Rhoda Dakar’s naam zal voor altijd verbonden blijven aan The Bodysnatchers, haar all-female 2-tone ska-band uit begin jaren ’80. Daarna werkte ze nog mee aan een album van The Special AKA (van “Free Nelson Mandela”) en waren er nog samenwerkingen met Madness en the Beat.
In de covid-periode startte Rhoda Dakar met het opnemen van covers van ‘gewone’ popsongs in een reggae/ska/rocksteady-jasje, zoals Madness en UB40 dat eerder al deden. Ze gaat er daarbij van uit dat elke song ook een reggae-versie verdient en met haar album ‘Version Girl’ wil ze alvast enkele bijdrages aan die stelling leveren.
Het moet gezegd: Rhoda Dakar weet op dit cover-album vaak de juiste snaar te raken. Ze speelt met ritmes en woorden. De originelen zijn soms heel duidelijk en soms nog net herkenbaar.
Het album begint met “Version Girl” van Dandy Livingstone. Rhoda’s alleereerste studio-opname was al een cover van Livingstone. Mooi als symboliek, maar UB40 leverde ons eerder al een betere versie.
“Stop Your Sobbing” van The Pretenders en “What A Wonderfull World” van Louis Armstrong krijgen een vrolijk rocksteady-jasje. Armstrong was een persoonlijke vriend van Rhoda’s vader. “Everyday Is Like Sunday” van Morrissey lijkt op papier een onhaalbare kaart om in een ska/reggae-versie te gieten, maar Rhoda Dakar maakt er een prachtige, slepende reggae-shuffle van.
Lou Reed’s “Hangin’ Round” (uit ‘Transformer’) klinkt op dit album een heel stuk zonniger dan het origineel. Hetzelfde geldt voor “Song To The Siren” – origineel van This Mortal Coil: nog steeds een brok terurnis, maar nu met warme tranen en mijmerend als bij een ondergaande zon op een eenzaam strand. “Walking After Midnight” van Patsy Cline krijgt een springerig ska-jasje aangemeten en kan misschien het minst overtuigen van dit album.
Van David Bowie’s “The Man Who Sold The World” zijn al een paar covers gemaakt. Iedereen kent die van Nirvana of Jasper Steverlynck. Wat Rhoda Dakar er allemaal mee doet grenst aan het onmogelijke. Nochtans voegt ze niet veel meer toe dan een zuinig en über-eenvoudig ska-ritme. En dat is genoeg om je als luisteraar op het verkeerde been te zetten. Tussen je oren moet je kiezen tussen heupwiegen op het kabbelende ritme of het volgen van de oorspronkelijke melodie. Hetzelfde geldt voor “As Tears Go By”, de song die Jagger en Richards cadeau deden aan Marianne Faithfull. Het vrolijke ska-ritme biedt een mooi contrast met de gebroken harten in de lyrics. Alleen een beetje jammer van die strijkers. Dat had ook gewoon een zoemende ‘80’s synth mogen zijn. Maar het effect is hetzelfde als bij de Bowie-cover: een nieuwe bitterzoete laag wordt toegevoegd.
“Comme Un Arbre (Dans La Ville) van Maxime Le Forrestier is de vreemde eend in de bijt. Niet alleen vanwege de lyrics in het Frans. Het is ook in het algemeen een veel minder bekend nummer dan de andere covers. Wel mooi gezongen, en bijna accentloos. Rhoda’s vader verblaaf vaak in Parijs en hij sprak vaak Frans met zijn nichtje. Zo heeft ook Rhoda de liefde voor het Frans opgepikt.
Op “Love Hurts” (van Nazareth) maakt Rhoda Dakar er zich misschien wat makkelijk van af. Hier voegt ze maar weinig toe van zichzelf aan deze klassieker.
Dit cover-album sluit af met een klapper. Elvis Costello is een generatiegenoot van Rhoda Dakar en was de producer van het The Special AKA-album waar Rhoda aan meewerkte. Ze brengt Costello’s versie van Nick Lowe’s “Peace, Love And Understanding” terecht nog eens onder onze aandacht met haar herwerking. De boodschap(pen) in de lyrics kunnen we vandaag opnieuw hard gebruiken. En ze maakt er muzikaal ook nog eens een feestje van met heel degelijke, fruitige reggae.
Liliane Saint-Pierre voorstellen is zoals Will Tura voorstellen. Ze draait al zolang mee in de showbizz te beginnen met haar optreden met The Starlets als twaalfjarig, via Canzonissima, haar samenwerking met Claude François en zijn label tot het eurovisiesongfestival en nog zoveel meer. Ze heeft al een heel uitgebreid oeuvre in die zestig jaar opgebouwd. Jawel, zestig jaar staat ze intussen al op de planken en dat is ook de titel waarmee ze volgend jaar door het land zal optreden: zestig jaar on tour.
Nu heeft ze een nieuwe single dat “Dansen in het Licht” heet en een bewerking van een nummer van Bruce Springsteen (“Dancing in the Dark”) is. Zo’n hit hernemen is durven en niet zonder risico maar ze komt er goed mee weg. Het nummer is sfeervol en de sterke stem van Liliane komt ook mooi uit tegenover de begeleiding. “Dansen in het Licht” is een fijne bewerking van het nummer van The Boss. De vertaling is van de hand van Belinda Meulendijk, die onder andere ook teksten voor Rob De Nijs schreef.
Nu is het enkel nog wachten om haar terug eens live aan het werk te zien. De tour start op 19 november 2023 in Harelbeke en zal eindigen op 22 juni 2024 in Heusden-Zolder.
Boomtown 2023 - Marble Sounds + Willy Mason - Verrassende programmatie op Boomtown
Boomtown 2023
Ha Concerts
Gent
2023-07-18
Talitha Delaere
Het was al van 2019 geleden dat we Marble Sounds nog eens mochten verwelkomen op het podium van Boomtown. In november passeerde de band wel al in Ha Concerts met hun nieuwe plaat en leverden toen een sublieme show af. We verwachtten ook van deze avond niets anders. Terwijl op de Kouter en nabijgelegen pleinen de Gentse Feesten hun vijfde avond ingingen, waren er in Ha concerts vooral kippenvelmomentjes.
Openen deed Van Dessel met ‘Quiet’ en ‘Never Leave My Heart’, de eerste twee nummers van de nieuwe plaat met de originele naam Marble Sounds.
Ook ouder werk van hun plaat ‘Tautou’ uit 2016 werd uitvoerig opgenomen in de setlist, nummers als ‘The Ins and Outs’ en ‘These Paintings Never Dry’ zorgden voor een mooie afwisseling. Ook ‘Tout et Partout’ werd van onder het stof gehaald en is altijd een leuk nummer om de heupen op los te wiegen. Traditiegetrouw werd de band met twee toetsenisten ook vergezeld van enkele strijkers, die zeker in nummers als ‘The First Try’ en ‘Leave A Light On’ het verschil maken live.
‘Soon It’ll Will Make Us Laugh’ werd een collectief meezingmomentje, waardoor het geluid van het feestje dat op de Kouter aan de gang was, makkelijk werd overstemd. Drummer Mattijs mocht na zijn grote verdwijntruck voor ‘Leave a Light On’ weer plaats nemen achter zijn drums en ‘Priorat’ inzetten. Een nummer met niet de typische sound van de Marbles, was dinsdagavond zeker het beste van hun set. Dit knap staaltje drumwerk zorgde dat ook het plaatje klopte tijdens een rechtstaand concert, wat niet de gewoonte is bij de band.
De verrassing dit jaar was wel dat Marble Sounds als eerste op het avondprogramma stond. In plaats van de hoofdact, was Willy Mason eerder het dessertje van de avond. Na een pauze van anderhalf uur en een halvering van het publiek mocht de Amerikaan er aan beginnen.
In 2022 stond hij nog in Trefpunt met een uitverkochte show, deze keer was de opkomst eerder teleurstellend. Willy liet het niet aan zijn hart komen en opende zijn show na het voorwoordje met: I have no idea what he said about me, but I told him to lie.
Willy lijkt niet meteen de meest enthousiaste man, maar leverde wel een loepzuivere set af. De sound was afwisselend tussen indie, rock, folk en rustigere nummers. Hier en daar was ook een vleugje country te bespeuren zoals bij ‘Hard Hand To Hold’. De aangekondigde grunge- en punkinvloeden waren niet meteen te bespeuren, maar genres waren van ondergeschikt belang met wondermooie nummers zoals ‘Simple Town’ en ‘Save Myself’. Dat teksten schrijven bij Mason in het bloed zit is niet verwonderlijk als je weet dat Henry James een van zijn voorouders is. En als kind van twee songwriters moeten we ook de muzikaliteit niet ver zoeken
Mason ging al met de grote namen zoals Mumford & Sons en Ben Howard op tour. Zijn set op Boomtown voelde eerder minimalistisch aan, vergezeld van twee bandleden en zonder veel poespas. Wie zich tussen de concerten door al iets te goed liet gaan aan de bar buiten, dacht dat Rebel Wilson voor de gelegenheid achter het drumstel zat. Die twijfels verdwenen snel wanneer ‘Worth It’ werd ingezet, waarbij de drums met de show gingen lopen en zelfs Willy even onder de indruk leek.
Gejuich van herkenning in Ha Concerts bij ‘Oxygen’, wat duidelijk het nummer was waarop iedereen zat te wachten. Wat de band nog de laatste boost gaf om de set netjes af te werken.
Afgezien van de eerder verrassende programmatie werd de rustige Boomtown avond goed afgesloten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5219-boomtown-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Boomtown, Gent
Gent Jazz 2023 met Herbie Hancock - Man met een missie en een visie
Gent Jazz 2023
Bijlokesite
Gent
2023-07-15
Erik Vandamme
Een van de laatste levende Jazz legendes mocht Gent Jazz 2023 afsluiten … De tent zat logischerwijs dan ook afgeladen vol voor jazz pianist Herbie Hancock , die op zijn 83ste nog steeds hip oogt en als een volleerde piano virtuoos trucjes boven haalt waar veel jonge helden nog iets kunnen van leren.
Herbie Hancock is een klasse entertainer en verteller pur sang, die zijn publiek en band voortdurend in zijn set betrekt. En toch viel er buiten Herbie Hanock nog een interessant hoogtepunt te noteren.
We openden de avond met een wonderkind. Pianist Alex Koo (****1/2) intrigeerde met een intens piano spel waarbij hij heel zijn lichaam, soms letterlijk, in de strijd gooit. Bij de eerste songs gebruikt hij zelfs z’n ellebogen.
Hij is een verhalenverteller en pianoweirdo. Na een song voor zijn dochter, brengt Alex Koo ook wat film muziek, waarbij je daadwerkelijk je in een scene waant waar een cowboy op een paard rijdt, de horizon tegemoet. Een klankenspectrum dat tot de verbeelding spreekt en intens mooi is . Een gevarieerde set met een onaardse streling aan de oren …
Alex Koo is zonder meer een van de meest begenadigde pianisten in ons landje. Sterk.
De formatie Profound Observer (****1/2) zagen we in 2022 nog optreden met Bert Joris, het werd een onvergetelijke avond … De instrumenten hadden hun verhaal. "In hun spelplezier klinkt het allemaal ingenieus en verrassend. Wanneer die grenzen van het genre in virtuositeit vervagen , dan kom je dus bij hen terecht. Een puike, boeiende, overtuigende set!" Ook op Gent Jazz voelen de muzikanten elkander perfect aan, zonder het spelplezier uit he oog te verliezen. Deze keer zonder Bert Joris en in een lichtjes aangepaste line up, zonder Daniel Jonkers maar wel met Jesse Dockx op drums, weet de band ons weer te boeien, met een gevarieerde, wervelende set van gitaar, drum en saxofoon. Een ondoordringbare muur van klanken wordt gebouwd. De aanstekelijke jazz in al z’n vormen waren best een indrukwekkende gewaarwording.
Bilal Sayeed Oliver is een zanger en componist die je puur muzikaal in geen hokje kunt duwen, maar 'neo-soul' is wel een goede noemer. Het gaat bij Bilal (****) zoveel kantjes uit, dat ook dat hem tekort doen is. Niet alleen beschikt Bilal over een breed stembereik, hij is een charismatische verschijning.
Bilal laat zich bovendien begeleiden door muzikanten die niet allen knappe solo's uit hun mouw schudden, vooral de gitaarriedels bleven lekker kleven, en ze vullen de vocale capaciteiten van hun frontman perfect aan, waardoor grenzen afgetast worden. En er zit nogal wat emotie in die sound en in die vocals. Overtuigend.
Terug naar de Gardenstage voor een fenomenale totaalbeleving in een intiem kader. Immanuel Wilkens Quartet (****) De jonge beloftevolle alt sax virtuoos, Immanuel Wolkens, speelt op zijn saxofoon zo ingenieus en doordacht dat we er kippenvel van krijgen.
Hij laat zich omringen door al even sterke muzikanten, jonge snaken eigenlijk, die net als hem, de nodige snedige klankentapijtjes spelen. De temperaturen stegen tot een waar kookpunt door deze klankentovenaars. Gezien hun nog vrij jonge leeftijd , ergens rond de 25, voorspellen we op basis van dit magische optreden in de Gardenstage hen een gouden toekomst toe binnen die jazz. Formatie om in het oog te houden dus.
Het absolute hoogtepunt van deze Gent Jazz avond was niet (enkel) Herbie Hancock, maar wel de formatie BJO invites Aka Moon (*****), het Brussels Jazz Orchestra en Aka Moon dus. Ze vierden begin dit jaar hun dertigste verjaardag met enkele gezamenlijke concerten, en deden dit in een zeer uitgebreide opstelling nog eens over in een overvolle tent op Gent Jazz.
Er viel nogal wat te beleven tijdens deze set. Zo was er een soort drum gevecht tussen de beide drummers, die elkaar geregeld de loef afstaken om daarna elkander (figuurlijk) in de armen te vallen; of de weelderig klinkende saxofoon en trompet, die met een piano of accordeon o magische wijze elkaar vonden.
Fabrizio Cassol, altsaxofonist van Aka Moon, vulde de big band telkens aan, wat de bijzonder sfeer die er al heerste, alleen maar intenser maakte. Een mooie ode ook opgedragen aan de Amerikaanse gitarist John Scofield, was erg emotievol.
Het daverende applaus aan dit project, bewees dat iedereen onder de indruk was van wat dit combo verwezenlijkte in variatie, het perfect samenvloeien van etnisch getinte muziek van Aka Moon met de verbluffende bigbandjazz van het Brussels Jazz Orchestra. Waauw, wat waren we hier van verbaasd.
Het was tijd voor de grote finale met levende legende Herbie Hancock (****). Op zijn 83ste nog steeds kwiek en monter. De man speelt piano en keyboard, als een volleerd professor. Hij kan beroep doen op een rits vurige, sterk spelende muzikanten. Ze werden mooi voorgesteld, soms iets te langdradig, wat het ritme wat uit het concert dreigde te halen.
Herbie is een volleerd klasse entertainer … Hij gort naar het einde van de set op “Chameleon” zijn keytar om, een kruising tussen een gitaar en een keyboard, en danste over de bühne als een jonge wolf. Een jeugdig enthousiasme dat charmeerde, ondanks zijn gezegende leeftijd. Het zorgde voor een uitbundige sfeer.
Herbie Hancock speelt met stijlen, naast de typische jazz, zijn er lekker groovy klanken en experimenteert hij wel eens graag. Het maakt van Herbie Hancock een man met een missie, maar vooral met een visie om te entertainen, zoals alle legendarische jazz grootheden. Klasse concert, in een feestelijke jazz tint, de perfecte afsluiter van een zeer geslaagde editie Gent Jazz 2023 dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Gent Jazz 2023 met Branford Marsalis Quartet - Improvisatie ten top
Gent Jazz 2023
Bijlokesite
Gent
2023-07-14
Erik Vandamme
Gent Jazz is aan zijn laatste weekend toe. De twee resterende avonden staan in het teken van de pure Jazz met o.m. Branford Marsalis Quartet op vrijdag en de legendarische Herbie Hancock op zaterdag. We moeten het hebben over ‘pure jazz' als het experimentele kantje van de jazz.
Met Branford Marsalis Quartet was het improvisatie ten top. Wat een kleurrijke avond.
Lara Rosseel is niet alleen een bijzonder getalenteerde muzikante, ze is ook van vele markten thuis. Eén van haar projecten, die we eerder dit jaar opvolgden was Lara Rosseel Orchestra: ARK (*****), een project met uiteenlopende muzikanten van percussie over blazers naar viool en strijkers, wat zorgt voor een gevoel van eensgezindheid, waardoor publiek en muzikanten op het podium met elkaar worden verbonden, zoals op een Ark .
Er wordt duchtig geëxperimenteerd met klanken zoals geluid van kolkend water, uitgebeeld door een hand dat beweegt in een kom gevuld met water. De percussie en drum bestaan niet louter uit drums spelen, maar voortdurend experimenteren met andere klankentapijtjes, mooi aangevuld met een verbluffende contrabas, aanstekelijke viool klanken en de groovy blazers.
Een klein uur lang heerst er een bijzondere magie, die je doet wegvaren naar oneindig mooie oorden. Hier telde het collectief ‘an sich’, dat tekende voor een bijzondere beleving.
Onder de categorie ‘bijzondere parels binnen de Belgische muziek’, kunnen we ook gitarist Vitja Pauwels (****) rekenen. Niet alleen speelt hij gitaar als een ware virtuoos, hij haalt er klanken uit waarvan we het bestaan nog niet kenden. Hij is ook een multi-instrumentalist die door loops en klanken, zorgt voor verwondering in je hart. Het experimentele kantje zorgt ervoor dat je je geen seconde verveelt. Vitja heeft een kristalheldere stem, een meerwaarde in die sound.
Vitja Pauwels liep op zijn eentje misschien wat verloren op de Gardenstage, maar door die veelzijdige, wisselende, kleurrijke aanpak, wist hij ons te veroveren, te ontroeren of deed hij ons lekker headbangen. Mooi overtuigend.
Het absolute hoogtepunt van de dag kwam al vrij vroeg met Lakecia Benjamin (*****). De saxofonist, in goudgeel pakje, is niet alleen een verbluffende muzikante en performer - ze haalt haar inspiratie dan ook bij de groten op aarde als John Coltrane - maar ook een charismatische entertainer. Haar pakkende en grappige bindteksten zijn mooi meegenomen.
Ze beweegt over het podium als een pop diva, met het hart van jazz op de juiste plaats. Grootheden als Miles Davis borrelen op, als we haar zien dartelen naar elke hoek van het podium.
Ze is omringd van sterke muzikanten door de groovy contrabas, sublieme pianoklanken en bezwerende, knetterende drum partijen. Het prikkelde de dansspieren. Lakecia Benjamin weet door haar bijzondere emotionele en veelzijdige aanpak, iedereen te begeesteren.
Op het einde van de set verlaat ze het podium, dwaalt door de menigte en laat haar muzikanten nog even een solo spelen; iedereen wordt verbouwereerd achtergelaten.
Verbluffend en grensverleggend met een mysterieus kantje! Een overtuigende show.
Op de Gardenstage verpozen we even met een muziekje op de achtergrond, althans zo voelde het optreden van Kahil Elzabar Quartet (***) toch aan. De muzikanten slaan lekker aan het jammen en betrekken het publiek er deels bij. Ze tonen hun virtuositeit. Maar meer dan een lekker groovy sfeertje komt er niet boven drijven, wat uiteraard niets afdoet aan de enorme aanstekelijk- en gedrevenheid. Goed zonder meer, maar zeker niet grensverleggend.
Julian Lage Trio (****1/2) bestaat uit drie muzikanten die zich niet alleen in jazz middens manifesteren. De New York Times omschreef hem alvast als ‘een van de meest talentvolle jazzvirtuozen, bezeten van een onverstoorbare technische vaardigheid en een schijnbaar grenzeloze nieuwsgierigheid’. Met John Roeder op contrabas en Rudy Royston op drums bracht hij vorig jaar nog een schitterend album uit 'View with a room'.
Live worden hier ook de grenzen afgetast. De set leek wat gezapig te starten, gaandeweg kreeg het trio meer grip op het publiek en werden alle registers opengetrokken. We kregen een veelzijdige en improviserende aanpak. Daar hoort soms wel een knappe solo bij, waarbij de muzikanten apart laten horen wat voor een bijzonder getalenteerde parels ze wel zijn. Het was vooral het samenspel van deze drie tenoren binnen de jazz, die een magie doen ontstaan die een onaardse schoonheid is.
Door het daverende applaus zijn ze nog eens terug voor een bis. Julian Lage Trio was op Gent Jazz als een diesel, eens de vlam in de pijp , niet meer te stoppen!
Een levende legende op het podium is Branford Marsalis Quartet (****1/2) zeerzeker. Op zeer jonge leeftijd heeft hij zowel binnen de jazz als in de rock zijn stempel gedrukt als saxofonist. In 1985 speelde hij zelfs voor 72 000 mensen op Wembley, toen hij in de band van Sting zat. In het begin van de jaren 90 deed hij gastoptredens bij de Grateful Dead. Hij toerde ook samen met Miles Davis in een van de bands. Wat een c.v. houdt hij er op na.
Branford Marsalis is naast een verbluffende sax virtuoos een klasse entertainer pur sang, die zijn publiek voortdurend aanport. De muzikanten gaan vurig te werk en verrassen voortdurend.
Anderhalf uur ondergaan we een magische sound. Ze maken de jazz met z’n verschillende componenten levendig. De groovy klanken en de improvisaties ten top creëren een intens sfeertje. Mooi avondje met dit combo.
Neem gerust een kijkje naar de pics www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
De nieuwe band Dick Diggler’ ontleent zijn bandnaam vermoedelijk aan het hoofdpersonage van de film Boogie Nights (Dirk Diggler). Deze nieuwe band uit Eine (Oudenaarde) is in grote lijnen een doorstart van coverband RATZz. Op drums herkennen we Paul Van Marcke van onder meer Trauma Exposure, Nephritis en Reality. Dick Diggler’ zit evenwel op een ander spoor dan die bands en is eerder een mix van postmetal, doom en stoner.
De eerste twee singles zijn “Liefde en Licht” (wat een verwijzing zou kunnen zijn naar “Voor Immer”, een nummer van Amenra) en “Lolita”. Voor de opnames ging de band naar de Hearse Studio in Heule, waar eerder al schoon volk als Oathbreaker, Hemelbestormer en Splendidula over de vloer kwam.
Deze twee tracks zijn instrumentaal (wel heeft “Lolita” een gesproken intro). “Liefde en Licht” zit ergens tussen Turpentine Valley en Tool in en klokt af op bijna 7 minuten. De song is strak en uitgekiend opgebouwd. Dit klinkt heel donker en heavy. De ook al 7 minuten die we mogen doorbrengen met “Lolita” gaan meer naar de doom en stoner, al zullen ook postmetalfans hier wel met plezier naar luisteren. Een paar keer verraadt een break en tempowisseling dat enkele bandleden misschien een voorgeschiedenis in de deathmetal/metalcore hebben. Als we er een label zouden moeten aan koppelen, dan komen we uit op het kruispunt van Polderrecords, Dunk!Records en Consouling.
In deze mix van genres hebben al genoeg bands bewezen dat het ook zonder vocalen kan. Bij Dick Diggler’ twijfelen ze nog of de volgende releases met of opnieuw zonder vocalen zullen zijn. Als ze het niveau van deze twee nummers kunnen doortrekken naar een volledig album, moet er van mijn part niks veranderen aan de formule.
https://www.youtube.com/watch?v=7B92BmgC8V8&list=OLAK5uy_mfgNI--xRmnLC_GSHvBSBzwxc8BWgCi6Q
https://www.youtube.com/watch?v=WC9ca9dvQ2c&list=OLAK5uy_kR9ivC96BuybFq3lMdYdADdjRKHEY6YOM
Bone Of Elk is een nieuwe Nederlands-Belgische metalcoreband. De band bracht net voor de jaarwisseling reeds de debuutsingle “My Fair of Darkness” uit en die was de voorloper van de zopas uitgebrachte EP ‘A Whisper Out Of Range’.
De EP opent met “My Fair Of Darkness” en daarna komt titeltrack “A Whisper Out Of Range”. Dit is moderne melodic metalcore met diepe grunts naast de screams en howls van frontvrouw Delphine. Agressief in de gitaren, opruiend, brutaal, … “Absent Voices” is een tussenstukje met vooral piano en afwezige vocalen. Op een full album kan dat werken, op deze korte EP is zo’n interludium misschien niet nodig of functioneel.
“Run For The Sun” heeft een knappe, lange intro vooraleer het beuken een vrijgeleide krijgt. Is het nu melodic death of brutal metalcore? Het is wat van beide. De vocalen zou ik eerder in het deathmetal-kamp zetten, net als de tempowisselingen, terwijl de riffs beide subgenres omarmen. Enkele gitaarsolo’s in “Run For The Sun” leunen tegen nog andere genres aan. Lekker divers, of misschien is deze band nog wat aan het zoeken welke formule voor hen het beste werkt.
Op “Stories Left Untold” krijgt de intro-riff het gezelschap van furieuze, militante drums. De vocalen halen het tempo dan wat naar beneden, maar eens dit nummer openbloeit, voelt het als een flinke stomp in je maag.
Bone Of Elk laat interessante nummers horen op deze EP. Niet elke compositie kan ons vlot overtuigen, maar er zit talent en potentieel in deze band.
https://www.youtube.com/watch?v=Il7q4Tg10Xo
Painted Scars is een nieuwe Gentse rock/metalband met een paar bekende namen. Kevin De Brauwer zat eerder al in Circle Unbroken, Yannick Rottiers kan je kennen van King’s Summit en Bram Vermeir heeft een verleden bij Mojo’s Venue en Gabriel Scar & The Saints.
Op hun eerste single, “Life And Alive”, klinken ze alvast heel stevig en snedig, ergens tussen hard rock en heavy metal in. Een pittig tempo, een herkenbaar refrein, heel degelijke riffs, … De ontdekking bij Painted Scars is echter zangeres Hyacien. Zij heeft een heel aangename stem, met een prima bereik en volume. Het is niet alleen het muzikale talent dat ons hier overtuigt. Van dit nummer spat het enthousiasme af en dat werkt aanstekelijk. Hier wil ik nog meer van horen.
Voor de productie en mix deed Painted Scars een beroep op de Duitser Tim Sonnenstühl van de band Lyriel. Voor een beginnende producer heeft hij puik werk geleverd.
Painted Scars kan je op 19 augustus live aan het werk zien op het Scarfest, samen met onder meer Mr. Myst en Promise Down.
https://www.youtube.com/watch?v=YmUH16zNOF4
Fragmentum borduurt na het album ‘Masters Of Perplexity’ uit 2021 en single “Quirigua Successors” uit 2022 voort op het thema van de Maya’s voor hun nieuwe single “The Cougar”. Wat een agressieve intro en wat een vette productie. Een lekker pittig tempo en een meebrulbaar refrein. De song wordt in twee gedeeld met een synth/sfeer-stukje waarin de spanning niet verloren gaat. Knap gedaan. Behalve het thema van de lyrics had dit op een album van Amon Amarth kunnen staan.
Met twee prima singles kan een nieuw full album nu niet meer ver af zijn.
The Cougar - YouTube
Het duo achter Oorpool wisselt sinds 2020 eigen nummers in het Nederlands af met Engelstalige covers van bijvoorbeeld Nick Cave of the Waterboys. Deze “Catherine” schaakten ze weg bij PJ Harvey, van haar album ‘Is This Desire?’.
In het intussen herkenbare Oorpool-jasje klinkt deze song eerder als iets van Depeche Mode. Niet zo synthwave-dansbaar als vorige covers, wel met een nerveus ritme en met hetzelfde donkere randje als het origineel. Polly Jean zingt “Catherine” als een breekbare, trieste murderballad, terwijl bij Oorpool de vocalen blaken van (masculien) zelfvertrouwen, waardoor de boodschap een andere invulling krijgt. Knap gedaan.
Je vindt “Catherine” op Spotify. Catherine - Single by Oorpool | Spotify
Paris Texas is een akoestisch quintet uit Antwerpen. Sinds 2018 brengt de band eigen werk met invloeden uit americana, countrymuziek en bluegrass. Hun muziek staat bekend om de herkenbaarheid en melodie, met een steady groove, hot picking en verfijnde samenzang.
In 2019 bracht Paris Texas het debuutalbum ‘When You’re Gone' uit en trad de band op in België en daarbuiten, waaronder het Omagh Bluegrass Festival in Noord-Ierland en het Rotterdam Bluegrass Festival. Tijdens de pandemie bleef de band creatief en gebruikte de tijd om nieuwe nummers te schrijven. In het voorjaar van 2022 dook Paris Texas de studio in om het tweede album ‘Bird In Hand' op te nemen.
Het is een verzameling van akoestische originals waarbij thema's van vergankelijkheid en coming of age zich door de nummers weven. De band wordt op het album bijgestaan door Tijl Piryns op drums (You Raskal You, Joni Sheila), Bart Vervaeck op pedalsteel (Compro Oro, Little Kim, Steven Troch Band, Bruno Deneckere, …), Ludo Lieckens (harmonium) en de Amerikaanse Laura Cortese op viool.
“Sometimes It’s Harder Getting Up Than Falling Down” is een heel aangename americana/akoestische countrysong die in een Nederlandstalige versie van goudwaarde zou kunnen zijn voor Guido Belcanto. “Golden Leaf” is een parel van harmonische samenzang. Titelsong “Bird In Hand” is een tearjerker over een gebroken hart. “Train Train” is geen cover van Blackfoot of Shorty Medlocke, wel een heel aangename song die heel Amerikaans klinkt. Dat kan je van dit volledige album zeggen, maar hier is het echt uitgesproken.
“Where Did The Years Go” kabbelt rustig voorbij en ook het licht swingende “Sweet Goodbyes” schildert een glimlach op je gezicht. “Willow Tree” klinkt heel vertrouwd in zijn overdadige melancholie en liefdesverdriet.
‘Bird In Hand’ is een heel aangenaam luisteralbum van internationaal niveau.
https://www.youtube.com/watch?v=2h5w2KTZcf0
Iron Maiden - The Future Past tour - Doe maar verder!
Iron Maiden - De heavy metal band die wereldwijde successen kent begon eind mei in Slovenië met hun nieuwe tour genaamd ‘The Future Past’. Een mix van nummers uit het ‘Somewhere in Time’ album en hun laatste studio album ‘Senjutsu’, dus de fans konden beginnen gokken welke nummers ze uit hun hoed gingen toveren van beide albums. Musiczine was present tijdens de show in Amsterdam, meer bepaald in de Ziggo Dome dewelke volledig uitverkocht was en er dus 17.000 fans los konden gaan samen met deze NWOBHM mastodonten!
Aftrappen deden we - zoals iedere Maiden fan ondertussen wel weet - met ‘Doctor Doctor’ van UFO, gevolgd door een tussenintro van ‘Blade Runner’ (band: Vangelis). De zaal werd nog éénmaal donker en toen knalden de tonen van meezinger ‘Caught Somewhere in Time’ uit de boxen.
Op de videoschermen stond enerzijds futuristische Eddie klaar, waar op het andere videoscherm Eddie de samoerai werd getoond, en toen zorgden de eerste riffs al voor het nodige kippenvel!
Frontman Bruce Dickinson had een zwarte zonnebril gedurende de eerste 3 nummers op zijn snoet, en het was direct duidelijk dat hij nog in topvorm is! Wat een man, wat een stem…dit ging een super avond worden. Iedereen kon logischerwijze meebrullen met de teksten, dus was het een totaal uitzinnig publiek rondom mij. En dan kwam verrassing één van de avond al de revue passeren: ‘Stranger in a Strange land’. De hoge tonen gingen moeiteloos door de microfoon wat toch wel opmerkelijk was!
‘The Writing on the Wall’ werd aangekondigd via een kort intermezzo en toen kwamen de motorrijders uit de clip voorbij op het grote videoscherm. De aanwezigen begonnen mee te klappen op het ritme waarbij de harmonie tussen de gitaristen en bassist Steve Harris duidelijk zichtbaar was. ‘Days of Future Past’ en ‘The Time Machine’ volgden, maar worden helaas niet door iedereen geapprecieerd…gelukkig kan ik wel de melodie en vakmanschap in beide nummers erkennen en stak ik vol vreugde mijn vuisten in de lucht! In het eerste nummer was het uptempo moment van de gitaren een surplus, terwijl het tweede nummer ingeleid werd met een verwijzing naar de Delorean van de films ‘Back tot he Future’. Na enige seconden stilte werden volgende woorden gesproken: “We Want Information…Information…”
Jawel, ‘The Prisoner’ (waarbij een schaakbord werd geprojecteerd – verwijzend naar de Britse TV-serie waarop dit nummer gebaseerd is) klonk verfrissend, helaas waren toch enkele haperingen te bespeuren bij de frontman, gelukkig had hij 17.000 man voor zich de deze tekst blindelings konden meebrullen… ‘Death of the Celts’ kwam als volgende aan de beurt met het rustige openingsmoment – en in feite gans het nummer ontbreekt wat snelheid - met aansluitend de klassieker ‘Can I Play With Madness’ die het publiek weer met euforie vulde. Zalig om een volle zaal te zien meebrullen met dit hitje! Eddie had er genoeg van en kwam ten tonele bij ‘Heaven Can Wait’ waarbij hij het gevecht aanging met de zanger, elk gewapend met een eigen geweer waarbij vuurwerk naar elkaar werd geschoten. Uiteraard is Eddie onsterfelijk en was hij de winnaar door Bruce zijn machinegeweer aan flarden te schieten. Een show van Iron Maiden waarbij Eddie niet op de voorgrond komt, dat zal nooit gebeuren.
Maar wat Dave Murray, Steve Harris, Adrian Smith en Janick Gers in dit nummer uit hun instrument toveren blijft toch onbeschrijfelijk! De gevechten tussen de diverse solo’s blijven een genot om te aanhoren en als dit dan nog op deze voortreffelijke wijze tijdens een live show kan gebracht worden, dan moeten we weer beamen dat dit waarschijnlijk wel de beste band in de heavy metal scéne is en zal blijven.
En toen was het tijd voor verrassing twee! Een nummer die nog nooit voor live publiek werd gespeeld en dus als primeur aan de man werd gebracht. ‘Alexander The Great’ is een verwijzing naar de Macedonische koning van 365 tot 323 voor Christus en enkele van zijn gebeurtenissen worden vertolkt in dit nummer. Gans de zaal werd meegenomen op sleeptouw, iedere aanwezige was getuige van een ongekend moment die later nog velen op het netvlies zal gebrand blijven, en met tranen in de ogen zal terugdenken aan dit moment! Opnieuw waren de gitaarsolo’s de blikvangers tijdens dit nummer! De luchtdrummers ontsproten van links naar rechts en van voor naar achter, nog nooit zo’n sfeer in een overdekte zaal gezien. De veroveringstocht van Alexander werd tot in de details nauwgezet gespeeld en ik ben blij dat ik dit heb mogen ervaren.
Met ‘Fear of the Dark’ werd teruggekeerd naar het gelijknamige album en de vele oeuh’s & aaah’s weerklonken uit de zaal. Als je spreekt over het toppunt van mee kwelen met de band, dan kan je dit nummer niet achterwege laten. Er werd vrolijk geheadbangd, mensen speelden luchtgitaar schouder aan schouder en de bandleden zagen dat ze bezig waren aan een sterke show.
Het lijflied van de band - ‘Iron Maiden’ getiteld uiteraard – zette het eindpleidooi in van dit optreden en kon Bruce niet anders dan luidkeels roepen: “Scream for me Amsterdam” en begon Janick Gers een afscheidsdansje te placeren. Samurai Eddie werd achter drummer Nicko McBrain opgeblazen tot een grote gedaante en op het podium ging hij – in de vorm van een levensgrote pop - het gevecht aan met het publiek. Afsluiten deden ze met ‘Hell on Earth’ waarbij iedereen prompt meedeed met het handenzwaaien, klassieker ‘The Trooper’ met Steve Harris die tijdens het spelen duchtig meezong met dit straf nummer, en topnummer ‘Wasted Years’ die nogmaals aantoonde dat Iron Maiden staat voor melodie, gitaarvirtuozen, topzang, vreugde, ervaring en métier! Tijdens de tonen van ‘Always Look on the Bright Side of Life’ werd een passend applaus gegeven voor dit super optreden. De nacht was nog jong en iedere café had zijn Iron Maiden setlist klaargezet om het volk verder te entertainen in de omgeving van de Johan Cruyff arena. Jaja, Iron Maiden is coming to get all of you! Uitmuntend!
Aan energie en uitstraling zou je niet zeggen dat deze mannen al van leeftijd zijn, want ze zijn klaarblijkelijk nog heel levendig op het podium en stralen overduidelijk spelplezier uit. Het beste moment van dit optreden zal ongetwijfeld de woorden van Bruce zijn: “We’re coming back”, dus een einde voor deze topband zit er gelukkig nog niet in. Doe maar verder waar jullie zo goed in zijn. Respect!
Organisatie: Live Nation
Sjock 2023 - 7 t-m 9 juli 2023 - Het rock'n'roll highlight of the year
Sjock 2023
Festivalterrein
Gierle
2023-07-07 t-m 2023-07-08
Ollie Nollet
De organisatoren kunnen terugblikken op een geslaagde editie. Veel volk, het weer dat ondanks de voorspellingen toch geen spelbreker werd en veel goeie muziek, een lappendeken van genres en stijlen. Zondag leek me veruit de interessantste dag, maar toen werd plots nog Stiff Richards toegevoegd aan de line-up van vrijdag. We waren twee van de drie dagen aanwezig …
vrijdag 7 juli 2023
Doordat ik wat langer dan verwacht moest aanschuiven aan de ingang miste ik Bob Wayne, de zingende stoomfluit uit Nashville. Ik zag hem nog net "Spread my ashes on the highway" brengen en kon enkel vaststellen dat hij behoorlijk scherp stond en The Outlaw Carnies een stevige indruk nalieten.
Grootste reden voor mijn komst op vrijdag was Stiff Richards uit Melbourne. Nadat ze vorig jaar op de Bang Bang Stage, het kleinste podium op Sjock, verschroeiend uithaalden werden ze dit jaar opnieuw geïnviteerd en kregen ze een plaatsje op de Main Stage toegewezen voor wat hun enige optreden deze zomer in Europa zou worden. Met een schaapachtige grijns op het gelaat vatte zanger Wolfgang Buckley (wat een naam!) vooraan het podium post en zette zijn tanden meteen in "Point of you", misschien wel hun beste nummer. Snelle, rauwe punk die geen enkele poging ondernam om te vernieuwen en ons als het ware terug katapulteerde naar de jaren '70. En wie dacht dat de Main Stage een maatje te groot zou zijn voor dit soort no nonsense rock-'n-roll mocht zijn mening meteen herzien. Integendeel, dit podium leek eerder te klein want Wolfgang Buckley dook al vlug met ontbloot bovenlijf en ware doodsverachting het publiek in waar hij zowat driekwart van het optreden zou vertoeven. In een moshpit waaruit gigantische stofwolken opstegen bleef hij voortdurend fysiek contact zoeken met zijn fans terwijl de Sjock crew handenvol werk had om alles in veilige banen te leiden.
Tussen al dat spektakel zou je bijna vergeten wat voor een geweldige, van een nijdige rasp voorziene, zanger hij is. Intussen fabriceerden de overige vier groepsleden, weggedoken in de luwte, een strakke, met melodieuze gitaren doorspekte, sound. "State of mind" en het traag en repetitief bonkende "Got it to go" spraken mij het meest aan maar eigenlijk hoefden alle overige nummers hier niet voor onder te doen.
Sjock 2023 was na Stiff Richards voor sommigen al een geslaagde editie!
Na eerder in een sukkelstraatje vol verslavingen, arrestaties, gevangenissen en rehabilitatiecentra te zijn beland herpakte Jesse Daniel zich dankzij de muziek en met de steun van zijn verloofde Jodi Lyford, die hier mee op het podium stond. Het aloude verhaal dus maar ook hier ontsproot er iets moois uit. Dit was zijn allereerste show op Europese bodem en het was er meteen eentje om in te lijsten.
Met een vijfkoppige band, waaronder een pedal steel speler, schonk de man uit Austin, Texas ons verrassend fris klinkende country die zich spiegelde aan de Californische Bakersfield sound. De vergelijkingen met Merle Haggard waren dan ook niet uit de lucht gegrepen. We hoorden stuk voor stuk sprankelende songs, waartussen een heerlijke instrumental.
En het mocht er soms ook wat frivoler aan toegaan. Zo bleek de gitarist een liefhebber van crowdsurfen, wat hij hier dan ook eens moest uitproberen. Waarom niet? Schitterende set waarin prijsbeest "Rollin' on" helemaal achterin zat.
Veel garagerock viel er dit jaar niet te beleven op Sjock zodat alle hoop gevestigd was op het Limburgse The Sha-La-Lees, het bandje van connoisseur Cedric Maes (El Guapo Stuntteam, The Sore Losers). De band opende vrij spectaculair met Link Wray's "Rumble" en ook "Born to lose", dat van Reigning Sound had kunnen zijn, trof me midscheeps. Maar daarna werd het te wisselvallig om van een geslaagde set te kunnen spreken. Drummer Dave Schroyen (Evil Superstars, Peuk) werd wegens ziekte last minute vervangen maar daar zal het niet aan gelegen hebben. De songs waren net iets te zwak en het solo-momentje van Cedric Maes met "Bad man" (Oblivians) was overduidelijk te hoog gegrepen. Verder toch nog genoten van de mondharmonica van Christophe Vaes (hoewel we die niet altijd hoorden) en de MC5-cover "Ramblin' rose".
Na de uppercut van Jesse Daniel verwachtte ik van Dale Watson & His Lone Stars niets minder maar dit kwam toch wat minder hard binnen. Daarvoor speelde hij naar mijn gevoel iets te veel op veilig, getuige zijn cover van "Ring of fire".
Nochtans begon hij zijn set vrij indrukwekkend met een stem die steeds meer in de buurt van Johnny Cash komt en een verrassend snedige gitaar. En op songs als "The train kept a rollin'", "I lie when I drink" of "Nashville rag" viel niets af te dingen. Authentieke country met af en toe wat andere roots invloeden, helemaal mijn ding, maar toch bleef ik ergens op mijn honger zitten. Waren het His Lone Rangers die er apathisch bijstonden (te lang in de zon gelegen?) of de pedal steel die nogal loom klonk? Ongeveer halverwege de set gleden ze weg in een irriterend lankmoedige sound die het genre voor niet-liefhebbers zo onverteerbaar maakt. Gelukkig duurde dit slechts een drietal nummers waarna Dale Watson zich herpakte en er toch nog een pittig slot aan breide, niet in het minst door zijn eclatant gitaarwerk.
Ik heb nooit begrepen waarom een groep als The Hellacopters (Stockholm) destijds bij de garagerock revival van de jaren '90 werd ingedeeld. Nadat ik ze in 2000 zag in Gent, waar ze naar mijn gevoel naar huis gespeeld werden door het magnifieke Zen Guerilla, dat toen dienst deed als voorprogramma, wist ik zeker dat dit helemaal niets met garagerock te maken had, wat Wikipedia ook mag beweren.
23 jaar later bleek er niet veel veranderd. De show was wellicht wat grootser en de sound nog iets pompeuzer. De set begon en eindigde met helikoptergeluiden, niet bijster origineel maar het had wel wat. En dat in tegenstelling tot hun muziek. Foute glamrock, hair metal en Boston (de groep) waren de termen die onder mijn schedelpan circuleerden. Niet echt geruststellend, maar gelukkig zonder blijvende gevolgen.
Nadat The Legendary Shack Shakers in laatste instantie om familiale redenen moesten afhaken was de affiche van vrijdag onthoofd. Met het Baskische Moonshine Wagon werd alsnog een valabele vervanger uit de hoed getoverd. Een groep die ik reeds twee keer eerder aan het werk zag, wat de beslissing om voor mijn bed te kiezen wellicht wat makkelijker maakte.
zondag 9 juli 2023
Mijn parcours begon op zondag in The Titty Twister met Honeyboy Slim & The Bad Habits uit Vetlanda/ Malmö, Zweden. Het viertal, dat 1 plaat, ‘Who put the Jinx?’ onder de arm had, serveerde ons klassieke rhythm & blues die bij momenten behoorlijk broeierig klonk. Opmerkelijke nummers waren opener "I'm moving on" en de Bo Diddley-cover, "Roadrunner". Nooit werd duidelijk wie nu eigenlijk Honeyboy Slim was. De band beschikte immers over twee zingende gitaristen die dan ook nog eens broers waren: Josef en Jacob Steinvall. Laat dit gezelschap in een bruine, bedompte kroeg spelen, dan breken ze daar wellicht het kot af. Hier hadden ze toch wat moeite om het vuur aan te wakkeren of zat het vroege uur hiervoor iets tussen?
Eén van de bands waar ik fel naar uitkeek was The Drowns uit Seattle. Het viertal opende met een mokerende lap rock-'n-roll waarin Aaron Rev Peters zich met zijn Flying V gitaar profileerde als een innemend frontman gezegend met stembanden die uit puur grind leken te bestaan. De groep bleek echter over twee zangers te beschikken. Ook de veel conventioneler zingende bassist Andy Wylie mocht zijn bijdrage leveren en zijn nogal brave power-pop punk sprak veel minder tot de verbeelding. Desondanks bleef ik The Drowns, die zich presenteerden als een anti-racist en anti-fascist band, een merkwaardige groep vinden die af en toe onverwacht uit de hoek kwam. Zoals met "Subculture rock 'n' roll" of "Ballroom Blitz", een cover van The Sweet die ze opdroegen aan Cock Sparrer van wie ze vermoedden dat ze oud genoeg waren om de lyrics van dat nummer te kennen.
Lobo Jones and The Rhythm Hounds is een jonge Britse band die vorig jaar debuteerde met "Howlin'". Het viertal bewees dat rockabilly ook anno 2023 fris kan klinken. Elliot ‘Lobo’ Jones uitte zich als een erg getalenteerde zanger, begiftigd met die typische snik in de stem. Terwijl drummer Zack Godden de fles Jack Daniels regelmatig liet rondgaan, bleef de band ons verbazen met parels als "Wind up baby" en "If you gonna rock it". Het absolute hoogtepunt voor mij was de Ronnie Self-cover "Bop-a-lena", een song die na 65 jaar nog niets van zijn glans verloren heeft en hier een schitterende uitvoering kreeg.
Het Deens Hola Ghost zag ik vorig jaar nog blinken in The Titty Twister, waar ze blijkbaar voldoende indruk maakten om dit jaar hun entree te mogen maken op het grote podium. The Copenhagen gringos, zoals ze weleens worden genoemd, zagen er weer stralend uit in hun zwarte Mexicaanse pakken met sombreros en dodenmaskers op het gelaat geschilderd. Ook muzikaal blijft de groep van zanger-gitarist Peter Sandorff (Nekromantix, Mad Sin) een uniek gegeven.
Hun cocktail van surf, punk, mariachi en psychobilly smaakte weer verrukkelijk met de twee trompetten als kers op de taart. Intussen pakten donkere wolken zich samen en toen daar nattigheid van kwam, maakte ik mij uit de voeten. Gelukkig bleef het beperkt tot die ene bui.
Ik had wel enige verwachtingen van His Lordship, een jonge band uit Londen, maar die bleven oningelost. Nochtans openden de drie, allen keurig in het pak, niet onaardig met "All cranked up", een lillende homp rock-'n-roll. Maar daarna bleef His Lordship steken in de goede bedoelingen. Zanger-gitarist James Walborne wil zo graag rock-'n-roll zijn maar slaagde daar nooit in. Hij droeg een nummer op aan Robert Gordon, later nog één ("Sleepwalk") aan Jeff Beck. Hij heeft het hart ongetwijfeld op de juiste plaats zitten en aan inzet ontbrak het hem zeker niet maar alles klonk veel te geforceerd terwijl de sound met haken en ogen aaneen hing. Op hun beste momenten riepen ze herinneringen op aan The Godfathers, maar ik vermoed dat dat geenszins de bedoeling was. His Lordship heeft nog wat werk aan de winkel.
Met Eddie and The Hot Rods, die midden de jaren '70 wat deining veroorzaakten met de albums "Teenage depression" en "Life on the line", mochten we een semi-legendarische groep verwelkomen. Of toch niet? Want nadat zanger Barrie Masters in 2019 het loodje legde was meteen ook het laatste originele lid van de groep uit Essex verdwenen. De toenmalige bassist Ian "Dipster" Dean promoveerde zichzelf daarna tot zanger en de band bleef verder optreden en maakte dit jaar zelfs een nieuwe plaat, "Guardians of the legacy". Veel toepasselijker kan een titel niet gekozen zijn en ook op de planken bewezen ze veel meer dan een ordinaire tributeband te zijn.
Hun setlist bestond uit nagenoeg evenveel oude als recentere songs die trouwens naadloos bij elkaar aansloten. We zagen een goed geoliede band die perfect wist te balanceren op de grens tussen pubrock en punk. Nummers als "Life on the line", "Teenage depression"of "Do anything you wanna do" (hun hitje) stonden nog steeds overeind maar ook een nieuw nummer als "Paradise" met Dean op mondharmonica misstond zeker niet tussen die oude parels. Ik vermoed dat ze in de jaren '70 een stuk urgenter klonken, maar dat kon de feeststemming niet drukken. En al helemaal niet toen er werd afgerond met "Gloria".
Voor een eerste echt hoogtepunt op zondag moest men in The Titty Twister zijn. Reverend Peyton's Big Damn Band uit Beanblossom, Indiana begon in 2004 misschien als een 'gimmick' band met Breezy Peyton, de vrouw van de Reverend, voortdurend ratelend op een washboard. Intussen is het drietal toch uitgegroeid tot een vaste waarde in het rootslandschap.
Terecht, zo bleek nog maar eens in Gierle. Reverend Peyton kan intussen bogen op een indrukwekkende reeks sterke songs. Wat was het weer genieten van nummers als "Pot roast and kisses" of "Devils look like angels", dat zelfs aardig dicht in de buurt van Left Lane Cruiser kwam. Daarnaast is de Reverend ook nog eens een begenadigd gitarist die hier zo'n zestal gitaren ter beschikking had, gaande van een resonator tot een immense bijl waarop enkele snaren gemonteerd waren (gebruikt in het slotnummer "Two bottles of wine").
De man speelde niet alleen gitaar maar zorgde tegelijkertijd met zijn duim op de bovenste snaar voor de bas. In het instrumentale "Train song" kon hij naar hartelust zijn techniek demonstreren. We kregen nog meer spektakel toen Max Senteny zijn drumstel ruilde voor ‘bones’, één van de oudste instrumenten ter wereld die bestaat uit twee dierlijke botten, tijdens "Poor Black Mattie" (R.L. Burnside). Toch was het de muziek zelf, die Peyton omschrijft als front-porch blues, die bleef primeren.
Wine Lips uit Toronto was de eerste band die me kon verleiden om naar de kleinere Bang Bang Stage te trekken en ook nu was de keuze hartverscheurend want op hetzelfde moment speelde Slim Cessna's Auto Club in The Titty Twister. Ik heb het me niet beklaagd want het Canadese vierspan groeide uit tot dé revelatie van Sjock. Ze zagen er misschien wat onnozel uit met hun idiote zonnebrillen en hun potsierlijke knevels, hun muziek was dat allerminst. Een adembenemende mix van garagerock, psychedelica en punk gestut door een onontkoombare drive zorgde meteen voor een uitzinnige moshpit.
De invloeden van Osees waren overduidelijk maar dat kon geen enkel bezwaar vormen want dit klonk veel bezielder dan wat John Dwyer de laatste tijd uitspookt.
Het slotkwartier was ronduit fenomenaal met een lange opzwepende instrumental, "Suffer the joy" en "Electric lady". Wine Lips bewezen dat ook eigentijdse psychrock zijn plaatsje verdient op Sjock.
Hardcore is echt mijn ding niet maar het inmiddels ook al twintig jaar oude debuut van The Bronx vond ik toch net iets meer hebben. Ook live, met toch nog een drietal nummers uit die eerste plaat, konden de vijf uit Los Angeles me nu overtuigen. Het werd een hondsbrutale uitbarsting van energie met meedogenloze riffs en een zanger, Matt Caughtran, die als geen ander zijn publiek wist te bespelen ("I need some bodies over here!"). Bovendien viel er wel altijd wat te beleven. Zo werd de jarige drummer op een taart getrakteerd of dook hun chauffeur, tot grote verbazing van de groep, crowdsurfend het publiek in.
De knappe set werd evenwel ontsierd door het oeverloze gezwam van Caughtran, die zijn rol als dominee duidelijk gemist heeft, en een ellenlange, strontvervelende metal solo van gitarist Ken Horne.
Mijn verwachtingen voor het Zweeds-Deense (Göteborg/ Kopenhagen) The Kokomo Kings waren hoog maar die werden ruimschoots overtroffen. Wat een groep! Vier schitterende muzikanten serveerden ons een perfecte blend van Louisiana blues, Mississippi swamp en Chicago blues opgesmukt met een toefje rock-'n-roll waarbij het onmogelijk stil staan was.
The Kokomo Kings hebben samengewerkt met artiesten als James Harman, Lazy Lester, Louisiana Red, John Primer, Keith Dunn en Mud (zoon van) Morganfield en dat heeft hen duidelijk geen windeieren gelegd. Het bezorgde hen ongetwijfeld die verbazingwekkende maturiteit.
Het werd een set die geen seconde verveelde en waarin geen noot te veel werd gespeeld en dat is verre van evident in de blues. Dit klonk als The Fabulous Thunderbirds in hun allerbeste dagen, ook al omdat de warme stem van Martin Abrahamsson gelijkenissen toonde met die van Kim Wilson.
Songs als "Bottle up" en " A drive-by love affair" werden met een ongehoorde souplesse vertolkt. Naast Abrahamsson die ook gitaar speelde zagen we nog drie sublieme muzikanten: drummer Daniel Winerö, contrabassist Magnus Lanshammar, die niet om een stunt verlegen was en de van een indrukwekkende baard voorziene gitarist Waldemar Skoglund. Die laatste twee vonden zelfs de tijd nog om af en toe met elkaar te dollen. The Kokomo Kings waren adembenemend en duizelingwekkend sterk.
Cock Sparrer, om eerlijk te zijn: ik had er nooit eerder van gehoord. Of misschien toch en was ik ze al lang vergeten. De groep uit Londen bestaat immers sinds 1972! Zij het met enkele onderbrekingen. Cock Sparrer ( een verbastering van Cock Sparrow en dat is een cockney term voor familiarity) begon als pubrock band maar bekeerde zich tot de oi! toen die punkbeweging opkwam. Met zijn vijven, waaronder nog drie originele leden, verschenen ze aan de aftrap. Zanger Colin McFaull was goed bij stem terwijl ook de overige leden, ondanks hun ongetwijfeld respectabele leeftijd, er kwiek uitzagen. "Riot Squad" en "Watch your back" klonken vrij potent maar langer dan 10 minuten kon deze skinhead Status Quo, zoals ze weleens genoemd worden, me niet boeien. Dat had uiteraard alles met het genre te maken: telkens die meebrulbare teksten en kinderlijk eenvoudige melodieën, ik raak er snel op uitgekeken.
Nadat ze exact een jaar geleden in The Titty Twister werden aangekondigd liep diezelfde tent zondag helemaal vol voor de terugkeer van Belgiës bekendste rockabilly/ roots groep The Seatsniffers. Het werd een triomftocht waarin de groep weinig kon misdoen. Walter Broes (zang/gitaar), Roel Jacobs (sax), Bop De Houwer (bas) en Piet De Houwer (drums) lieten de tent uit haar dak gaan. Het liefst hoor ik The Seatsniffers wanneer ze zich aan de blues wagen. "UFO", met die heerlijke gitaar van Broes, was voor mij misschien wel het hoogtepunt van de set. Hun uitstapjes naar de ska kon ik iets minder smaken. Later kwam Alex Agnew nog "Great balls of fire" zingen maar toen was ik net vertrokken in een poging om de uittocht files voor te zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van de dagen SJOCK @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5059-sjock-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Sjock, Gierle
Cactusfestival 2023 - van 07 t-m 09 juli 2023 - Sfeer, gezelligheid en … goede muziek, toegankelijk alternatief!
Cactusfestival 2023
Minnewaterpark
Brugge
2023-07-07 t-m 2023-07-09
Talitha Delaere, Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
dag 1 - vrijdag 7 juli 2023 - Muilen en huilen
Het Cactusfestival haalde dit jaar opnieuw enkele fantastische namen naar het Minnewaterpark. De broeierige sfeer en de warmte gingen hand in hand in Brugge op deze eerste dag van het festival.
Voor de veertigste editie werden we op vrijdag getrakteerd op sets van Aili, Goldband, Charlotte Adigéry & Bolis Pupul, GOOSE en Arsenal.
Files vermeden, de hitte doorgekomen en op tijd weggeslopen op je werk? Dan was je net op tijd voor Aili, het Japans-Belgische electropopduo, die de spits mocht afbijten in het Minnewaterpark. Aili Maruyama en Orson Wouters brachten zachte maar sfeervolle ritmes, vanuit de kosmos. Maruyama zong – in het Japans – mee met de aanstekelijke tonen van de elektronische saus. Met ‘Genki’ waande je je onmiddellijk in een bar die zichzelf net wat te hip vindt. De nummers rekten als een malle, waardoor het soms moeilijk werd om de aandacht erbij te houden. Maar songs als ‘Dansu’ zijn meeslepend, en ontbraken nooit aan een vleugje magie.
Aili nodigde verlegen uit om te dansen, dat lukte jammer genoeg niet helemaal. ‘Glamorous’, gebaseerd op de hit van Fergie, zorgde er wel voor dat de waakvlam aangewakkerd werd, net als ‘Toki Doki’. Al bij al was het vrolijke, subtiele en verfijnde Aili niet erg toegankelijk voor een publiek dat zich al op ostentatieve manier zat te verlekkeren op het complexloze Goldband.
Goldband - Het was dus tijd voor de mannen waarvoor menigeen een ticketje Cactus had gekocht. Of toch een deel van de mannen: de rest zat vast in een tunnel. En dat hoorde je er wel een beetje aan. Toch deden Karel, Milo en Boaz hun best om de afwezigheid van bassist en gitarist te compenseren. Dat hoefde niet muzikaal te zijn. Al zorgde ‘Rommel’ wel voor een knallende start van de set.
Dat de zanger gerust mee in de file had mogen zitten bewees een meeschreeuwend publiek tijdens ‘Ja Ja Nee nee’. De band bleek een nóg ongeleider projectiel dan normaal en constant nodigden ze publiek uit op het podium. Eerst om Karels T-shirt uit te trekken, daarna om een vracht kinderen met vlaggen te laten zwaaien tijdens ‘Mijn Stad’.
Niet alle interventies waren even geslaagd, maar we mogen de file wel dankbaar zijn voor een prachtig solo optreden van een meisje dat de bewonderende toeschouwers trakteerde op een fantastisch en gevoelig ‘Noodgeval’.
Minder gevoelig: de fan die mocht muilen met Milo. Ze had er wel zelf om gevraagd met een kartonnen bordje, classy.
De achterblijvers hadden zin om nog even de boel mee te doen ontploffen. Zichtbaar op hun gemak nu de band weer compleet was, kregen we nog de échte versie van ‘Noodgeval’, en pompten ze ‘Psycho’ op als gekken. Ondertussen stond geen mens in het publiek nog stil. De light versie van ‘Witte Was’ was dan weer wat knulliger, maar fijn dat de band niet zomaar hun plaat het park in slingerde. Dat dit optreden nog zo’n ongebreideld enthousiasme bij het publiek losmaakte, is eigenlijk al ongelooflijk sterk.
Op halve kracht kregen ze het Minnewaterpark helemaal mee, met een mooie apotheose op het eind. Toppers!
“Misschien niet helemaal terecht, maar een mens moet eten”, moeten vele Cactusgangers gedacht hebben. Na de show van het Hagenese geweld was er merkelijk minder volk aanwezig voor Charlotte Adigéry & Bolis Pupul. Charlotte, in een soort superheldinnenpak, liet het niet aan haar hart komen en trapte af met ‘Reappropriate’, dat rustig op ons afkwam. De wat abstracte electro beats van Bolis zijn verbazingwekkend dansbaar. Ondertussen slingerde Charlotte de vaak zeer herhalende zanglijnen op ons af. Toch weet ze steeds net haar accenten zo te leggen, waardoor het geheel uitkomt waar het moet zijn. Bij ‘Blenda’ hoorden we de tonen van Bolis zoals je je de geluidjes van een oude spelcomputer voorstelt, bijvoorbeeld bij het spelen van Pong.
En met ‘Making Sense Stop’ haalde diezelfde Bolis zijn gitaar boven om nog wat meer cachet te geven aan de meeslepende song die Frans en Engels klinkt. Wanneer ze het nummer even volledig onderbraken, schreeuwde het publiek naar meer, wat we gelukkig ook kregen.
Er zat best wel wat rust in deze set. Maar die vloog definitief de deur uit wanneer het duo ‘Patinépat’ inzette. ‘HAHA’ volgde op ‘Ich Mwen’, en Adigéry toonde dat er zelfs kunde zit in demonisch lachen.
‘Ceci n’est pas un cliché’ overtuigde de laatste stilstaanders en afsluiten deed het tweetal met het ietwat absurde en ironische ‘Thank You’. We vertrouwen erop dat de dank je wel aan het enthousiaste Brugse publiek wél gemeend was.
Daarna was het tijd voor de band die de Belgen al bijna twee decennia lang de beste elektronische rock van het land bezorgt, GOOSE. De band zorgde vast en zeker voor het luidste optreden van de dag, en het Minnewaterpark danste erop los. De Kortrijkzanen speelden de hits – en dat arsenaal leek bodemloos - waardoor bijna elk nummer luidkeels meegezongen werd. ‘What You Need’ schalde door de boxen, het licht speelde rond je ogen tijdens een uitstekend opgebouwd ‘Call Me’ en ‘Bring It On’ bleek een heuse trip down memory lane. Die laatste song klonk vettiger dan ooit. De drummer ging los en streed een heerlijke strijd met de aanstekelijkste riffs. Sterk dat het daarna niet stilviel. Want ook het iets meer poppy ‘British Mode’ en ‘Can’t Stop Me Now’ werden perfect gebracht door Mickael Karkousse en de zijnen.
Uiteindelijk hoorden we niet gigantisch veel songs, en toch leken ze allemaal te vroeg te eindigen. Het publiek hunkerde naar meer en kreeg zijn apotheose. Het eentonige inzetten bij ‘Words’ werd verlengd om de ontploffing nog groter te maken.
De mannen van GOOSE moet je duidelijk niet meer leren hoe een show in elkaar te steken. Afsluiten deden ze natuurlijk met ‘Synrise’, aangekondigd en afgesloten met de ohohoh’s van een uitzinnige menigte.
Het is tegenwoordig niet gigantisch vanzelfsprekend dat je Arsenal eens te zien kan krijgen. We doen dus graag ons petje af voor de organisatie om hen opnieuw te strikken. Al was het waarschijnlijk makkelijk overtuigen for old times sake, want Arsenal stond al voor de vijfde keer op het festival.
Het was duidelijk dat het publiek hen een warm hart toedroeg, klaar om feestend de nacht in te gaan. Jammer genoeg werd het een sof. Al merkten we in het begin nog niets. Frontman John Roan en kompanen begonnen met ‘Melvin’, waardoor iedereen eigenlijk onmiddellijk mee was. Maar er werd niet voortgebouwd op het momentum. Zo klonk (topnummer) ‘Black Mountain (Beautiful Love)’ redelijk rommelig. Moeilijk om de vinger te leggen op waar het aan lag. Het was niet het enthousiasme van de band. Die gaven echt alles, maar de connectie kwam niet. Vaak leek de zang te stil, en instrumentaal leek het soms een strijd. Gelukkig waren er opflakkeringen en enkele fijne momenten met ‘Saudade’,
Daarbij hielp het Minnewaterpark John Roan een handje. Eén van de backing vocals zong het onheilspellende ‘Temul’, maar het dreigende van de song verdween wat. En 'Longee’, een song vol vrolijke tonen dat normaal gezien blije gezichten in het publiek zou toveren, werd een gevecht en iets dat grensde aan apathie bij de luisteraar. Nochtans wilden beide partijen elkaar zo enorm graag zien. Soms lukt het eens niet. ‘Estupendo’ en ‘Lotuk’ zorgden nog voor enkele dansmomenten met zwierige en poppy tonen.
Hoewel de set nog niet afgelopen was, kreeg de band om klokslag 1 uur te horen dat ze moesten stoppen. Er werd dan nog een beetje knullig a capella verder gezongen, maar afdruipen zouden ze. Het was vermoedelijk een offday, want uit ervaring weten we dat Arsenal even goed voor het beste optreden van de dag had kunnen zorgen. Misschien waren de verwachtingen te hoog.
Een spijtige afsluiter van een heel erg mooie dag op het Cactusfestival. Een stevige opwarmer voor wat komen zou.
dag 2 - zaterdag 8 juli 2023
James de Graef mocht onder zijn pseudoniem Loverman de tweede festivaldag openen. Het publiek was eerder afwachtend en zocht nog even de schaduw op om te ontsnappen aan de hete middagzon. We geven toe, hij zag er een beetje uit als een cowboy die van zijn paard was gevallen op weg naar de festivalweide. Begrijpelijk als je het festivalterrein zag, dat na een avondje springen op Goldband leek op een platgewalste prairie.
De voormalige Shht-frontman had daarentegen weinig schroom, hij besteeg het podium met zijn gitaar en tamboerijn en zette ‘Into The Night’ in. Waarmee zijn zeemzoete stem meteen de suiker in onze ochtendkoffie was. De technische mankementen liet hij niet aan zijn hart komen: een gitaar die het begaf en een oververhitte gsm die hij nodig had voor de muziek. A capella dan maar, waarbij hij af en toe z’n microfoon onder iemands neus duwde tijdens zijn wandeling door het publiek.
De schorre stembanden mochten meteen meezingen met ‘Differences Aside’, zijn meest recente nummer come along for the ride/sing a song tonight. En met die oorwurm sloot hij zijn korte set af, sprong op zijn paard en vertrok.
High Hi, de driekoppige band die in 2022 nog in het voorprogramma van Arsenal stond, was voor het eerst te gast in Brugge. We werden meteen getrakteerd op heel wat nieuwe nummers van hun derde plaat Return To Dust die vorig jaar verscheen. De combi van vrolijke liedjes met droevige teksten was exact wat we nodig hadden om de laatste katers van het terrein te verjagen. High Hi blonk uit in samenzang, de stemmen van drummer Dieter Beerten en frontvrouw Ann-Sophie Ooghe vulden elkaar perfect aan in ‘94A9’.
De band bewees hun uitstekende livereputatie bij ‘Heart In The Open’, wie nog niet goed wakker was dacht dat Enya plots was verschenen. Eervolle vermelding voor de geweldige danspasjes van bassist Koen Weverbergh, die zeer aanstekelijk werkten.
High hi sloot hun set af met ‘All Cool All Fine’ en hun grootste hit ‘Daggers’.
Daarna volgde een streepje Nederlandstalige meidenpop van MEROL, die in een lycra catsuit het podium op kroop met de beats van ‘Bendronkenlaatme’. Daarna volgde ‘Dankspeech_2023_V3’, ‘Superlatieven’ en ‘Je Vais Vite (op de Campingdisco)’, waarbij onze dansbenen voldoende waren opgewarmd voor ze aan haar grootste hitjes kwam. Heel wat gezinnen waren intussen afgezakt naar het podium, waarbij de kinderen op de eerste rij uit volle borst meezongen met hits als ‘Foefsafari’ en ‘HOU JE BEK EN BEF ME’. Mogelijks gingen enkele gênante gesprekken tussen ouders en kind hieraan vooraf. In het publiek spotte de zangeres ook een jongeman in een giraffenpak met een bordje waarop de vriendelijke vraag stond: ‘Mag ik je gibaffen?’ Voor MEROL het ideale bruggetje voor ‘MANNENMETGEVOEL_Bonustrack’.
Wie nog twijfels had over de zangcapaciteiten van de Nederlandse mocht deze opbergen na het iets rustigere ‘Beter Als Ik Slecht Ga’. Afsluiten deden we met ‘Knaldrang’, de nodige okselvijvers en ‘LEKKER MET DE MEIDEN’.
Terug naar talent van eigen bodem als in de vooravond Portland met zangeres Nina Kortekaas passeerden aan het Minnewaterpark. Wie al te diep in de herbruikbare beker keek, dacht even dat Luke Pritchard van The Kooks naar Brugge was afgezakt. Jente Pironet en band startten met ‘Where Did Everybody Go’ en daarna volgde ‘Sensational’, waarbij de hemelpoorten opengingen en enkele verkoelende druppels liet neerdalen. Ook de rest van de set was verfrissend waarbij rustigere nummers en snellere drums elkaar afwisselden. Bij ‘Aftermath’ konden we niet anders dan de engelenstem van Sarah Pepels missen, we hopen dan ook dat de boodschap uit het nummer klopt: And it takes time/But I know you will/Be alright/And not stand still. ‘Step Aside’ en ‘She Really (Really) Means It’ de cover uit Liefde voor muziek van Metejoor volgden.
Afsluiten deden we met ‘Pouring Rain’ wat het collectief meezingmomentje van de set was. De volledige show voelde soms wat gekunsteld en overdreven aan, maar goede dingen moeten nu eenmaal rijpen, zo ook de combinatie van Jente en Nina.
We bleven in eigen land met The Haunted Youth, alhoewel dat bijna niet te geloven is. De internationale sound van de Limburgers deed iedereen afzakken naar het podium. Geen dans- of springmuziek, maar alle hoofden knikten meteen mee met opener ‘Broken’. Joachim Liebens zit een beetje verstopt achter zijn blonde haren en staat de helft van de set met zijn rug naar het publiek, oogcontact komt er zelden, maar iedereen hangt aan zijn lippen. Hij is niet de man van de grote bindteksten, hun droevige indierock spreekt voor zichzelf.
De set is afwisselend, met enkele instrumentale nummers die zorgen voor afwisseling en speelruimte voor de muzikanten. ‘I Feel Like Shit And I Wanna Die’ werd door velen meegezongen en ‘Teen Rebel’, het nummer waarmee alles begon, kreeg dan ook het nodige applaus in Brugge.
De set werd afgesloten met ‘Gone’ en ‘Coming Home’. En dat laatste mogen ze doen, hun eerste deel van de tour zit er net op en na hun passage op Rock Werchter enkele weken geleden is het tijd voor wat rust.
The Vaccines komen uit Engeland en brachten bloemen en bakken energie mee. Opener ‘Your Love Is My Favourite Band’ en de glimlach van de stijlvolle Justin Young deden ons meteen in zwijm vallen. De succesformule van de sympathieke dertigers zijn de korte en snelle nummers, waardoor het tempo tijdens de show constant bleef, wegkijken bleek onmogelijk.
Toegankelijke teksten met de nodige herhaling zorgden voor enkele mooie meezingmomentjes zoals bij ‘Post Break-Up Sex’ en ‘Wetsuit’, terwijl de zaterdagzon achter de bomen verdween. Daarna dansten we de eerste vermoeidheid van ons af met ‘Wanderlust’, wat evengoed een nummer van Imagine Dragons had kunnen zijn.
De drumsticks die door Yoann Intonti werden overhandigd aan een kleintje in publiek zorgde voor enkele traantjes. Wij pinkten ook snel een traantje weg omdat de set erop zat en daarmee ook ongetwijfeld het beste optreden van de veertigste editie van Cactusfestival.
Mix de stem van Editors frontman Tom Smith en de sound van Nick Cave, giet daar een vleugje country over en je hebt Madrugada. De Noorse band verdween 10 jaar uit de spotlight, maar is terug van weggeweest. Netjes in kostuum verwelkomde Sivert Høyem het publiek, we zetten even onze zonnebril af om te kijken of de bassist nu wel of niet Ruben Block van Triggerfinger was. Een tamboerijn, sambaballen en een discobol, alles werd uit de kast gehaald om de fans die afgezakt waren naar Brugge de tijd van hun leven te geven.
De band bracht ons een mooie mix tussen oudere nummers zoals ‘Legends And Bones’, ‘Electric’, en nieuw werk van meest recente plaat Chimes at Midnight. Van die laatste bleef vooral ‘Nobody Loves You Like I Do’ hangen. ‘Strange Colour Blue’ kwam in een aangepaste versie die geen einde kende. En we werden getrakteerd op een strakke gitaarsolo tijdens ‘Look Away Lucifer’.
Een mooie passage in Brugge.
De tweede festivaldag werd afgesloten met The Libertines van Peter Doherty, die quasi onherkenbaar in een gescheurde jeans het podium op wandelde. Het resultaat van een accidentje op een te klein fietsje in de backstage, we stelden er ons verder geen vragen bij. Peter had duidelijk last van geografische verwarring toen hij ‘thank you Brussels’ riep. Een mopje dat veranderde in ‘thank you Antwerp’,en nog een arsenaal aan Europese steden.
Maar de fun was er op een bepaald moment wel af. Voornamelijk het oude werk kon het overgebleven publiek op de eerste rijen bekoren, andere bleven vooral uit nostalgie het concert volgen. ‘The Good Old Days’ bevatte veel waarheid en iets te veel oh oh, oh. ‘Don’t Look Back Into The Sun’ was het muzikale hoogtepunt, maar tegen dan was de wei al wat leeggelopen.
Het samenspel van Doherty en Carl Barât was ongetwijfeld ooit het betere binnen het garagerock genre, zaterdagavond was het vooral een rommeltje. Het ritme, het tempo en de toonvastheid waren soms zoek, de sigaretten op het podium daarentegen…
Een aardige tweede festivaldag in het Minnewaterpark. Moe, voldaan, bezweet en stoffig keerden we huiswaarts.
dag 3 - zondag 9 juli 2023
Ook de laatste festivaldag beloofde een zeer gevarieerde te worden. Slow Crush was als eerste aan de beurt. Frontvrouw Isa Holliday moest duidelijk nog wat wakker worden want ze vergat haar basgitaar in Leuven. Een tripje heen en terug zorgde voor een compleet podium, met een rookkanon dat al meteen overuren mocht draaien. Het duurde even voor we doorhadden dat de micro wel degelijk aangesloten was, waardoor de sound van het optreden voornamelijk beperkt was tot muziek en wat gemompel. Typisch aan het shoegaze genre, of in Holliday haar geval tattoogaze genre. Ze brachten wat sombere popmuziek, met ongetwijfeld mooie teksten die jammer genoeg amper hoorbaar waren. De echte crush bleef helaas uit.
Daarna was het tijd voor Tsar B, het pseudoniem van de Gentse Justine Bourgeus, die duidelijk in de kast van de snaarinstrumenten was gedoken. Verder een sober podium met enkel een lichtster die verwees naar de nieuwste release to the stars. Justine deed wat weinig andere kunnen, klassieke muziek moeiteloos laten samensmelten met stevige elektronische bassen, dat bewees ze met ‘Amara Terra Mia’. Ook ouder werk zoals ‘Rattlesnake’ en ‘Escalate’ ontbraken niet in de set. Gelukkig zat haar victoriaans korset goed strak om het ravefeest dat op het einde losbrak aan te kunnen, de parels aan haar broekje en een deeltje van het drumstel begaven het wel, (bijna) alles kapot.
Veel tijd om uit te rusten na Tsar B was er niet. Want helemaal uit Londen kwamen de punkers van Shame. De jongens zagen er uit alsof ze net van hun eindejaarsbal kwamen, vol puberpuistjes en een beetje onder invloed van hun eerste glaasjes alcohol. Ze brachten postpunk zoals het hoort, boos, luid, schreeuwerig en met een vleugje humor.
Zanger Charlie Steen die op zondag jarig was, toonde al na twee nummers zijn blote bast terwijl hij het publiek aanmoedigde om aan de eerste moshpit van de dag te beginnen. Tegen 15u was ook de eerste stagedive een feit. Hij bespeelde en dirigeerde het publiek zonder enige moeite. Vanaf het tweede nummer at iedereen uit Steen’s hand, letterlijk zelfs als hij een stuk van zijn verjaardagstaart deelde met iemand op de eerste rij. Bassist Josh Finerty, die een beetje leek op het personage Pico van FC de Kampioenen, trakteerde ons op enkele rare sprongen en een zweefkoprol op het podium, zonder daarbij een noot te missen. Bewonderingswaardig, op z’n minst. Eindigen deden ze met de schreeuw: shame shame shame, that’s our name. Een optreden dat we niet snel zullen vergeten.
Keyboardist Dan Leavers, drummer Max Hallett en saxofonist Shabaka Hutchings aka de man met de onuitputtelijke longcapaciteit, dat is The Comet Is Coming. Een compleet muzikaal intermezzo dat jazz en elektro met elkaar doet samensmelten. ‘Summon The Fire’, ‘Blood Of The Past’, ‘CODE’, ‘Birth Of Creation’, al hun hits brachten ze mee uit Londen. King Shabaka heeft naast The Comet is Coming nog heel wat andere projecten, zo maakte hij tot vorig jaar deel uit van Sons of Kemet en treedt hij nog regelmatig op met Shabaka and the Ancestors. Een grote eer dat deze legende na het podium van Coachella ook het podium van Cactusfestival mocht betreden.
Daarna volgt de intussen zeventig jaar oude Kim Gordon die haar gloriedagen kende in de jaren 80 en 90 met de Amerikaanse grungerockband Sonic Youth. Menig fans hadden voor de gelegenheid dan ook hun Sonic Youth T-shirts van zolder gehaald. Wie hoopte op hitjes uit die periode was er aan voor de moeite. Gordon bracht enkel solo werk en had daar een spiekbriefje bij nodig.
De band had er zin in, Kim iets minder, tijdens de performance bleef ze verstopt achter een grote zonnebril. Er was weinig connectie met het publiek en de zanglijnen waren regelmatig vals. De band en haar zilveren hotpants hielden (gelukkig) wel stand. Een povere passage op Cactusfestival, stoppen op het hoogtepunt zit er al een tijdje niet meer in.
Na de ontgoocheling van Kim Gordon kwam Kurt Vile and The Violators het tempo wat opdrijven met zijn (Watch My Moves) tour. Veel van die moves hebben we (gelukkig?) niet gezien, als frontman oogde Vile wat stuntelig en verstopte hij zich een beetje achter zijn lange krullen. In 2008 verliet hij de band The War On Drugs om zich te focussen op zijn solocarrière.
Vile heeft een typische sound die soms wat deed denken aan een uptempo Jack Johnson. Dat de Amerikaan een uitstekend gitarist is, bewees hij meermaals tijdens de show, hij leverde ons strak gitaarwerk met lange uitlopers in nummers als ‘Palace Of OKV In Reverse’. ‘Wakin On A Pretty Day’ had een lekker lange intro die door het publiek duidelijk werd gesmaakt, maar het muzikaal hoogtepunt was voor ‘Pretty Pimpin’. De aandacht is terug, de vermoeidheid verdwenen.
We maken ons klaar voor de laatste keer dansen op het festival met Róisín Murphy. De Ierse durft wel eens iets extravagants aan te trekken, voor de gelegenheid kwam ze als smurfin met pinnenmuts het podium op gestrompeld. Vanaf ‘Overpowered’ brak het feest helemaal los en kon niemand nog langer stil blijven staan. Ieder nummer werd ingezet met een nieuw attribuut voor Murphy, een roze pompon, een zilveren schelpenmuts, een kleurrijke cape, een lappenpop,… zolang het maar blonk en glitterde. En wij blonken mee van de zweetdruppels op ons hoofd terwijl we onze beste moves bovenhaalden. Ze deed er nog een schepje bovenop toen ze ‘Time Is Now’ en ‘Sing It Back’ van Moloko met ons deelde. Voor die gelegenheid had ze een paarse kerstboomachtige jurk aangetrokken.
Róisín verdween tijdens afsluiter ‘Flash Of Light’ van het podium, daarna verdwenen een voor een de muzikanten tot er niets overbleef buiten oorverdovend applaus van het publiek.
De allerlaatste act van de dag is voor de Belgisch-Egyptische halfgod Tamino. Even stelden we ons de vraag of een band als Tamino het best geschikt was voor een festivalweide, maar vanaf het eerste nummer ‘The Longing’ waren de twijfels verdwenen. Niemand kreeg het Brugse Minnewaterpark zo stil als de Vlaamse Jeff Buckley. De sombere melancholische popmuziek gecombineerd met uitstekend drumwerk van Ruben Vanhoutte en het vocaal bereik van Tamino-Amir gaven ons meermaals kippenvel. In zijn nieuwer werk van de plaat Sahar is er meer speelruimte voor de muzikanten, die zeker live de nodige afwisseling kunnen bieden in nummers zoals ‘The Flame’. Tijdens ‘w.o.t.h’, doorspekt met Oosterse invloeden, bevond iedereen zich in een hogere sfeer.
Na zijn vijfsterrenpassage op Rock Werchter lagen de verwachtingen hoog, maar deze werden ingelost toen ‘Habibi’ alle monden nogmaals deed openvallen. Met ‘Smile’ als bisnummer was de magische set en de veertigste editie van Cactusfestival ten einde.
Volgend jaar gaat een volgende editie door op 12-13 en 14 juli 2024
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5117-cactusfestival-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival)
Nederlands 
Français 
