Het werk van Wovenhand als het legendarische 16 Horsepower van Dave Eugene Edwards heeft een generatie muzikanten beïnvloed en geïnspireerd in de hele expansieve lternatieve muziekwereld. Hun geluid is een organisch weefwerk van neo-folk, post-rock, punk, old-time, en alternatieve geluiden. Alles komt samen voor David's soulvolle expressie en constante spirituele zelf-exploratie. Soms droevig en treurig, dan weer opbeurend, Beide bands waren onvergetelijk in geest en geluid.
'Silver Sash' is een nieus album van mans Wovenhand. 'Liefde' dat voel je al bij de eerste song “Temple Timber”, een emotioneel, warme song met z’n kenmerkende intense vocale voordracht. Een klankenwereld , mysterieus, onheilspellend, donker van aard, die innerlijke rust opzoekt … , met een knipoog naar het werk van sing-songwriters als Leonard Cohen en Nick Cave. “Acacia” , “Duat Hawk” en “'Dead Dead Beat” hebben iets duisters en pakkends in zich. “Omaha” en “The lash” krijgen dan in dit specifiek geluid wat meer uptempo’s.
Wovenhand behoudt z’n unieke karakter van droefnis en gedrevenheid op deze plaat. Iets waar we ons met plezier laten in meeslepen …
Tracklist: Temple Timber 03:57 Acacia 03:29 Duat Hawk 03:25 Dead Dead beat 03:27 Omaha 03:51 Sicagnu 02:37 The Lash 04:11 8 Of 9 04:30 Silver Sash 03:24
Sing-songwriting/Rock
Silver Sash
Wovenhand
Steve Wynn solo - Intiem en Hartverwarmend
Steve Wynn behoort tot de stilaan zeldzaam geworden restanten van de Paisley Underground, een muziekgenre uit Californië dat midden jaren '80 zijn hoogtepunt kende en de sixties psychedelica en garagerock een frisse opknapbeurt gaf.
Een ander exponent, The Long Ryders, schitterde hier enkele jaren geleden nog terwijl Chuck Prophet van Green On Red, die toch ook zijdelings verbonden was met de Paisley Underground, in mei nog langskomt. Maar dé vaandeldrager van die beweging was Steve Wynn's The Dream Syndicate. Net als bij alle andere Paisley bands was hun bestaan eerder van korte duur (1981-1989). In 2012 keerde de groep terug (in 2016 zouden The Long Ryders volgen) en ze bestaan nu reeds langer dan in de oorspronkelijke bezetting.
Maar ook al die jaren daartussen bleef Steve Wynn uitermate bezig zij het solo, met The Miracle 3 of in andere projecten als Danny & Dusty, Gutterball, Smack Dab of The Baseball Project.
Maar hier stond hij dus solo en dat zal gezien de omstandigheden de beste keuze geweest zijn. De immer sympathieke Steve Wynn verscheen bijzonder ontspannen ten tonele met enkel een akoestische gitaar onder de arm waarvan hij de snaren aanvankelijk als percussie instrument gebruikte om er "The days of wine and roses" mee in te zetten. Net als nogal wat anderen, vermoed ik, vind ik de eerste twee platen van The Dream Syndicate nog steeds het beste wat Wynn ooit maakte en is het telkens toch een beetje wachten of hij er nog nummers uit zou brengen. Ik werd meteen op mijn wenken bediend want de eerste twee songs waren de titelnummers van die platen. Zo was hij er meteen vanaf, zou je kunnen denken, maar zo zit Steve Wynn niet in elkaar. Voor ieder concert tovert hij telkens een totaal verschillende setlist uit zijn hoed en het zal dus puur toevallig geweest zijn dat die nummers het eerst de revue passeerden. Er zouden trouwens nog drie songs uit die platen volgen: "That's what you always say", "Tell me when it's over" en "Merrittville"! Je hoort me zeker niet klagen.
De meeste van de gebrachte nummers worden op plaat gekleurd door dominante elektrische gitaren maar bleven hier akoestisch wonderwel overeind, het zegt natuurlijk veel over de kwaliteit van de songs en de kracht van de vertolker. Wynn reeg de parels, kriskras geplukt uit zijn erg omvangrijke oeuvre, aaneen terwijl hij ons tussendoor onderhield met allerhande verhalen en anekdotes.
De opvallend spraakzame Wynn liet zich zelfs ontvallen dat hij in oktober met The Dream Syndicate terugkomt naar De Zwerver. Eén keer mocht het wat meer zijn dan alleen die akoestische gitaar. Tijdens "Black light" maakte hij gebruik van een loop station, een verjaardagscadeau van zijn vriend en Dream Syndicate gitarist Jason Victor, wat met succes voor een voller geluid zorgde. Hij had het, wat mij betreft, wat vaker mogen gebruiken maar ik vermoed dat hij de werking ervan nog niet helemaal onder knie heeft. Hoogtepunt van de avond was misschien wel het wat forser gebrachte "Boston", een Dream Syndicate song uit 1986, over de jonge, na de split van Them, in Boston gestrande Van Morrison. Gezien de reactie van het publiek was ik duidelijk niet de enige met die mening. "Shelley's blues, Pt.2", "Carolyn" en "Amphetamine" waren enkele andere songs die me blij lieten opveren.
En of hij er zin in had? De bisronde bestond uit maar liefst vijf nummers waaronder het van Gutterball opgeduikelde "One by one". Het verrassend talrijk opgekomen publiek mocht genieten van een hartverwarmende set en het is nu al uitkijken naar de komst van The Dream Syndicate!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Rotten Mind - Swedish garagerock band - I don't have a goal with my music, I just have to make music and so I do
The band has a new album called ‘Unflavored’. The review of the album you can read here .
Off course we’ re beside the music also interested in the minds behind the band. A band that could do it well in Belgium because we have pretty much bands who are representative or similar to Rotten Mind. A scene with bands like Equal Idiots, Sons, The Idiots, Dirk etc… So we had a talk with Jacob Arvidsson (guitars and vocals).
First of all: congratulations with your fifth and again superb album. Was it difficult or easy to make this time?
Thank you. It wasn’t either difficult or easy, we just took our time more this time. Both with writing the songs and in the studio. We kinda did the same thing as we always do, but we had a lot more time. And Kristofer, who recorded the album, was much more like a producer than what we’ve had before.
Each band has his own way to make songs, how do you make songs?
It’s usually me or Johan who has an idea, and then we make something out of it together. It could be a riff or a verse and chorus, or basically anything and we kinda jam it until there’s a song. But we’ve also written songs in other ways, like sometimes I have a full song and just show it to the others.
What’s the main goal you want to reach with the music?
I don’t really have a goal or anything like that. It’s just what I do. I have to play music, so I do it. But of course we wanna go places as well. We wanna tour as much as we can, we wanna play fun live shows, we wanna evolve with the music
What do you want it do with the listeners?
It doesn’t really matter to me if they wanna dance to it or if they wanna sit down and listen or whatever. If they like it, that’s cool
I saw you’ve got a new bass player? What’s the story behind and was it easy to find a new one?
The story is that our old bass player quit the band after just 3 shows. I was talking to Liz, our new bass player, about playing together since she moved to Uppsala a couple of years back, but it never happened. When we thought about who was going to play bass, we thought she seemed perfect for it, so we just asked her to join the band right away.
You’re gonna tour mainly in Germany to promote the record. A pity that the band can’t come around here but for the moment i think the band is not well known in our region. Is it difficult this days (with the covid and stuff…) to tour through whole Europe?
It is difficult to plan a tour now. We never know for sure that it’s going to happen, but we are quite certain it’ll be fine this time. We don’t want to postpone this again. And we also have a show booked in Belgium, it’ll be announced soon!
What can we expect at a Rotten Mind performance?
Hopefully a good time! We are trying our best to play as good as we can and I hope that’s good enough.
Are there particular themes you wanna tell us with ‘Unflavored’?
I always try to write about personal stuff. Like, things that matter to me It doesn’t have to be very deep or so but I write about life in general. The song ”Unflavored” for example is just something funny we talked about while we were out drinking. It’s about people who listen to alternative or extreme music that always try to say to other people they have no taste because they don’t like weird music. It’s quite funny if you think about it.
Which words, nouns you wanna post for “Rotten Mind”? I mean i would say: energetic, punk, fun
Oh this is a hard question: Loser punks.
Have you a message for the listeners in Belgium?
See you soon!
Thanks for your time
Echoes of Zoo - In een intens en kleurrijk kader verlaten ze de comfortzone van jazz
Echoes of Zoo bestaat uit muzikanten die van alle markten thuis zijn. Ze brachten vorig jaar nog een knappe schijf uit 'Breakout'. De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen.
In een gezellig en knusse muziekclub N9, Eeklo, stelden ze de plaat aan het publiek voor. Een warm sfeertje creëerden ze, als het ware een huiskamerconcertje. Een veelbelovende jonge band kwam mee Dishwasher_.
We zagen twee bands die ons omver bliezen. Wat een mooie avond.
De laureaten van Sound Track Oost-Vlaanderen Dishwasher_ (*****) hadden in oktober vorig jaar een eerste single “Home Cinema” uit; ze zijn ondertussen aan een serieuze opmars bezig binnen de 'jazz’ , met heel wat uitstapjes en experimentjes in het genre.
Op de website van N9 staat te lezen: ''Ze breken muren tussen genres af en creëren een geheel eigen sound en stijl. Ze improviseren met elektronica, rock en minimal music en kneden dat tot een uniek, avontuurlijk doch dansbaar geheel.'' We kunnen ons hierin terug vinden.
Wat een virtuositeit en speelsheid van deze drie muzikanten van Dishwasher_. Ze vullen elkander perfect aan; er ontstaat een klankenspectrum, het is een magie die aanvoelt als een ondoordringbare muur. Een boeiend intens, intimistisch en verschroeiend, oorverdovend geluid, dat naar een climax gaat . Een sterk heerlijk samenspel saxofoon, bas en drums. Binnen die jazz scene is dus een nieuwe parel opgestaan, een band om in het oog te houden dus, deze Dishwasher_
Echoes of Zoo - Saxofonist Nathan Daems, gitarist Bart Vervaeck, bassist Lieven Van Pée en drummer Falk Schrauwen. zijn topmuzikanten die diversiteit hoog in het vaandel houden. Met dit project creëert de band een heel uniek geluid. Naast die jazz herken je binnen Echoes of Zoo (*****) ook invloeden van muziek uit het Midden-Oosten gecombineerd met West-Afrikaanse percussie. Maar daar houdt het eigenlijk niet mee op. Op de website wordt hun muziek omschreven als ''psychedelische jazz met een punkattitude''. Ze weten alles zo goed mooi te verenigen! Als het ware één grote wereldbol, wat een magisch geheel …
Echoes of Zoo tekent voor stijlbreuken en lekker improviseren. Een fijne cultuurschok.
Echoes of Zoo baseert zich op de , uitermate gevarieerde, saxofoon van Nathan; hij gebruikt ook nog de Afrikaanse handtrommel om de drums aan te vullen. Het wordt mooi omfloerst door de aanstekelijke bas- en gitaar riedels van Bart en Lieven. Een mooie intensiteit van emotievolle, verschroeiende solo's.
Het extra interessante is dat op sommige momenten de saxofoon en de gitaar als één geheel leken te klinken, alsof ze met elkaar verstrengeld zijn als een Siamese tweeling. De uitstekende percussie van Falk Schrauwen vult aan en zweeft eroverheen .
Een kleurrijke, intense psychedelische (jazz) trip, die de comfortzone van het genre verlaat. Een uitzonderlijke totaalbeleving. Wat een overtuigingskracht.
Organisatie: N9, Eeklo
Mólo Sâyat + Chapulines - Een dubbeldik exotisch dansfestijn
De Centrale is gelegen nabij de Dok Zuid in Gent. Het is eerder een industriële omkadering die de warmte en geborgenheid biedt van een knusse theaterzaal. Dat maakt deze locatie een bijzondere plek om te bezoeken. De optredens die daar plaats vinden zijn world-exotisch getint, al dan niet met een verhalenlijn.
De ‘double bill’ Mólo Sâyat + Chapulines deed de temperatuur stijgen op deze anders kille winteravond!
Concerten met zitplaatsen en mondmaskers, het is en blijft toch een beetje raar aanvoelen … Zeker als er zo een band staat te spelen als Chapulines (****) . In hun muziek vind je Cubaanse en Colombiaans-Caraïbische invloeden . De band ontstond op een muzikale reis in het zuiden van Mexico waar de “son jarocho” hun grootste inspiratiebron werd. Het zorgt voor een bond allegaartje zwoele, aanstekelijke klankentapijtjes, waarop je lustig kan dansen maar , op die ingetogen momenten, wegdroomt. De viool, het trompetgeschal en de percussie klinken kleurrijk , gevarieerd en werken in op de heupspieren. Na een tijdje zag je mensen die recht sprongen en zich lieten meevoeren naar mooie Mexicaanse, Colombiaanse, … gebieden ondanks de armoede die er vaak heerst. Net zoals mensen diezelfde armoede van de jaren ’20 van de vorige eeuw trachten te vergeten, door aanstekelijke, dansbare muziek.
Hier brengen ze muziek voor de armen om even de miserie te vergeten. Chapulines benadrukt dit op pakkende wijze in de instrumentatie als in de vocals . Het zijn entertainers die hun publiek een hart onder de riem steken, en hen aanspoort mee te gaan in het verhaal. Ze slagen daar zonder enige moeite in. Een enthousiast onthaal en telkens een daverend applaus volgde. Chapulines kon ruimschoots een uur lang doorspelen, tot niemand meer kon stilzitten op zijn stoel. Sjiek.
We citeren: ‘Mólo Sâyat (****) ontstaat uit de zielsverwantschap tussen de Libanese zanger Pôl Seif en enkele getalenteerde Europese instrumentalisten. De groep verenigt verschillende culturen in haar repertoire, maar de klemtoon ligt op de kustregio van het Middellandse Zeegebied met af en toe een sprong landinwaarts.’
Hun release Hadaeq’ onderstreept dit volmondig. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
Ook live valt het op hoe de band zorgt voor een zachtaardige botsing van verschillende culturen; de enthousiaste frontman – die meermaals zijn dankbaarheid uitspreekt naar de entourage, de organisatie en de opgekomen fans – staat met een brede glimlach op het podium. Hij heeft een warme stem en uitstraling, en laat zich omringen door klasse muzikanten die de cultuur van de Middellandse Zee, de Balkan en de Westerse cultuur , onder meer door de jazz, perfect met elkaar verbindt.
We krijgen een kleurrijk allegaartje van uiteenlopende stijlen waarop stil zitten zo goed als onmogelijk is. De eerder ingetogen momenten zorgen voor een warme gloed. Ook hier genoot het publiek ten volle . Levensvreugde straalde het combo uit , wat op zich het publiek triggerde. Sommigen gaan zelfs tegen het podium aan, met een lichte danspas.
Een dubbeldik exotisch dansfestijn en levensvreugde, dat is wat Mólo Sâyat + Chapulines ons op deze avond aanboden. Het deed verdomd deugd!
Organisatie: De Centrale, Gent ism Zephyrus Records
De uit Luik afkomstige saxofonist (improvisator, componist en muzikaal ontdekkingsreiziger) Manuel Hermia is een veelzijdig artiest, die voor zijn nieuwste project 'Freetet' zich laat omringen door enkele muzikanten die zijn gevoel voor improviseren perfect weten aan te voelen. De blazers staan centraal , trompet, trombone en saxofoon meerbepaald, zie maar de line-up Manuel Hermia - saxofoon / Samuel Blaser (CH) - trombone / Jean-Paul Estévienart - trompet / Manolo Cabras - bas / Joao Lobo – drums.
Feitelijk moet je deze plaat in zijn geheel beluisteren. De klankentapijtjes zijn intiem als overstuurd. Een interessant muzikaal pad weliswaar, waarbij die blazerssectie intrigeert en warm aanvoelt in z’n totaliteit. De aanstekelijke baslijnen en de verbluffende drum partijen zijn een meerwaarde. “Hidden Codes” klinkt onheilspellend mooi en fijngevoelig. “Scent of a trio” moet het hebben van die ingetogen, zwoele sax , trombone en trompet. Zachtmoedige drums en bas vullen aan. “Cat and Mouse” kunnen we ook onder deze muzikale noemer plaatsen .
Ze tasten de grenzen af . Manuel Hernia is omringd van muzikanten die de jazz verbreden en het magisch doen klinken. Eigenzinnig , passend , doeltreffend. Het straalt een vrijheidsgevoel uit in deze jazz verwante sound.
Tracklist: Serial Joker 05:41 Schisms 07:46 Ze Theme 05:08 Hidden Codes 05:56 Scent of a trio 05:24 Cat and mouse 04:34 Stuck between those we love 05:37 Here and Now 06:53 Le Temps de Cerises 04:44
ANOZEL is een band die al van 2017 bezig is, ontstaan op een lege, mistige gemeentecamping in de "Hauts", zoals ze in de Vogezen zeggen. Ambitieus en met een ‘doe-het-zelf geest’, worden emoties, teleurstellingen verwerkt.
We hadden een interview met de band; lees hier .
We spraken vooral over hun release 'Paddy's club' en hun toekomstplannen. Een echte muziekstijl kleven is moeilijk , maar het klinkt alvast Ambient en Post-Rock gerelateerd.
Het meer dan tien minuten lange “Falaise” klinkt erg gevarieerd. Emotie is het sleutelwoord in een weemoedig kader, met een licht in de duisternis.
Algemeen klinkt het donker in dat ambient/postrock genre . De vocals doen een beetje denken aan Nick Cave en Leonard Cohen. Poëtisch, melancholiek op die manier. Nick Cave komt prominent aan bod op ”Mirliflore” en Octobre”.
Ze klinken melodieus , avontuurlijk en eigenzinnig, kruisen de diverse stijlen en durven grensoverschrijdend te zijn . Ze spreken een breed publiek aan. Sommige nummers barsten uit in een wervelwind aan emoties. Het is een boeiende trip dus.
Anozel tast de grenzen af op die manier. En weet ons ermee te overtuigen.
Een band om in het oog te houden dus . In ons interview vertelden ze '' Maybe the next release will be true black metal or jazz/funk/fusion, who knows? We all love and listen to different things" . Benieuwd wat de toekomst muzikaal zal bieden.
Ambient/Post-rock
Paddy's club
Anozel
Tracklist: Falaise 10:36 Mirliflore 04:58 Portugal in my heart forever 02:46 Paddy's Club 05:57 Octobre 03:44
Met 'de doden hebben het goed' trilogie had Wiegedood zijn stempel gedrukt op het donkere en grauwe binnen de Belgische muziek, ze spreken daarmee zelfs een heel ruim publiek aan. Na zo een klassieker nieuw werk uitbrengen was een moeilijke opgave. 'There's Always Blood At The End of the road' bevestigt hun muzikaal kunnen binnen die black metal.
Al meteen klinkt het verschroeiend, luid en hard, “FN SCAR 16”; Wiegedood blaast!
Het is een rauwe trip in een duister landschap. Je hoort wel een meer melodieuze insteek in sommige songs.
Het verdriet van hun trilogie willen ze achter zich laten, de bladzijde omdraaien en ietwat ontspannender klinken.
Ze behouden hun donker muzikaal pad. “'Nobless Oblige Richess Oblige” klinkt staalhard. Op de daarop volgende songs “Until it is not” en “Now will always be” krijgen we een waanzinwekkende chaos. “Wade” onderstreept een luguber, ingetogen sfeertje en staat open voor experiment.
“Nuages”, ”Theft and Begging” en het wondermooi afsluitende “Carousel” behouden hun stijl, maar tonen evenzeer een avontuurlijk karakter, o.m. door de uiteenlopende zang , de tempowissels en de melodieuze lijnen.
'There's Always Blood at the end of the road' is op die manier de perfecte opvolger van hun trilogie; hun donkere meer extreme muziek mag gehoord worden.
Tracklist: FN SCAR 16 - And in Old Salamano's Room, The Dog Whimpered Softly - Noblesse Oblige Richesse Oblige - Until It Is Not - Now Will Always Be - Wade - Nuages - Theft and Begging - Carousel
Fred Hersch is een begenadigd piano virtuoos. Op de nieuwste plaat 'Breath by Breath' werkt hij samen met het strijkerskwartet Crosby Street String Quartet. Resulaat: meditatief overtuigend!
Ingetogenheid … “Begin Again” is er meteen eentje die het onderstreept en experiment toelaat. De viool werkt bedwelmend , hypnotiserend. “Awakened Heart” , “Breath by Breath” en “Monkey mind” zijn intiem , dromerig. Een mooi klankentapijt. Een gevoel van stilte overheerst. “Rising, Falling” en “Know that you are” zitten verder in deze richting.
De plaat in z’n geheel beluisteren, is nog het best . Elke song biedt net dat meditatieve aspect, verwezenlijkt door Fred Hersch en zijn muzikanten; dit zijn Drew Gress -contrabas, Jochen Rueckert - drums, en Rogerio Boccato - percussie (op “Mara”) alsook de strijkers van Joyce Hammann - viool , Laura Seaton - viool, Lois Martin - altviool en Jody Redhage Ferber – cello.
Hierin is Fred Hersch een sterk componist , die z’n virtuositeit onderstreept en deze ingetogenheid kadert met z’n gezelschap in nieuwe elementen.
Tracklist: 1 Begin Again 2 Awakened Heart 3 Breath By Breath 4 Monkey Mind 5 Rising, Falling 6 Mara 7 Know That You Are 8 Worldly Winds 9 Pastorale (homage à Robert Schumann)
Piano/Jazz
Fred Hersch
Breath by Breath
Brazzmatazz bracht met ‘Live At JGG Studio’, een selectie van brassband bangers, een live sessie met vijf gloednieuwe nummers en twee klassiekers. We krijgen een voorproefje van hun energieke steampunk live shows, die drum'n’bass, funk tot Balkan toevoegt , en ja zelfs we horen een piraten lied! Er zijn bijdrages van drie van hun saxofonisten en een verdwaalde trompettist. Een brassband dus , die een sterke groepsinspanning levert. zowel in het schrijven als in het opnemen.
Het werd allemaal vakkundig opgenomen in de Johnny Green Giant Studio en gemixt en gemasterd door geluidstechnicus Jonas Nyaarr (GoTo11).
Het combo verdient een vermelding … Sanne Werkers (leider van de band), Dylan Meersman (trompet), Leen Bervoets (trompet), Miro Demol (trompet), Pieter Verraes (trombone), Jasper Braeckman (trombone), Kwinten Van De Keere (altsax), Bartas Boots (altsax), Bauke Meersman (tenorsax), Stein Nuyts (tenorsax), Mathias Van Severen (baritonsax), Wim Michels (bastuba), Joël Dockx (bastuba), Klaas De Koninck (snaredrum), Jonathan Glorie (basdrum) en Emiliano Della Giovanni (percussie) … Ze zorgen voor een feestelijk gevoel en stemming. Wat een live beleven.
Ze zorgen voor een uniek sfeertje en live ervaren door dit variërend klankentapijt. Alsof je met hen in de zaal staat!
De speelsheid, humor en virtuositeit van het podium, vind je evenzeer op plaat . Dat is hoe een live album echt moet klinken. Missie geslaagd.
Brassmusic/funk/steampunk
Live At JGG Studio
Brazzmatazz
Tracklist: Fistycuffs (Live) 03:12 Clockwork Concerto (Live) 05:48 Up Across And Down (Live) 03:38 Barrage (Live) 05:16 Ocular Phenomena (Live) 06:22 Tiny Tiger (Live) 02:50 Walk The Plank (Live) 05:38
Diederik Nomden is een Nederlandse topper, groot geworden bij The Analogues, waarin hij zijn uitzonderlijk muzikale talent kon tentoon spreiden. Toetsen, gitaar, drums, zang, hij beheerst het allemaal en wel op zo'n geweldige wijze, dat hij één van de beste muzikanten van Nederland is.
Hij speelde ook bij bands als Johan en Daryll-Ann en werkte samen met Jacob de Greeuw. In 2014 begon hij met vier gelijkgestemden The Analogues, een Beatles tribute; wat een wijze hoe ze het aanpakten.
Ook solo liet de man van zich horen. Met ‘Wingman Returns’ wist hij ons te overtuigen in 2019. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Nu is er de nieuwe plaat 'Parallel Universe'. Nomden bewijst wat een uitzonderlijke parel hij is binnen die wereld.
Songs als “Parallel Universe”, “Tenessee Ride” of “So Long” konden zo van The Beatles zijn in instrumentatie als in de vocals. Op elke song hoor je een veelzijdig muzikant, één die veel gevoel in zijn songs verstopt en niet bang is om zijn comfortzone te verlaten. Emotievolle catchy pop songs dus. Check verder “Happy when it’s raining” en “Wasteland” maar eens. Nomden heeft er een duidelijk patent op. Ze schitteren in eenvoud en doeltreffendheid, het sublieme dat The Beatles beroemd maakte.
Het album wordt afgesloten met het breekbare "No Better Place to Be" , opgedragen aan zijn vader Jan Nomden. Een prachtige, pakkende ode.
Nomden brengt met ‘Parallel Universe’ catchy materiaal op speelse wijze , erg sfeervol , gevoelig en melancholisch van aard.
Sing-Songwriting
Parallel Universe
NOMDEN
Tracklist: Parallel Universe (3:54) Tennessee Ride (3:06) So Long (3:19) Happy When It's Raining (3:32) Miner (3:14) Wastelands (3:03) Piece of the Pie (3:07) Take It or Leave It (3:51) Masquerade (2:14) No Better Place to Be (2:40)
De Brusselse bassist Michel Vrydag wordt gerespecteerd in de jazz middens. Hij heeft er al een pak projecten opzitten. Op zijn nieuwste project 'Mapping Roots' laat hij zich omringen door twee virtuozen die dezelfde speelsheid en zin in improvisatie hebben, Bram Weijters (Piano) en Daniel Jonkers (drums).
Het dubbelalbum ‘First Daylight’ bevestigt dit. De negen minuten lange song “First Daylight” toont z’n muzikaal gelaat in deze samenwerking, ingetogen als extravert, waarbij de heren elkaar aanvoelen en blindelings vinden in het oneindig improviseren. Lekker loos gaan in een wervelstorm van drums, bas en piano horen we op “Dharma”. Er ontstaat een onaardse magie.
Op elke song worden we aangenaam verrast door die verschillende tempowissels en de wendingen. Avontuur en improvisatie dus. Luister maar eens naar “Tales of thousand Lakes”, “Rising tide” en “Ballade”. Ook de tweede cd is meer dan de moeite op dit vlak, en overtuigt.
Wat een veelzijdigheid op die veertien nummers.
First Daylight
Michel Vrydag Mapping Roots
Unit Records
CD1 1. First Daylight 09:01 2. Dharma 04:57 3. Tales of a Thousand Lakes 13:19 4. La Société du Spectacle 06 :17 5. Rising Tide 05 :15 6. Septentrion 07 :11 7. Ballade A3 07 :27
CD2 1. Les Moutons 06 :03 2. Chant 03 :01 3. Worlds 02 :52 4. Treize 07 :09 5. Bright 04 :19 6. Réminiscence 06:15 7. The Way of The Wizard 05:02
ESNS 2022 - The European Music Conference and Showcase Festival online editie 2022
ESNS 2022
2022-01-19 t-m 2022-01-22
Diverse locaties
Groningen
Erik Vandamme en Jérôme Bertrem
ESNS organiseert dit jaar voor de zesendertigste keer het showcasefestival en de muziekconferentie in Groningen. ESNS 2022 (19 - 22 januari 2022) heeft door de coronamaatregelen inmiddels voor de tweede keer grotendeels digitaal moeten plaatsvinden. Wij waren er vier dagen lang ook bij. De optredens duren allemaal gemiddeld tien minuten tot een kwartier, echt een concert kan je het niet noemen. Echter bleek het wel een vierdaagse ontdekkingsreis, doorheen de toekomst van de muziekbusiness in al zijn vormen, geuren en kleuren.
We citeren ook even uit het nieuwsbericht '' ESNS (Eurosonic Noorderslag) ziet nu, meer dan ooit, de noodzaak van het heropenen van de culturele sector en een langetermijnvisie voor haar wederopbouw. Bij de tweede digitale conferentie en festival zag de organisatie de bezoekerscijfers met 25% dalen. Ondanks deze cijfers is de organisatie niet ontevreden. Nederland zit in lockdown, terwijl het grootste deel van Europa gewoon open is, dit laat zien dat ESNS relevante en interessante content maakt. Tegelijk illustreert het dat een groot deel van het publiek moe is van livestreams en behoefte heeft aan een live ervaring".
Ook al is en blijft de gezondheid een eerste prioriteit, de cultuursector snakt na twee jaar naar perspectieven. Ook de bands die spelen op deze editie, en één voor één hun beste beentje voorzetten, verdienen een publiek voor zich.
''ESNS voelt dat er bij iedereen die verbonden is aan het evenement een groot vertrouwen is dat het einde van de pandemie in zicht is. Dit onderstreept de noodzaak van een goed plan voor wederopbouw. Dit werd dan ook gereflecteerd in een groot deel van de panels en keynotes op de conferentie, dat als thema heeft 'Building Back Better, Together'. Juist in deze tijd, waarin mensen werkzaam in de muziekindustrie veel van hun inkomsten zien verdampen, is de functie van een festival en conferentie als ESNS belangrijk om de sector weer op de rails te krijgen. Des te belangrijker is het stimuleren van talent dit jaar, gezien de exportwaarde van de Nederlandse popmuziek met 65% is gedaald, op basis van de exportcijfers van Buma Cultuur."
Laat dit verslag u als lezer een kijkje geven in wat de toekomst ons kan brengen, op voorwaarde dat je die bands de aandacht geeft die ze echt verdienen; ook in deze tijden moeten we samenwerken zodat cultuur en alles daaromheen blijft bestaan…
Ons verslag
dag 1 - woensdag 19 januari 2022
Zeemzoetigheid die niet verveelt, door de experimentele weerhaakjes die verbonden zijn aan de muziek van de Deense formatie Ydegirl (***1/2) het verbinden van een zachtmoedige stem, met een instrumentale aankleding die gaat van dromerig naar buiten de lijntjes kleuren, het bezorgt de avonturier in ons dan ook een eerste adrenalinestoot. De ingetogenheid zorgt dan weer voor gemoedsrust, een gevoel van welbehagen.
Chibi Ichigo( ****) zorgt voor een feestelijke stemming, met een donker en mysterieus kantje. Ze flirt voortdurend met geluidsnormen en doet de trommelvliezen trillen. Ze zorgt er ook voor dat de dansspieren worden aangesproken, en op de meest ingetogen momenten doet ze je wegdromen naar duistere oorden.
De folkpop van Fears (****) geeft een zweverig gevoel, mede door een sprookjesachtige stem. De vocals hebben een hypnotiserende invloed. In zaal had dit gezorgd voor een momentje om even weg zijn van de harde realiteit en te vertoeven in een mooie wereld. Ook thuis gaf ze ons datzelfde gevoel van welbehagen.
May the muse (***1/2) verlegt grenzen binnen de hiphop, en durft buiten de comfortzone te treden door de diep rakende verhalen. Dat is de sterkte. We omarmen dan meteen de bijzonder tot de verbeelding sprekende artieste.
Moeten we onze Belgische trots Naima Joris (*****) nog voorstellen? De veelzijdige multi-instrumentaliste en zangeres met haar bijzondere stem deed ons al naar adem happen. Ze wordt nogal snel in het jazz hokje geduwd, maar verlaat graag die comfortzone door stijlen te integreren en breed te gaan. In een emotievol muzikaal kader, diep rakend, is er de improvisatie en de speelsheid, een verbinding tussen verdriet, pijn met vreugde. There’s a light at the end of the tunnel, kun je zeggen. Dat is net Naima Joris.
Sofie (***) brengt popmuziek met een hoek af, de heren en dame zijn niet alleen opvallend getooid; hun muziek spreekt ook tot de verbeelding, en biedt een feestelijke stemming. Wulpse songs, rechttoe-rechtaan, eenvoudig en niet te veel diepgang. Eenvoudige pop deuntjes dus.
Een experiment in dans, zang en muzikale aankleding. Dat is Anna B Savage (****). ‘Vraagtekenmuziek' staat te lezen in de biografie, dat is niet ver gezocht. Beetje mystiek, mysterieus dus. Anna B Savage verstaat de kunst de muziek filmisch te laten klinken en creëert een bevreemdend gevoel. Een fantasie prikkelend optredentje, dat zijn muzikale geheimen niet volledig prijsgeeft …
"Ze combineert het avant-gardisme van Laurel Halo, Mica Levi en Eartheater met het sensitieve futurisme van Kelela en FKA Twigs" staat te lezen in de biografie van de Franse artieste Sabrina Bellaquel (****) die zich dus niet in een hokje laat murwen, heel subtiel voegt ze daar zelfs een kleine streepje Franse Chanson aan toe. Het is een veelzijdige artieste die met haar vocals en uitstraling de fan siert in intimiteit en extraversie. Wie houdt van avontuur, komt hier aan zijn trekken.
Pitou (****) is een Amsterdams collectief. Het combo heeft een zangeres, die een warme, kristalhelder mooie stem heeft. Een sprookjesachtige wereld gaat open, zachtmoedigheid, intimiteit borrelt op in hun dromerig sfeertje. Ze durven op te bouwen en de registers eens open te trekken, wat tekent voor een flirt met de heupspieren.
Carla Prata (****) is een 21-jarige Angolees-Portugese R&B-artieste, beïnvloed door een amalgaam UK hiphop, afrobeat en hedendaagse R&B. De jonge beloftevolle parel verbindt de old skool fans als de nieuwe lichting. Ze kan het ver schoppen.
Het is meteen duidelijk in de sound van waar het Zweedse vrouwelijk drietal Vero (***) (begeleid door een extra drummer) de mosterd heeft gehaald. De 90s grunge rock linkt ons aan Sleater Kinney, Sonic Youth en Pixies. "Cupid" is een in-your-face nummer met een fijn melodieus refrein. De zachte en snedige zang refereert aan PJ Harvey. "Heather" ging verder op diezelfde rauwheid. Nog beetje meer pit in de set en dan is alles ok …
Binnen de elektronische muziek tast BLEUM (****) de grenzen af, ze klinken aanstekelijk als breekbaar; geen probleem voor het duo die zich goed weet te manifesteren binnen de elektronische muziek.
Sylvie Kreusch (*****) verbindt sensualiteit met gevoeligheid op een zodanig uiteenlopende wijze dat je, eens onder hypnose, niet meer wil terugkeren naar de realiteit. Ze intrigeert door haar veelzijdige vocals. Ze is omringd door muzikanten die perfect op haar en op haar stem zijn afgestemd. Een erotiserende spookachtige wereld opent zich …
Het was even wennen om het Schots punk duo Memes (***1/2) begeleid te zien door opgenomen drumtracks, maar die onwennigheid viel al snel weg in opener "Heavy Night". Ze klinken overtuigend door rake gitaar hooks, strakke baslijnen, drums à la Motörhead en absurde teksten in "J.O.B.S" en "Funny Man". Ok als bandje, maar kon ons toch niet volledig boeien …
We citeren: ''John Francis Flynn is een zanger en multi-instrumentalist wiens werk draait rond traditioneel en folky materiaal uit Ierland. Hij is medeoprichter van de band Skipper's Alley, waarmee hij uitgebreid door Europa en Amerika toerde.'' John Francis Flynn (****) ademt met zijn bijzonder emotionele stem die Ierse traditie uit, vaak kom je in een tranendal terecht, maar vooral zorgen de folky aanvoelende soundscapes ervoor dat je moeilijk kan stil zitten.
De muzikanten van de Zweede superband Amason (***½) hebben reeds ervaring opgedaan in allerlei projecten, o.m. van The Tallest Man on Earth, Miike Snow, Dungen en Lykke Li. Die ervaring is meteen ook te merken op "N.F.B." zonder onorigineel te klinken. Dit nummer heeft iets mee van Arcade Fire, zelfs Kate Bush en al zeker als daar wat vogelzang komt tussen piepen alvorens het geheel los kletterde. Het catchy "Kelly" klinkt dan meer als iets wat Arsenal zou gemaakt hebben. Het publiek (in deze vooropgenomen korte set) was zeer enthousiast en gaf een goede indruk van hoe deze band het live echt vanaf brengt.
Potige indierock en (Franse) disco synths vinden we terug in de sound van het beloftevolle Britse Wet Leg (****½). Een rechttoe-rechtaan karakter, wat we meteen hoorden op "Wet Dream". De frontvrouw zet, zonder scrupules, op de song mannen met ongewenst machogedrag op hun plaats. Op het The Breeders-achtige "Supermarket" wordt de catchiness naar een hoger niveau getild. De afwisseling van hoge en lage zanglijnen, dito gitaarspel maakten van "Oh No" een uiterst gezellig nummer. Mooneye (****) is al een tijdje gekend in het zuidelijke deel van de Lage Landen en verdient zeer zeker een plaatsje op ESNS. Frontman Michiel Libberecht beschikt over een geweldige backing band, en leverde een prachtig drieluik af. In een soort van loods klonk "Blackriver" nog weidser dan we gewoon zijn. De kenmerkende melancho-zang van Libberecht ontplooide zich volledig op "Time to Move Away from Here". Na De Nieuwe Lichting (2019) verdient Mooneye alvast meer. We duimen alvast!
Niet alleen de UK of de USA leveren post-punk acts af, ook Frankrijk exporteert stilaan interessante bands in hetzelfde genre. Zo zijn er de mannen van Unschooling (***) die op ESNS hun muzikaal kunstje onderstreepten. "Wet Sidewalks" volgt met een monotone zangstem, strakke gitaarmelodieën en pulserende bas en drums, naar het voorbeeld van Television en Gang of Four. Melodieuzer ging het er aan toe op "NYE" met een fraaie uiterst originele outro.
Voor de nodige dosis classic rock n' roll moest je bij het Noord-Ierse Dea Matrona (**) zijn. Op "Stamp on it" was hun muzikale kunde sterk, referenties als Wolfmother of Joni Mitchell borrelden op. Het ging dan meer richting Jack White, AC/DC zelfs op "Nobody's Child". "Make You My Star" was een fraaie afsluiter. Helaas voelde het geheel wat onaf aan. Live maken ze ons nieuwsgierig hoe ze zullen evolueren …
Ze zien er misschien uit als een lollige brassband, maar schijn bedriegt … Het Sloveense drietal Pantaloons (***) brengt met drums, saxofoon en sousafoon (familie van de tuba) ska doorspekt met jazz, breakbeat en dubstep. "Komercale" was een rustig opwarmertje terwijl "Kreker" een plezante oorworm was. Onmogelijk om hierbij stil te zitten! Helaas was het van te korte duur en was het dus moeilijk in te schatten of deze act een set lang even aantrekkelijk zou klinken.
De Portugese funk formatie The Black Mamba (**½) heeft al enkele platen uit, alsook interessante tours gespeeld en tekende zelfs voor een deelname aan Eurosong. Via ESNS kregen ze de kans meer fans en geïnteresseerde bookers te overtuigen. "Slow it Down" was een gestage groovy binnenkomer, terwijl ze op "I Want my Money Back" al meteen twee versnellingen hoger speelden. "Rock me Baby" werd met dezelfde behendige strakheid gespeeld, al verloren we wat onze interesse door de soms vlakke lyrics.
De vijf Oostenrijkers van Sharktank (****) brengen een unieke mix van zachte lofi indiepop en rake, ironische raps. Al op opener "Washed Up" voelde die combinatie origineel aan en was het potentieel duidelijk. Bevestigen deden ze met het poppy "Too Much" dat een enig refrein bevatte. Het innemende "For Myself" bleef na hun krachtige performance nog lang nazinderen. Het is zeker en vast uitkijken naar een gig van deze band op Belgische bodem.
De zoveelste punkband, hoor ik je zeggen? Panic Shack (***) is niet zomaar een punkband… De DIY en compromisloze full female band schopt graag met volle overtuiging tegen heilige huisjes. "Baby" klinkt misschien sarcastisch maar in hun overgave neem je ze best maar au sérieux. Nog meer straight into your face klonken ze met "The Ick" die guurder en puurder klonk dan Dreamwife. Het afsluitend dansje gaf het nummer nog meer punch. Op zijn Black Flags of Dead Kennedys speelde het vijftal met "Mannequin Man" een oorworm van jewelste.
Afgaande op de beschrijving mochten we ons met de Duitse Albertina Sarges (*****) verwachten aan avant-gardistische pop beïnvloed door dreampop en post-punk. "Rollercoaster" is al meteen een sterk voorbeeld. Op boeiende wijze zingt ze thema's als feminisme en gender stereotypes, als in "Free Today". Ze is half geschminkt, kijkt het publiek recht aan en betrekt hen er close bij. Twee nummers hebben we gehoord en we waren al verkocht aan de muzikale exploten van deze boeiende artieste.
Surf punk uit de Baltische staat Litouwen van de driekoppige band Shishi (**½). Ze openden met "Istanbul". Ongelofelijk sterk nummer. Op "Na Na Na" waren we echter wat minder geprikkeld; op enkele missers op gitaar na, speelden en zongen ze alledrie heel strak.
Het afsluitende “Mafitishei" maakte het nog goed, al ontbrak hier wat punch en originaliteit.
In een donkere en minimalistische club waren de Spaanse punkers van Podium (****) volledig in hun element. Op z'n IDLES barstte "Céntrate" helemaal los. Ook al zat de frontvrouw er soms naast met haar in het Spaans gezongen vocals, het ontbrak niet aan pure rauwe energie en enthousiasme. "Siempre Mal" leunde meer aan bij de 90s industrial metal à la Ministry. In "La Noche" ontrafelde dit genre verder, en sloot dus een krachtdadige set af met een welgemeende uppercut.
Nog een plaatsje voor enkele Belgen op ESNS 2022 … Het Brusselse Commander Spoon (****) speelt experimentele jazz met hiphop, rock en elektronica. "Jazzclub" had een ongewoon, complex begin maar al snel ging dit naar een boeiend eclectisch geheel dat deed denken aan BADBADNOTGOOD. Op "Belcanto" schakelden ze even terug zonder aan intensiteit in te boeten. In het lekker scheurende "Spoonfield" speelden de vier hun eigen versie van rock. Doeltreffend! Benieuwd wat ze nog meer in petto hebben.
Voor psychrock was je bij A/lpaca (***) aan het juiste adres. Dit Italiaans kwartet brengt met verve vintage kraut- en surfrock, wat meteen in "Beat Club" hoorbaar was. Op "Make it Better" werd de sound nog psychedelischer en leunden ze sterk aan bij King Gizzard and the Lizard Wizard en Ohsees. Het lekker pulserende, splijtende einde doen het beste vermoeden. Sterk potentieel van deze band.
Nog een hoogtepunt van deze eerste ESNS-avond was de zachte neo-soul en folk van Beharie (*****) uit Noorwegen. In een gezellige huiskamersetting bracht hij met vier extra muzikanten een prachtige versie van "Don't Wanna Know". We kregen kippenvel door zijn zang, het fijne gitaarwerk en de mooie balans met de backing vocals. In "Won't You Let Me Go" prikkelde Beharie ons nog meer, ook al was dit opnieuw een andere insteek dan het opgenomen nummer. Zijn frisse, zuivere stem maakte het geheel compleet. We zijn dan ook uiterst benieuwd hoe hij in levende lijve zal klinken.
In een mistige kelder brachten de drie Hongaren van Jazzbois (***) wat verpozing met lo-fi triphop jazz. Zachtjes begonnen ze hun set met "Narctis" waarbij de keyboards op het voorplan kwam. Het trio voerde ons mee in hun zweverige, psychedelische trip, die zachtjes eindigde. Op het afsluitende "Monsun" zette de bassist de toon. In een kletterende, opzwepende passage halfweg, pakten ze uit met hun skills. Deze licht verteerbare jazzact was een fijn tussendoortje!
Een band uit Oostenrijk opnieuw en deze keer met wereldmuziek die allerlei genres integreert
Takeshi's Cashew (***). Zij haalden in het enige langgerekte nummer "Sterndüne" alle invloeden aan. De klassieke opstelling met gitaar, bass en drum werd aangevuld met een djembe, een houten dwarsfluit en een soort van doedelzak. Wat begon als desert blues à la Touareg ontplooide zich verder in opzwepende krautrock. Hier waren we even op wereldreis.
Als een van de afsluiters van de eerste dag was daar de jonge Londenaar Kai Kwasi (***) die met zijn zachte soulstem en dromerige indie tunes ons verwende. We kregen een goede indruk (en dat van zijn 3 bandleden) in het korte, krachtige "Ain't That Just the Way". Iets trager ging het er aan toe in "Jugular" waar zijn zang een prominente rol kreeg. De leuke R&B-outro was ook mooi meegenomen. Ten slotte werd alles uit de kast gehaald op "To Insight a Riot".
De eerste ESNS-avond kwam op zijn eind met een gepast feeëriek electrofeestje door de Franse Irene Dresel (***). Met samples en percussie begon ze haar kleurrijke set, "CHAMBRE 2". Vlot ging ze van new wave naar dance, zachte house en strakke techno. Dresel liet "Je t'aime (edit)" en “Rajadamnern" erop vaardig aansluiten. Opzwepende songs en een act die gepast deze avond ESNS besloten …
Dag 2 - donderdag 20 januari 2022
De popdiva uit Praag Amelie Siba (***1/2) brengt een visueel potje pop/alternatieve muziek met een dansbare twist. Een beduidend emotievolle, gevoelige sound. Op het podium laat ze zich omringen door dansers, die perfect door hun bewegingen die gevoeligheid uitbeelden. Amelie heeft een sterke stem en uitstraling, het is een popartieste en singer-songwriter die perfect de dromerige weemoedige sfeer in haar muziek omkadert met aanstekelijke beats.
De carrière van Travis Birds (****) is pijlsnel de hoogte in sinds 'Coyotes' van 2019, titelsong van de tv ‘La Casa de Papel’. Met de gitaar en haar kristalheldere, breekbare stem doet Travis Birds je wegglijden in gedachte. Een dromerige aanpak. Het Zuiders accent geeft elan aan de sound.
Sana Gari? (***1/2) is een moderne art electro-rockband uit Belgrado, Servië. Het klonk groovy, breekbaar en sprak de dansspieren aan. Culturen werden verbonden.
Aanstekelijke rock muziek uit Zweden krijgen we van Melby (****). De lichte, semi-psychedelische folkpop intrigeert. De muzikale omlijsting is herkenbaar tussen toegankelijkheid in poprock en alternatieve folk. Matilda Wiezells haar vocals zijn betoverend stem. Fijne ontdekking.
Rita Ray (*****) is een jonge singer-songwriter en componist uit Estland, die zich toelegt op blue-eyed soul, klassieke R&B en old-school disco. Ze brengt een meeslepende liveshow met band plus soms het Pärnu City Orchestra voor de symfonische feel. Klassieke muziek, opera - want Rita Ray heeft een stembereik van een operazangeres - soul en pop zijn aan elkaar gewaagd; een veelkleurig geheel. Ze laat een diepe indruk na. Indrukwekkende performance.
De naam zegt het zelf, Funk Shui (****) is een uit Noord-Macedonië band die funkrock speelt. Ze kleuren graag buiten de lijntjes. Ze experimenteren en improviseren graag. Een bijzonder interessante band.
De Portugese formatie Bruno Pernadas (*****) zoekt de grenzen op tussen jazz, wereldmuziek en pop rock. Voegt daar elektronische soundscapes aan toe, en bewijst daardoor een band te zijn die niet alleen van veel markten thuis is, maar ook verschillende zuiderse en westerse culturen met elkaar verbindt.
Feng Suave (****) is een alternatief soulduo uit Amsterdam. De vocale aankleding is breekbaar en krachtig; een zachtmoedige gitaar baant zich een weg in het geluid.
Dromerige rock en soul worden gecombineerd. Live zijn ze begeleid door piano en drums. Een meerwaarde. Mooi.
We citeren: 'Aramboa (****) is het alias van de Weense producer Moritz René Scharf. Vanuit een jazz-achtergrond begon hij als teenager elektronische muziek te produceren.’ Net door de experimentjes, verlaat Aramboa de comfortzone, en komt je terecht in een bont allegaartje die houdt van improvisatie in jazz en aanverwante stijlen; een oneindige speelvijver. Wat een muzikale schoonheid.
The Lounge Society (*****) komt uit West Yorkshire, UK. Ze brengen een potje aanstekelijke, groovy funkende rock. Er is een intrigerende hypnotiserende psychedelische tune Lekker en aangenaam klinkt het.
Onze Belgische trots The Haunted Youth (*****) komt sterk voor de dag met hun hypno-psychpop. Vanaf de eerste song sleuren ze je mee naar een droomwereld door die repetitief opbouwende tunes. We genieten van hun kleurrijke pop, door die lekker verschroeiende drums, keyboard en gitaarriedels.De vocals zijn emotioneel en catchy waardoor een veelkleurige wereld voor je open gaat. Het mysterieus geluidje dat er wordt toegevoegd, is een duidelijke meerwaarde.
Zwitserse acts zijn op deze editie eerder zeldzaam. De vier surfrockers van Annie Taylor (****) speelden met verve. De energie in opener "Telephone" was letterlijk voelbaar. De charismatische frontvrouw imponeerde met haar vocals. Iets meer uptempo en lekker scheurend was "She Loves You No More". Denk maar aan Blondie in punkversie!
Groovy alternative soul en R&B hoorden we bij Hauptman (***). De Sloveen hoort thuis in klassieke jazz. Hij wordt omringd door talentvolle muzikanten. In een korte set brachten ze een medley van "Finished, Not Perfect", "Like a River", "Baby Come Back" en "Sometimes", fraaie gezellige, innemende composities, ondersteund van een warme, zachte zang van Hauptman en de backing vocals.
Combos - Trashpunk uit Noorwegen die niet moet onderdoen in de huidige scene… De trashy gitaar hooks en de beukende bas van Combos (***) zorgen voor adrenalinestoten en een energieke sound. Het moshpittend publiek in deze vooraf opgenomen stream was helemaal mee met de grillen en grappen van Combos. Het sarcastische "Combos for Life" miste zijn doel niet terwijl "Superboy" er eentje was van zelfspot.
Verrassend was de originele mengeling van grunge, nu-metal en funk van de vier Duitsers van Slope (***). De funky intro "I'm Fine" sloeg plots over naar grunge om uiteindelijk met een knallende Rage Against The Machine passage te eindigen. "Truth Machine" borduurde verder op die trashy nu-metal, terwijl de vocals van de frontmannen krachtiger werden.
OK, de lyrics waren niet even boeiend als de sound. "Purple Me" sloot af met een outro die Tom Morello zou bedacht hebben.
De Spaanse Carola Ortiz(*****) heeft al heel wat ervaring opgedaan in haar drie soloplaten en in tal van medewerkingen. Het is een klein mysterie dat ze nog niet gekend is. In een klassieke opstelling van Spaanse instrumenten begonnen Ortiz en haar muzikanten aan een sound van melancholische flamenco, "Ala, Bat! Sí, Adeu". Het nummer wordt in mysterie ondergedompeld en is gekenmerkt van een opzwepende opbouw. Overtuigend!
Het weemoedige "Corro per la nit" heeft een breekbaar stukje en is anders een heel expressief nummer. En verder hadden we hier een sterke performance.
Eén van de weinig Roemeense exportproducten op ESNS-bill, was het duo Balkan Taksim (***), een combinatie van Balkan, folk, psychedelica en electronica grooves. Iets tussen Dave Sanders en Omar Souleyman, maar dan met meer traditionele Balkan roots, o.m. opener "Foia Verde" was wel heel duidelijk. "Anadolka" klonk gezapiger en deed soms wat denken aan Brian Jonestown Massacre. "Zali Zare" bleef boeiend door de traditionele luit die gekleurd werd met een wah-wah pedaal. Goed, maar ook niet meer dan dat …
Het Spaanse Dharmacide (****) speelde strakke, dromerige en opzwepende shoegaze, in de voetsporen van DIIV en in momenten Slowdive, My Bloody Valentine en Beach House. De kenmerkende shoegaze sound was meteen hoorbaar in het strakke "Breezing". De vocals waren soms prevelend in dit geheel, maar overtuigden meer in de hogere en krachtige passages. "Depressed" was een duistere rollercoaster met een weerbarstig einde. Het tedere "Dreams" onderstreepte de weemoed. Interessant bandje dus.
Francis of Delirium (****) is een trio met bandleden die oorspronkelijk geboren zijn in de VS, maar gevormd werden in Luxemburg. De indie rockformatie rond Jana Bahrich klinkt met "In the Funhouse" aanvankelijk als Jimmy Eat World of Sleater Kinney maar evolueerde tot iets unieks. Bahrich' stem leek niet op haar sterkst in "Let It All Go". In vlagen hoorden we Soccer Mommy, Phoebe Bridgers of Lucy Dacus in de afsluiter "I Think I'm Losing". In deze drie nummers konden ze ons vlekkeloos overtuigen van hun potentieel!
Het in Bologna gevormde en nu in Londen gevestigde Qlowski (***) rond het duo Michele Tellarine en Cecilia Corapi, brengt dark post-punk dat scheurt, stoot als zalft en troost. Corapi's dromerige vocals in "A Woman" dompelden het nummer onder in dreampop dan post-punk. Tellarine pakte in "Lotta Continua" uit met een postpunk-achtige stem in analogie van The Sound, Television of Omni. Het nummer kletterde voort tot Corapi 'stem het geheel zoet afsloot. Strak gespeeld en fris klinkend, maar we misten hier en daar nog wat punch of originaliteit.
De epische postrock/metal van het Belgische Pothamus (***) mocht ook aandraven op deze Nederlandse showcase. In een duistere zweem en op z'n slow core's vatten ze "Orath" aan, die uiteindelijk hun enige song op de stream bleek te zijn. Geen erg want in dit nummer gingen ze vlot van postrock naar slowcore tot gothic metal, sludge en dark metal. De diepe, donkere vocals, ruw, diep tot uiterst hoog overladen de song in gepaste dramatiek. Met een knipoog naar Amenra en Wiegedood.
De Fransman Mezerg (****) waagt het om alleen op een podium te staan. Hij gebruikt handen én voeten om op de elektronische instrumenten te spelen. "Groningen" lijkt een ode aan ESNS waar hij rustig tokkelt op zijn synths. Met zijn voeten krijgen we enkele drumbeats terwijl hij verder de keys aanslaat. Wat een intensiteit in spel en uitdrukking! Iets tussen Caribou en LCD Soundsystem maar dan zonder vocals; funk, jazz, acid en techno worden toegevoegd. Hij laat het nummer alle kanten uitgaan om af en toe eens naar de beginmelodie terug te gaan! Fijne ontdekking.
De ervaren Deense band VOLA (***) jongleert met nu-, alternative gothic metal, grunge, hardrock en zelfs trip hop. "Head Mounted Sideways" duurde nog geen zes minuten waarin die waaier aan invloeden aan bod kwam. De sterke vocals bewijzen dat het in het metalgenre niet enkel gaat om loeiharde gitaren, drums of basses. Het strak gespeelde "Straight Lines" met een bijna onnavolgbaar drumritme was opnieuw een uitstekend pronkstuk van de band. In de setting imponeerden verder de lazers en het lichtwerk.
Dag 3 - vrijdag 21 januari 2022
Michael Aldag (***1/2) is een jonge, beloftevolle singer-songwriter die van poprock een sprankelend geheel maakt. Hij verbindt verschillende generaties.Een bijzonder artiest weliswaar. In de paar nummers hoorde ik een klasbak, een talentvol iemand met een sterk charisma. Er zijn nog groeimogelijkheden, maar het potentieel is hier duidelijk.
De Italiaanse art-pop artieste Marta Del Grandi (*****) biedt een sprookjesachtige, mysterieuze sound, die licht en donker kruist; de weemoed straalt en een gemoedsrust daalt over je. De intens mooie vocals, de viool en het bedwelmend klanktapijt hebben over het algemeen overtuigd.
De muziek van Duo Ruut (****) ('Duo Vierkant') komt neer op het raakvlak van twee jonge Estse muzikanten en songwriters sinds 2017. Hun geluid verbindt een enkele Estonian citer met twee opmerkelijke stemmen. In het minimalistisch, intieme kader, straalt het duo enorm veel kracht uit. Een breekbare, zweverige sound. Ze experimenteren graag. De cultuur van Estonia wordt uit de doeken gedaan. Een mooi geheel.
De Franse Singer-songwriter Théo Charaf (****) weet blues met folk te mengen. Stem en gitaar vinden elkaar van weemoed en melancholie. Hij is een begenadigd gitarist met een warme, breekbare stem.
Het Berlijnse duo AVAWAVES (*****), violist Anna Phoebe en pianist Aisling Brouwer, nestelt zich in in filmische vertellingen die een emotionele reis doen opborrelen, lezen we. Het duo verstaat de unieke kunst om traditionele instrumenten (als viool) te binden aan het hedendaags klanktapijt. Zachtmoedigheid en geluidsnormen overschrijdend gedrag kruisen elkaar. Ingetogenheid, groove en mysterie samen in een sprookjesachtige wereld. Een mooi experimenteren. Een getalenteerd duo dat elkaar perfect aanvult.
De Franse muzikanten en zangeres QUINQUIS (*****) zoeken de grenzen van de elektronica muziek op, intiem, donker en mysterieus. De vocals zweven over de sound. Er wordt een meeslepend sfeertje gecreëerd en er zijn mooie experimentjes.
We citeren: ''Voor hun debuut-EP 'Dansu' sloegen de Belgisch-Japanse artiest Aili Maruyama en 'Transistorcake' Orson de handen ineen. Het duo werkte tijdens de lockdown door en produceerde een wonderbaarlijk fris klinkend muziekproject.''Aili (***1/2) brengt intimiteit, beats en dance samen. Een fris en monter geluid is het resultaat. En in dat klankspectrum horen we experimentjes. De vocals spelen ook een voorname rol, ze klinken aanstekelijk als breekbaar.
Singer-songwriter Florence Arman (****) werkte met artiesten als Rhys Lewis, The Kooks, Barns Courtney, G-Flip, Bakermat, Filous en Harry Hudson. Ze heeft een zeemzoete stem en brengt een lichtvoetig, emotievol geluid. Het is een veelbelovende popartieste die op uitgekiende wijze de harten sneller doet slaan. Een dromerig concept, waarbij we ons gewillig lieten meevoeren naar verre, mooie oorden.
We citeren de biografie: ''Discovery Zone (*****) is het alias van muzikant en multimedia-artiest JJ Weihl, tevens oprichter van experimenteel popproject Fenster. Opgevoed in New York en nu gebaseerd in Berlijn, creëert Weihl popmuziek, videocollages, powerpoints en algoritmische kunstexperimenten, die de holografische lijnen en codes van onze realiteit verkennen, en wat het betekent om mens te zijn in verhouding tot cyberspace.'' Door het elektronische vernuft, de tot de verbeelding sprekende beelden en de mooi sprekende stem doet Discovery Zone wat denken aan avant-garde muzikanten of een Berlijnse Diva die op sensuele wijze je hoofd op hol doet slaan. Een hypnotiserende performance. Er is een prachtige wisselwerking tussen beeld, klank en een fantasie prikkelende stem.
De Noorse pop van Hanne Mjøen (****) klinkt toegankelijk, gevoelig. Er is ook een zekere experimenteerdrift. Ze heeft een sprankelende stem en een sterke uitstraling. Een aangename kennismaking.
Joe & the Shitboys (***1/2) is een collectief muzikanten met maatschappij kritische vertellingen. Er is ook een portie humor. Ze stampten lekker om zich heen. Ontspannende en heerlijke set.
De Franse formatie Structures (****) doet het post-punk genre heropleven, Er is die kenmerkende 80s revival met een psychedelische tune, die de sound aanstekelijk, opzwepend maakt. Een donker, vaak grauw verhaal en muzikaal dansbaar. Schitterend!
De Berlijnse formatie Gewalt (****) speelt grauwe, rauwe, razendsnelle noise industrial rock. In de biografie lezen we: '' De façade bestaat uit machinale beats, klikkende gitaren, het geroezemoes, de schoonheid van sonische druk en de absentie van enig licht." Er zijn referenties met Einstürzende Neubauten, Klaus Kinski en ja … Pharrell Williams. Een overtuigende, energieke sound.
Smash Into Pieces (****) zijn alternatieve rockers en kregen de verdiende aandacht door het intense touren en het releasen van zes studioalbums; ze synchroniseren hun muziek met filmische video-episodes. Live delen ze mokerslagen uit, een ondoordringbare geluidsmuur. Smash Into Pieces is één brok energie.
De Nederlandse Brass band Jungle by Night (*****) integreert krautrock en jazz. Ze improviseren graag en maken er een feestelijke boel van, door wilde blazers, lekkere percussie en een gestroomlijnd klanktapijt.
Het Finse viertal Cyan Kicks (***1/2) tekent voor spannende, energieke elektronische rock, met een speels, emotioneel, melancho toontje in de voetsporen van Pvris en Chvrches.
De Italiaanse psychedelische rock van Big Mountain County (****) is iets om live te beleven. Een strakke sound vol adrenalinestoten.
Anushka Chkheidze (*****) is een opkomende Georgische elektronica-producer. Ze dompelt je onder in een ritmisch zalvend EDM /Ambient sfeertje. Intimiteit en ingetogenheid staan voorop. Wat een intensiteit, ‘een reis voor de geest door tijd en ruimte’
Rodeo (***) begonnen in 2014, is beïnvloed door de stonerrock van Kyuss. Ze zijn waarschijnlijk de enige stonerband die zingt in het in Euskara (Baskisch). Origineel in de vocals, maar oud vertrouwd in de sound. Fijne toevoeging uit Spanje.
Het Nederlandse altrocktrio Paceshifters (***1/2) heeft al een sterke live ervaring op de podia en festivals. Een energieke band die refereert aan de 90s. Ze spelen aanstekelijke refreinen en de vocals spreken tot de verbeelding. Hier kunnen we even headbangen met de luchtgitaar in de hand.
"Het concert was een totaalbeleving, de perfecte postmetal sound die verschroeiende mokerslagen uitdeelt, je tegen een geluidsmuur kwakt en die emotioneel raakt. Kortom, een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen" schreven we over het optreden van onze Belgische trots Psychonaut (*****). Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Psychonaut doet nogal emoties opborrelen in sound en vocals. Saxofonist Dieter Vaganée kan wat rust brengen. Maar wat een wervelstorm… o.m. “The Fall of Consciousness” klinkt verschroeiend, intimistisch. Indrukwekkend.
Het Brusselse kwartet Echt ! (*****) brengt een soort vervormde jazz fusion, met een elektronica 'touch'. De lichtshow op het podium zorgt voor een driedimensionale totaalbeleving, waardoor beeld en klank perfect in elkaar vloeien. Echt! verlegt grenzen binnen de jazz te verleggen, improviseert in hun elektronica en produceert op die manier een onaardse klanktapijt.
De artiest CouCou Chloe (****) afkomstig uit het Franse Nice is medeoprichter van het invloedrijke NUXXE collectief, en met haar opmerkelijke kijk op gedeconstrueerde clubmuziek won ze wereldwijd fans. Ze brengt een futurisme aan klanken waarbij grenzen worden afgetast en verlegd. Coucou Chloe zorgt voor een bevreemdend slot van deze derde ESNS af, met een feestje, waarbij je lekker over de dansvloer zweeft. Een hypnotiserend gevoelig geluid van deze elektronica virtuoze met haar bijzonder tot de verbeelding sprekende stem.
Dag 4 - zaterdag 22 januari 2022
Zonnig, melancholisch en in een majeur toonaard. Dat is het geluid van de 4-koppige indieband Elephant (***1/2). Melancholische popmuziek met een excentriek randje, voor fans van Wilco, Andy Shauf en Big Thief. Zeemzoetigheid hoeft niet te resulteren in een saai of klef allegaartje. Hun songs geven een soort weemoed die je tot rust brengt. Eenvoud en doeltreffend.
Als introductie citeren we even: ''Cero Ismael (****) timmert snel aan de weg in de alternatieve hiphopscene van Nederland. De Amsterdamse artiest maakt soulvolle, poëtische tracks met invloeden uit zowel traditionele als moderne R&B. Zijn debuut EP 'Blue Man' was een melancholische en dromerige aangelegenheid, terwijl Cero's recente singles meer experimenteel en funky klinken, waaronder 'PUBLIK', dat ons leert om euforische momenten te omarmen''. Het interessante aan Cero is dat hij in die brede waaier aan muziekstijlen enorm veel emoties verstopt in zijn muziek, maar ook in zijn stem. Hij kan diverse toonaarden aan in die raps en soul. Binnen die R&B een sterke aanrader dus.
Ze groeide op met ABBA, Tears for Fears, Talk Talk, Fleetwood Mac en The Bee Gees en begon op 16-jarige leeftijd te experimenteren met genres, geluiden en productie. Mazey Haze (*****) combineert deze invloeden met liedjes die haar diepste en donkerste gevoelens verwerken en uitdrukken. Op haar jonge leeftijd lijkt ze een 'oude ziel in een jong lichaam', en dat is een compliment. Hoewel ze haar kristalheldere, breekbare maar ook krachtige stem laat spreken laat Mazey haar omringen door muzikanten die die vocale sterkte alleen maar aansterken, waardoor een onaardse magie ontstaat. Binnen een weemoedige en melancholische omkadering, voert Mazey Haze je weg. En dit met een donker randje, eentje dat echter aanvoelt als dat deken tegen duistere gedachten. Mooi!
MEROL (****) is de Nederlandse zangeres en songwriter Merel Baldé, die in 2018 doorbrak met smashhit “Lekker Met De Meiden”. Ze maakt Nederlandstalige pop met 80's disco-invloeden, op ESNS brengt ze echter nieuwe nummers, want in april komt een nieuwe plaat uit. “Patronen” en “Vol” zijn alvast twee groovy, aanstekelijke, dansbare songs, ook al zit er iets breekbaars en emotioneel in haar vocals. Het speelse karakter is nooit ver weg. Een singer-songwriter die op het gevoel en op de dansspieren inspeelt. Een feestelijke stemming dus. Benieuwd hoe de nieuwe plaat en haar tour ons landje zal intrigeren …
Het Amsterdamse Loupe (***1/2) speelt indierock met een stevige ritmesectie en gitaar, een speelse zang siert de sound. De songs zijn mooi uitgekiend, hebben een zweverig psychedelisch zweverige tune en zijn op die manier weemoedig intiem meeslepend. Op het eind trekt Loupe plots de registers open en is het meer rockend. Verrassend goed!
De Nederlandse folkzangeres Sophie Staat (****) groeide eind jaren '90 op in de voormalige, inmiddels gegentrificeerde volksbuurt de Pijp. Tegenwoordig schrijft ze, samen met compagnon Wieger, over de gevolgen van gentrificatie in Amsterdam. Ze staat garant voor maatschappijkritische songs, die stof tot nadenken zijn. Ze brengt een levenslied over Amsterdam en over de dagdagelijkse dingen uit het leven. Het beklijft en het pakt ons. Meteen willen we het onrecht bestrijden.
Son Mieux (****) is de 7-koppige band die momenteel samenwerkt met singer-songwriter Camiel Meiresonne; trouwens het veelgeprezen eerste album 'Faire de Son Mieux' van 2019 konden ze op de kaart zetten. Ondertussen is er al een tweede plaat uit 'The Mustard Seed', die speels, aanstekelijk, goed klinkt. Op ESNS leverden ze hun visitekaartje af. Hun rock werd in een toegankelijk jasje gestopt.
Beachdog (*****) die in november nog een allereerste 7 inch EP uitbrachten, kondigden nu hun self-titled debuutalbum aan. Het album komt uit eind april, nu momenteel de eerste single “Dog”. De single is er samen met de video, die nu te bekijken is op YouTube Beachdog - Dog (Official Video) - YouTube. Beachdog is een gedreven bandje dat lonkt naar een live-ervaring. Een korte, energieke overtuigende rockset die een ruim publiek kan aanspreken.
Future Husband (****) is de Nederlands-Nigeriaanse singer-songwriter Adura Sulaiman. Na het intens internationaal toeren (met Sofie Winterson en Feng Suave) ligt de focus nu op haar eerste soloproject. Het soulvolle in haar stem, combineert Adura met een aanstekelijke sound. Een intieme en groovy set. Een prachtige combinatie.
Eén van de spannendste nieuwe namen uit de Nederlandse garagepunk is Cloudsurfers (****) en … het klinkt onvoorspelbaar, zweterig, vlammend. Vanaf die eerste song legt de band de lat hoog, alle registers worden opengetrokken. Kort en krachtig. Het klinkt als een denderende bulldozer. We werden letterlijk omver geblazen.
Froukje - De Rotterdamse zangeres is jong, maar heeft zeker wat te vertellen. De debuutsingle “Groter Dan Ik”, over de klimaatcrisis, is erg populair. Froukje (*****) zit op het Notch label. Een doorbraak was er met de EP van 2021 'Licht en Donker', waarbij een andere single viraal ging op Tiktok. De toekomst ziet er rooskleurig uit, maar we wilden weten of ze ook ons kon overtuigen. Het typische Rotterdamse accent en het speelse, sprookjesachtige spreekt tot de verbeelding. Bedwelmend heerlijk! Ze is ook een een klasse entertainer die haar publiek in de stream aanspreekt. Ze heeft een sterke stem en laat zich omringen met muzikanten die haar perfect aanvullen. Liedjes die blijven hangen, en die je prompt kunt meezingen. Kinderlijk onschuldig en zachtmoedig goed, dat is net het mooie aan deze prinses van het levenslied die jong en oud weet te bereiken. Een zachtmoedigheid die we nodig hebben in deze harde wereld…
Als Ghanese jongen in Amsterdam-Zuidoost ontdekte Benjamin Bnnyhunna (*****) Ankomah hoe hij zich kon uitdrukken in de muziek. Er zijn experimentjes met diverse muziekstijlen, en hij flirt - ondersteund door topmuzikanten – tussen intimiteit en extraversie. Het is een veelzijdig artiest die jazz, hiphop, r&b en soul vermengt en in deze stijlen improviseert en experimenteert …
Haags markthuis ontmoet bouwmarktpop. Goldband (*****) levert muziek voor stukadoors en artiesten, voor handelaren en influencers. Je zingt mee met knallers als “Mijn Stad” en “Uber Uber” en je weet gewoon dat je de tekst nooit meer vergeet. Doorgebroken ondanks de pandemie, Goldband heeft meer afgelaste shows gehad dan daadwerkelijke optredens, maar ze bleven opnemen. Ze worden op handen gedragen, dit is het soort muziek waarmee een band als Doe Maar zoveel fans overtuigde… Nederlandstalige muziek die toegankelijk klinkt, met een stevige portie rock. Dat zijn het soort bands die blijvertjes kunnen worden. We genoten met volle teugen van hun hemelse aanstekelijkheid.
De Rotterdamse groep Dragonfruit (***1/2) heeft een liefde voor sample-heavy hiphop en neo-soul; de stuiterende drums van hiphop, de weelderige melodieën van R&B en de energie van club bangers, siert de band. Het debuutalbum 'Gears of the Giant Machine' is nu uit op Super Sonic Jazz Records. De band moet nog wat groeien, maar beschikt over voldoende potentieel en talent om door te breken.
Een ontdekkingstocht hebben we ervaren. Mooi om voeling te houden van wat er leeft en om naar te luisteren …
Organisatie: ESNS
Eén van de meest getalenteerde artiesten van de nieuwe generatie jazz en –experiment, is de muzikale veelvraat , pianist Bram De Looze.
Hij bracht recent de soloplaat 'Colour Talk' uit, de recensie hier .
Hij zit niet stil … Van zijn nieuwste project citeren we even ''Zowel in de soloprojecten van Bram De Looze als in zijn samenwerkingen, staan expressiviteit, inventiviteit en creativiteit steevast centraal. Voor zijn nieuwe trio Vice Versa, omringt Bram zich door twee klinkende namen uit de jazzwereld: de New Yorkse meesterdrummer Eric McPherson (Jackie Mclean, Andrew Hill, Farao Sanders, Fred Hersch) en de Berlijnse bassist Felix Henkelhausen (Jim Black, Nate Wooley, Lotte Anker). Beiden zijn compositorische meesterbreinen met grenzeloze ritmische mogelijkheden. De Looze componeerde voor dit trio een volledig nieuw repertoire. Verwacht uitzonderlijke benaderingen, waarbij de muzikale regels voortdurend veranderen zonder daarbij aan continuïteit en dynamiek in te boeten. ''
Het is een voortdurend speels improviseren. De drie muzikanten porren elkaar aan. Het lijkt een soort jam . De klanken zijn verrassend en betoverend , het is een soort ter plaatse steeds opnieuw uitvinden . Wat een boeiende wendingen. Het tien minuten lange “The Sequel” is er zo eentje van klankentapijtjes en sounds , waarop ze de grenzen aftasten en durven experimenteren. Er is plaats voor gemoedsrust in een intimistisch kader. Een soort muzikale stuiterbal.
Het is een blijvend gegeven waardoor je als aanhoorder ook van het ene spanningsveld in het ander terecht komt, absurditeit vormt binnen dat concept eveneens een rode draad.
Luister maar de uitstekende songs “Out of the way”, “Birth to prescense”, “Do me a favor” en het twaalf minuten lange epos “Vice Versa”. Een heerlijk spannend , avontuurlijk samenspel van Bram, Erik en Felix. Dit is samen hemelse magie.
Tracklist: The Sequel 10:23 Out of the way 05:29 Birth to presence 10:49 Toubaka (soundioulou Sissoko) 06:56 Do me a Favor T 09:56 Vice Versa 12:43
Nederlands 
Français 
