Peter Vermeersch & Thomas Noël - 'In C' - Sound of Ghent - livestream - Een zinnenprikkelende versmelting van beeld en klank in een sprookjesachtig kader
We citeren als introductie: ''De Amerikaanse componist Terry Riley schreef zijn iconische werk In C in 1964. Deze compositie geldt als een van de ijkpunten van het minimalisme. Ze bestaat uit 53 deeltjes, soms maar van enkele noten. Uitvoerders krijgen van Riley veel vrijheid bij In C. Er is geen vaste duur en doorheen de jaren is er eindeloos op gevarieerd. De onovertroffen Peter Vermeersch (Flat Earth Society) en Thomas Noël (The City's Song) wagen zich in deze gloednieuwe productie aan een Gentse versie. Veertien muzikanten met evenveel instrumenten als verschillende culturele invloeden geven een weerspiegeling van de rijkdom aan muziek in de stad.''
Dit concert werd via livestream uitgezonden in het kader van ‘Sound Of Ghent’, in een samenwerking met De Centrale en de Handelsbeurs, Gent
Een livestream is pas echt geslaagd als de luisteraar ademloos zit mee te kijken, te luisteren en te genieten van de muzikale kunst van de artiest . Het collectief aan top muzikanten en vocalisten slaagt er hier met brio in. Het is een zinnenprikkelende, gevarieerde versmelting van beeld en klank in een sprookjesachtig kader.
Een verhalen verteller brengt een soort ode aan ‘de aardappel’. Het verhaal raakt door de poëtische invalshoek. De Afrikaanse voodoo klanken zijn in combinatie met een danser die je weet te hypnotiseren. Met de viool erbij wordt er voor een folklore totaalbeleven gezorgd.
Het geheel, de visualisatie en de sound, is wonderschoon en fantasieprikkelend door het gevarieerd klankentapijt (o.m. door percussie en strijkers) en de kleurrijke illustraties; de bevreemdend aanvoelende vocals drijven je naar onbekende oorden. Schitterend allemaal in die drie kwartier.
Hier valt nogal wat te beleven. Geen moment verveel je je . Terecht trouwens verdient deze compositie van Terry Riley zijn stempel iconisch… Peter Vermeersch & Thomas Noël hebben mensen rond zich verzameld, die de compositie nieuw leven inblazen. Ieder heeft zijn belangvolle inbreng . De puzzelstukjes passen perfect tot één geheel. Het collectief slaagt er dus met brio in je compleet overstag te doen slaan . Het verhaal en de muziek leven. Indrukwekkend, dit totaalspektakel.
Line up: Peter Vermeersch (basklarinet, elektronica), Thomas Noël (harmonium, xylofoon), Jeroen Baert (viool), Shalan Alhamwy (viool), Mevlüt Akgüngör (ney/rietfluit), Gergana Velikova (zang), Anaïs Moffarts (zang, contrabas), Sadig El Gibril (oed), Osama Abdulrasol (kanun), Tsubasa Hori (taisho goto, Sanba), Ehsan Yadollahi (tar), Farnoosh Khodaded (daf), Moussa Dembele (kora, balafon, djembe), Tister Ikomo (ngoma), Josse De Pauw (tekst), Gerda Dendooven (illustratie)
Organisatie: De Centrale + Handelsbeurs, Gent ism Sound of Ghent
Ask Carol is een duo uit Noorwegen. Ze brengen een mix van grunge, noise en blues. Dat ze slechts een duo zijn, weerhoudt hen er niet van om een heel vol en energiek geluid neer te zetten. Ze vullen hun sound van drum, gitaar en vocalen aan met synths, loops en een drummachine.
De single-edit van “Darkest Hour” klinkt nog wat braaf, maar als je op YouTube de Live At Auma Sonic Saloon-versie hoort, krijg je een beter beeld van waar deze band voor staat. Er gaat meer dreiging van uit, en afgaand op de lyrics was dat ook het opzet. Vorige singles teerden meer op melancholie, terwijl ze hier vorm geven aan wanhoop en twijfel, zowel in de lyrics als in de muziek.
De video bij ‘Darkest Hour’ doet het blijkbaar heel goed op TikTok, waar het rondgaat als de ‘cow song’.
Met hun combinatie van soms rauwe percussie en donkere blues-licks doet Ask Carol mij op deze single denken aan The Picturebooks, The Black Box Revelation, Room Me en Larkin Poe. Ze zouden een welkome afwisseling zijn in het Europese clubcircuit.
https://www.youtube.com/watch?v=1O1uWrwT2_o&t=184s
Marianne Faithfull brengt al muziek uit sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw. Hits als “As Tears Go By”, “The Ballad Of Lucy Jordan” en “Broken English” zou elke zelfverklaarde muziekfan moeten kennen. In de coronaperiode waagde ze zich - nadat ze zelf covid opliep en er bijna aan stierf - aan een album met ingesproken gedichten. Allemaal grootheden uit de Engelse literatuur: Keats, Shelley, Byron, Wordsworth, Tennyson en Thomas Hood. Faithfull verwerkte eerder al meermaals poëzie in haar muziek, maar nu zet ze de gedichten zelf nog meer in de spotlights.
Ze krijgt daarbij hulp van heel wat schoon volk uit de alternatieve muziek: Head (producer PJ Harvey), Warren Ellis (Nick Cave), Nick Cave zelf, Brian Eno en Vincent Ségal. Het kan zijn dat u die laatste niet kent, maar deze Fransman speelde al cello op albums van Charlotte Gainsbourg, Cesaria Evora, Alain Bashung, Elvis Costello, Carla Bruni, Sting, Vanessa Paradis en Natatcha Atlas. En dat is nog maar een handvol namen uit een bijzonder lange lijst.
Een mooi team heeft Faithfull zo bij elkaar. Mocht het een regulier album zijn, zouden deze gasten ongetwijfeld voor vuurwerk zorgen inzake songwriting, muziek, arrangementen en productie. Het is mooi hoe ze hier zichzelf en hun vele talenten compleet wegcijferen. Ze vormen niet meer dan het witte bord waarop Marianne Faithfull haar muzikale gastronomie serveert. Al is het nu ook weer niet zo dat ze helemaal geen rol spelen. Dat producer Warren Ellis als mede-auteur aangeduid wordt, geeft meteen aan hoe belangrijk zijn inbreng was.
Faithfull’s herkenbare en immer krakende stem staat wel helemaal centraal en ze brengt deze reeks klassieke gedichten met veel gevoel voor ritme en intonatie. Zoals die gedichten moeten voorgedragen worden, en dus met weinig verrassingen. Mijn persoonlijke favoriet is “Lady Of Shallot”.
Marianne Faithfull leest op ‘She Walks In Beauty’ elf klassieke gedichten voor. En meer is het niet. En meer is er soms ook niet nodig. Prachtige zet, dit gedichtenalbum.
She Walks In Beauty
Marianne Faithfull & Warren Ellis
BMG/Gentlepromotion
Je zou denken dat de hoogdagen van Teenage Fanclub ergens in de jaren ’90 liggen, met o.m. ‘Bandwagonesque’, ‘Thirteen’ en ‘Grand Prix’, maar volgens hun label was hun vorige album, ‘Here’ uit 2016, een absoluut verkoopsucces. En daar voegen ze fijntjes aan toe dat ‘Endless Arcade’ daar helemaal in het verlengde van ligt.
Wat herkennen we nog van het typische oer-geluid van Teenage Fanclub op het nieuwe album? De gezapige zang? Check! Licht psychedelische gitaren? Check! De lo-fi-indie-aanpak? Nog eens check! Moet er nog meer zijn? Nauwelijks, op het eerste gehoor. Een goede song met een catchy refrein misschien, maar daar heeft deze band altijd al weinig zijn best voor gedaan. Slechts de absolute fans kunnen de lyrics meelippen van de bekendste singles. De meeste andere rockfans herkennen wel de typische sound van Teenage Fanclub, maar hebben meer moeite om de nummers uit elkaar te houden.
Dat is op ‘Endless Arcade’ niet anders. De vooruitgeschoven single “Home” is van het hele album diegene die het langst blijft hangen. “I’m More Inclined” is een degelijke, aardige single, maar een beetje braver. En dat telt eigenlijk voor het hele album: Teenage Fanclub is een betere band geworden, zuiver muzikaal en als songschrijvers dan, maar ergens onderweg zijn ze hun ‘sense of urgency’ verloren. Bij “The Sun Won’t Shine On Me” moet ik zelfs onwillekeurig denken aan de softrock van BZN en de George Baker Selection. Zowat alle scherpe kantjes zijn eraf geveild.
Toch zijn er momenten waar de magie wel nog werkt. “Everything Is Falling Apart” is onweerstaanbaar goed en sluit aan op het beste van het oudere werk. Een instant classic. Samen met “Home” en “I’m More Inclined” is de oogst van dit album toch niet van die aard dat we staan te juichen.
De Skangoeroes waren één van de weinige ska-bands in België, maar na 15 jaar houden ze ermee op. Uit de as van de Skangoeroes is er nu GRAAF!, met een paar dezelfde mensen in de line-up en met nog steeds een voorliefde voor ska en reggae, en ook andere exotische genres.
GRAAF! heeft zopas zijn eerste EP uit, met vier tracks in het Nederlands (op een paar strofes in het Frans na, in “Was Iedereen Maar”). Peter Vincent zat mee in de studio. Niet de bekendste naam, maar hij zat reeds eerder in de studio met Doe Maar en dat is in in Nederreggae toch wat je ‘buiten catgeorie’ kan noemen. Peter Vincent deed ook mooie dingen met Rowwen Hèze en BLØF.
GRAAF! klinkt op deze EP niet als Doe maar. Omdat ze muzikaal anders klinken (andere benadering van genres) en omdat de teksten van GRAAF! nog wat ‘aan het papier kleven’ (meer geschreven dan gesproken taal). Referenties die treffender zijn, zijn dan Eva De Roovere en de hier minder bekende Nederlandse band Lörk.
Muzikaal swingt het, een beetje zoals op de recente EP van The Wamaki’s, maar dan met meer lyrics. Drie van de vier tracks op deze EP klinken bijzonder zomers en dansbaar. De vierde, “Weg“, klinkt eerder intimistisch folky en zit zo helemaal in de richting van De Roovere en zelfs Madou.
Het beste nummer van deze fijne EP is voor mij “De Beest”, dat zowel in tekst als muziek net iets beter doet dan de andere tracks.
https://graaf.bandcamp.com/releases
‘End Of A Century’ is een nieuwe demo van Sygo Cries. Mika Goedrijk (This Morn’ Omina, Pow(d)er Pussy, Nebula-H, …) stuurde in de coronazomer een berichtje naar Wim Guillemyn (The Other Intern, …). Mika zocht een creatieve en gemotiveerde bassist voor Sygo Cries. Wim had de band nog gezien enkele maanden ervoor toen ze met o.a. Your Life On Hold speelden in Koekelare. Hij wist wat hij muzikaal kon verwachten en wilde vooral meebouwen aan songs. Hij meldde zich zonder verdere verwachtingen aan. Na wat gechat te hebben, spraken ze af en zie het klikte muzikaal meteen.
In een mum van tijd hadden ze enkele songs klaar. Een idee of een stukje melodie van de één mondt haast elke keer uit tot een song die ze beiden enorm leuk vinden. Op het vlak van thema’s in teksten kunnen ze elkaar ook goed vinden. Na de zomer vonden ze beiden dat ze, vooral voor de live events, nog een keyboardspeler nodig hadden. Olivier Moulin (The Mars Model) is een gemeenschappelijke vriend waarvan ze wisten dat het wel kon klikken. Er zijn al bijna genoeg nieuwe songs voor een album, maar eerst wil Sygo Cries jullie via een mini album laten proeven.
‘End Of A century’ is nog maar een demo op bandcamp, maar behoort tot het spannendste wat we dit jaar al gehoord hebben in het brede spectrum van postpunk en coldwave tot EBM. Deze track heeft een dwingende, militante beat, een diepe, stuwende bas, ijzig kille gitaarlijnen en lyrics die ertoe doen.
Van deze Sygo Cries willen we zeker nog meer horen.
‘End Of A Century’ is het begin van een mooie ‘new century’.
https://sygocries.bandcamp.com/releases
Waves Of Decay is een Thrash/Heavy metal band uit Westmalle die in 2017 opviel met de verschroeiend harde EP 'Cycloptic’ . Ze drukten meteen hun stempel op de Belgische metal scene.
De leden hebben al een pak ervaring achter de rug . We zagen hen al eens op Frietrock; ze trokken een ondoordringbare geluidsmuur op om ons te doen wegblazen.
Waves of Decay bracht nieuw werk, 'Burn our Angel Wings” is heavy, thrash metal als uitvalsbasis. “The shape of Blood” en “Accustomed to the dark” zijn sterk in het genre.
Een knipoog is er naar de death metal op “Catch-2” . Op “Angered” wordt de gitaarmelodie plots overgenomen door de sax; wat een fijn samenspel van gitaar, bas en saxofoon trouwens.
We zijn onder de indruk van het knallende drumwerk van Ben Gysels op het prachtige epische “The Sleeper”. Het gitaar-en basspel doet hier verder z’n werk. Het is een veelzijdige song van innerlijk genot, en een emotionele stem uit het duister geeft je de ultieme doodsteek. Afsluiten doet Waves of Decay met een overtuigende Iron Maiden cover “The Evil That men do”.
Waves of Decay kan loeiend hard en emotioneel klinken .De sound is gevarieerd, donker. De band durft duidelijk buiten de comfortzone te treden . Ze moeten dus niet onderdoen voor de internationale scene.
Tracklist: The Shape of Blood (5:07) Accustomed to the Dark (5:14) F.I.N.E. (4:43) AngeRed (5:06) Catch-22 (4:44) The Sleeper (6:08) The Evil That Men Do (4:32)
Steiger staat voor stijlvariatie en muzikaal avontuur . Voor wie houdt van ‘muziek met een hoek af’ , is hier op zijn plaats. Steiger is ‘a work in process’ met o.m. 'And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018) . We hoorden het reeds in hun interview.
Op de recente EP 'Brick Smoke Basement' (2020) is er nog meer openheid naar vernieuwing en experiment. We schreven “De band tast op 'Brick Smoke Basement' de mogelijkheden en zijn grenzen verder af. Er zit een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. Ze prikkelen je fantasie en brengen je een niet-realiteitsgebonden wereld door de versmelting van elektronische sounds , piano, een groovy bas en drums.'
Op het nieuwe 'The New Lady Llama ' worden die grenzen verder afgetast.
“Mazurka de la Muerte” zit al meteen in die flow en bestaat uit diverse laagjes; zoals we in de livestream ervaren ‘ze zijn een Frank Zappa in de Belgische jazz, d.i. muziek tot kunst verheffen, met een scheut absurditeit en dosis humor’. “Absolution of a French Fry” kun je hieronder rekenen, met een uiteenlopend kleurenpalet.
“Lambda”, “Just a rite” en “Sliovitsj” zijn één voor één songs die improvisatie tot kunst verheffen.
De muzikanten voelen elkaar aan. Op die manier is er een perfecte benadering van hun sound. Hun concerten onderstrepen dit.
“Sun Dog” is er dan eentje die houdt van verfijning , subtiliteit en eenvoud.
Bewust proberen ze dingen uit en zien ze wel waar ze uitkomen, o.m. “(I Cannot hear what you say) for the thunder that you are”; de donderslagen zorgen net voor dat vleugje avontuur en experiment.
‘The New Lady Llama’ is te ontdekken plaat, een soort muzikale abstractie. Klasse in eenvoud, stijlvariatie, avontuur, improvisatie en experiment .
Tracklist: 1. Mazurka de la Muerte 2. Lambda 3. Just a Rite 4. Slivovitsj 5. (I cannot hear what you say) for the thunder that you are 6. Sun Dog 7. The New Lady Llama 8. The Happiest Thought of my Life 9. Absolution of a French Fry
We citeren uit de bio: 'Jaouad Alloul is een multi-disciplinaire kunstenaar en ondernemer. Hij streeft ernaar om een stem te geven aan mensen die worstelen met hun gender & identiteit en om bewustzijn te creëren voor LGBT-rechten in de islam en daarbuiten. Zijn missie is om mensen te verbinden door middel van kunst en dialoog.'
Met zijn album 'Messiah' neemt hij geen blad voor de mond, en stelt zich bovendien heel open op naar de wereld om zich heen.
Wij hadden een zeer boeiend gesprek met deze bijzonder integere mens, kunstenaar, muzikant en theatermaker. Niet alleen gingen we dieper in op zijn nieuwste release, ook onderwerpen als religie en hoe moeilijk het is in deze tijden, kwamen aan bod. Dat interview kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat eindelijk onder de loep te nemen …
Het fijne aan Jaouad is dat je op zijn muziek geen label kunt kleven. Met zijn tenorstem balanceert hij tussen gospel en soul. Zijn muziek is emotioneel beladen. We hebben het over allerlei emoties die gaan van pijn , vertwijfeling tot vreugde.
“Lies” klinkt bijvoorbeeld heel vreugdevol en dansbaar. Het is het verhaal van ‘ontdekken dat iemand niets anders heeft gedaan dan liegen tegen u. Daar zit heel wat pijn in. Maar tegelijkertijd zit er ook een soort verlichting in omdat je dan ook gewoon weet van 'ok’, nu is het helder en duidelijk' . ''Je kunt niet in het licht komen, als je de duisternis niet kent”, vertelt hij. Het is de eeuwige strijd tussen licht en duisternis … Moeiteloos gaat Jaouad van luchtige momenten naar bittere ernst.
“We Both Know” en “Light” zijn dansbaarder. Hij raakt de gevoelige snaar op het warme , eerder gospelgetinte “Hard To love”. Mooi die afwisseling.
'Messiah' is een heel persoonlijk plaat geworden waarop Jaouad zich breekbaar en naakt opstelt. Hij biedt geborgenheid en een boodschap van hoop. “Be Mine” is een lieflijk mooie parel.
Jaouad profileert zich op 'Messiah' , net als zijn grote voorbeeld Jezus, als een bruggenbouwer tussen verschillende werelden, met een open geest. We ondergingen zijn muziek dus maar al te graag.
Tracklist: Family Ties 06:02 Crazy 03:18 Black Cupid 03:16 Leave me alone 03:24 Lies 03:45 Running 04:33 Father 04:02 Hard to love 04:15 We Both know 03:09 Light 03:04 Circle Line 03:08 Be Mine 03:39
Fela Kuti, de grondlegger en godfather van de Afrobeat, overleed in 1997 aan AIDS. Zijn zonen Femi en Seun bewandelen het muzikale pad van hun vader, en houden de scene levendig.
Onlangs bracht de oudste, Femi, samen met zijn zoon Made een dubbelalbum uit onder ‘Legacy +’. 'Legacy+' bevat nieuw werk van Femi Kuti, ‘Stop the Hate', en het debuut van zijn zoon Made, 'For(e)ward'.
Het album van Femi bevat 10 nieuwe tracks. Op het album is zoonlief Made te horen op bas en sax.
In afrobeatstijl gaat hij maatschappijkritisch te werk . Elke song ademt ‘protest’ uit. Bij zoonlief hoor je een eerder moderne Afrobeat.
Het klinkt niet echt vernieuwend, maar in de voetsporen van hun iconische vader en grootvader, leveren ze sterk werk af
De nummers op het album 'Stop the hate' gaan over de dagdagelijkse strijd om te overleven, als op “As we struggle everyday”; het thema van corruptie komt aan bod in “You can't fight corruption with corruption” en het illegaal landonteigenen op “Land Grab”. De plaat klinkt muzikaal aanstekelijk.
Aan de andere kant wordt op Made Kuti's album 'For(e)ward 'een ander soort sociaal-politiek beeld geprojecteerd. Hij probeert problemen uit te leggen en te beoordelen door levendige beelden te schilderen. Het lijkt erop dat Made wil dat mensen stoppen met klagen, en leren problemen begrijpen.
Femi legt de klemtoon op het bestuur, de politiek en de politieke elite; Made gaat in op interpersoonlijke maatschappelijke problemen . We moeten die problemen zien al een symptoom van slecht bestuur en hun systemische verrotting.
De songs mogen dan maatschappijkritisch, politiek betrokken zijn , muzikaal klinkt het allemaal groovy, aangenaam en aanstekelijk .
De erfenis van Fela Kuti blijft op die manier stevig overeind.
Stop The Hate
1. Pà Pá Pà 2. As We Struggle Everyday 3. Stop The Hate 4. Land Grab 5. Na Bigmanism Spoil Government 6. You Can't Fight Corruption With Corruption 7. Show Of Shame 8. Privatisation 9. Young Boy Young Girl 10. Set Your Minds And Souls Free
For(e)ward
Free Your Mind - Your Enemy - Blood - Different Streets - Higher You'll Find - Hymn - Young Lady - We Are Strong
Slow Crush - livestream - Verschroeiende, beklijvende shoegaze sound!
We citeren even: ‘Dat 2021 een moeilijk jaar is voor de live-sector is ondertussen wel al geweten. De internationaal gerenommeerde shoegaze act Slow Crush probeert er desondanks toch het beste van te maken. Eerder dit jaar stonden ze al (virtueel) op Eurosonic Noorderslag. Nu hebben ze ook een fantastische concert film in mekaar geknutseld met steun van de Ancienne Belgique in Brussel.
https://www.youtube.com/watch?v=jGL-sa4m7-Y
Eerder ging de sessie al in première via het nieuwe cultuurkanaal Podium 19, nu kan je hem dus ook integraal herbeleven via het youtube kanaal van de Ancienne Belgique zelf.
Later dit jaar volgt trouwens ook eindelijk de langverwachte opvolger van Slow Crush hun debuut album 'Aurora'."
Toen we Slow Crush in 2019 zagen optreden in de AB club schreven we: ''Slow Crush is op die paar jaar tijd duidelijk volwassen geworden. De muzikanten spelen op het scherpst van de snede en ze vullen elkaar perfect aan. Isa ontpopt zich tot een bijzonder vurige frontvrouw, die je hart sneller doet sneller slaan door haar stem en uitstraling. Slow Crush is muzikaal een intens spooky, bevreemdende schoonheid’.
Slow Crush is te situeren binnen My Bloody Valentine , Ride, Slowdive en Lush; dit is subtiel klinkende shoegaze met weerhaken , dat de sound gevoelig extravert maakt . Intrigerend en inspirerend mooi …
Het begint allemaal vanavond met de camera die ons door de gangen van de AB loodst … we waren geëmotioneerd, ontroerd toen we de zaal nog eens binnenin konden.
Live trekt Slow Crush de registers helemaal open op “Aurora”, “Drift” en het afsluitende “Glow”, energieke , dynamische nummers in het genre. Ze hebben een broeierige spanning en intensiteit. Een rakende, dreigende oorverdovende intimiteit.
De dromerige sound komt door op “Tremble” , “Collide” en “Reel” , die een bedwelmende, hypnotiserende indruk nalaten.
Een mooie afwisseling die de weg opnieuw plaveit naar de nineties.
Intussen worden nog beelden getoond van de AB gangen , wat zorgt voor een visueel beleven.
Dit is een shoegaze avond ten top. De vocals van Isa zijn zalvend, dreigend, oorverdovend. De instrumentatie is intens , broeierig, spannend, scherp. Het intrigerende shoegazegeluid is donker, zwart en warm, veelzijdig.
Slow Crush gaat uitgekiend te werk, spooky en bevreemdend, verschroeiend en beklijvend.
Opzet geslaagd dus !
Setlist: Aurora//Drift // Tremble// Aid and Abet//Collide//Reel//Glow
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Leuven Jazz 2021 - B-Jazz Rewind 2021 - livestream - Florian Favre Trio + Abstract INC. - Intrigerend spel tussen lichtvoetigheid en bittere ernst
Leuven Jazz 2021
30cc
Leuven
2021-04-24
Erik Vandamme
In het kader van 'B-Jazz Rewind', worden op vijf avonden de winnaars van de vijf voorbije edities van 'B-Jazz International Contest' gekoppeld aan enkele beloftevolle bands.
Deze keer zijn dat : Florian Favre Trio + Abstract INC. Een overzicht
Abstract INC. (****) - Eind september 2020 presenteerde gitarist Machiel Heremans het debuut van zijn Abstract Inc., een Brussels sextet met enkele internationale namen. Naast Daniel Jonkers (Nederland) treffen we ook Leonard Steigerwald (Duitsland) en Abel Jednak (Frankrijk) aan op deze EP, die in vier nummers een staalkaart geven. De band had deze EP zeer graag live aan een publiek voorgesteld, helaas lukt dat nog niet, alternatief is in deze coronafase de livestream.
Abstract INC start de set op sprookjesachtige wijze. Een bedwelmende piano wordt gekoppeld aan een groovy sax, verfijnde gitaarriedels en drumvellen, die oogstrelend worden bespeeld. Het is uitnodigend, prikkelend, aanstekelijk, om in een fantasiewereld te verdolen en te vertoeven. De ultieme insteek, die gemoedstrust over jou brengt.
Na die ingetogen start, slaagt de band erin je halverwege de set plots te verrassen. Hun wendingen in de sound door een mysterieus klinkende sax toont de veelzijdige blik van Abstract INC. Ze treden buiten hun comfortzone en balanceren tussen intimiteit, aanstekelijkheid en furieuze uithalen. We houden hen best in het oog in het genre …
Florian Favre Trio (****1/2) - Ze waren de winnaars van de ‘B-Jazz International Contest’ 2016. Florian Favre Trio , de band rond pianist Florian Favre, gaat gevarieerd , avontuurlijk te werk. Ze houden van contrasten en uitersten in het jazz genre. De golfbewegingen en speelsheid intrigeren en de dansspieren worden geprikkeld. De luisteraar geniet van het visueel prikkelende schouwspel tussen energieke vuurkracht en de ingetogenheid. De muziek versterkt het visuele en omgekeerd.
Florian Favre Trio verrast telkens en brengt een spannend spel tussen lichtvoetigheid en bittere ernst. Bijzonder trio!
Organisatie: Leuven Jazz + B-Jazz International Contest + 30cc, Leuven
Steegmoord - Maarten Doumen (Steegmoord) - Als er meer zicht op de toekomst komt had ik Steegmoord zeer graag uitgebouwd naar een volwaardige band waarmee we in 2022 de zomerfestivals gaan afschuimen
STEEGMOORD, het nieuwste project van de Belgische songwriter, Maarten Doumen, is gevat van sprankelende cleane gitaren, ondersteund van synths swells/ambient; het gaat naar wilde, drop-tuned experimentele prog en stoner riffs.
Deze Gentse progressieve metal/stoner artiest stuurt nu meer aan op een ander geluid.
Maarten heeft getoerd in de BeNeLux, Duitsland en Tsjechië, de afgelopen 6 jaar met melodische metal/metalcore acts Six o' Five en Stranger Dimensions. De geest van die bands voelen we deels subtiel aan op de EP ‘STEEGMOORD’ hier
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/81542-steegmoord-ep.html
Maarten, je bent geen onbekende op het podium, je hebt getoerd in de BeNeLux, Duitsland en Tsjechië in de afgelopen 6 jaar met melodische metal/metalcore acts Six o' Five en Stranger Dimensions. Dat is toch geen klein bier. Maar ‘Steegmoord’ is toch iets totaal anders. Hoe is het idee ontstaan eigenlijk?
Het idee is ontstaan doordat er in de loop van de jaren vrij veel onafgewerkte nummers op mijn harde schijf stonden weg te kwijnen. Zelf ben ik zeer trots op muziek die ik maak, ook al is het maar een gitaar riff van tien seconden. Daarom rees het idee om onafgewerkte muziek toch eens uit te werken en in een project te gieten.
Heeft de naam ‘Steegmoord’ een onderliggende betekenis?
Ik wilde graag een Belgisch klinkende naam die aan het genre kon gelinkt worden. En na een namiddag verschillende namen over en weer te slingeren met de collega’s op het werk is Steegmoord de naam die er uit gekomen is en het meest bleef plakken.
Welk publiek hoop je hier specifiek mee aan te spreken? Of ben je daar niet mee bezig
Eigenlijk niet. Uiteraard mik ik met Steegmoord meer naar het metal publiek. Maar ik luister zelf naar zeer gevarieerde genres. Ik kan alleen maar hopen dat mijn muziek bij een breed publiek in de smaak valt.
Heeft deze coronatijden bijgedragen tot de release van dit project? Of speelde je al langer met het idee?
Het idee om niet afgewerkte muziek uit te werken zat al lang in mijn hoofd. Maar steeds zonder een plan van aanpak. Ik kan wel zeggen dat de corona crisis (hoe erg ook voor de muziek industrie!) heeft gezorgd dat ik hier effectief ben mee doorgezet. In de eerste lockdown kwam er onverwacht veel tijd vrij. Na die tijd in mijn thuissituatie te spenderen ben ik toch muzikaal in een zwart gat gevallen. Wat er toe heeft geleid dat ik veel tijd kreeg om mijn ding te doen met onafgewerkte nummers.
De gitaar neemt uiteraard de voornaamste plaats in, waar komt de voorliefde voor dit instrument vandaan? Iedereen wil gitarist worden ?
Gitaar… Ja het is meer dan een hobby geworden op dit moment. Een passie kan het nog licht omschrijven. Onlangs zat ik nog in de oude fotoboeken bij mijn ouders te bladeren. Ik bouwde al gitaren nog voor ik ze effectief kon bespelen. Dat was toen met K’nex en lego bouwsteentjes. En ik deed niets liever dan Kirk Hammett imiteren. Mijn eerste gitaar kreeg ik, dacht ik, op mijn twaalfde. Een akoestische gitaar. Een maand (en veel gezeur) later kreeg ik dan mijn eerste elektrische. Mijn ouders konden het niet geloven dat ik zo gebeten ging zijn. Dagelijks bespeelde ik mijn gitaar enkele uren. Het was pas op mijn 21ste dat ik meer en meer in groepsverband begon te spelen. En dat doe ik tot op heden nog steeds. In de loop van de jaren is de hobby alleen maar gegroeid van leren spelen, tot onderhoud doen, tot effectief gitaren bouwen.
De EP kwam eigenlijk al eind januari op de markt, door het overaanbod aan releases is deze ons wat ontgaan, en nu heb ik eindelijk tijd gevonden me er ook over te buigen. Enkele bedenkingen: Vooral een gevarieerde mengelmoes aan metal stijlen zorgen voor een instrumentaal oorgasme.
Inderdaad, echt in een hokje is Steegmoord niet te plaatsen. Ikzelf wil er geen specifiek genre op plakken. Maar ik hou van variatie in muziek. Zonder er uiteraard een kakofonie van te maken. Zeker omdat ik besloot om zonder zang te werken hoorde ik openingen om met gitaar en andere instrumenten, soms ongebruikelijke richtingen uit te gaan. Uw stelling van het muzikale oorgasme maakt mij zeer gelukkig en gemotiveerd om verder te gaan zoals ik bezig ben ?.
Was het bewust de bedoeling meerdere stijlen aan te boren?
Variatie in de muziek was het doel. Meerdere stijlen eigenlijk niet bewust. Ik heb zelf een punk/thrash metal achtergrond. Mijn eerste band was metalcore. En ik groeide zo door naar Britse rock en Amerikaanse blues rock. Ondertussen luister ik dus eigenlijk naar van alles. En ik gebruik ook graag die invloeden in mijn eigen muziek. Het bewuste doel is om stevige metal te maken. Muziek die bepaalde emoties probeert los te maken.
Meestal krijg je een ‘into you face’ metal, waardoor je van je sokken wordt geblazen. Maar ook gaat het soms de meer melodieuze kant op, leunend tegen de betere ballad . Ook hier een bewuste keuze wat die tempowisselingen betreft? Graag je mening
Ik heb niets liever dan beukende ‘in your face’-metal! Maar om het interessant te houden moeten er ook momenten in zijn om eens te bezinnen over wat er net gebeurt is en wat er misschien nog zou kunnen komen. Je kan geen hoogtepunt hebben zonder de opbouw er naartoe ? Of ik hier in slaag met dit album, dat is natuurlijk voor de smaak van de luisteraar. Maar dat is zo wat mijn visie hieromtrent.
Het enige minpuntje (als je dat zo kunt noemen), na vijf songs verlang je gewoon naar meer van dat energieke gitaar geweld, voor mij kon je hier gerust een full album mee vullen. Of is dat nog de bedoeling in de toekomst?
Hehe, blij om dit te horen! Zonder iets van datum te moeten vastleggen kan ik je wel al vertellen dat er zeker nog een vervolg op deze release komt!
Tot daar mijn paar bedenkingen … Hoe waren de algemene reacties feitelijk?
De reacties zijn over het algemeen zeer positief. Het grote aandachtspunt is de zang. Of eerder het gebrek aan. De een houdt er van, de ander niet zeker?
Wat zijn de verdere plannen (buiten eventuele andere releases) ermee live optreden?
Er zijn vele plannen, maar nog geen concrete. De onzekerheid van de corona crisis speelt hierin een grote rol. Zoals ik al eerder vermeldde komt er zeker nog een vervolg in de vorm van een nieuw album. Het plan om hier zang op te plaatsen door 1 zanger, of meerdere gastzangers ligt op tafel.
Live optreden, enorm graag!!! Ik heb hiervoor reeds aanbiedingen gekregen. En de muzikanten er voor samenbrengen is ook geen probleem. Maar dit zal niet zijn voor dat het volgende album uitkomt.
Of toch maar streaming? Hoe sta je tegenover dat fenomeen?
Tja, ergens moet je mee met de tijd he. Ik persoonlijk vind streaming fantastisch! Overal ter wereld je cd kast in je broekzak hebben en ten alle tijden met muziek kunnen bezig zijn. Maar af en toe eens sukkelen met een gekraste cd, of genieten van een goeie plaat met een glazeke, daar ben ik ook voor te vinden. Het is een zeer mooi medium om je muziek wereldwijd aan de man te brengen, maar aartsmoeilijk om uit het enorme aanbod te springen. Een leuke uitdaging.
Staan er naast Steegmoord nog ander plannen met andere projecten op het programma?
Jazeker, tijdens deze corona periode zitten we niet stil. In een ander project Six o’ Five zijn we momenteel in de studio voor een full album op te nemen. Op persoonlijk vlak heb ik de merknaam MADNGuitars opgericht. Hieronder verzorg ik onderhoud aan gitaren en bassen, en bouw ik ook mijn eigen gitaren. Momenteel staat dit nog in zijn kinderschoenen, maar ik zou hier graag in doorgroeien.
Hoe heb je, naast het productief bezig zijn met je solo project, deze crisis overleefd tot nu toe?
Het zijn inderdaad rare tijden. En het mentaal blijven volhouden is soms wel eens lastig… Gelukkig is er mijn vriendin en mijn hond waar ik altijd bij terecht kan. Ik zou hen voor geen geld van de wereld kunnen missen. Ook is er altijd wel iets te doen aan het huis of in de tuin. Vorige zomer heb ik ook, een beetje impulsief, een vijver aangelegd met enkele mooie vissen om nu zorg voor te dragen. Ik ben van nature iemand die altijd wel met iets moet bezig zijn. Dus naast heel het muzikale gebeuren heb ik bezigheden genoeg in en rond het huis. Hopelijk kunnen we de hobby ‘Barbecue in de tuin met vrienden’ deze zomer ook terug hervatten ?
Zijn er ambities om iets te doen voor Films of zo met dit project? Wat zijn de verdere ambities en doelstellingen met dit project (en eventuele andere projecten waar je mee bezig bent)
Aan ambitie om met mijn muziek bij films aan te kloppen heb ik nog niet gedacht eigenlijk. Hierbij een warme oproep. Mocht mijn muziek van toepassing zijn voor een film dan sta ik daar zeker voor open. Een goeie vriend van mij, en mede muzikant bij Six o’ Five, is wel bezig met filmmuziek. En met hem wissel ik heel vaak ideeën om in onze muziek te steken. Misschien zit filmmuziek er ooit nog wel in. Wie weet… Mijn doelstelling op dit moment is dat zoveel mogelijk mensen van mijn muziek mogen genieten. En dat het volgende album nog harder zal knallen dan dit. En als er meer zicht op de toekomst komt had ik Steegmoord zeer graag uitgebouwd naar een volwaardige band waarmee we in 2022 de zomerfestivals gaan afschuimen.
Bedankt voor dit fijne gesprek; ter afsluiting: via welke link kunnen mensen je album of andere merchandiser aankopen?
Fysiek is mijn album niet te koop. Wel bied ik het gratis aan via bandcamp. Om steun te betuigen aan dit project staat het altijd open om een vrije bijdrage te doen. Maar dit is uiteraard geheel vrijblijvend.
https://steegmoord.bandcamp.com/releases
Verder ben ik te vinden op de meeste courante streamingdiensten (Spotify/Deezer/Applemusic/…) en social media (Facebook/Instagram). https://open.spotify.com/artist/7sxcNFKA2AvhOErpP570AL?si=BeBpSeLJRs2iE5UbBU-DRg
https://www.facebook.com/SteegmoordOfficial
https://www.instagram.com/steegmoord_official/
Balkan Trafik Festival 2021 - livestream - Een energiek dansfeestje
Balkan Trafik Festival 2021
Brussel
2021-04-22 t-m 2021-04-25
Erik Vandamme
Balkan Trafik! De editie in 2020 moest al worden aangepast door de Covid-pandemie, ook nu in 2021 moest er worden gesleuteld aan het livegebeuren. Het multi-artistieke festival, van 22 tot 25 april, bood een volledig digitaal programma dat kan worden ontdekt via een nieuwe mobiele app en op de website van het festival.
De muzikale omlijsting was drie dagen. Een verslag.
Info op https://www.balkantrafik.com/
dag 1 - donderdag 22 april 2021 - Energiek!
Programma: Gipsy Groove, The Rocking Beez feat. Amparo Sánchez & Nele Karajliç en Dubioza Kolektiv
Gipsy Groove (****) - We citeren even uit de biografie ''Gipsy Groove, opgericht in 2010, speelt authentieke Balkan Romani muziek, geïnjecteerd met andere muzikale invloeden zoals jazz, reggae, funk, ska, drum and bass, enz. Gipsy Groove is de enige band in Kosovo die dit soort muziek maakt. Hun optredens zijn charismatisch, energiek en vaak geïmproviseerd. Hun muziek is niet alleen een geweldig geluid om naar te luisteren, maar het nodigt lichaam en geest uit om te bewegen en na te denken over kwesties als rechtvaardigheid, discriminatie en racisme en om actie te ondernemen. ''
Vanaf de eerste tune dompelt het gezelschap je onder in een feestelijke sfeer, klarinet en sax zorgen voor een zomerse vibe, terwijl een lekker aanstekelijke gitaar en drums op de dansspieren inwerken. De charismatische frontman/zanger Bajram Kafu Kinolli beschikt over een warme, soulvolle stem.
De temperatuur stijgt bij hun sound. Gipsy Groove klinkt gevarieerd, soms wat intimistisch, ingetogen maar vooral trekken ze spontaan alle registers open, opgezweept door hun frontman Kinolli. Kortom, we krijgen een overtuigend, ontspannend, kleurrijk, dansbaar feestje.
The Rocking Beez feat. Amparo Sánchez & Nele Karajliç (*****) - We citeren: “Dit Rocking Beez concert is je ticket voor een prachtige rit door een opwindend muzikaal landschap: van traditionele liederen uit de Balkan tot Gipsy muzikale tradities gerestyled in een rollende two-step raket, of songs die underground Yugo of Spaanse rock, vermengen met sevda, rumba, reggae of punk rock. Voor de presentatie van deze speciale Balkan Trafik Festival creatie, zullen de muzikanten van de Rocking Beez (Rocking from Belgium to South East Europe) vergezeld worden door de legendarische Servisch-Bosnische artieste Nele Karajli? en de bekroonde Spaanse "mestizo zangeres" Amparo Sánchez.
The Rocking Beez is een aangenaam collectief die technisch sterk voor de dag komen. Klankentovenaars die spelplezier uitstralen, aangespoord door een fijne frontman, vocaal sterk en een begenadigd trompettist. De blazers zijn groovy en we krijgen in z’n totaliteit een aanstekelijk klankentapijt dat aanzet tot dansen.
The Rocking Beez entertainen hun publiek thuis, sporen ze aan tot handclaps , zangpartijen en dansen. Een energiebommetje dus!
Amparo Sanchez is met haar bijzondere stem en uitstraling een ware Spaanse furie, en dan moet de amicale komediante en top componiste Nele Karajliç nog komen …De registers worden nu volledig opengetrokken .
Ze tekenen voor een wervelend dansfeest. Het wordt een aanstekelijk set met knettergekke uitspattingen door het Zuiders getinte sfeertje . Het doet je verlangen naar lange zomeravonden. De temperatuur stijgt naar een absoluut hoogtepunt . Wat een finale , wat een dansfeest.
Dubioza Kolektiv: (*****) - Dubioza kolektiv is een Bosnische avant-garde hiphop/reggae/ska/dub/punk/rockgroep die een crossover-stijl hanteert aangevuld met Balkan en elektronische muziek. Ze hebben politiek-sociale songwriting en ingesteldheid.
Frank Zappa zei het ooit 'Does humor belong to music'. Dubioza Kolektiv neemt dit gegeven ter harte; energiek , gedreven gaan ze te werk. De genres worden door de mallemolen gehaald. Stilzitten is onmogelijk. Absurditeit wordt tot kunstvorm verheven. Muzikale gekte! Wat een fijn dansfeestje …
dag 2 - vrijdag 23 april 2021 - Het perfecte huwelijk tussen Balkan en jazz
Op dag twee stonden volgende bands op de affiche: Naked, Balkan Jazzovi Quintet feat. Theodosii Spassov & Ibrahim Maalouf en Bernard Orchestar
Naked (*****) - In de biografie over Naked lezen we op de website: ''Naked's vurig corpulente mix van traditioneel muziekerfgoed uit de Balkan met swing en free-jazz, is de soundtrack van de band's eeuwige zoektocht naar ware muzikale identiteit.''
En dat is ongeveer hoe dit concert ook aanvoelt: opzwepende klanken, improvisatie van soundscapes en ruimte voor experiment, zorgen ervoor dat we hier geen typische Balkan band te horen krijgen. Naked trekt op avontuur in de jazz/Balkancultuur. Ze zijn een te ontdekken band. De versmelting van blazers en viool, die je ook hoort bij de zigeunergemeenschap, bewijzen dit. Het is een interessante en mooie kruisbestuiving van deze stijl en cultuur.
Balkan Jazzovi Quintet feat. Theodosii Spassov & Ibrahim Maalouf (*****) - We citeren even: "Balkan Trafik festival heeft jazzmannen Nathan Daems & Vasil Hadzimanov gevraagd om toonaangevende artiesten uit België en de Balkan samen te brengen in een nieuw exclusief project. Samen zullen ze het repertoire componeren en arrangeren, dat deels originele en traditionele composities bevat, opnieuw gearrangeerd, gejazzificeerd en/of gebalkaniseerd. De groep bewijst dat jazz en Balkan muziek een gemeenschappelijke basis hebben waaruit op natuurlijke wijze spectaculaire nieuwe muziek ontstaat’.
Een Balkan melancholie vermengt zich met jazz en er is ruimte voor improvisatie. Het beste van twee werelden komt samen in een bedwelmend geluid, met grote sterren als Theodosii Spassov en Ibrahim Maalouf. Een bijzondere mix.
Onlangs hadden we een fijn interview met top jazz drummer Antoine Pierre. Op de vraag, ''wat is jazz anno 2021 voor jou'' kregen we als antwoord : ''ik kan deze vraag niet beantwoorden, er zijn wel 150 antwoorden op deze vraag''.
Toen we Balkan Jazzovi Quintet hoorden, was dit het eerste waar we aan dachten. De zin voor improvisatie is groot. De percussie , de blazers, contrabas en opzwepende piano zijn groovy en doen je wegdromen. De muzikanten stralen, in hun technische bagage, veel spelplezier uit en stilzitten is onmogelijk.
De eerste gast is Theodosii Spassov, een Bulgaarse jazzmuzikant die kaval speelt. Hij staat open voor avontuur en zet een adembenemende performance neer. Hij voegt er een folklore touch aan toe. Zijn vocale inbreng is even opmerkelijk als subtiel.
Gala Alia, winnares van The Voice Kids 2020, heeft een warme, sensuele, hypnotiserende stem, die ons in beroering bracht.
De befaamde componist van Frans-Libaneese jazz, Ibrahim Maalouf , is de volgende gast. De trompettist doet de grenzen tussen jazz en Balkan nog meer vervagen. Hij creëert een weemoedige folklore sfeer van de Balkan.
Balkan Jazzovi Quintet is een voornaam project op die manier , die met hulp van deze gasten, voortdurend de grenzen aftast in deze genres. Hun virtuositeit en improvisatie kunnen we maar onderstrepen.
Bernard Orchestar: (*****) - We citeren ''Na twee zelfgeproduceerde EP's komen deze joggers van een nieuw tijdperk terug met een nieuwe atletische en feestelijke set, opgevoerd met elektronische klanken. De band herneemt het Balkan genre op een vrije en moderne manier, verlegt zijn grenzen, breekt zijn eigen remmingen af en nodigt je uit om naar andere gebieden te reizen. De kopersubstantie is er nog steeds, brullen meer dan ooit, maar ze voegden een romantische Oosterse poptoets toe aan het geheel, wat het door en door hedendaags maakt: muziek van gisteren van morgen, om vandaag te ontdekken!''
De blazers en koperklanken geven de toon aan; hiphop, raps en elektronica bieden net dat ietsje meer. Het zijn die elementen die Bernard Orchestar bijzonder interessant maakt. De basis van de Balkan blijft behouden, maar ze tekenen hier voor een galactische reis door deze inbreng . Een unieke combinatie en wat een muzikale ontdekking!
Die zwoele versmelting intrigeert, klinkt groovy, dansbaar en werkt aanstekelijk. De perfecte afsluiter van dag twee!
dag drie - zaterdag 24 april 2021 - Een muzikale cultuurschok, die voor een aardverschuiving zorgt!
Op dag drie stonden volgende bands op de affiche: Mec Yek, Zdob i Zdub, Shantel & Bucovina Club Orkestar en Stereo Banana.
Ondanks de covid pandemie , die ons nog steeds bij het nekvel houdt, kregen we van de verschillende bands een wervelend dansfeest. Kortom , een muzikale cultuurschok, die voor een aardverschuiving zorgt!
Mec Yek (**** ) - We citeren even uit de bio "Ergens halverwege de jaren negentig begon Piet Maris (frontman Jaune Toujours) contact te leggen met zigeunermuzikanten en, via hun begeleiding en contacten, regelmatig naar een Roma-gemeenschap in Slowakije te reizen. Daarna werd het repertoire dat hij daar leerde grondig geherinterpreteerd met de muzikanten van Jaune Toujours, die op hun gebruikelijke manier de muziek begonnen te verleggen over de grenzen van de traditie door hun eigen muzikale smaken aan het geluid toe te voegen. Aanvankelijk fronsten de meer traditioneel ingestelde zigeuners in het publiek van de groep hun wenkbrauwen bij deze veranderingen, maar de sound begon aan te slaan bij de jongere Roma. Deze kregen uiteindelijk hun goedkeuring toen twee jonge Roma zangeressen - Katia en Milka Pohlodkova - zich bij de groep voegden op het podium en nooit meer weggingen... De muziek van Mec Yek varieert van pure a capella, via minimalistische instrumentatie, tot uitgebreide blazerssecties. Maar tegen alle verwachtingen in: Mec Yek is een zigeunerband zonder een enkele viool."
Het is leuk te horen hoe oude zigeunertradities een moderne insteek krijgen. Hun klankenspectrum klinkt best aanstekelijk en weemoedig. De harmonica en de vocals van Katia en Milka brengen je in vervoering. De muzikale ervaring en spelplezier van het combo, incluis de vocalisten, zetten aan tot een leuk, ontspannend zigeunerfeestje. Ze zorgen voor een uiterst gevarieerde set in het genre , die de Roma gemeenschap in ere houdt . Respectvol!
Zdob i Zdub (****) - Zdob i Zdub zijn al 25 jaar bezig en verwierven bekendheid door hun spectaculaire liveoptredens, waaronder enkele grote Europese festivals. Ze scoorden hoog als Moldavisch debuut op het Eurovisie Songfestival. Hun muzikale ervaring en spelplezier zetten ze om naar hun publiek thuis.
Ze verbinden hun genre met rock, folk, hiphop en punk, wat tekent voor een feestelijke stemming. De sound biedt aanstekelijke refreinen en heeft een dosis absurditeit en humor. Het zijn klasse entertainers , die hun publiek op gezapige, humoristische wijze te woord staan. Je hebt geen gym meer nodig als je deze bende hoort. Een intens, energiek concert hier. Een schitterend dansfeest.
Shantel & Bucovina Club Orkestar (****) - De Duitser met Roemeense roots Shantel is dé pionier en stuwende kracht van de Balkan-rage. Hij heeft de brug weten te slaan tussen de Balkan beats en de mainstream. Samen met zijn flamboyante, opzwepende band Bucovina Club Orkestar brengt hij een mix van woeste polka's, traditionele Slavische muziek, Jiddische klezmer en elektronica. Fantasie prikkelend en veelkleurig!
Een opzwepende, aanstekelijke, groovy, filmische sound die de dansspieren injecteert. Shantel en Feest zijn in één adem te noemen. De Balkancultuur blijft een centraal gegeven. Wat ze presteren , spreekt tot de verbeelding. Maar bij zoiets missen we een live publiek in beleving (zaal, sfeer en bezwete lichamen). Een uur lang lieten we ons gewillig meeslepen.
Stereo Banana (****) - Stereo Banana is al van 2010 bezig, en is afkomstig van de Servische zuidelijke stad Niš, Hun muziek op de twee albums, ‘Sowing Samba’ en ‘Heavenly Lightning’, brengt verschillende genres samen, van hip-hop, breakbeat tot reggae, jazz en funk. Het klinkt bijzonder kleurrijk en gevarieerd. De geestige rijmpjes, gesproken in lokaal dialectjargon, verwoorden o.m. ongewone, alledaagse situaties uit het leven.
Ze bouwden een sterke reputatie op, gevoed door een soort ‘punkenergie’, wat hen de titel van ‘Balkans Chemical Brothers’ opleverde. Ze verstaan de kunst om iets unieks te brengen en een dansfeestje te verwezenlijken. Door hun mengelmoes zorgen ze voor een muzikale cultuurschok, die een aardverschuiving teweeg brengt! Overtuigend concert.
Organisatie: Beculture ism Balkan Trafik!
Nederlands 
Français 
