Indie/americana rockband Dumont uit Genk brengt na de release van hun EP ‘Stay A While’ (een samenwerking met Elliott Murphy), hun nieuwe single uit.
“The Gun” gaat over het tragische einde van Kurt Cobain die in 1994 op 27-jarige leeftijd zelfmoord pleegde. Dumont wil met dit nummer aandacht vragen voor het belang van mentale gezondheid en een betere zelfmoordpreventie. In het nummer wordt verwezen naar de tragische dood van Kurt Cobain, maar ook naar andere mensen die te vroeg uit het leven zijn gestapt. In de lyrics gaat het impliciet ook over de pijn en het verdriet van de nabestaanden.
Muzikaal zijn er geen verwijzingen naar de muziek van Cobain en zit Dumont eerder in het spoor van een melancholische Tom Petty. De licht zeurende zang van Johan doet wat denken aan de betreurde William Souffreau (op ‘Tobacco Fields’ of ‘Heaven’) snijdt door merg en been.
Een fijne single. Dit mag de aanloop zijn naar een nieuwe EP of album.
https://www.youtube.com/watch?v=X1g8WkYW-7c
Vorig jaar bracht Blood Incantation nog het fijne album ‘Timewave Zero’ uit en daar zijn ze al terug met een leuke vinyl-single. Blood Incantation is één van de vaandeldragers van de cosmic deathmetal.
Voor wie nog niet helemaal mee is: een mix van deathmetal met spacerock. De meeste bands in het genre hebben iets met ‘space’, ‘galactic’, ‘astral’ of ‘cosmic’ in de bandnaam of in de album- en songtitels. The Spacelords meets Obituary, als dat helpt. In de versie die het Amerikaanse Blood Incantation van dit genre brengt zitten ze eerder in het spoor van de collega’s op een Desertfrest dan in dat van de bands op een Dortmund Deathfest. Het doet wat denken aan een genre als atmospheric black, maar dan met elementen van death in plaats van black, en met lyrics die in een space-trip geschreven lijken te zijn.
“Luminescent Bridge” van Blood Incantation is als 12”-vinylsingle een goede staalkaart van het genre, met op de A-kant “Obliquity of the Ecliptic”. Deze eerste song is een mix van agressieve death (agressief in de gitaren, ritmes en vocalen) en sferische, soundscape-achtige space-stukken. De B-kant is dan “Luminescent Bridge” en dat is een langgerekt stukje spacerock. Instrumentaal, maar ook zonder de agressieve ritmes en riffs die volgens de definitie bij het genre horen. Wel psychedelische improvisatie, of zo lijkt het toch. Met een speelduur van bijna 20 minuten is dit eerder een EP dan wat we normaal onder een single verstaan.
Wie geïnteresseerd is in het genre, kan bij deze maxi-vinyl starten. En wie gewoon van spacerock houdt, vindt hier een leuke uitdaging.
https://www.youtube.com/watch?v=O9WYceFbHw4
Bart Ryan is een Amerikaanse bluesrocker. Geboren in Los Angeles, nu opererend vanuit Nashville. Niet de bekendste naam in het genre, maar toch. Zijn Europese clubtournee werd dit voorjaar over twee maanden gespreid en ging van Denemarken tot Frankrijk. Ons landje was goed voor één halte, in Mechelen. In Nederland kon Bart Ryan vaker aan de bak.
Bart Ryan zit op het snijvlak van blues, rock en singer-songwriter. John Hiatt is een goeie referentie, naast Robert Cray, Brendan Croker en Ry Cooder. Met Hiatt, Croker en Cray deelt Bart Ryan de liefde voor het verhaal gemeen. Ryan is niet zo’n begenadigde gitarist als Cray of Cooder, maar weet wel telkens de juiste mood te pakken. Verdriet, melancholie en onbegrip vormen de hoofdmoot van de thema’s in de lyrics.
In de productie van het album ‘Messenger’ komen de meezingbare refreinen en het degelijke gitaarwerk niet genoeg uit de verf. Inzake sound is dit wel een heel eerlijk album, al zeker voor een artiest die al eens solo optreedt. Je kan de drums en bas makkelijk wegdenken zonder dat ook de songs of de boodschap verloren gaat.
‘Messenger’ heeft een paar straffe songs. De Youtube-singles “Street Corner Angels” (met een beetje de sound van de Travelling Wilburys) en “The Ballad Of The Lizard And The Frog” werden niet onterecht als single aangeduid. Daarnaast gaat ons hard wat harder pompen van “The Healer”. Fans van John Hiatt kunnen zich laven aan het trio songs op het einde van Messenger: “Working On A Dream”, “Who Do You Think” en “All Go Home”. Die laatste zou Hiatt zelfs niet moeten opnieuw inzingen om het op één van zijn albums te moeten zetten.
‘Messenger’ is een heel degelijk en onderhoudend album. We hopen Bart Ryan binnenkort nog eens terug te zien op een Belgisch podium.
Blues/Jazz
Messenger
Bart Ryan
https://www.youtube.com/watch?v=GpFcCmkyb8w
Wellens & Arnoeld, dat is drie keer Wellens en één keer Arnoeld. Het is het project waarin Jan Wellens en Roland Arnould van de Nederlandstalige 70’s band Magenta elkaar terugvinden. Jan Wellens is voorts bekend als begeleider van Wannes Van de Velde, Arnould als lid van De Bende. In deze nieuwe band wordt dit duo aangevuld met Stefan Wellens (Aranis, Forbidden Ensemble, Mairan) en Karen Wellens. Gastmuzikanten zijn drummer Filip Van Laer (Skadillacs, BlissCraft, Human Jukebox) en de Amerikaanse trompetspeler Jon Birdsong (Beck, Calexico, dEUS, …), op “En We Blijven Proberen”.
Het resultaat is moderne, eclectische jazzpop met in de vocalen een hoog retrogehalte. Roland Arnould kan zijn leeftijd niet verstoppen, niet in zijn zangtechniek en intonatie, niet in zijn woordkeuze en onderwerpen en niet in de emotie die hij in zijn teksten legt. Er zijn op het album ‘Kom Terug’ een paar songs die met twee voeten in vandaag staan, maar net iets te vaak is dit een update van de jaren ’70 en ’80. Alles komt terug?
Dat klinkt misschien negatiever dan nodig. Arnould haalt bij ons – alleen al met zijn stemtechniek - herinneringen boven aan de jonge Herman Van Veen en aan Ramses Shaffy. Zijn teksten zijn inhoudelijk waardevol (vluchtelingen, vergankelijkheid, racisme, …) en overstijgen de murmelende navelstaarderij van de jongere generaties. Maar hij trekt het laken net iets te veel naar zich toe en dan blijft er niet altijd genoeg plaats en tijd over voor de vele talenten van de familie Wellens. De strenge hand van een externe producer had dat evenwicht misschien beter kunnen bewaken.
Wellens & Arnoeld zit als project vol beloftes, maar kan die niet allemaal waarmaken. De mooiste songs zijn voor mij “Ga Dan”, “Altijd Welkom” en “Mooier Dan Ooit”. We hopen dat het niet bij dit ene album blijft. Wellens & Arnoeld mag zeker terugkomen.
https://wellensarnoeld.bandcamp.com/album/kom-terug-2
Arno zong zijn ‘Tango De La Peau”, Goudi, een andere Oostendenaar, zingt op zijn nieuwe single ‘Tango’ over de ‘tango van het leven’. Ze zitten ergens wel op hetzelfde spoor.
Goudi, dat is Pierre Goudesone die voor deze single Laurent Stelleman, zijn vroegere bandmaat van Flesh & Fell, teruggevonden heeft. De productie was in handen van Ron Reuman (Rick De Leeuw, De Dolfijntjes). De accordeon is van Gwen Cresens (Elisa Waut, Arno, Vaya Con Dios, …).
De backings komen van Hebe Baillière, die ook al meedeed op “De Tied”, van het vorige Goudi-album ‘Oostende’ uit 2022. De hoofdrol is opnieuw voor Goudesone zelf, met een sappig Oostends parlando over een hitsig drumritme en een misschien wel heel klassieke accordeon-riedel.
Genoeg namedropping. Is deze “Tango” ook een goed nummer? Zeker wel. Het nummer bouwt voort op het beste van ‘Oostende’ en laat het beste verhopen voor het volgende Goudi-album. Dat mogen we ergens volgend jaar verwachten. De knappe video is geïnspireerd op Spilliaert en Van Gogh in Oostende.
https://www.youtube.com/watch?v=GN0tQT72yU0
“Out Of This”, de nieuwe single werd geproduced door Mark Plati (voormalig bandleader en producer van David Bowie) en heeft een Amerikaanse acteur als gastzanger. Dat is niemand minder dan de Golden Globe winnaar en zevenvoudig Emmy genomineerde Amerikaanse acteur Michael C. Hall. Hij was meteen enthousiast over de song en verleende heel graag zijn medewerking. Hall is onder meer bekend van zijn hoofdrollen in succesrijke tv-series als Six Feet Under en Dexter. In 2015 speelde hij de hoofdrol van de musical Lazarus waarvoor David Bowie de muziek schreef, in een regie van de Belgische regisseur Ivo Van Hove.
“Out of This” is een meeslepende, urban dreampop-song over het einde van een relatie, een familie die uit elkaar wordt gehaald met alle verdriet, spijt en twijfels die daarbij kijken komen.
https://www.youtube.com/watch?v=AykqQLh_uSU
Ironborn - Eigenlijk maakt het niet uit ‘welk’ publiek je bereikt. We willen gewoon dat de mensen zich amuseren en genieten van hetgeen op het podium gebracht wordt en met een voldaan gevoel huiswaarts keren…
Binnen de Belgische metal is Ironborn ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde. Ooit begonnen als coverband, wist Ironborn vooral op de podia een stevige reputatie uit te bouwen. De muzikanten hebben een grote voorliefde voor de metalscene en bijhorende subgenres. Ze weten een breed publiek te bekoren. Het was even wachten op een plaat met allemaal eigen nummers. In 2017 kwam een eerste EP uit, en dan was uitkijken naar het eerste full album. Door de coronapandemie werd dit uitgesteld, alsof den Duvel ermee gemoeid was; maar nu, in 2023, kan de band eindelijk hun eerste full album voorstellen aan zijn fans. 'After The Flood' is een gevarieerd plaat in het genre, die de veelzijdigheid van Ironborn onderstreept .
De eigenlijke CD werd al eerder voorgesteld door enkele shows, en nu kwam Deinze aan de beurt. In een goed vol gelopen Elpee, bewees de band dat geduld altijd wordt beloond.
Ons verslag kunt u hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/91788-ironborn-geduld-werd-beloond.html
CD ‘after the flood’ After The Flood (musiczine.net)
Naar aanleiding van dit optreden en de release van ‘After The Flood’ hadden we een gesprek met de band. (Björn Coysman – ritmegitarist Ironborn) stond ons te woord:
Ons vorig interview was in 2018, er is ondertussen veel water door de zee gestroomd (een virus ook) net toen jullie een nieuwe stap voorwaarts wilden zetten, hoe heb je die periode overleefd, sommige hadden het opgegeven in jullie plaats denk ik?
Alles wat relativeren is belangrijk denk ik, We hebben de tijd genomen om alles tracks met de nodige aandacht te benaderen en soms hadden we hinder door onvoorziene omstandigheden waardoor de voltooiing van de nummers soms wat hinder ondervonden. Wat dat virus betreft, alle bands zaten immers in hetzelfde schuitje… We zaten op dat moment middenin het proces om nieuw materiaal op te nemen in de studio met een grote honger om tot een oerdegelijk eindproduct te komen (en te verspreiden) waar we met de ganse band trots op kunnen zijn. Elkaar blijven motiveren, goed samenhangen en gaan voor dat doel was onze opdracht en uitdaging. De tijdspanne waarin dit gebeurde was idd. langer of normaal maar onzen ‘drive’ haalde het van hindernissen op onze weg.
“Zoals ik net al zei is Ironborn dus puur een hobby. We amuseren ons rot met wat we allemaal mogen doen en het enige doel dat we voor ogen hebben is dat we ons nog zo lang mogelijk kunnen blijven amuseren.” … Was het antwoord dat ik kreeg naar jullie doel, is dat één van de reden waarom jullie het niet hebben opgegeven?
Kwalitatieve optredens neerzetten en een publiek ’veroveren’ of muzikale voldoening schenken is een gegeven dat onbetaalbaar is. Daarvoor doen we het immers. Dit in combinatie met het amusement en de onderling interactie op het podium zorgen ervoor dat er geen vervaldatum staat op Ironborn.
Jullie stellen in ElPEE een nieuwe plaat voor, ik dacht op Plutofest jullie een nieuwe song hadden gebracht, ik had toen geschreven dat daar een donker kantje aan hing, klopt dat? Is die nieuwe plaat met een donker kantje (heb het nog niet kunnen beluisteren)
Inderdaad, het leven is geen ponykamp en het is zo dat de zwaardere thema’s van het menselijk bestaan aan bod komen. Het gaat oa. van de duistere verleidingen die het leven in petto heeft tot een beschrijving van de zondvloed en een invasie van buitenaards leven om dan weer plaats te maken voor Anubis die waakt over de doden en hun lot in het hiernamaals. Let op, de nieuwe plaat bevat ook een minder zwaar beladen track die ode brengt aan de metalwereld, de metalheads en festivals in het bijzonder en ook de bloedband van familie en kinderen enz… is een thema dat niet uit de weg wordt gegaan. Ik denk dat dit de thema’s waren die ons bezig hielden tijdens het schrijfproces van ‘After The Flood’.
Wat is het grote verschil tussen wat jullie tot op heden hebben gedaan, met jullie nieuw werk?
Ikzelf maakte nog geen deel uit van de bezetting ten tijde van de EP maar denk dat de composities verder ‘gegroeid’ binnen de stijl of richting waar we als band voor staan. Iedere song staat op zich en heeft een identiteit die je moeilijk onder éénzelfde genre kan onderbrengen. Ook op ‘After The Flood’ is dit volgens mij terug het geval…Persoonlijk vind ik dat de sterkte van een band als Ironborn en was dit de hoofdreden waarom ik 5 jaar geleden auditie wou doen om de band te vervoegen. Het is een mix van genres die op één of andere manier vertrouwd klinken en een typische herkenbare sound bevatten.
In het vaarwatertje van metal zwemmen veel visjes, teveel zelfs om eerlijk te zijn, wat maakt jullie uniek zodat jullie boven dat maaiveld kunnen uitzien denk je zelf?
De diversiteit aan genres en stijlen die in onze nummers aan bod komt maakt ons in mijn ogen net dat ietsje uniekers dan de vele andere visjes in de grote metalvijver, maar das mijn persoonlijke mening.
In ELPEE speelden jullie een ‘thuismatch’ , voor een publiek dat wellicht 100% voor jullie komt, jullie hebben ook een soort ‘fanclub’ die jullie overal volgt, hoe belangrijk zijn die voor jullie?
Best wel belangrijk hoor, het is heel erg aangenaam om die vertrouwde gezichten te blijven zien. Het klinkt best wel cliché maar gedurende de jaren kun je ze als familie beschouwen en kan je spreken van heuse vriendschappen. Ze zijn ook een eerlijk klankbord om de shows te evalueren of tips te geven naar de toekomst toe. Het is best altijd leuk om nieuwe zieltjes te veroveren maar de vertrouwde bende blijft ons het gevoel geven bevoorrecht te zijn dit te mogen blijven doen. En daar zijn we hun dankbaar voor!
Hebben zij jullie nieuwe songs of enkele al gehoord, en hoe waren de eventuele eerste reacties?
Best wel positief. Ieder heeft zijn eigen persoonlijke favorietjes wat de nummers betreft. Dit is zelfs onder de bandleden het geval haha…De reviews zijn over de ganse lijn positief te noemen en ook bij onze kennissen valt de nieuwe plaat in goede aarde. We leren in ieder geval veel bij door de gegeven commentaren en nemen dit steevast mee in de toekomst.
Welk publiek wens je uiteindelijk te bereiken met deze nieuwe plaat?
Een zo breed mogelijk haha, neen serieus, eigenlijk maakt dat niet uit ‘welk’ publiek je bereikt. We willen gewoon dat de mensen zich amuseren en genieten van hetgeen op het podium gebracht wordt en met een voldaan gevoel huiswaarts keren…En als dat publiek begint te groeien kunnen wij daar als band alleen maar gelukkiger van worden.
Ik zie dat generatie genoten van jullie op Alcatraz en andere wat grotere festivals beginnen te staan, maar Ironborn voorlopig nog niet, zou deze nieuwe plaat daar eindelijk kunnen voor zorgen denk je ?
Een verlanglijstje mag je als band altijd hebben vind ik en dergelijke ‘goals’ zijn belangrijk om te blijven groeien als band. Een plaatsje op Alcatraz of Graspop zou zeker max zijn en met deze plaat kunnen we een proper visitekaartje afleveren denk ik persoonlijk. We zullen zien wat dat betreft…
Ik had een interview met Helmut Lotti onlangs en stelde hem de vraag waarom hij wel zalen uitverkoopt en kleinere bands het moeilijk hebben, hij antwoordde dat die bands moeten durven iets uitproberen, dat heeft hij ook gedaan.. had ook verkeerd kunnen lopen (interview staat te lezen op onze website). Graag je mening hierover en over het fenomeen?
Itv Helmut Lotti - Metalheads zijn gewoon zeer tolerante mensen, die de muziek heel belangrijk vinden. Die komen gewoon voor de muziek! Punt! (musiczine.net)
Goja, iets uitproberen klinkt misschien logisch op het eerste zicht maar trouw blijven aan jezelf als band en er in blijven geloven is van groot belang denk ik. Ook ligt dit gegeven vaak niet aan de band of de composities maar aan externe factoren die hoofdzakelijk van financiële aard zijn. De promotoren en organisatoren hebben het moeilijker dan ooit, moeten gedurfde gokken durven wagen en scheuren er vaak hun broek aan op het einde. Je moet het niet doen voor de centen of de roem, het is een passie waar ieder zijn eigen persoonlijke voldoening uit haalt. Dat is met iedere uit de hand gelopen hobby het geval. De Helmut heeft dat goed gezien en had idd. al een solide basis om op verder te borduren en het geeft hem idd. geen windeieren gelegd haha…Goed voor hem.
Ik kom nog even terug op die ‘doelstellingen’ , na het uitbrengen van een nieuwe plaat blijf je nog steeds vasthouden aan ‘dat we ons nog zo lang mogelijk kunnen amuseren’ of zijn er andere doelen nu die je voor ogen hebt, waarom of waarom niet?
Stinkend rijk worden haha. Neen tuurlijk niet… Zoals U aanhaalt blijft het idd. ons doel om ons in de eerste plaats te blijven amuseren met wat we doen en kwalitatieve optredens neer te zetten voor het publiek. Grotere zalen of festivals mogen altijd en staan op onze verlanglijst maar we vergeten ook niet dat een klein café dat tot de nok gevuld is ook een ontegensprekelijke charme heeft waar al het zweet van de wereld geen afbreuk aan doet. Een klein tourneetje mag natuurlijk ook altijd…
Om af te sluiten, moest je de kans krijgen om op wereldtournee te vertrekken met deze plaat zou je daarop ingegaan? Met andere woorden wat is het hoogste dat jullie willen bereiken met deze nieuwe plaat?
Heel graag, maar we moeten toegeven dat de realiteit ons enkele grenzen oplegt. We zijn ietsje ouder dan 20 jaar (knipoog) en zijn ook gebonden aan werk- en gezinssituaties waar we ons niet zomaar voor enkele maanden kunnen aan onttrekken. Dit wil echter niet zeggen dat bv. kleine tournees en gerichte buitenlandse optredens niet kunnen. Ook festivals in binnen -en buitenland kunnen we zeker bekijken…We staan open voor alle mooie kansen die op ons pad komen en gaan er graag (indien realiseerbaar) op in. Een regelmaat aan optredens met enkele mooie (buitenlandse) podiumkansen en enkele festivals als uitschieter zijn ons ‘hoger goed’.
Bedankt voor het interview. Veel succes
Holly Johnson - Tussen cheeky pop en aanstekelijke (disco) wave
Holly Johnson (*****) is Frankie Goes To Hollywood… Oeps, dat is wellicht een beetje kort door de bocht. Holly Johnson is gewoon het gezicht van de band door zijn uitstraling en zijn bijzondere stem. De muzikanten binnen deze Frankie Goes To Hollywood zijn eenvoudigweg sterke muzikanten. Ook solo wist hij al een rits hits uit te brengen.
Holly Johnson (aka Frankie Goes to Hollywood) weet met deze tour, ‘40Y Relax’ een geïnteresseerd publiek te bereiken, want al snel was de AB uitverkocht.
We kregen een gevarieerd allegaartje van zijn eigen oeuvre als dat van Franky Goes To Hollywood, geen routineklus of een set met een jukebox effect.
Nadat DJ Groove Merchant het publiek opwarmde met een smakelijk jaren '80 mix, betraden de muzikanten van Holly Johnson het podium. Al bij de intro hoorden we een speelse, avontuurlijke aanpak. Vrij theatraal kwam Holly Johnson zelf op en werd hij op luid applaus onthaald. Meteen was de aandacht gescherpt met een verbluffende “Warriors of the wasteland” en “Welcom To the Pleasuredome”, songs die het kitscherige, aanstekelijke en donkere kantje van Frankie Goes to Hollywood ondersteunen, d.i. een brug slaan tussen de cheeky pop en aanstekelijke (disco) wave. De kaart van een feestje bouwen werd getrokken.
Jeugdig enthousiasme siert de 63 jarige Holly Johnson, die vrij beweeglijk door de nummers grossiert en goed bij stem is. Hij is betrokken, deelt handtekeningen uit en spreekt zijn publiek voortdurend aan. Leuk dus.
Hij is de spil, hij staat in de spotlights en trekt dus de meeste aandacht naar zich toe op nummers als “Love Will Come”, 'Rage Hard' en de super hit “Americanos’. Ook zijn muzikanten vergeet hij niet, ze krijgen voldoende ademruimte. De sax nam een voornaam plaatsje in.
Johnson is ‘a man with an opinion’ … Op “In and Out of Love”, uit de recente 'Europe' mocht Boris Johnson en de Brexit het ontgelden. Er viel veel te beleven in de anderhalf uur durende set. De ultieme kleppers waren een must-see, “Relax” waarop Holly Johnson met een laserlamp in het publiek scheen en het weergaloze, groovy hyperkinetische “Two Tribes” , nog steeds relevant in deze tijden.
Afsluiten deed Holly Johnson met het integere, intiem prachtige “The Power Of love”, de X-Mas instant klassieker, emotioneel beladen, met een traantje wegpinken. In de AB kreeg het nog een meerwaarde door te lichten op een discobal; wat een mooie impact had dit! Emoties ten top in sound, tekst als visueel prikkelend.
Een wervelende finale, die lichtvoetigheid, intimiteit als uitbundigheid en dans in elkaar doet vloeien. Een brug tussen cheeky pop en aanstekelijke (disco) wave.
Frankie Goes To Hollywood was zondermeer een bijzondere band; na al die jaren is de spil Holly Johnson nog steeds aangenaam verrassend, speels, groovy, maatschappijkritisch, die de tand des tijds wist te overleven.
Voor wie nog wil nagenieten: https://www.youtube.com/watch?v=ikaANQXxPUU
Setlist: Warriors of the Wasteland (Frankie Goes to Hollywood-cover)//The World Is My Oyster (Frankie Goes to Hollywood-cover)//Welcome to the Pleasuredome (Frankie Goes to Hollywood-cover)//Love Will Come//Rage Hard (Frankie Goes to Hollywood-cover)//Americanos//Heaven's Here//Atomic City//In and Out of Love//Perfume//This Was Me//Love Train//Penny Arcade//Watching the Wildlife (Frankie Goes to Hollywood-cover)//Relax (Frankie Goes to Hollywood-cover)//Two Tribes (Frankie Goes to Hollywood-cover)//The Power of Love (Frankie Goes to Hollywood-cover)
Pics homepag @Karel Uyttendaele Photography (for Greenhouse Talent)
Organisatie: Greenhouse Talent
Doomsday III 2023 - De zoektocht naar lichtpuntjes in de tunnel
Doomsday III 2023
At The Finish
Zwevegem
2023-09-30
Erik Vandamme
Door de coronapandemie was het van 2019 geleden dat er nog een Doomsday plaatsvond. Op dit festival kon de doom liefhebber pur sang zijn hart ophalen. Deze editie stond vooral in het teken van Columbarium die in ‘At The Finish’ hun album 'The Morbidious One' kwamen voorstellen. Aan de sterke publieke opkomst te merken werd het concert van Columbarium ferm gesmaakt. Doomsday III was succesvol, een zoektocht naar lichtpuntjes in de tunnel.
De openingsact Anamnesis uit Hannuit/Luik, hadden we gemist; ze brachten een klassieke doom set, zo te horen.
We schoven wat dichterbij voor Darqo (***1/2), een Doom/Sludge band met doorwinterde muzikanten. Een oorverdovend geluid hadden we; de zanger zelf was bezig met knopjes op een keyboard. Die frontman had een stem die je de nodige rillingen bezorgde; de eerste demonen uit je onderbewustzijn kwamen tevoorschijn. De scherpe sound en de vocals overdonderden, maar op den duur werd het wat eentonig, wat de aandacht deed verslappen. Ze onderscheiden zich eerder door het hypnotiserende en bedwelmende , die je konden meevoeren naar de diepste krochten van de hel. Een trip die je letterlijk gewillig moest ondergaan. Wat een fantasieprikkelende, oorverdovende mokerslag.
Toen we vorige week op het gezellige Devils Rock For An Angel Columbarium (*****) aan het werk zagen schreven we: ‘Columbarium zorgt eerder voor een toegankelijk geluid binnen een duister geheel. Ze klinken volwassen, gelinkt aan Loose License. Ze staan voor een donkere, intense totaalbeleving’. Ook op Doomsday III moesten ze niet onderdoen, stevig en lichtvoetig was het, met een lichtje die durft te schijnen op het einde van de tunnel. Met een onuitputtelijke enthousiasme gingen ze tekeer. We kregen al meteen enkele kleppers als “The Mobid One” en “Rivers of Blood”. Het absolute hoogtepunt werd “Eyes bleed black” toen zangeres Tabasco Esmee, als een donkere nimf, met haar stem en uitstraling elan gaf aan het nummer. Wat een huivering en intensiteit. Een overweldigend gevoel. We waren aan de grond genageld . Puik werk!
Columbarium behield die intense spanning, ook nadat Esmee het podium had verlaten, o.m. op de donkerte van “A cure for everything” en “Funeral Procession”. Het publiek omarmde de duisternis van de band, behoudens een lichtpuntje, door de instrumentatie en de vocals.
We kregen een indrukwekkende performance van een volwassen geworden band, die is gegroeid in hun ‘Doom zijn’, donker, duister maar met een lichtpuntje als kleur.
An Evening with Knives (****) had de bijzondere taak dit te kunnen evenaren. Ze kwamen op tegen middernacht, ideaal om het publiek bij de leest te houden in dit genre! De Nederlandse formatie is een klepper geworden, die alles uit de kast haalt. Overdonderend eveneens. De vocals trillen, kunnen ontroeren, en hebben bijgevolg een belangvolle inbreng in hun geluidsmuur van klievende riffs en donderende drumsalvo’s. Wat een spanning en intensiteit? Ze zorgden voor een eerste echte kleine moshpit die prompt ontstond door hun muzikale wervelstorm. een gelukzalig gevoel van duisternis en welbehagen … Missie geslaagd!
Organisatie: VZW The Lizard
Sister May - Een ongecontroleerde sprong in de duisternis
Al een kleine tien jaar stellen we ons de vraag, toen de band voor het eerst van zich liet horen, welke muziekstijl Sister May nu eigenlijk brengt, waarop we een brede waaier van antwoorden kregen. Het gaat van alternatieve rock naar grunge tot new wave en experimentele rock. Wat een diversiteit. Intrigerend.
Toen de EP 'Ascent' in 2018 verscheen , waren we er live bij in Roeselare. Ons verslag
https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/71868-sister-may-release-ep-ascent-de-moeizaam-gewonnen-thuismatch.html
Het eerste full album 'Undecided Behaviour' werd nu voorgesteld in een zeer goed vol gelopen Kreun in Kortrijk. Duidelijk was dat net die muzikale diversiteit en avontuurlijke aanpak de grote sterkte is van Sister May.
Bij de support-act Lector (****), een Belgisch powerrocktrio, opgericht in 2020, met de ritmesectie van BØM, was er nog niet zoveel volk. Ze onderscheiden zich in stuwende baslijnen, opzwepende drums en scheurende gitaren. Resultaat: bijzonder krachtige gitaarsongs. De vrij statisch houding op het podium vangt Lector dus op met een verschroeiende ritmesectie en het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur. Zanger Bart heeft een heldere, bulderende stem; hij profileert zich als een groots entertainer. Compleet geslaagd was het evenwel niet, maar toch kwam er naar het einde van de set beweging in. Fijn om hen live te zien.
Sister May (*****) kreeg een intussen volgelopen Kreun moeiteloos mee. De band breng dus een allegaartje aan stijlen, geeft er een ferme lap op en speelt met donker en licht, tussen zware riffs en lichtvoetigheid. Sister May maakt een ongecontroleerde sprong in de duisternis. 'Undecided Behaviour' is een sterk album. Live ervaren we fantasieprikkelende elementen en avontuurlijke uitspattingen in de sound.
Een goed geoliede band die de stijlvariaties en de veelzijdigheid van de nummers onder controle heeft. Het bevreemdende kantje eraan is mooi meegenomen. Opvallend ook is de opstelling van de band, de frontman/zanger Bert staat midden tussen zijn kompanen om al zijn emoties uit zijn strot te schreeuwen. Toch is er de koestering van hoop in donkere tijden.
Sister May tekende voor een uurtje genieten. Overtuigende set!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5542-sister-may-29-09-2023.html?Itemid=0
Aftermovie - We've captured this in our aftermovie, which we'd like to share with you.
https://youtu.be/3ETK-7aaH2M?si=yJK9MkJr7N-PxdgD
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk (ism Sister May)
Next! ontstond enkele jaren geleden vanuit de new wave covergroep Midlife die bassiste Sonja Blauwblomme (ook Face Your Fears) had opgericht. Maar met de komst van zangeres Saskia De Munster werd het Next! en verschoof de stijl meer naar de punkrock. De band bestaat uit twee gitaristen (Bruno Vermote en Christof Vanhulle), saxman Lieven Depraet en tegenwoordig ook drumster Jo Laeremans (in eerste instantie was het een andere drummer).
De band kreeg in de streek al heel wat speelkansen en mocht enkele festivals doen (Ploezerock, Ratrock…). Intussen is de band meer en meer op elkaar ingespeeld en komt deze demo dan ook op ‘t goede moment.
We horen vier tracks die opgenomen werden door Wouter Maene en dan nog vier live tracks vanop Ploezerock 2023. Voor de mastering van de tracks zorgde Chesko Vandekerkhof (Der Klinke).
Bij het beluisteren van “Abuse in Paradise” horen we muziek dat vrij klinkt, rechtuit en zonder veel franjes of ingewikkelde toestanden We wanen we ons eind jaren 70 en begin jaren 80 waar punk en beginnende wave bandjes songs in deze stijl maakten zoals bijvoorbeeld Vice Squad, The Germs of X-Ray Spex. Tekstueel ‘Direct in your face’ zou ik zeggen. En bij een aantal songs werkt dat goed. Op “Abuse in Paradise” horen we een sound dat mooi homogeen klinkt.
Op “Basic” horen we meer gelaagdheid en diversiteit. Een baslijn vormt de intro en de song wordt verder mooi uitgewerkt. De tekst doet de rest.
“Freak” heeft een fijn refrein met een ritmische zang van Saskia die voor het verschil zorgt. Ook de drum, de sax die voor de sfeer zorgt samen met wat fijne gitaarklanken zorgen voor een mooi resultaat.
“Lovesong” (opgenomen door Gus Gouldsbrough) is een alternatief liefdesliedje met gitaarwerk dat mij qua sfeer en structuur wat aan “Submission” van de Sex Pistols doet denken. Voor de rest heeft het niets gemeen met eerder genoemd nummer. Het is gewoon een wat voorspelbare doch degelijke track.
Op de live-kant van de cassette krijgen we eerst een intro van Luc Dufourmont die de band aankondigt. Daarna komt “Who Cares” waar ze met de titel verwijzen naar de lijfspreuk van Steenie (de vroegere baas van Café Den Deugniet). Een nummer waarmee ze sfeer kunnen maken tijdens optredens. “War” is een nummer met potentie: mooi opgebouwd met een sfeervolle intro. Luister naar de samenhang van drum, gitaar, bas en sax. Daarna volgt het punkgedeelte van de song om vervolgens terug te eindigen in de stijl van de intro. Mooi gedaan. Een topnummertje.“Greedy” kan mij tekstueel bekoren maar muzikaal blijft het iets minder hangen.
Deze demo geeft een goed beeld weer wat je van de band kan verwachten en waartoe ze tot op heden in staat zijn. Er zit potentie in die met nog wat groeiwerk, productie en ervaring alleen maar kan verbeteren en tot nog betere resultaten kan leiden. En live is het altijd een feestje.
Punkrock
Oez’n demotape (cassette)
Next!
Eerder dit jaar konden jullie reeds een lovende review lezen van het optreden van de jonge Antwerpse thrashmetalband Axident als support van Prestige in metalcafé Hell in Diest en ook al van hun digitale demo met drie tracks. Voor wie niet zo aan digitale releases is, heeft Sounds of Hell, het label dat verbonden is aan de venue, de demo en de live-opnames van dat concert op CD uitgebracht.
Prestige - Thrashers met evenveel toekomst als verleden (musiczine.net)
Over de drie in de studio opgenomen demo-tracks kunnen we kort zijn. Dat zijn dezelfde als bij de digitale release. Samengevat: stevige thrash en goed uitgewerkte composities. Inzake mix en productie kan dit nog wel nog wat beter, maar je hoort al duidelijk het grote potentieel dat deze jonge band heeft in techniek en songschrijven.
Dat ze hun concert als support van de Finse thrash-legende Prestige hebben opgenomen is een mooie opsteker. Niet alleen krijgen we zo alle nog niet in de studio opgenomen tracks van Axident te horen, je hoort meteen wat deze band live waard is. Ongefilterd en puur, en met de eerlijke reacties van het publiek.
Een eerste conclusie is dat “Ancalagon The Black” live nog een stukje agressiever klinkt dan in de studio. Hetzelfde geldt voor “Asylum” en voor “Panzer Attack”. Live klinkt Axident bovendien gretiger en enthousiaster. “The Bitch Of Buchenwald” heeft een leuke drum-intro en was op dit optreden een knaller. Dat tussenstuk met cleane vocalen snijdt door merg en been. En dat is nog maar de live-versie. Wat wordt dit als een producer zijn trukendoos bovenhaalt?
Wat we in de review van het concert schreven over de track “Axidental Thrash” kunnen we bij het herbeluisteren enkel maar herhalen: een toptrack, ondanks de ietwat cheesy songtitel.
Axident heeft er goed aan gedaan om de verovering van het thrash universum te starten met deze bescheiden release. En nu op naar een studio album met alle toeters en bellen.
Er is weinig bekend over Mind Connexion, behalve dat Karim Baggili en Silvano Macaluso achter de knoppen zitten en dat dit vermoedelijk Belgische duo niet zo heel veel releases uitbrengt. Vroeger deden ze al eens een beroep op een zangeres, maar wie de single “Words” ingezongen heeft, is niet meteen duidelijk.
“Words” is een heel dansbare synthwave-versie van de song van FR David uit 1982, die daarvoor blijkbaar ook persoonlijk zijn toestemming heeft gegeven. Het is een moderne update zonder geforceerde pogingen om er ‘iets meer’ mee te doen en dat is goed zo. Het origineel is zo sterk dat het geen radicale ingrepen zou verdragen.
Dance/Elektro
Words -single-
Mind Connexion
https://www.youtube.com/watch?v=LvibhJSNtag
Ironborn begon ooit als een coverband, maar omdat het publiek de eigen songs net zo hoog waardeerde als de covers, lieten ze die laatste al snel achterwege. Deze heavy emtalband bracht in 2017 een eerste EP uit, die lovende reviews kreeg. Onder meer door de coronapandemie duurde het tot dit jaar vooraleer de band hun eerste full album ‘After The Flood’ kon voorstellen aan het publiek. Voor de mix zat er met Lander Cluyse (Amenra, Oathbreaker, King Hiss, Allöchtöön, Serial Butcher, ..).
Misschien hebben de recente overstromingen er iets mee te maken, maar we zien ‘flood’ nu regelmatig opduiken in titels van songs en albums. Toch is de verwijzing meestal symbolisch.
Het album opent met “Bloodbound” en die song is met zijn klassieke, melodieuze heavymetal toch zowat het visitekaartje voor wat volgt. Deze song zit wat in hetzelfde straatje als pakweg Thorium, Tailgunner of Witchlords. Ironborn koos voor een heel eerlijk geluid op dit album: niet overdadig opgeblazen en opgepoetst en dus dicht bij hoe deze band live klinkt.
Een songtitel als “Prison Grounds” (naar één van de tenten op het festival Alcatraz) leert ons dat Ironborn blijkbaar de ambitie heeft om op dergelijke grote festivals te willen spelen, of misschien net niet. De song heeft een mooie intro, de gitaren gaan lekker tegen elkaar op en er is een catchy, meezingbaar refrein, maar het klinkt allemaal heel klassiek. De opeenstapeling van metal-clichés in de lyrics is een sneer naar ‘oude’ bands die telkens opnieuw op dergelijke festivals geprogrammeerd worden, maar die muzikaal niet meer relevant zijn.
Het akoestische en instrumentale intermezzo “Anpu” is niet echt nodig. De volgende song, “Guardian Of The Scales”, heeft al een eigen en heel degelijke intro. Hier horen we voor het eerst de grunts van gitarist Bjorn als aanvulling op de cleane vocalen van zanger Tom. Een aangename ontdekking. Zonder de grunts had dit een song van Nevermore kunnen zijn.
Op “Guardian Of The Scales” en zeker op titeltrack “After The Flood” blinkt de mix uit in perfectie. Deze laatste track is een eerste hoogtepunt van het album, met heerlijke gitaarsolo’s, een duidelijke songopbouw en interessante lyrics. Het instrumentale “Destiny’s Revenge” klinkt eigenlijk vooral als een heel straffe intro die niet verder werd uitgewerkt. Met een speelduur van iets meer dan twee minuten is het meer dan een kort intermezzo, maar misschien ook nog niet lang genoeg om het een volwaardige song te noemen.
Een tweede hoogtepunt op dit album is “Lillith”. Hier gaan de grunts en cleane vocalen mooi tegen elkaar op, wat een interessant duel oplevert. Om het af te maken zijn er epische gitaarsolo’s en een pittig tempo.
Het album wordt door Ironborn afgesloten met twee ‘oude’ nummers. “1568” werd al uitgebracht in 2018 als digitale single en “Into Darkness” in 2019. “1568” is een heel degelijke powerballad zoals in de hoogdagen van de hardrock en vroege heavy metal. Mooie (cleane) vocalen, goede lyrics (een heuse geschiedenisles) en hier zijn het nu eens niet de gitaren die de hele tijd de hoofdrol krijgen. “Into Darkness” laat horen dat Ironborn de mosterd al eens bij het vroegste werk van Iron Maiden gaat halen. Twee knappe songs om dit album mee af te sluiten.
Ironborn maakt op hun eerste full album keuzes die niet altijd voor de hand liggen. Maar wie enkel braaf binnen de lijntjes kleurt, geraakt ook niet ver. ‘After The Flood’ overtreft de ambities van deze bescheiden band en leert ons dat geduld, het koesteren van talent en doorzettingsvermogen van goudwaarde kunnen zijn.
Live 2023 Ironborn - Geduld werd beloond (musiczine.net)
Nederlands 
Français 
