De Gentse band This Can Hurt brengt in april de EP ‘A Deeper Shade Of Blue’ uit met semi-akoestische versies van songs van hun twee albums (‘When Nothing Matters’ en ‘Worlds Apart’), met een aantal gasten erbij.
Een eerste kennismaking met deze EP is de single “If You Go”. De originele versie zat - vooral dankzij de vocalen - een beetje in het straatje van de metal. Deze herwerkte versie heeft Marieke Bresseleers als gastzangeres, van o.m. Circle Unbroken en Lords Of Acid. Zij trekt meteen het hele laken naar zich toe, maar dat stoort niet, want het levert een ijzersterke song op. Muzikaal zitten we hier wel meer in de sfeer van DeLaVega en Hooverphonic, met dank aan de breed uitgesmeerde productie en arrangementen.
Als het de bedoeling was om met deze aanpak This Can Hurt een stukje toegankelijker te maken en de intrinsieke kwaliteiten van de songs in de verf te zetten, dan is dat alvast op deze single goed geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=rwlIiL9SZxo

Een herinterpretatie van een bestaande hit door de artiest zelve, dat is altijd een dubbeltje op zijn kant. Sommige fans huiveren al bij de gedachte dat hun geliefkoosde song ook maar een klein beetje verandert. Voor een goed doel mag al eens een uitzondering gemaakt worden. Daarom ging Peter Slabbynck van Red Zebra aan de slag met zijn ‘Living Room’. Hij kreeg daarbij de hulp van Augustijn (Vermandere). Zij hadden nog niet eerder samengewerkt, maar beiden hadden los van elkaar al gewerkt voor de vzw Breinstorm. Die vzw ijvert voor meer aandacht voor en meer onderzoek bij mensen met chronische pijn. Zowel Slabbynck als Vermandere zijn deze zaak heel genegen en toen Sabrine Desaever, oprichtster van Breinstorm en zelf moeder van een zoon met chronische pijn, voorstelde om een song te maken over het onderwerp, waren ze meteen enthousiast. Het nummer is tevens één van de voorlopers van het nieuwe album dat Augustijn dat eind maart verschijnt.
Het resultaat van de samenwerking is “Ossan Zeer”, West-Vlaams voor ‘altijd pijn’. Om tot de tekst te komen, lazen Slabbynck en Vermandere getuigenissen van chronische pijnpatiënten in het onlangs verschenen boek 'Zinvol Ziek' van Lynn Formesyn.
Met een nieuw arrangement is dit meer een gezapige piano/cello-ballad dan een dansbare newwavetrack. De nieuwe tekst heeft hier en daar een knipoog naar de originele tekst en je hoort Slabbynck één keer het originele refrein zingen. Beide schrijvers/zangers houden wel van meer dan één knipoog in hun songs, maar hier excelleren ze in empathie.
Zelden hoorde ik een single ‘voor het goede doel’ die zo ver weg blijft van goedkoop sentiment. Alleen al daarvoor verdienen Slabbynck en Vermandere uw respect.

https://www.youtube.com/watch?v=swUD-gVS928

The Jazz Butcher was vooral populair eind jaren ’80, begin jaren ’90. Daarna vond de band van Pat Fish geen label meer en kwamen er ook bijna geen releases meer. De wereld leek geen behoefte meer te hebben aan deze mix van neo-jazz, Britse blues, swing, singer-songwriter en akoestische postpunk. Misschien voelde Pat Fish het einde naderen en zoals wel meer artiesten (Bowie, Leonard Cohen, …) drukte hij daardoor alsnog de opname-toets nog één keer in. En gelukkig maar. De laatste adem die hij uitblaast op het postuum uitgebrachte ‘The Highest In The Land’ behoort zonder meer tot zijn beste werk. En dat zeggen we niet uit medeleven.

Dit is alles wat je van een afscheidsalbum kan of mag verwachten: een laatste adieu aan de vrouw die hem zijn eerste kus schonk, een laatste groet en oproep aan medestanders en fans, een laatste sneer naar de maatschappij en muziekindustrie die hem te snel op een zijspoor hebben gezet. Fish klinkt op zijn afscheid al bij al niet zo donker als pakweg David Bowie of Leonard Cohen toen die de dood in de ogen keken. Integendeel zelfs. Vaak klinkt hij onbezorgd vrolijk en goedgeluimd. Zoals op “Time”: My hair's all wrong / My time ain't long / Fishy go to Heaven, get along, get along. Mogelijk is dat zijn vorm van zwart sarcasme: veelkleurige bloemen op de doodskist en halfdronken grappige anekdotes ophalen bij de koffietafel. Het hele album ademt vooral nostalgie en melancholie. En ook degelijkheid en ambacht. De meester toont nog één keer hoe het moet. Nog één keer een hint van de kwaliteit waarvan we vergeten waren hoe die klonk. Hij eindigt met “Goodnight Sweetheart” en laat je twijfelen of dat nu een gemeende ‘adieu’ is of een tongue-in-cheeck opgestoken middenvinger.

The Jazz Butcher heeft niets meer aan uw tranen, maar doe er toch maar uw voordeel mee. Geniet van ‘The Highest Of The Land’ met een brede glimlach op je gezicht.

Bart Peeters & De Ideale Mannen - Always look on the bright side of life

Wat een  warm persoon is die Bart Peeters toch . Het doet deugd in deze tijden zo’n man, op weliswaar behouden afstand, dicht bij jou te hebben in dit hobbelig coronaparcours . Vanavond na lange tijd hebben we in zaal , theater terug een full house optreden, met mondmasker, cst ticket zittend in een goed geventileerd Kursaal.
‘De kat zat op de krant’ is het nieuw verschenen album (najaar 2021),  dat in de spotlights wordt geplaatst in een goed twee uur durende afwisselende set van z’n uitgebreide oeuvre van stemmige, gevoelige en groovy , ambiance nummers.
Bart Peeters is van alle markten thuis , als zanger/muzikant , entertainer, acteur, presentator, kortom een manusje van alles; dat staat als een paal boven water; zalen , theaters , festivals , wat dan ook, het behoort allemaal tot zijn biotoop . Optimistisch als hyperkinetisch kennen we hem,  in een ongeziene muzikale creativiteit en gretigheid . Samen met z’n band , De Ideale Mannen, zorgt hij voor een positieve vibe.
Hij is een rasecht verteller , de nummers worden moeiteloos aan elkaar gebreid door gevatte  bindteksten en kwinkslagen. Hij observeert de dagdagelijkse dingen, waar we soms nog  te weinig bij stilstaan,  en hij pent ze neer in fijngevoelige popsongs , die een kruisbestuiving zijn van stijlen, pop, folk, soul , swing , afro , latin , balkan,, … De brede instrumentatie van z’n getalenteerde muzikanten, naast mans akoestische gitaar, onderstrepen net die brede waaier. En uitwaaien doen we letterlijk op deze muziek , het is genieten, ontspannen, , ontladen . Tja je hebt programma’s van 7 tot 77 jaar , Bart Peeters hier zet dit muzikaal om in zo’n publiek.
Positivisme en melancholie , ze overlappen elkaar voortdurend in de nummers. Hij weet er jou optimaal bij te betrekken. Sjiek. Ook de Nederlandstalige bewerkingen van sommige evergreens (klemtoon op het Franse lied,) , waar hij altijd al sterk is in geweest trouwens , plaatsen zich perfect  naast het origineel . Het zijn nummers met een knaldrang gevoel , feestelijk en sfeervol , lichtvoetig.
Je leest, we zijn vol lof van de Bart Peeters’ voorstellingen , terecht , want hij zorgt met z’n band voor die zonnestraaltjes en smileys op ons gezicht.

De muziek raakt , klinkt lieflijk, heeft een  solidariteitsgevoel en is een herkenning van allerlei ervaringen. “Je nam je jas” opende de set , eerst Bart op akoestische gitaar , dan komt de viool , de accordeon en het tot slot wordt het verder sober, gemoedelijk omlijst van de andere instrumenten. Het is een song gelinkt aan “Porque te vas”  van Jeanette . Het sfeervolle “Genstertje” en “Winterdip is over” volgen . Het zijn meteen drie songs van de laatste plaat , die ritmisch mooi, aangenaam , fris, sfeervol klinken . De conga’s bieden een nog warmer gevoel, het zijn de eerste lenteperikelen. “Poolijs” doet de applausmeter de hoogte ingaan . Door het hotsen-botsen, de springmoves,  de gekke bekkentrekken van Bart , de folky tunes en de handclaps van het publiek, is de song de eerste sfeermaker . Ambiance dus. Het publiek veert hier recht na een klein half uur …
Hij duikt opnieuw in die laatste plaat … We krijgen een rits sfeervolle, broeierige nummers . Hij nodigt ons uit op een fijne wandeling aan het “Zilvermeer “, hij doet ons rondkijken en stilstaan hoe mooi de omgeving wel is. “Brombeer” buigt hij om in positive feelings . “Wat een gek ervoor geeft” krijgt deels de ‘into folk’- tunes van The Radios . Ook “Voor de zon weer opkomt” , een verwijzing naar wat zijn grootvader beleefde in de oorlog , krijgt een ontspannende tune mee. We herkennen hier ergens Lennon’s ‘War is over’ … Het is zoals Arno het dezer dagen omschrijft ‘always look on the bright side of life’! “Lepeltjesgewijs” en “Denk je nog aan mij” geven terug die drive , boost en doen iedereen heupwiegen , grooven … in z’n zetel! Schitterend.
Titelsong “De kat zat op de krant” sluit het eerste deel van de set af, op z’n Flying Pickets/De Nieuwe Snaar a capella-gewijs  door Bart en De Ideale Mannen. Een innemende boeiende versie.

Het tweede deel laat de songwriter in Bart nog meer los , met goed uitgediept, uitgewerkt materiaal in geluid o.m. “Zelden of nooit” , “Allemaal door jou”, “Dingen die er niet toe doen”  en “Wat mag er dan nog wel “. Elk instrument heeft z’n plaatsje hier en onderstreept de brede waaier in het stemmige materiaal . Na het gevoelig , breekbare ‘Dat komt door jou” (Axelle Red cover), wordt het tempo omhoog geschroefd door de gitaarriedels, de percussie, de footsteps, de zwierige viool en de accordeon; “Konijneneten”, “Heist aan zee” en “AAA” , brengt net iedereen veilig samen , de gsm lichtjes fonkelen en  de danspasjes in de zetel zijn gemeend . Wat een live beleven!
Na die ambiance touch , tijd voor rust …met “Het groter geheel” , afsluitende song van de nieuwe plaat, de piano zet in en we worden meegevoerd in ons sterrenstelsel op kwetsbaar innemende wijze. Nog eenmaal mogen we uit ons dak gaan op “Brood voor morgenvroeg” en een pakkende Nederlandstalige herbewerking van “Pour que tu m’aimes encore” van Celine Dion, met name “Tot je weer van me houdt”.

Hij is één van die artiesten , die we koesteren . Hij kan nu verder werken aan z’n jubileumconcerten, die in zaal , theater, … op het achterplan waren geraakt in deze coronatijden. Komende zomer zien we ‘em fullforce op de festivals .
Het nieuwe repertoire van ‘De kat zat op de krant’ (je voelt zo de gemoedsrust over je) en zijn classics klinken kleurrijk , zwierig , dynamisch en sfeervol, gevoelig , ingetogen. Het is een luchtige, integere cocktail en een boeiend geheel. Een therapeutisch effect hier wordt verwezenlijkt door die treffende zin ‘Always look on the bright side of life’ , niet?!  … Topavond!

Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende