Turpentine Valley zet grote stap vooruit met album ‘Alder’
Eén van de eerste post-coronaconcerten in de befaamde Elpee in Deinze was de officieuze albumreleaseshow voor ‘Alder’ van Turpentine Valley, meteen een thuismatch voor het instrumentale postmetaltrio uit Zulte. De support kwam van de labelgenoten van Eleanora.
Eleanora’s muziek is dreigend, krachtig en donker, maar dat zegt misschien nog niet veel. Het wordt al duidelijker als we vertellen dat deze Gentse band een eclectische mix brengt van sludge, screamo en postmetal. Ze maakten een blitz-start in 2014 door een splitalbum met Amenra uit te brengen en daarna brachten ze nog albums en EP’s uit bij het toonaangevende Consouling Sounds. Intussen zitten ze bij dunk!records en kunnen ze knappe referenties voorleggen als Desertfest Belgium en het komende dunk!fest.
In de Elpee lag met drie songs (“Mere”, “Principes” en “Elders”) het zwaartepunt van hun set op hun jongste album ‘Mere’, van 2020. De set werd geopend en afgesloten met songmateriaal van ‘Allure’: “My Scepter, Sword of Vengeance” en “Telos”.
Hoewel Eleanora’s muziek niet zo heel ver ligt van die van Turpentine Valley, deelde het publiek in de Elpee geen vrijgeleide uit. De Gentse band moest hard werken om wat respons te krijgen, maar slaagde daar wel mooi in. Vooral zanger Mathieu smeet zich met veel overgave en passie.
Voor Turpentine Valley was de passage in de uitverkochte Elpee één van de haltes voor de release van ‘Alder’. Daarop hoor je een band die de zaken matuurder aanpakt en die nog beter weet dan op voorganger ‘Etch’ waar ze naartoe willen met hun muziek.
Na de release van ‘Etch’ (ets) speelde Turpentine Valley dat album live telkens integraal (op één track na) en in de volgorde van het album. Dat doen bands in postmetal wel vaker, want over de volgorde van de songs wordt vaak lang nagedacht. Het leek alsof ze dat voor ‘Alder’ in de Elpee zouden overdoen, met “Veeleer I”, “Sereen” en “Parabel” als openingstrio. Maar dan brengen ze “Teloor” niet, halen ze de albumvolgorde van “Neuron”, “Respijt” en “Tremor” door elkaar en voegen ze nog twee songs toe van ‘Etch’: “Vergeten” en “Trauma”.
Inzake spanningsopbouw en sfeer klopt het wel allemaal, maar wie gehoopt had op een doorslagje van het album, die was er aan voor de moeite.
Nu, afgaand op de reacties uit het publiek, was dat voor de fans helemaal geen probleem en ‘Alder’ werd toch zo goed als integraal gebracht zodat wie het vinyl nog niet in huis haalde, toch al een goede indruk kreeg.
De hoofdjes knikten mooi mee op de ritmes en tussen de songs was er telkens veel applaus. Leuker wordt het meestal niet bij instrumentale postmetal.
Turpentine Valley heeft met het nieuwe ‘Alder’ een flinke stap vooruit gezet en ook live lijkt deze band klaar voor de grotere festivalpodia en concertzalen.
Organisatie: Elpee + Turpentine Valley
Idealus Maximus - Een filmisch variërende 'road trip’
We citeren eerst even van de bandcamp pagina van de band: ‘Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de omgeving van Gent, België. Opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Ze brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows. In 2014 brachten ze zelf hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen. Veel geweldige shows volgden waaronder Yellowstock en Roadkill, en ze deelden podia met hun grootste inspiratiebronnen zoals Karma To Burn en The Atomic Bitchwax. Na een hiatus van 6 jaar maximus, zijn ze nu terug en gewapend met een nieuw album gevuld met riffs! Voorverkoop via www.polderrecords.be vanaf midden februari 22. Release begin maart 22. Vinyl zal rond mei verscheept worden. https://idealusmaximus.bandcamp.com/
De band kwam de nieuwe plaat voorstellen in een goed gevulde N9, Eeklo.
Op de nieuwe 'Loofbos' intrigeert de instrumentale geluidsmuur die ze optrekken en die de fantasie prikkelt. Een filmisch variërende 'road trip’, een avontuurlijke totaalbeleving dus!
Eerst kwam Gnome (****) getooid in kabouter mutsen, om de aanwezigen een uppercut van jewelste toe te dienen. Gnome trekt een ondoordringbare geluidsmuur op, met enkele venijnige weerhaakjes. Ze hadden alvast succes met hun debuut 'Father of Time' uit 2018, waarop ze riffs stapelen als legostenen, en ze veroverden Europa evenzeer met scheen-schoppende livesets.
Het powertrio uit Antwerpen legt de lat nu hoger met het majestueuze tweede 'King', dat in mei uitgebracht wordt. De band heeft een instrumentale als vocale vuurkracht. Het trio verstaat de kunst om verschroeiend uit te halen, donkere en rauw, met een dosis humor. Ze verlaten de comfortzone van stoner/sludge. Eigenlijk wel een vrij toegankelijke sound dus. Een band om in het oog te houden.
Ondanks het feit dat Idealus Maximus (****) de interactie naar het publiek enorm beperkte, wisten ze muzikaal sterk te overtuigen. Een ondoordringbare instrumentale muur trokken ze op. De band heeft geen vocale versterking nodig, hun instrumenten schreeuwden voldoende woede, frustratie, pijn uit. Er was ook een zekere zachtmoedigheid, gemoedelijkheid en rust te horen, om dan even verderop te worden overspoeld in angst door tsunami's, wervelstormen en orkaanuitbarstingen. Tot slot werd je compleet omvergeblazen als de registers werden open getrokken. Een set van intensiteit, oor streling en uppercuts.
Muzikaal een variërende, avontuurlijk landelijke trip, een uurtje puur intens genieten. Na de regulaire set volgde nog een bis om de totaalbeleving compleet te maken . Sjiek.
Het zou mooi zijn, indien de muziek kon omkaderd worden door beelden op de achtergrond, wat het filmische aspect ten goede zou komen.
De beelden van deze 'road trip' prikkelden onze fantasie tot we na een klein uurtje totaal verweesd achterbleven. Overtuigende liveset.
Organisatie: N9, Eeklo
Ludovico Einaudi - Het bewijs dat muziek verbindt en houvast biedt!
Ik hoop dat het één van de laatste malen hoeft te zijn dat ik dit moet schrijven… Maar ook dit concert, van de wereldvermaarde pianist en componist Ludovico Einaudi werd t.g.v. corona gedurende bijna twee jaar uitgesteld. Hoe dan ook, na een zonovergoten dag was het dan eindelijk zover: omstreeks zeven uur ‘s avonds stonden er al een tiental mensen aan te schuiven voor het neoklassieke Capitole gebouw in Gent. Wat mij betreft, een ideale locatie voor wat later zou blijken, een memorabel concert.
Na een drankje in de koepelbar, begaf het volk zich naar de uitverkochte theaterzaal en iets later, rond acht uur doofden de lichten zich. Toen ik goed keek, zag ik op het podium een man voorzichtig plaatsnemen achter de impressionante, zwarte vleugelpiano. Rondom het geheel hingen doeken, waarop blauwe waterachtige schakeringen geprojecteerd werden. Heel zacht bereikten Ludovico Einaudi’s handen de toetsen en ontstonden de eerste subtiele, fragiele klanken uit de piano. Zo opende het nummer “Underwater”, het titelnummer van Ludovico’s laatste plaat op strelende wijze het concert. De hectiek in mijn hoofd, van het alledaagse leven, maakte onverwacht snel plaats voor een gevoel van intense ontspanning en melancholie. De eerste nummers van het concert werden solo gespeeld en hier was ik eigenlijk oprecht blij om: dit was Ludovico Einaudi in z’n puurste vorm.
De mate waarin hij zijn instrument beheerst vond ik aandoenlijk: verschillende ritmes, speelvolumes en tempo’s vulden elkaar naadloos aan, tot wat je mij vraagt, gewoonweg perfecte composities. Op een gegeven moment vielen de doeken naar beneden en werd Ludovico bijgestaan door Frederico Mecozzi op viool, Redi Hasa op cello en een percussionist. Hierdoor klonken sommige nummers zoals “Andare”, “Golden Butterflies” en “Low Mist” nog intenser, voller en dramatischer.
Het concert duurde bijna twee uur en werd opgebouwd op basis van zorgvuldig uitgekozen nummers, die zowel oudere als nieuwere platen omsponnen. Persoonlijke hoogtepunten waren voor mij “Le Onde” vanop zijn debuutalbum ‘Le Onde’ uit 1994, “Divenire”, het titelnummer vanop Ludovico’s doorbraakalbum uit 2006, “Nuvole Bianche” vanop de alom geprezen klassieker ‘Una Mattina’ (2004) en “Experience” vanop mijn persoonlijke favoriet ‘In a Time Lapse’ (2013).
Eerder zelden, zag ik zo’n stil, aandachtig en dankbaar publiek. Zoals het concert begon, eindigde ze ook met Ludovico Einaudi, solo achter zijn piano. Bij afloop van het concert kon Ludovico Einaudi en zijn crew rekenen op een langdurige, staande ovatie.
Vanavond betekende opnieuw het bewijs, dat muziek mensen verbindt en houvast biedt. En zolang we hierin af en toe even collectief mogen ontsnappen, blijf ik geloven in een betere wereld.
Organisatie: Greenhouse Talent
Peaches - Smells like circus - Smells like Peaches
Het muzikale werk van de Canadese Peaches staat garant voor electroclashende bitchpunk . Als buitenstaander zul je een kreet slaken van, wat is me dat, maar Merrill Nisker aka Peaches, reeds de vijftig voorbij, is een feministische allround artieste, die na een handvol platen de brug slaat met plaatselijke circus- en performance artiesten en zorgt voor een wilde mix van muziek, performance, circus, acrobatie en queer acts.
Getiteld ‘Smells like Peaches’, is een totaalspektakel, met schaars geklede dames, (deels) ontblote vrouwenlichamen, gebed in haar ravissante kostuumwissels , als de outfits en de verkleedpartijen van haar artiesten.
Het is allemaal in kader van een boeiend weekend, een eclectische meltpot van een ‘smells like circus’. Ergens borrelt in die extravagante kostuums de persoon Roisin Murphy op.
De Canadese muzikante, producer, regisseur, beeldend kunstenaar en performance artieste Peaches overvalt ons muzikaal met vettige, dreunende, neurotische basses, pompende, groovy synthbeats en aanstekelijke, vunzige refreintjes van ‘tits’, ‘dicks’ ‘fucks’, …
Ze bijt van zich af met een pittige, gedreven, seksueel prikkelende, erotiserende, fantasierijke (freak)show.
Een koor opent en eindigt deze. Het is een spectaculaire, een tot de verbeelding sprekende show, een circusact met uitdagende bewegingen, sensuele danspassen enz in een onbevreesde originaliteit. Ze oefent een immense invloed uit op de vrouwenbeweging en haalt de gendernormen onderuit. Het publiek weet dit enorm te smaken. Ze wordt met haar show sterk onthaald.
Grensverleggend, absurd en toch hard realistisch hoe de kijk op seks in de popmuziek wordt onderuit gehaald in die groovy , dansbare , hitsende , feestelijke en huiverende, angstaanjagende synthbeats , die Daft Punk met Suicide versmelt.
Smells Like Peaches! Zoveel is duidelijk muzikaal, het is een trip van ‘Teaches of Peaches’, die goed twintig jaar verscheen , naar ‘Fatherfucker tot het jongste ‘Rub, die de basis vormen van het optreden, de show en de performance . Elk van de performers heeft een passend nummer gevonden dat ze op hun manier interpreteren.
Peaches is een feministische allround artieste met een iconische uitstraling , die haar rauwe en seksueel progressieve attitude verbindt met snedige , slepende synthpop .
Onderga die kletterende sound in die barrière. De elektropunk godin verbaast steeds opnieuw.
Ohja, later dit jaar trekt Peaches speciaal voor je haar pretty-in-pink-ste tenue nog eens aan: in de AB komt ze de 22ste verjaardag vieren van haar debuutplaat ‘The Teaches of Peaches’. Je bent gewaarschuwd.
Organisatie: Vooruit, Gent
Aeveris -try-out- Uitzonderlijke virtuositeit, een speelsheid van jonge wolven
AEVERIS is een gloednieuwe metal band bestaande uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. Met hun eerste single “Shapeless” lieten ze al horen dat ze uit het goede hout gesneden zijn. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Door enkele try-out shows komen ze zichzelf live aan het publiek voorstellen. Wij waren erbij in de Asgaard, Gentbrugge en zien een bende virtuozen, die ervoor gaan.
Het zaaltje was goed vol gelopen. Een band vol potentieel. De gitaristen Jeffrey Behiels en Dennis Wyffels spelen naar goede gewoonte vlijmscherpe riffs, aangevuld door het intense basspel van Pieter Nyckees en de mokerslagen van drummer Louis van der Linden. De emotioneel beladen, gevarieerde vocals van Louis Soenens zijn een meerwaarde.
De virtuositeit en het spel-speelplezier siert. Jonge wolven die er tegenaan gaan. Er ontstond een kleine moshpit en de hoofden gingen gewillig op en neer. Louis sprak zijn publiek voortdurend aan. Zijn vocals intrigeren.
De muzikanten zijn beweeglijk en staan met grimassen in volle overgave te spelen. De songs zitten in een dreigend, donker sfeertje en de registers worden open getrokken.
Het was een korte set, zoveel songs zijn er nog niet uit, maar in die korte tijd liet Aeveris een overtuigende, positieve indruk na. Ze zijn niet vies de comfortzone te verlaten en durven de grenzen in het genre te verleggen .
Ze bereiken hiermee een breder publiek in/rond het genre. We houden hen in het oog!
Volg hun FB pagina https://www.facebook.com/Aeveris/
Pics homepag @Tom Van Meerssche
Organisatie: Asgaard, Gentbrugge ism Aeveris
De Nederlandstalige punk/hardcoreband Asermoietuitkomt uit Heist-op-den-Berg heeft met ‘Onkruid Vergaat Niet’ een tweede album klaar.
Deze band zag het levenslicht in 1987 en na twee jaar intensief optreden hield Asermoietuitkomt al op te bestaan. In 2020 begon de band rond frontman Ronny Vermeylen terug te repeteren in een nieuwe bezetting. Dat resulteerde in de comebackplaat ‘Welle Zen Terug’, die in 2020 werd uitgebracht. In juni 2021 bracht Asermoietuitkomt de EP ‘Ode aan Evelien’ uit met vier songs. Daarna kwam Gaétan Van der Auwermeulen uit Booischot de band als nieuwe drummer. In deze bezetting gingen de heren weer aan de slag en er werden al snel nieuwe nummers gemaakt.
Het album werd eind januari 2022 opgenomen in de Penthouse Studio bij Filip De Bot in Heist-Goor en was een maandje later al afgewerkt. De vier nummers van ‘Ode Aan Evelien’ werd opnieuw opgenomen en die krijgen het gezelschap van nieuwe nummers.
Muzikaal is er weinig veranderd in de wereld van Asermoietuitkomt: snedige punk en hardcore waarbij de grinta belangrijker is dan het feit of alles wel tot in de puntjes correct is ingespeeld. In de lyrics is e rook weinig veranderd: de humor is soms plat en soms bijtend en zowat iedereen moet het ontgelden.
Van de nieuwe nummers gaat "Op Café" over het gemis aan tooghangen tijdens de coronacrisis. Net als op "Corona" klinken de lyrics inmiddels een beetje achterhaald, maar dat willen we vergeven. Geen enkele band heeft een glazen bol. Zelfs de naam Evelien doet maar vaag nog een belletje rinkelen, maar Asermoietuitkomt helpt graag om mijn en uw geheugen op te frissen. "Witte Prinsessen" werd gemaakt om een nieuwe koelkast in het repetitiekot te vieren. Koud bier is heel belangrijk. "Ballenpitser" gaat over brede zwemshorts die niet toegelaten zijn in het zwembad.
De ideale festivaldag met een mooi weertje wordt bezongen in "Goe Weer Vandaag" en "De Show Stelen" vertelt over een onvergetelijk optreden in een bruine kroeg. "Kust Mijn Kloten" verwijst naar mensen die zich beter voelen dan anderen en "Liegeneer" behandelt het onderwerp van achterklap en mensen die liegen in uw gezicht. "Onkruid" gaat over de strijd tegen onkruid en "Stem Op Mij" beschrijft de carrière van een Belgische toppoliticus.
De allerleukste van dit nieuwe album stond reeds op ‘Ode Aan Evelien’ en dat is "Ballenbad". Wat Asermoietuitkomt doet op dit album is niet super-origineel, maar het is grappig en ze brengen het met de enige juiste kust-mijn-kloten-mentaliteit.
De CD is verkrijgbaar op de optredens van Asermoietuitkomt en online kan je al eens luisteren op
https://asermoietuitkomt.bandcamp.com/album/onkruid-vergaat-niet
Otto-Jan Ham kennen we vooral als presentator van StubBru en van een paar dingen op tv. Hij knutselt blijkbaar al sinds z’n tienerjaren met tapes aan zijn eigen muziek en brengt pas dit jaar, al een eindje in de 40, zijn eerste probeersels uit onder de naam Hairbaby.
Het is een beetje tricky om eerst ‘bekend’ te worden en dan pas een bandje te starten. Als muziekfan hebben we doorgaans meer vertrouwen in de omgekeerde beweging (eerst een bandje en dan bekend).
Voor Otto-Jan maken we graag een uitzondering. Afgaand op wat hij op de radio al ooit vertelde over muziek hadden we zijn eigen muzieksmaak misschien net iets anders ingeschat. We krijgen op ‘Let’s See Where What If Gets Us’ namelijk veel loungy en smoothe poprock (“Onward” en “California”). Er is wel een weerbarstige rocker als “fall Out With You” en de moody Eels-pogingen “Gifted Kids” en “Gutmensch” (met bijtende lyrics in een vrolijk popdeuntje).
Otto-Jan Ham komt hier niet uit als onontgonnen parel inzake perfecte zang. Bij The Masked Singer zal hij waarschijnlijk niet bij de finalisten eindigen. Maar dat deert niet. Hij overtuigt dankzij de passie en warmte die hij in zijn vocalen legt. En hij overtuigt nog meer als componist en tekstschrijver.
Toegegeven, hij beschikte voor de opnames ook nog over een topband: Joost Van den Broeck (drums - The Sands, De Mens, De Laatste Show Band, ...), Matthias Bastiaens (gitaar - Few Bits, Arsenal, ...), Wim Berchmans (bas – In Arm’s Reach, Justice, …) en Matthieu Vanherpe (keys/gitaar – Urbanus). Lara Chedraoui zingt o.m. een zinnetje mee op de outro van de “The World Is At My Side”.
‘Let's See Where What If Gets Us’ is een ietwat vreemde verzameling van genres en melodietjes, maar een rechtoe-rechtaan-rockalbum had ons waarschijnlijk nog meer verbaasd van Otto-Jan Ham.
Lindsay Schoolcraft kennen we vooral van haar jaren bij de Britse extreme metalband Cradle Of Filth, maar daarvoor en nu ook daarna heeft deze Canadese al heel wat muzikale watertjes doorzwommen.
Dit jaar komt ze aan de oppervlakte met de single “New World”, een symfonische powermetalsong met heel wat Keltische invloeden. De band die ze hiervoor verzamelde, oogt indrukwekkend: Fabienne Erni van Eluveitie en Jen Majura en Rocky Gray van Evanescence, naast een paar minder bekende maar minstens zo getalenteerde muzikanten.
Deze single is betoverend en houdt je aandacht vast. De stemmen van Schoolcraft en Erni liggen relatief dicht bij elkaar en dat werkt wondermooi. Doorgaans zijn het de tegenovergestelden/uitersten die elkaar uitdagen en een song zo naar een hoger niveau tillen, maar op deze manier lukt het ook.
Er komt een album van Lindsay Schoolcraft aan en als de andere songs daarvan ongeveer hetzelfde niveau halen als deze “New World” is dat iets om naar uit te kijken.
New World -single-
Lindsay Schoolcraft feat Fabienne Erni
Eigen Beheer
W. Pike kennen van zijn liedjes samen met zijn Glanzende Guido’s. Later dit jaar brengt hij echter een Engelstalig solo album. Deze song had hij al geschreven vooraleer de oorlog uitbrak en was vooral geschreven naar aanleiding van de vele bootvluchtelingen. Niettemin brengt hij dit nummer nu wat eerder uit omdat het nu past in het momentum.
Het nummer begint en eindigt met Afrikaanse stemmen en muziek invloeden om dan tot een gezapig indie nummertje over te gaan, waar de tekst één van de belangrijkste rollen speelt. Het zit wel goed in elkaar. Ook wordt het mooi opgebouwd. Vandaar dat het zeker het vermelden waard is. Daarenboven belooft W. Pike dat elke cent die hij via streaming (Deezer, spotify…) verdient naar de juiste hulporganisaties gaat. Een reden te meer om het nummer eens te ontdekken.
Alternative/Indie
Song For The Refugee (From Kivu to Kiev) -single-
W. Pike
Een aangenaam liedje om naar te luisteren. Kijk ook eens naar het videoclipje: https://www.youtube.com/watch?v=vUFWwO63esw
Onder de noemer ‘The Art of Love’ brengt het duo van And Then Came Fall drie EP’s uit. Die worden doorheen het komende jaar uitgebracht en vormen samen één geheel zowel muzikaal als grafisch. De verbindende kracht van liefde is het centrale thema. Uit de eerste EP ‘The Art of Love Part 1’ komt deze “Photograph”. Een nummer met veel gevoel en warmte. De afwisseling van de spoken words en zang door Annelies Tanghe geeft een mooie afwisseling aan het nummer. Die spoken words passen trouwens heel goed in de song. Het nummer drijft op een gitaartokkel met daaronder synths. Warme synth-klanken die het nummer heel beheerst doen openbloeien. Het nummer is heel slim in elkaar gestoken en dat maakt het tot een aangename en boeiende single.
And Then Came Fall - Photograph - YouTube
Nu komt de tournee met De Mens eraan, die al enkele keren werd uitgesteld door covid. Mocht je interesse hebben hieronder vind je de toerdata voor april
Tourdates
16/4/22 Rock Lobster, Borgerhout
22/4/22 Lux - Herenthout (Supporting De Mens)
27/4/22 Wilde Westen - Kortrijk (Supporting De Mens)
28/4/22 Muziekodroom - Hasselt (Supporting De Mens
19/5/22 Nosta, Opwijk (Supporting De Mens)
Indie/Electro/Pop
Photograph -single-
And Then Came Fall
Met deze release zijn de heren van The Monochrome Set reeds aan hun 16e album toe. Het moet gezegd worden dat ze ook al opgericht zijn in 1978 en mits enkele hiaten nog steeds vrij actief zijn. Een single band zijn ze nooit geweest, eerder een album band dat het moet hebben van zijn vakmanschap. Door de jaren heen vonden ze onderdak bij o.a. Cherry Red, Rough Trade, Warner Bros en nu al een hele tijd bij Tapete Records. Allemaal labels met faam.
Onder andere Iggy Pop, Jarvis Cocker, Johny Marr staan bekend als grote fans van hun muziek. Iggy Pop heeft ooit met Fatboy Slim hun nummer “He’s Frank” gecoverd voor de TV reeks ‘Heroes’. Je hoort en leest het: allemaal mooie adelbrieven. Soms is het onverklaarbaar, denk maar aan The Sound of The Fall, maar bij het grote publiek zijn ze een heel stuk minder bekend.
Nu wat meer over het nieuwe album: de muziek is hier duidelijk meer indiepop tav postpunk in hun beginjaren. Opener en tevens titelnummer “Allhollowtide” is daar een duidelijk voorbeeld van: semi-akoestische gitaren, een melodieus refreintje en Bid die haast aan het croonen is. Met mooie backings en piano ertussen. Een toppertje. “Ballad of the Flaming Man” heeft ook een catchy refrein en een orgeltje dat mij wat aan The Stranglers doet denken. “My Deep Shoreline” heeft een fijne tekst en hij zingt hier haast als een Guido Belcanto of Dirk Blanchart. “Really in the Wrong Town” is, net als “I, Servant” en “Hello Save Me”, een aangenaam uptempo liedje geworden. Daarnaast vinden we een aantal trage nummers zoals “Box of Sorrows” (dat ook echt de somberheid van de titel doet weerklinken) of “Resplendant in a Darkness”.
Er wordt na elf liedjes afgesloten met een instrumentaal pianonummertje: “Parapluie” dat meer sfeer dan song is geworden.
The Monochrome heeft een degelijk album gemaakt met enkele nummers die erboven uit steken zoals “Allhollowtide”, “I, Servant” en “Really in the Wrong Town”. Voor de rest heel degelijke songs die dikwijls een catchy refrein bevatten.
Is het één hun beste platen? Ik weet het zo meteen niet; maar het is zeker een plaat die mooi tussen hun andere releases past.
Alternative/Wave/Indie
Allhollowtide
The Monochrome Set
Damon Albarn - Duizend-en-één ambachten in wondermooie muziek
Muzikale duizendpoot Damon Albarn bundelt de uitgangspunten , de veelzijdigheid en de stijlen van z’n muzikale projecten samen in een solo album, live gebracht in stemmigheid, intimiteit , breekbaarheid en extravertie. Een louterende ervaring ,een katharsis in een filmisch beleven van IJsland, waar hij de plaat schreef; die de natuur met zijn landschappen, waters en z’n kilte, warmte uitdrukt in een klein anderhalf uur durende set.
In 2020 was hij bezig aan het voorbereidend werk van deze soloplaat , en zouden we in dat voorjaar al een tip van de sluier horen , maar toen gooide het coronavirus roet in het eten … Twee jaar later is de plaat af . ‘The nearer, the fountain, more pure the stream flows’ is een orkestraal avontuur in z’n tweede thuisland IJsland; het weer , de zee en de wijsheden zet hij met een rits muzikanten om in z’n landhuis aan de kust van Devon in een integer, pakkend, visionair album .
Vanavond maakten we kennis met zijn leefwereld in dit werkstuk, waar de songs van de plaat, mooi uitgewerkt, met z’n band en strijkersensemble, op elkaar volgden.
Anderhalf jaar coronapandemie heeft ons en Albarn in zijn greep gehouden , maar het werd letterlijk afgeschud in afwisselende fraaie nummers , die ergens het midden houden tussen het werk van Blur (pop), Gorillaz (worldgroove), The good, the bad, the queen (donkerte), z’n ervaringen in film-/opera-/theaterkringen (soundtrackgeluiden) en bands als Sigur Ros , Bjork (typical Iceland); bovenop creëert hij nog een dreigend, spannend doomdrone sfeertje op z’n Swans.
Hij heeft nog maar net in Nederland een paar concerten achter de rug met het Concertgebouworkest onder de noemer ‘symphonic loops’. Wat kan die man nog allemaal?
De titelsong zet meteen de sfeer, opener van de plaat als van de avond. In het donker zien we Albarn, die dus een soort drieluik voorstelt met verder “The cormorant” en de single “Royal morning blue”. Albarn plaatst op de half instrumentale , half gezongen nummers het pianogetokkel centraal , het is de rode draad, sober, lichtvoetig, dromerig en dreigend omlijst door z’n band en strijkers. Van minimal tot pop.
Elk instrument heeft z’n plaatsje , de pianotunes , de (verdwaalde) gitaarslides, de lapsteelgeluidjes (knipoog Swans) , de diepe (groovende) bas, de zachtstrelende , aanzwellende drumpartijen , de soundscapes-oriënterende keys, een verdwaalde blazer en de innemende , zwierige strijkers.
Een heerlijk , genietbare trip aan de IJslandse geisers , vulkanen , waar de eerste zonnestralen op ons gezicht priemt , de wind over ons heen waait, … “Royal morning blue” mondt uit in klassiek, groove en pop. Een warm applaus volgt na dit sterk kwartier.
Het instrumentale “Combustion” volgde en kon evenzeer nog worden toegevoegd in dit eerste geheel. Het klinkt zachtmoedig, zalvend als dreunend, noisy, experimenteel. Een soort misthoorn als instrument, door Damon zelf gespeeld, siert het nummer. Een mistig decor duikt op en doet een soundtrack opborrelen van mystery/sf films op z’n Stephen King/John Carpenter, denk maar even aan ‘The fog’ bijvoorbeeld.
Het publiek wordt meegezogen op de pianotunes van “Daft wader” , Albarm hitst het publiek op, handclaps volgen. De sound zwelt aan door een vol instrumentarium. Het klinkt zelfs dansbaar en barst uit in een lavastroom van fuzz en distortion . “Darkness to light” brengt opnieuw innerlijke rust door de sfeervolle , dromerige aanpak.
Zon , zee, een blauwe hemel , een IJslandse bries voelen we op het filmische “Esja” door de vibrafoon, de soundscapes. We wanen ons dus aan de kust , met het klotsende water en vogelgeluidjes om ons heen. Het gaat hier over in de groovende jazz van “The tower of Montevideo” en “Giraffe trumpet sea”, een zachte , feller wordende en gedreven sound, die tintelt, sprankelt en dan terug uitdeint.
“Polaris” roept ergens Gorillaz op , het werkt in op de dansspieren door de bas , percussie , harmonium en strijkers; “Particles” wuift ons uit .
Het uur ging zo voorbij , sfeervol wegglijdend in de IJslandse en Britse vlakte en de kust . Met een knipoog naar de orkestrale periode van Blur kregen we “The bollocked man”, een innemend “Island” en tot slot “Strange news from another star” , een nummer opgestoft van het ‘Blur’ album van 97, waarvan we “Beetlebum” en “Song 2” kennen . Het nummer werd sterk uitgediept , aangepakt met lapsteel , experimentjes en allerhande geluidjes.
Vanavond telt de ingetogenheid die het publiek ondergaat . Een andere Albarn zien we , die anders z’n publiek nauw betrekt ophitst .Een overtuigende set van een orkestraal project in een soloplaat, kleurrijk , intiem , die donker en licht weet te kruisen . De sing/songwriter en artiest die z’n duizend-en-één ambachten bundelt, en allerhande gevoelens speelt in wondermooie muziek.
Een tweede avond in de Bozar staat geprogrammeerd om de wonderschone sound en beelden vast te houden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/bozar-brussel/damon-albarn-28-02-2022.html
Organisatie: Bozar, Brussel
The Sound of The Belgian Underground 2022 - Een geslaagde ontdekkingsreis - Mainstream comes to you, but you have to go to the underground!
The Sound of the Belgian Underground 2022
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2022-02-27
Erik Vandamme
We citeren even: ''Al tien jaar brengt Subbacultcha artiesten in contact met een nieuw publiek via het lidmaatschap, een agenda van gratis events, online interviews en een 2-maandelijks magazine. 'The Sound of the Belgian Underground' is een van Subbacultcha's vele benaderingen om nieuwe artiesten te ondersteunen en leden te laten proeven van de Belgische undergroundmuziekscene."
'The Sound of The Belgian Underground' is ondertussen aan zijn vijfde editie toe. Het werd een goedgevuld programma, waar de muziekliefhebber een brede kijk op de scene krijgt. De AB Box werd bovendien ten volle benut, d.w.z. het podium vooraan, maar er waren ook optredens achteraan op een verhoog net voor de PA of gewoon op het balkon.
De zaal was goed vol gelopen. Naar goede gewoonte, bleek ook deze editie van 2022 een ware ontdekkingsreis binnen het underground gebeuren. Mainstream comes to you, but you have to go to the underground!
Ons verslag
Frankie Traandruppel (***) is het soloproject van Lee Swinnen (Tubelight, Double Veterans, Ero Guro). Samen met zijn kompanen Mathias Roggeman (Mitraille), Bart Weyens (Statue) en Timo Fannoy (Frankie), brengt het collectief aanstekelijke garagerock gekruid met punk en folk invloeden. Ergens deed het ons zelfs wat denken aan de Britpop van circa twintig jaar geleden. Heel subtiel, kwam een band The Libertines ons voor de geest. Met catchy riffs en aanstekelijke refreinen, kon Frankie Traandruppel ons ergens wel overtuigen. Want door de onstuimigheid waarmee de heren zowel in de instrumentatie als in de vocals tekeer gaan, bezorgde de band ons een eerste lichte adrenalinestoot. Helaas, doordat alles iets te nadrukkelijk gezapig klonk, bleven we ondanks de energie, lichtjes op onze honger zitten. Ze hebben wel het potentieel om binnen die garagerock zich te onderscheiden.
Horrorrap krijgen we van de Antwerpse formatie Kleine Crack (****). De act zagen we op een klein podium vlakbij de PA. We kregen een vervaarlijk uitziend gezelschap, waaronder een collectief VHS-crew genaamd. Het gezelschap stond met bivakmutsen en dergelijke meer op het podium.
Kleine Crack brengt geen rap voor tere zieltjes. De benaming' Horrorrap' is hier overduidelijk. In een dreigende ondertoon, werden rap/hiphop songs door de strot geramd. Iedereen ging gewillig mee in de trip. Hier zagen we een donkere, vuige, rauwe act.
Deze editie bestaat uit verschillende contrasten. Na de hiphopwaanzin klonk het duo Salome (***1/2) lieflijk, maar ook niet te zeemzoetig. De zangeres was eerder bedeesd. We vergeven de stuntelige manier in de overgangen naar de songs. Het podium was ietwat te groot voor de zangeres en de gitarist die met hun aanstekelijke refreintjes en lekkere drum&bass beats ons innam. Podium ervaringen moeten ze opdoen. Maar het tweetal heeft groeimogelijkheden.
Het meest overweldigende optreden kwam van Dushime (*****). Door een soulvolle stem en hoge noten van koorzangen, zorgde Dushime voor een spirituele totaalbeleving in een donker, mystiek kader; even konden we deze harde wereld vergeten. Onaards mooie vocalen dus incluis de mysterieuze beats tekenen voor een confrontatie met je meest innerlijke zelfzijn. De beelden op het scherm hebben een hypnotiserende inwerking. Mooi hoe klank en beeld elkaar vinden. Een echt ‘zen’ gevoel!
Tijd voor een wervelend feestje met WLTR (****). De dj, bekend van de collectieven Nooit Meer Naar Huis en Burenhinder, bracht haar set vanop het balkon en zorgde door de keiharde beats ervoor dat de AB werd omgetoverd tot een soort danspaleis. De harde, oppeppende beats botsten alle kanten uit. De DJ had het publiek mee en dreef het tempo op! Leuk feestje.
Op het kleine podium achteraan bracht Azertyklavierwerke (****) ook een feestje , evenwel in een eigenzinnige versie van humor en absurditeit. De man leest zijn teksten van een smartphone af, onderdeel van een theatrale show. Het voelde vreemd aan, Azertyklavierwerke was als het ware de verstrooide professor deze avond die per ongeluk op een podium sukkelde en met aanstekelijke, bedwelmende en vaak absurd klinkende beats de luisteraar murw slaat. Met een knipoog naar de (experimentele) aanpak van Frank Zappa.
Onder het motto ‘Kunst met een grote K’ wist Azertyklavierwerke deze performance uit te voeren . Er kwam hier zelfs geen gitaar aan te pas, het waren de elektronische beats en de aanstekelijke vocals die het ‘em deden. Het experimenteren met klankentapijtjes en de absurde teksten overtuigden.
Het Brusselse trio PEGA (*****) speelt iets tussen post-punk en mathrock. De band heeft drie dames die spelplezier beleven . Ze beheersen goed hun instrumenten , de aanstekelijke riffs en drums deden ons headbangen . Eenvoudig , goed en stevig klonk het. PEGA geeft muzikale kleur in deze grauwe wereld. Het is een band die binnen de post-punk flirt tussen lichtvoetigheid, stevig rocken (aanstekelijk en energiek) en experiment. Op die manier waren we snel overtuigd.
Helenah (**) deed hier een slechte poging om de 'humor en absurditeit tot kunst te verheffen'. Ze probeerden misschien Azertyklavierwerke te evenaren, maar slaagden er duidelijk niet in. Hier kon je niet echt genieten. Ook al houden we van klankexperimentjes, de beats gingen nu nergens naartoe. Een gemiste kan …
We citeren even ''Merlin Wubslin is het muzikale project van Christian Garcia-Gaucher, Valérie Niederoest en Jérémie Conne. Het Belgisch-Zwitserse trio combineert stemharmonieën met gitaardialogen, herhaling en onstuimige ritmes, wat live een trance uitlokt''. Merlin Wubslin (*****) speelde een soort psychedelische trip. De gitaar is binnen dit concept het belangrijkste instrument. Deze band kleurt buiten de lijntjes , durft de comfortzone te verlaten, en gaat lekker improviseren en experimenteren. Een zachtmoedige, warme stem werkt in die chaotische aanpak helend. Een genotvol innerlijke gedachtes, ver weg van de realiteit, met een ‘zen’ gevoel.
Rachel Sassi, zangeres, en Victor De Roo, producer (bekend van De Nooit Moede), vormen samen een Franstalig synthwave -duo, Victor De Roo + Rachel Sassi (*****). Ze voelen elkaar muzikaal sterk aan. De koude beats van Victor staan in sterk contrast met de warme, heldere vocals van Rachel. Er lijkt zelfs een elektronisch gevecht te ontstaan tussen licht en duisternis, hardheid en zachtmoedigheid. De contrasten reiken elkaar de hand, de twee tegenpolen vullen elkaar perfect aan. Een mooie versmelting.
Het betoverend klankentapijt van Victor en de zalvende stem van Rachel waren de perfecte afsluiter van een boeiende editie, The Sound of The Belgian Underground. Opnieuw geslaagd dus!
Organisatie: Subbacultcha ism Ancienne Belgique, Brussel
Pyrefest presents 2022 - Een avond donkere metalen!
Pyrefest 2022
Asgaard
Gentbrugge
2022-02-26
Erik Vandamme
Het kan weer, metal concerten met een staande publiek die compleet uit de bol gaan. GRIMM Gent stelde in samenwerking met de organisatie van Pyrefest een editie van Pyrefest (presents) voor in Asgaard, Gentbrugge. Meteen was dit een try-out show van Patroness, die op 4 juni hun nieuwe plaat 'Fatum' uit brengen.
Een programma donkere metalen. De gezellige Asgaard was heel goed gevuld op deze avond, de organisatie mocht zelfs het bordje 'sold out' ophangen en vooral, er heerste van de eerste tot de laatste band een gezellige sfeer. Ook opvallend, er kwam vooral een jong publiek opdagen, wat bij metal concerten niet altijd een evidentie is.
Ons verslag
Cobracide (****) - Dat het een opvallend jong publiek was, had deels te maken met de band Cobracide die pas in 2021 hun eerste single op de markt brachten, “Trails of Destruction”, een combinatie van thrash/death metal . In Asgaard traden ze voor het eerst sinds hun oprichting op, een unicum. Het jeugdig enthousiasme combineren ze met technisch vernuft. Cobracide speelt in een verschroeiend tempo; er ontstonden moshpits en een wall of dead. Iedereen werd meegezogen in deze energieke set, het jonger publiek vooraan, het ouder publiek lekker aan de toog headbangend.
Een overtuigende gloednieuwe parel binnen het thrash/death metal genre, die ondanks enkele groeipijnen, over veel potentieel beschikken.
Patroness (*****) - Patroness speelde duidelijk een thuismatch. In het begin van de set werd er een bloemenkrans op het podium gelegd en versierd met kaarslicht. We vroegen ons af wat de bedoeling was … Het antwoord lees je binnenkort in een interview …
In elk geval hebben we hier een grauwe, duistere, donkere sound met een dosis humor en speelsheid in het metal genre. Een charismatische frontman heeft een glasheldere indringende stem, zoekt zijn publiek op, entertaint en port ze aan . Hun muziek klinkt verschroeiend, luid, dreigend als melodieus, lichtvoetig, een strijd tussen licht en donker.
"Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onderbewustzijn. En dat is toch het soort black/doom/sludge waarvoor we zeer graag uit ons kot komen", schreven we nog twee jaar terug over de EP 'Pyre'. Er staat nu een volwassen band te spelen, die de grenzen verder verlegt en buiten zijn comfortzone durft te treden. Hun speelse aanpak siert. Live sterk overtuigend! We kijken uit naar het nieuwe album.
Kludde (****) - Wat me bij blackmetal het meest aanspreekt, is de occulte inkleding waarbij verhalen over legendes en sagen uit vervlogen tijden worden verteld zodanig dat je je waant in die mythische omgeving waar die verhalen zijn ontsproten. We houden van het soort verhalen over het land of stad van waaruit de band zelf komt. Daarmee gooide Kludde, ontstaan in de Aalsterse Valleien, in 2008 met het debuut 'In Den Vergetelheid' al heel hoge ogen. Alles wordt in de eigen vervlaamste taal gebracht; Kludde lijkt wel een uniek project. Helaas hield de band er in 2009 mee op, maar in 2014 herrees deze blackmetalband. 'In de Kwelm' (2019) was het nieuwe resultaat. Kludde was klaar in zijn folklore/blackmetal. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De band liet ons trouwens voor hun optreden weten bezig te zijn met een nieuwe plaat. En net als vroeger wisten ze dit nu ook op Pyrefest te onderstrepen. Een optreden van Kludde vergelijken we altijd een beetje met het lezen van een zeer spannend boek. Als vanaf de eerste bladzijde ben je mee in het verhaal, muzikaal kom je hier in een mysterieuze, occulte wereld terecht van demonische wezens. Hun folklore/black metal in een doomachtig kader prikkelt , hypnotiseert en bedwelmt je. Het publiek genoot en gleed weg in hun mystieke wereld.
Mordkaul (*****) - Een avond donkere metalen!' … Afsluiter Mordkaul brengt een stevig potje Zweedse dead metal. Mordkaul bestaat uit vocalist Tommy Goffin (Hell City), de gitaristen Tim Bekaert (Diablo Blvd.) en Vincent Noben (Hell City), bassist Jan Rammeloo (Bliksem, Diablo Blcd, Furia) en drummer Tony Van den Eynde (Leng Tch'e). Eén voor één topmuzikanten. In speelsheid overtreffen ze zichzelf, als het ware jonge wolven die iedereen omver blazen. Mordkaul deed het dus met brio.
De set startte eerder moeizaam, maar eens de registers werden open getrokken, ontstond door de bijzonder furieuze aanpak van de band en hun beweeglijke vocalist, een geluidsmuur van mokerslagen tot je compleet murw geslagen bent. Een knaller met een leuke moshpit en crowdsurfers.
Mordkaul was een welgekomen toevoeging binnen de Belgische deathmetal. 'Dress Code: Blood' klinkt sterk en ook live wordt dit bevestigd . Tot complete waanzin dreven ze hun publiek. Zoals dat hoort binnen dit genre.
Organisatie: GRIMM Gent + Pyrefest
Nederlands 
Français 
