Paul Numi is het alter ego van Peter Corijn. Die kan je misschien nog kennen van bij Angry Voices, de band die in 1980 het voorprogramma was toen U2 in de Brielpoort in Deinze kwam spelen. Ze deelden begin de jaren ’80 voorts nog het podium met Echo & The Bunnymen, Definitivos, TC Matic, The Scabs en De Kreuners. Het leverde hen o.m. een plaats op op een verzamelaar van Colour Records. Corijn trok daarna het internationale zakenleven in, maar na verloop van tijd begon het toch opnieuw te kriebelen om muziek te maken, nu als Paul Numi.
Een eerder solo-album had John Woolloff als producer (bekend als muzikant bij Patrick Bruel, Balavoine, Jeanne Mas) en zweeft tussen de Beatles en de Britpop. Het nieuwste album zit op een ander spoor en gaat meer naar de alternatieve rock en new wave.
Paul Numi verzamelde voor ‘Chimera’ een mooi team rond zich: producer Roland Vanhuffel (The Rezistance, Alain Tant, William Souffreau, Bløf, …), bassist Vincent Pierins (Elisa Waut), guitarist Eric Melaerts (Schmutz, The Popgun, Won Ton Ton, ..), drummers Herman Cambré (Arno, Clouseau, ..) en Bram Raeymaekers (Renaud) en voor de mix deed hij een beroep op Michel Dierickx (The Cure, OMD, Squeeze, Neon Judgement, TC Matic, Jo Lemaire, Luc Van Acker, Lavvi Ebbel, Pas De Deux, Elisa Waut, Definitivos, …). Mooie namen, maar op zich betekent dat nog niet dat er ook een mooi album gemaakt is.
Op ‘Chimera’ staan een paar heel goede tracks. Vooral de diepgroovende bas- en etherische gitaarpartijen zijn typisch voor de referentieperiode van de jaren ’80. We missen nog de typische synth-sound uit die periode. Paul Numi toont zich hier niet de grootste zanger, maar hij kent zijn beperkingen en weet het maximale te halen uit dat waar hij goed in is. Als tekstschrijver is hij een puike observator van de grote en kleine zaken uit zijn persoonlijke leven en van zijn directe omgeving. Dat hij niet het gewicht van de wereld op zijn schouders torst of door eindeloos verdriet verteerd wordt, maakt dat het album als geheel wat braaf en gepolijst klinkt.
De songs halen allemaal zo een beetje hetzelfde niveau, maar diegene die mij het hardst raken, zijn het heel zweverige “Who I’m Living For” en voorts “To Life!” en “A Time To Forgive”. Paul Numi heeft met ‘Chimera’ een heel aangenaam album uit.
https://www.youtube.com/watch?v=QT57pYYxEvk
The Wamaki's haalden hun bandnaam van de Genkse uitdrukking ‘wa make’, wat zoveel betekent als ‘hoe maak je het’. Genk is ook een smeltkroes aan culturen en dat hebben ze vertaald naar een smelkroes van genres: funk, ska, reggae, freejazz, world, … Ze gooien het op een hoopje en maken er een zomers dansfeest van. Vooral de blazers van deze twaalfkoppige bende krijgen al eens een vrijgeleide om voluit te gaan.
De titels van de songs lijken uit het Zuid-Afrikaans gehaald te zijn: het “Knoppie” van de hysbak is het knopje van de lift, “Bromponie” gaat over een scooter en “Loslyf” zou over een danssletje moeten gaan, als we ten minste het promopraatje mogen geloven. “Muzungu” zou dan gaan over bleekscheten. Die songtitels zijn leuk, maar er zitten nauwelijks lyrics in de songs. Die zouden de dansbaarheid enkel in de weg staan, hoewel je toch ergens zit te wachten op het ‘verhaal’ dat bij de songtitel hoort.
Mij doet het wat denken aan de Skyblasters, Scientist, Proyecto Secreto en zelfs de Skatalites.
‘Hysbak’ is een heel fijne EP, maar een compleet album zou nog leuker zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=SpREXGNA-tA
Lucinda Williams heeft van de coronastilte gebruik gemaakt om een reeks ‘tribute’-albums op te nemen. Op het menu staan o.m. Tom Petty, Bob Dylan en The Rolling Stones, naast albums met kerst- en countryklassiekers en southern soul.
De keuze voor Tom Petty mag niet verwonderen. Hij coverde in 1996 haar “Change(d) The Locks” voor de soundtrack van ‘She’s The One’. Hoewel Williams en Petty’s stemmen inzake klankkleur, bereik en volume niet naadloos op elkaar aansluiten, klopt het plaatje muzikaal wel. En Lucinda Williams voelt zich als een vis in het water in de songs van Tom Petty. Haar begeleidingsband levert dan ook puik werk en kan zich meten met The Heartbreakers. De sound is vaak net zo warm en licht stuwend als op de albums van Tom Petty.
Williams is niet enkel voor de grootste hits gegaan. Uiteraard staan er klassiekers op deze tribute: “I Won’t Back Down”, “A Face In The Crowd”, “You Don’t Know How It Feels”, …, maar geen “Free Fallin’”, “Into The Great White Open”, “Mary Jane’s Last Dance” of “Refugee”. Ze kiest integendeel voor die songs waar ze met haar interpretatie iets mee kan doen. Haar sterkte ligt in de trage blues, treurende countrypop en singer-songwriter-tracks met een popfolk-toets en die zijn ruim voorradig in het verzamelde werk van Petty. De hoes van dit tribute-album is trouwens een duidelijke knipoog naar het Tom Petty-album ‘Full Moon Fever’.
De beste Tom Petty-covers van Lucinda Williams zijn hier het onheilspellende “A Face In The Crowd”, het zomerse “Wildflowers” en “Louisiana Rain”. Ook de rockers zijn prima: “Runnin’ Down A Dream”, “Gainesville”, “I Won’t Back Down”, “You Wreck Me” en “Down South”.
Mooi is dat Lucinda Williams aflsuit met een eigen song die wel mooi aansluit op de erfenis van Tom Petty: “Stolen Moments” had van zijn hand kunnen zijn.
Deze ‘Runnin’ Down A Dream’ is een heel mooie tribute voor een excellente songwriter die we sinds zijn dood wat vergeten zijn. Hopelijk behoudt Lucinda Williams dezelfde aanpak voor haar ‘tributes’ voor de nog levende legendes Bob Dylan en The Rolling Stones.
Altin Gün - livestream - Dansbaar, doeltreffend muzikaal vaccin tijdens de coronapandemie
Altin Gün , zij zijn een van de aangename verrassingen in en rond deze corona-pandemie, die intussen hun nieuwe, derde plaat ‘Yol’ uithebben. We krijgen het warm van het Nederlands-Turks collectief die samen met My Baby World/Turks/Indiase sounds combineren met een popgroove, psychedelica en elektronicabeats . Letterlijk een muzikaal internationaal exportproduct, die ritmiek , swing en melancholie in een gevat, gepast concept gieten en het live met het nodige spelplezier, fris, energiek, prikkelend en dromerig aanstekelijk weten te brengen. Sterk, straf wat ze doen, uitbundigheid vs intimiteit wordt authentiek perfect verpakt
.
Het doet meer dan deugd zo’n collectief live aan het werk te zien , weliswaar het laatste jaar in een livestream, zoals vanavond en eerder nog op Eurosonic. Twee jaar terug zagen we ze een hartverwarmende, overtuigende set spelen in een van de kleinere tenten op Pukkelpop, terwijl het buiten tijdens die zomeravond regende.
In die twee jaar tijd konden ze rekenen op een enorme bijval en positiviteit , ondanks de coronacrisis en de bijhorende beperkingen. Die vrolijke , weemoedige world-sound raakte ons diep en werkte in op de dansspieren . Elektronica, percussie en de wisselende man-vrouw zangpartijen (tussen Mervé Dasdemir en Erdinc Ecevit Yildiz, die recht tegenover elkaar stonden op het podium ) kleurden het. Een hypnotiserende , bezwerende, broeierige, opzwepende sound creëerden ze . Het recente album ‘Yol’ werd centraal geplaatst in de livestream, de plaat van de doorbraak trouwens. Terecht, want deze gevarieerde plaat is boeiend, intrigeert enorm en is verrassend sterk.
Het sextet is sterk op elkaar ingespeeld . De keys, de dubbele percussie, de gitaarriedels en de diepe baspartijen zorgen voor een mooi klankentapijt. Al meteen wordt de aandacht getrokken met enkele extraverte, fonkelende, opborrelende, aanstekelijke, dansbare songs, “Mayka Yoliari” , “Halkali Seker” en de doorbraaksingle “Yuce Dag Basinda”. De traditionele Turkse volkspatronen vormen een eenheid met de Westerse psychedelische pop en folk, in combinatie met eighties synthpop, sierlijke funky baslijnen en de fijne afwisselende zangpartijen. Kleurrijk dus. We zijn onder de indruk van de eerste songs . Wat een aanzet!
Verderop klinkt het sfeervoller en dromerig ; de psychedelica heeft meer de overhand, met een MGMT en Tame Impala in het achterhoofd als “Bulunur Mu” en “Anlatmam Derdimi”.
Het buikdans gevoel is nooit veraf , ze zijn een soort Talking Heads meets LCD Soundsystem meets Omar Souleyman in hun instrumentatie en in hun sound.
De set is en blijft boeiend door de afwisseling in vocals en de nummers, die balanceren tussen energie, dynamiek (“Hey nari”, “Goca Dünya”) en een avontuurlijke, dromerige , sfeervolle benadering (“Kolbasti”, “Kara toprak”). Ze klinken ook als een doorsnee psychedelica rockband die gitaar en synths ruimte bieden ten nadele van de groovy world beats.
Het opzwepende, groovy “Yekte” trok alle registers open en voltrok deze overtuigende livestream.
Algemeen biedt Altin Gün een vrolijk gevoel waarop je niet kan blijven stilstaan of stilzitten; inderdaad, de leden onderhouden en stralen een folky spontaniteit en uitbundigheid uit en tekenen voor een breed geluid, die een internationaal publiek aanspreekt.
Altin Gun is het doeltreffende vaccin die de corona na al die tijd optimaal weet te onderdrukken. Hou die band in het oog!
Organisatie: Altin Gün ism Ancienne Belgique, Brussel
AKI - livestream - Het overweldigende geluid van de stilte
AKI is een jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder de naam 'Aki' schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en komt ze met verschillende bezettingen naar buiten. Voor de nieuwste ‘EP Niobe’ werkte Anke samen met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (Bas) en Willem Heylen (gitaar).
Aki is niet aan hun proefstuk toe, op hun vorige EP 'Warme dagen' was er de magie van mondharmonica (dank aan Ruben Van Cauwenberghe), wat een enorme meerwaarde was.
Voor de nieuwste EP 'Noibi' keert het collectief terug naar de basis, met name een wolk van dromerige, zweverige soundscapes, die een intense schoonheid bieden , en diep gevoelig raken op filmische wijze.
De band dompelt je live in een bedwelmend sfeertje, als een voortkabbelend beekje in het bos. Net door die eenvoud ervaar je een gelukzalig gevoel en welbehagen van AKI (****). Op ”Tokio' wordt zelfs lichtjes geflirt met de geluidsnorm.
Het combo vult elkaar aan en houdt van improviseren. De band zit in een soort tent gezellig bij elkaar te musiceren en houdt een soort jamsessie.
Wat een muzikale finesse , eenvoud en schoonheid. Tijdens “Over de Zee” voelen we het overweldigende van de zee aan door zijn woelige baren.
Een fantasieprikkelend klankentapijt dus, beeldrijk ook ; de beelden zijn sober, ingetogen en zo krachtig, net als de muziek. Een verdienste trouwens van Julie Campaert die alles mooi in beeld bracht.
Uit die beelden blijkt dat Aki een heel nauwe band heeft met de natuur, door de typische geluiden tijdens een wandeling, het overweldigende geluid van de stilte… De wondermooie plekjes bieden een hypnotiserend, verslavend effect op je innerlijke ‘IK’
Marjolein Vernimmen: Harp - Willem Heylen: Gitaar - Ruben De Maesschalck: Bas - Anke Verslype: Drums
Camera: Julie Campaert
Organisatie: AKI streaming ‘Niobe’
Haester + Killthelogo - livestream - Compleet omvergeblazen door twee korte, bondige wervelstormen
Live optredens zit er nog steeds niet in, organisaties blijven niet bij de pakken zitten en bieden een streaming of live streaming aan. Via Studio Scampi genoten we al van een live streaming van Psychonaut …
Het verslag hier
Deze keer biedt Studio Scampi een double bill aan met Haester en Killthelogo.
Onze felicitaties alvast naar de organisatie toe, die beide shows perfect in elkaar bokste, waardoor we in de huiskamer het gevoel kregen echt aanwezig te zijn op dit concert; de leuke chats via facebook versterkten daarbovenop een gevoel van eenheid.
Dit was een mokerslag in tweevoud, en dus smaakt dit naar meer, veel meer …
Haester (*****), is een Belgische post-metal band met ex-leden van Aborted, Death Before Disco, Customs, Nemea, Dedicted en Horses On Fire. Hun debuut uit 2018 scoorde hoog. De recensie van 'All Anchors No Sails'' kun je hier nog eens nalezen.
De band windt er geen doekjes om, al van in het begin is de sound een alles vernietigende wervelstorm. "The sea takes the rest'' is een gloednieuwe song, die aantoont dat Haester nog springlevend is. Verschroeiend. Op de ingetogen momenten, o.m. op “Ghosts in Us”, - eerder een understatement -, boezemt de spoken words je angst in . Haester drijft het tempo op tot een climax, feller en harder.
We kregen een korte, krachtige set van amper een half uur. Maar toch lang genoeg om ons door elkaar te schudden. Het afsluitende “Ironmongers” plaatste dit alvast in de verf .
Setlist: The Sea takes the rest - Ghosts in Us – Bucephalas – Ironmongers
Killthelogo (*****) is ontstaan uit .calibre , twintig jaar terug kwam het enige album uit van deze band. Ze werden enorm gerespecteerd en konden optreden op festivals als Pukkelpop, Rock Werchter en Ozzfest. Nu is de band terug onder de naam Killthelogo (trouwens , zo heette die plaat van .calibre trouwens), met een nieuw album en een sterke single - https://www.youtube.com/watch?v=GsG1gmagyI4 .
De set werd ingezet met “Riot As one”. De lat werd meteen hoog gelegd. Een energiek nummer, dat meteen uitnodigt tot een langgerekte circle of moshpit. In onze huiskamer voelen we alvast diezelfde adrenaline. Killthelogo gaat fel tekeer, “Buy More Shit” is het volgende voorbeeld.
Alle opgekropte frustratie moeten eruit, emotioneel en vuurkrachtig schreeuwt frontman, zanger Daniel Mies zijn boosheid uit , als op “Warehouse Moguls” en “Calibre”. En met een song als “Iconoclast” gaat het combo nog eens gretig tekeer.
Killthelogo is een sterke liveband in de voetsporen van z’n .calibre. Muzikaal gebald , gedreven, hard , niet vies van wat chaos. De energieke geest van .calibre dwarrelt hier rond. De band neemt onder Killthelogo de tonnen ervaring mee en gaat als jonge wolven tekeer in spelplezier en kunde … Kortom overtuigend sterk
Setlist: Riot As One - Buy More Shit - Warehouse Moguls - Calibre - Iconoclast
Organisatie: Studio Scampi, Oostkamp
John Ghost & Binkbeats - Spot On Jazz 2021 - livestream - Een filmisch contrast van oneindig improviseren en elektronische vernuft
John Ghost, het sextet rond gitarist/componist Jo De Geest, put invloeden uit jazz, rock en hedendaags klassiek. Minimalisme, elektronica met een filmisch karakter typeert hun instrumentale muziek. Hierin worden grenzen verlegd. Voor deze stream, in het teken van Spot On Jazz, staat het zestal op het podium met de Nederlandse elektronica grootmeester Binkbeats, ‘een genie dat met tientallen instrumenten op het podium staat en zelfs muziek met zijn nagelknipper zou durven maken’, lezen we in de biografie.
Een samenwerking die zorgt voor een kleurrijk klankentapijt en je diep weet te raken.
De livestream werd een intergalactische trip doorheen ons onderbewustzijn …
John Ghost & Binkbeats (*****) is een versmelting van klankenkunstenaars, die op hypnotiserende wijze een doos van Pandora open doen; het is een overtuigende combinatie van bedwelmende percussie, gitaarriedels, soft groovy blazers en aanstekelijk elektronisch vernuft.
Het collectief: Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en 'bowed guitar') en Elias Devoldere (drums, marimba en 'prepared glockenspiel').
Ze vullen elkaar ook nu weer blindelings aan en de inbreng van klankentovenaar Binkbeats is een meerwaarde. De variërende beats tekenen voor een bevreemdend aanvoelend sfeertje, net eigen aan een visueel collectief dat John Ghost wenst te onderstrepen.
John Ghost & Blinkbeats biedt een kleurrijke sound op die manier en gaat diep in je onderbewustzijn, door die specifiërende beats, wat het filmische aspect van John Ghost ondersteunt.
Een intergalactische trip is het, die fantasieprikkelend is, met een spooky ondertoon . In z’n geheel oogstrelend , door de visual effects en het filmisch contrast van oneindig improviseren en elektronische vernuft. Grenzen worden verlegd dus, door een elektronisch deken te spreiden over die jazz, heerlijk wegdrijvend van de realiteit …
Organisatie: Spot On Jazz + Jazz.be + Gent Jazz Festival, Gent
Yskan - livestream - Een sfeervolle totaalbeleving
In de grote jazz visvijver is er altijd nog wel plaats voor gloednieuwe projecten. Net omdat je
binnen de scene zoveel kanten kunt uitgaan, door improvisatie, experiment of net jazz te brengen volgens de basis van die muziekstijl .
Yskan is een project rond muzikanten die de jazz sterk beheersen. We citeren: ''De combinatie van Anneleen Boehme (LABtrio), Simon Raman (Steiger) en Geert Hendrickx (Zandland) is voor velen niet vreemd. Voeg daar nog Sam Comerford (Thunderblender) aan toe en weet dat er de luisteraars iets heel speciaals te wachten zal staan.''
We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Geert Hendrickx, bezieler van de band. En uiteraard ook over de toekomstplannen, hoe je als muzikant bent omgegaan met deze crisis waarin we leven, en de ambities als muzikant en band. Tot slot kwamen ook de ideeën die klaar liggen, aan bod, maar waar hij voorlopig niet echt iets kan mee doen.
Het interview kun je hier nog eens nalezen.
Ook dit debuut hebben we onder de loep genomen, de recensie kun je hier nog eens nalezen.
Hoe dat 'live' allemaal klinkt? De Academiezaal in Sint-Truiden is een heel mooie zaal, een soort Rotonde als de Botanique, Brussel, waarbij het publiek rond de band kan zitten en in het midden speelt. Heel intiem en ingetogen, perfect passend binnen het plaatje voor wat Yskan (*****) wil.
“De nummers liggen in dezelfde lijn , ook al hoor je ergens wat meer de sax, een gitaarlijntje of drumpartijtje. Soms worden de registers zachtjes opengetrokken. In de toekomst kijkt men zelfs uit naar de dosis experiment. Het totaalpakket is belangrijk, daarom beluister je de plaat best in z'n geheel, om echt te voelen waar Yskan je heen wil brengen. Eenvoud, emotionaliteit en intensiteit staan voorop. Het is een oorstrelende , hartverwarmende (jazz) plaat dus.", schreven we over de plaat.
Live komt dat eerder improviserende kantje van de band meer boven drijven, een sfeervolle totaalbeleving waarbij Yskan mooi balanceert tussen hun lichtjes weemoedige, ingetogen zijde en het speelse, subtiel experimentele.
Een oogstrelend gevecht tussen saxofoon en gitaarriedels, die elkaar aanvoelen en aanvullen, de contrabas en de drums spelen erop in en er wordt gewerkt naar een climax.
Het samenspel van gitaar-contrabas en de drums, saxofoon zijn evenzeer sterk. Magisch dus.
De vier muzikanten beheersen hun instrument en verleggen graag de grens, zonder te raken aan de structuur van de songs.
Geert stelt de muzikanten voor en spreekt zijn publiek thuis aan, al mis je wel het applaus of het enthousiasme.
De band gaat ervoor live, op speelse wijze. De muziek klinkt weemoedig, melancholisch of is groovy, aanstekelijk. Een oorgasme voor elke jazzliefhebber!
Organisatie: Motives For Jazz Streams + Yskan + CC De Bogaard, Sint-Truiden
De Wandelgangen is een trio met een Nederlandstalig repertoire; ze halen invloeden uit de rock en new wave. De band bracht onlangs zijn debuut 'Farao' uit: ''Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of StuBru, maar ik zou er geen geld op inzetten."
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Over die release en hun plannen, hoe interactief omgaan met deze crisis waarin we nu leven en de sociale media, hadden we in 2020 er een fijn gesprek over, per mail, met zanger/gitarist Pieter Paesen.Hier
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ze brachten een gloednieuwe single uit “Hart Geschaafd”.
De band profileert zich binnen de Nederlandstalige rock en postrock, die we lichtjes durven linken aan Noordkaap en De Kreuners . Een brok muzikale energie, die uppercuts en adrenalinestoten uitdeelt. Maar De Wandelgangen beschikt ook over een eigen smoel. Een breed publiek kan worden aangesproken door de toegankelijkheid en het meebrulgehalte. Met verder een knipoog naar een band als Beuk , die dit weet te doen in West-Vlaanderen , doen zij het in Limburg.
Deze single nodigt uit om De Wandelgangen live te zien … We want more!
Check het vooral zelf uit: https://www.youtube.com/watch?v=xBl5Oh7rQvc
AKI is een nieuw jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder AKI schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en brengt deze naar buiten in verschillende bezettingen.
Voor de nieuwste EP ‘Niobe’ werkte Anke haar muziek uit met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (bas) en Willem Heylen (gitaar). Ze speelden in deze bezetting ook op Jazz Middelheim, september 2020.
Aan de basis van hun muziek staan ongecompliceerde, sobere melodieën, die beduidend openstaan voor improvisatie. Samen creëren ze een unieke sound die warmte en melancholie biedt.
In die jazz zorgt AKI voor een nostalgisch , emotievol aanvoelen, beeldrijk van een filmisch landschap, jazz en minimalisme.
Ondertussen hadden we een fijn interview met Anke over deze release hier
Ondertussen werd de EP ook via streaming voorgesteld hier
Voor de EP 'Noibi' keert het collectief terug naar de basis, met name een wolk van dromerige, zweverige soundscapes, die een intense schoonheid bieden , en diep gevoelig raken op filmische wijze. De band dompelt je onder in een bedwelmend sfeertje, als een voortkabbelend beekje in het bos. Net door die eenvoud ervaar je een gelukzalig gevoel en welbehagen. Een fantasieprikkelend, hypnotiserend klankentapijt dus, de titelsong “Niobe” tekent voor dit gevoel .
Net als de mooie, eenvoudige hoes, ademt de plaat volstrekte rust uit o.m. “Ver”, “Lang geleden” , “Tokyo” en “Over Zee” . De harp en bas sluiten dus perfect aan op softe gitaarriedels en drums .
De beelden zijn sober, ingetogen en krachtig, net als de muziek. De stilte is beeldrijk. Uit die beelden blijkt dat AKI een heel nauwe band heeft met de natuur, door de typische geluiden tijdens een wandeling, het overweldigende geluid van de stilte. De wondermooie plekjes bieden een hypnotiserend, verslavend effect op je innerlijke ‘IK’, “Hoog in de lucht” typeert dit alvast .
De muzikanten beheersen sterk hun instrumenten, en zorgen dus voor muzikale finesse bijgevolg.
Tracklist: Niobe 06:20 Ver 04:23 Lang Geleden 06:36 Tokyo 07:43 Over zee 05:19 Hoog in de lucht 03:52
Thorium zette zich in 2018 met een knaller van een debuut op de metalkaart. "Dit debuut van Thorium is ronduit fantastisch. Vernieuwen doen ze niet maar ze waaien een frisse bries doorheen gekende stijlen en genres. Alles samen krijgen we toch een herkenbaar geluid met de nodige eigenheid. Een meer dan geslaagde plaat." schreef Musiczine.net .
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Thorium is een grote aanwinst binnen de Belgische metal scene. Een gloednieuwe plaat verscheen, 'Empires in the sun'. Een verrassend meesterwerk, waarop Thorium buiten zijn comfortzone treedt, maar aan zijn roots trouw blijft.
We hebben een akoestische intro op “Dreams of Empire”. “Exquisite”, “Powder and Arms II” en “Where do we go” tekenen voor snelle, harde uppercuts. De virtuositeit van de muzikanten komt naar boven. Op de titelsong “Empires in the sun” noteren we een word intro. We krijgen een mix van NWOBHM, bay area thrash metal, power en progressieve metal. Thorium treedt buiten z’n comfortzone en daar houden we van. De songs zijn als mokerslagen en ondergaan verrassende wendingen. Knap!
Een zeer interessant drieluik is ‘1302’, gebaseerd op de roman van Hendrik Conscience. Een episch meesterstuk weliswaar, Thorium laat zich van z’n filmische kant zien. De band experimenteert in sound en vocals. “1302: the Golden shadow” is een dertien minuten lang epos, dat ons omver blaast.
Algemeen zijn de vocals emotioneel beladen.
Thorium brengt een boeiend, afwisselend meesterwerk, die ook de fans van de heavy/speed metal aanspreekt.. "Je hebt veel groepen en muzikanten die evolueren doorheen de jaren. Wij doen dat ook en gaan dat blijven doen. Alleen hebben we die lat al van in het begin heel breed kunnen leggen, in die mate dat mensen na deel drie of vier niet gaan kunnen zeggen dat we te ver afgeweken zijn van de oorspronkelijke stijl. We zullen natuurlijk altijd blijven klinken als onszelf, maar wellicht op de ene plaat tav de andere wat meer afwijken." lieten ze optekenen in een interview.
In die opzet zijn ze met brio geslaagd. Ze blijven hun roots trouw, maar bieden ruimte voor openheid wat de originaliteit siert. .
Deze tweede is sterk en onderstreept hun virtuositeit en experimenteerdrift. Puik Plaatje dus!
Tracklist: Dreams of Empire 00:53 Exquisite 03:52 video Powder and Arms II 03:08 Where Do We Go 03:54 video More Than Meets The Eye 04:42 Empires in the Sun 05:12 video The Old Generation 04:44 video Winterfall 05:15 Itchin' and Achin' 03:18 1302: The Minstrel [part I] 02:09 1302: The Golden Shadow 13:02 1302: The Minstrel [part II] 02:15
Pianist Michel Reis, bassist Marc Demuth en drummer Paul Wiltgen kennen elkaar sinds hun schooltijd en hebben in 1998 een trio opgericht. In 2011 kwamen ze opnieuw bijeen om muzikale ideeën en composities uit te wisselen. Hun debuutalbum verscheen twee jaar later. Vanaf dat moment stonden ze op het podium van internationale jazzfestivals en brachten ze nog twee albums uit.
De muzikanten hebben uiteraard niet stil gezeten ondertussen, ook solo of binnen andere projecten drukten ze hun stempel in de jazz.
Terug bij elkaar is ‘SLY’ nu het nieuwe album. Een uur lang worden we meegenomen in hun trip (=veredelde jamsessie). Piano, drums en bas vullen elkaar op speelse wijze aan. Sterk. “Snowdrip” is meteen een fijn voorbeeld van hun vriendschap, kunde op de ingetogen, aanstekelijke en groovy instrumentatie. “If you remember me”, “Fantastic mr. Fox”, “The Rebellion” en “Dairy of an unfetterend mind” leunen hierop aan. Een gevarieerde aanpak in het genre die enorm wordt geapprecieerd.
Wij lieten ons gewillig meeslepen op het klankentapijt van aanstekelijke jazzy tunes van het trio.
Reis/Demuth/Witltgen leveren een overtuigende plaat af , hun hechte vriendschap wordt omgezet in warme , ontspannende virtuositeit en speelsheid. Klasse!
Tracklist: 1. Snowdrop 2. No Storm Lasts Forever 3. If You Remember Me 4. Fantastic Mr. Fox 5. Silhouettes on the Kuranda 6. Viral 7. Diary of an Unfettered Mind 8. Let Me Sing for You 9. Venerdi Al Bacio 10. Nanaimo 11. The Last We Spoke 12. The Rebellion 13. Home Is Nearby
Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig is. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door 'the wire magazine' geprezen als 'een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico.
Nu komt de nieuwe plaat 'Great Expectations' uit. Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
"Een plakwerk van ideeën'' zo omschreef de band het in een recent interview. Het is een gevarieerd meesterwerk. Een plaat bol van verrassende wendingen, improvisatie kunstwerken en experimentjes worden verbonden met toegankelijkheid. Het gelaagde “Crow in the dark” is er zo eentje. Een avontuurlijk nummer dat alle richtingen uitgaat. Mooi wat ze weten te verwezenlijken . Pop, avant-garde, met een vleugje humor en bittere ernst. Het doet denken aan de werkwijze van Frank Zappa; de luisteraar wordt overrompeld door de uiteenlopende effecten van deze muzikanten.
We staan ook even stil bij het meesterlijke drumspel van Karen, een muzikante die houdt van grenzen aftasten en verleggen . Ze weet haar spel te passen in de gitaarriedels en de vocale schoonheid.
Zwerm bewandelt een eigenzinnig muzikaal pad in het genre. Een variërende klankenwereld, avontuurlijk, filmisch van aard, die de fantasie prikkelt en een visueel totaalbeleving biedt. Sterk!
Tracklist: Crow In The Dark 04:32 - Peel Of The Sentiment 04:23 - On My Way To Aguno 04:22 - No Sign Of Dawn In The Sky 05:17 - It All Serves A Purpose 05:20 - Great Expectations 07:51 - My Umbrella 05:18 - Melusine 05:18 - Heavy Machinery 05:00 - No Questions No Lies 04:25
Basa Mortuko - wat staat voor ‘woestijnklimaat' is een samenwerking tussen Kyoko Baertsoen en Ronald Vanhuffel. Beiden hebben een voorliefde aan bands als Dead Can Dance en Massive Attack Het duo brengt een overtuigend debuut uit 'Basa Mortuko', van dromerige en sferische soundscapes.
“Airdrop” is een wondermooie ‘reis’ opener. In een sprookjesachtig, filmisch klankentapijt brengt multi-instrumentalist Ronald aanstekelijke beats aan, gedragen door Kyoko’s kristalheldere, warme stem. Zachtmoedig van aard is het .
Op “Reach Out” heerst een bevreemdend, subtiel donker sfeertje, zonder echt een duister gevoel te creëren .
Het duo maakt de brug tussen aanstekelijkheid en experiment in hun dreampop/elektronica. Basa Mortuko tast grenzen af. “Kudikarma” is spookier en heeft meer het triphopconcept van een Massive Attack. “Alsafar” valt op door Oosterse elementen..
In elke song ervaren we hoe droom en donkerte elkaar vinden. Hij is een klankentovenaar in soundscapes en zij stopt er haar emotievolle vocals in . Een hypnotiserend muzikaal effect bieden ze, waarbij rustgevende beelden opborrelen op en waarbij we een zekere gemoedsrust ervaren . Een intrigerende versmelting dus van (verschillende) karakters die elkaar aanvullen en tekenen voor een oogstrelend debuut. Een hemelse kruisbestuiving dus!
Tracklist: Airdrop - Burning Souls - Hero - Reach Out - Kudikarma - Alsafar - Hiroshima - Hidden Faces - Promised Land - Earth - Diamond - A feeling of Loss
Dream pop/Elektronica
Basa Mortuko
Basa Mortuko
Nederlands 
Français 
