zoals “Laat me je lied zijn”.
Typerend in haar nieuwe plaat is de wanhoop die o.m. te horen is in de klaagzang “Elegie” alsook de tegenstrijdigheid van opgewekte melodieën met beladen tekst zoals in “Orpheus”. Van haar ‘held’ Thé Lau speelde de band “Rechttoe en frontaal” en bij de intro van het nummer “Antwerpen” herkende je de stevige muzikale klanken van de componist Ozark Henry die dit nummer (per toeval) voor mevr. De Roovere schreef.
Eva’s stem zat goed sterk, met haar humor zong ze jammer genoeg een toontje lager. Qua muzikaliteit uitstekend: Eva liet zich leiden door haar uitstekende muzikanten. Zowel op countrydeuntjes, vrolijke wijsjes om mee te fluiten, mysterieuze en ingetogen melodieën tot het iets stevigere werk. De nieuwe drummer Simon Segers scoorde met zijn eerste optreden.
De elektrische gitaren en citer werden sereen gebracht door Filip Wauters. Marc Demaeseneer was de man met ‘het groot klokkenspel’, een kleine fluit ( melodica) en bracht de zeemzoeterige saxofoonklanken in “Ik ga op reis”. Aan de toetsen bracht Eva Niels Verheest mee en de bastonen werden intens gebracht door Tim Vandenbergh.
Na een rondleiding in ‘Mijn huis’ bracht ze als bisnummers een 3e Franse chanson waarmee ze het publiek erg bekoorde “Au coeur au corps”. Dit prachtige nummer versmolt zich met “Zoals in dat ene liedje”. Een fijne hartverwarmende afsluiter.
Playlist: Ik ga op reis? De keizer van de nacht? Rechttoe en frontaal, ‘k Weet niet wat het is, Laat me je lied zijn, Elegie, Antwerpen, Mijn ogen toe, Anoniem, Slaapt de zon, Fantastig toch, Niemand zoals wij, Chocolat, Poupée de cire, poupée de son, Mijn huis, Orpheus, De jager
Bisnummer: Au Coeur au corps, Zoals in dat ene liedje
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Gérald de Palmas stond na tien jaar nog eens op de planken van de AB. Deze Franse zanger heeft een Bretoense vader en een moeder afkomstig van het idyllische Franse eiland la Réunion, van waaruit het gezin op zijn tiende verjaardag verkaste naar Aix-en-Provence in Zuid-Frankrijk. Het was ook in Aix-en-Provence dat ik voor het eerst zijn melodieuze popsongs door de radio hoorde schallen, we spreken 2001, toen hij net het succesvolle album ‘Marcher dans le sable’ had uitgebracht. In 2009 verscheen zijn laatste plaat ‘Sortir’, maar het succes van weleer heeft hij niet weten te overtreffen. De Palmas is ook actief als songwriter en als zanger, o.a. als funkzanger voor Bob Sinclair.
Niet zo heel erg veel volk kwam op de been in de AB, de concertzaal stond halfvol, de zitjes op het hoger gelegen platform waren dan wel weer volzet. De sympathieke de Palmas stak meteen van wal met “Tomber”, gecovered in het Engels door Céline Dion en luidkeels meegezongen door het publiek dat vooral was gekomen om mee te zingen en te dansen.
De Palmas bracht nummers uit zijn hele repertoire, waarvan vooral “Pandora’s box” bijbleef, een akoestische song met een hele catchy melodie, dat op ‘Sortir’ werd opgenomen in duo met Eagle-Eyed-Cherry.
Plezier maken op het podium kan de Palmas wel, opvallend was zijn goedgeluimdheid en zijn overgave bij het spelen. “Marie”, geschreven voor het album ‘A la vie A la mort’ van Johny Halliday, onderlijnde nog maar eens de gave van de Palmas om goede melodieën te componeren. Afsluiten deed hij met een cover van “The Joker” van de Steve Miller Band (een beetje een bizarre keuze misschien) en een uitgesponnen versie van “Sur la route”.
Een fijn concert, niet meer en niet minder!
Setlist: Tomber, Au Paradis, Les lois de la nature, Mon coeur be bat plus, Au bord de l’eau, Johnny et Joe, Pandora’s box, J’en rêve encore, Elle danse seule, Marie (Johnny Hallyday), Dans une larme, Regarde moi bien en face, Elle habite ici, Marcher dans le sable, The Joker (Steve Miller Band), Sur la route
Organisatie: Live Nation
Het Hamburgse duo Eva en Philipp Millner hebben een sfeervol, dromerig, melancholisch debuut uit, een palet van een elektronische klankkleur, waarin trippop en etherische pop sluimert. Ze halen invloeden aan van landgenoten Notwist en Lali Puna, door o.m. de knisperende elektronica. Die Duitse elektronicascène roert best aangenaam in dezelfde stijl. De eerste drie songs, “Solace”, “Grab the sunset” en “Happy virus” vormen het cachet van de plaat. “Song for a sailor”, ergens middenin en “Let’s write the streets”, op het eind, klinken iets aanstekelijker en krachtiger dan de doorsnee ‘donkere’ droompop van het duo.
Uit Montréal, Canada zijn ze afkomstig, dit weird collectief Suuns die indierock moeiteloos mengt met krautrock …door dromerige, knisperende, trancegerichte en repeterende elektronicatunes, grommend (elektronisch) vernuft, verdwaalde, schurende gitaren en een zwevende, ijle soms onverstaanbare praatzang van Ben Schermie … Suuns, voor wie houdt van Holy Fuck, Battles, Liars of Caribou, of het zoekt bij oudjes Spacemaen 3, Suicide en Kraftwerk.
Een spannend, broeierige, intrigerende sound, doeltreffend, dreigend en onheilspellend; de songs, twee tussendoortjes niet inbegrepen, zijn avontuurlijk én toegankelijk, maar ook een beetje spooky. De toegevoegde sax vormt in dit concept een meerwaarde en doet terecht een Lost Highway sfeertje oproepen.
We houden er wel van en ze zijn zeker een toegevoegde waarde … Te koesteren!
Sam Beam, de talentrijke Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, is een bezige bij hoor. Naast de ingetogen folkamericana liet hij op de vorige cd ‘The Shepherd’s Dog’ (2007) al een bredere, extraverte aanpak horen en ook de dubbelaar ‘Around the well’ van twee jaar terug, omvat een mooie compilatie van b kantjes en materiaal dat door de jaren niet eerder werd uitgebracht.
Op die manier is de muzikale rit van ‘Kiss each other clean’ te begrijpen, want Beam is ondertussen uitgegroeid tot een popsmid, die varieert van ingenomen naar brede, frisse en luchtige variaties van pop, americana, folk, psychedelica en een vleugje afro. Hij blikt terug naar de ‘70s retrorock en valt op met talrijke composities als “Walking far from home”, “Me & Lazarus”, “Half moon”, “Rabbit will run”, sfeervolle americana naar de intens broeierige “Big burned hand” en de groots opgezette, prachtige afsluiter “Your fake name is good enough for me”, die maar liefst zeven minuten duurt. De intimiteit ontdek je tussenin, in de geest van Cat Stevens, Donovan, Nick Drake en Paul Simon, gedragen door z’n warme, melancholische stem.
Deze interessante Amerikaanse singer/songwriter blijft niet per plaatse trappelen in zelfingenomenheid, maar zorgt voor een brede horizont en invloedssferen, rijk, avontuurlijk en toegankelijk. Hij kan achterom kijken naar artiesten als Sufjan Stevens en Midlake, en weet ons nog steeds te verbazen in z’n tienjarige carrière.
Indie pop uit Oostenrijk, ‘t is eens iets anders … Francis International Airport is met deze ‘In the woods’ al aan zijn tweede album toe. Het eerste is aan ons -en ongetwijfeld ook aan u- volledig voorbijgegaan, doch dat ligt gewoon aan het feit dat het plaatje nooit tot aan onze geoefende oortjes is geraakt.
Op ‘In the woods’ haalt de band uit met vernuftige indie pop aanleunend tegen een aanvaardbare vorm van bombast. Fijne gitaartjes, prettige samenzang, luchtige strijkers en een frisse sound. U mag het raar vinden, maar wij denken zowel aan Pinback als aan Genesis (met Gabriel, geen Collins).
Hoewel de songs lekker in elkaar steken en voor aardige zijstapjes en omwentelingen zorgen, blijven ze toch niet echt hangen. Het is allemaal (te) netjes in laagjes op elkaar gestapeld, maar ergens ontbreekt de furie. Arcade Fire en Elbow zijn de grote voorbeelden die vooralsnog onbereikbaar zijn, Francis International Airport mankeert de passie die deze bands wel hebben.
Na beluistering hebben we niet het gevoel dat we onze tijd verspeeld hebben maar hebben we ook niet meteen de neiging om het plaatje onmiddellijk opnieuw op te zetten, met uitzondering misschien dan van een fijne song als “Solaris”.
Geen slecht ding dus, dit schijfje, maar iets meer uitspattingen waren wenselijk geweest. Om hiermee als Oostenrijkers internationaal door te breken is een nogal heel optimistische gedachte. Een mens weet maar nooit.
Nederlands 
Français 
