Nabou - Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen …
Nabou Claerhout is een Trombone virtuoze die langzaam maar zeker naam en faam aan het maken is binnen jazz en aanverwante stijlen. Onder de naam N∆BOU verlegt ze samen met haar mede kompanen verschillende grenzen. Roeland Celis (gitaar), Trui Amerlinck (bas), Mathias Vercammen (drums) zijn muzikanten die Nabou perfect aanvullen, en zelfs het trombone geluid nog aansterken. Vooral de verdovende baslijnen en de groovy, energieke drum partijen slaan nog maar eens diepe gensters in ons hart. De gitaar partijen van Roeland zijn uiteindelijk de kers op de taart. Perfect dus!
Nabou zelf bespeelt haar Trombone op een zodanig uiteenlopende wijze, dat daar klanken uitkomen waarvan we het bestaan nog niet kenden. Ze laat ons ademloos achter , de registers worden in een wervelend , versneld tempo open getrokken , waardoor je zelfs door het geluid van de trombone letterlijk van je sokken wordt geblazen.
Grenzen verleggen? NABOU overtreft al onze stoutste verwachtingen. Toen we de band zagen optreden op het streaming festival Bel Jazz Fest waren we dan onder de indruk. Wat een artieste, wat een talent! Indrukwekkend bleek zelfs een understatement.
Met haar debuut ‘Hubert’ gooide NABOU ook reeds hoge ogen. Kortom, een artieste om in het oog te houden, naar de toekomst toe. Dus stelden we haar enkele vragen over verleden, heden en vooral toekomst van het project NABOU en nog veel meer …
Nabou, op zeer jonge leeftijd kreeg je de kans om samen te werken met artiesten als Bert Joris, Dave Holland, Dave Douglas en Akua Naru. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Bij elke muzikant is dat heel anders gegaan. Met Bert Joris was dat bijvoorbeeld door Gent Yought Jazz Orchestra. Een heel fijne samenwerking, waarvan ik zeer veel heb geleerd. Dave Holland en Dave Douglas heb ik leren kennen toen ik in Londen studeerde. Die kwamen langs, er moesten concerten gespeeld worden en er werden muzikanten gevraagd daaraan mee te doen. Ik heb het geluk gehad om geselecteerd te worden. Zij spraken vaak over hoe de industrie in elkaar zit, je leert met allerlei muzikanten samenwerken. Zeer inspirerend die ervaringen. Akua Naru is wellicht de raarste ontmoeting (lacht) Een goede vriend en saxofonist had me gebeld dat er een muzikant wat blazers nodig had en die toevallig in België was. Eerlijk gezegd ik kende die Akua Naru niet echt. Toen Akua echter op Instagram een foto van mij had gezet, ontplofte mijn Instagram en sociale media gewoon van de berichten van enthousiaste vrienden die zeiden ‘woow ken jij Akua Naru’’. Zeer opmerkelijk.
Heeft dat deuren geopend? Via die wegen heb ik wel bijvoorbeeld interessante ontdekkingen gedaan over platen en muziek waar ik als kind naar luisterde. Door die samenwerkingen kwam ik dus eigenlijk een beetje meer te weten hoe de muziek van mijn helden geschreven is en zo, wat dus voor mij wel een hele andere wereld deed open gaan. Dus ja in die zin, heeft dat zeker en vast deuren geopend.
Je haalde je Bachelor aan Codarts Rotterdam en ging later nog naar The Royal Academy of Music (London) en terug naar Codarts voor je Master? Vertel er eens wat meer over. Lijkt me zeer avontuurlijk
Ik ben naar Rotterdam gegaan en ontmoete daar Ilja Reijngoud die vandaag de dag nog steeds met mijn mentor is . Hij is een beetje mijn muzikale vader, die me steeds inspireert wat muziek en eigenlijk veel meer dan dat betreft. Ik heb veel landen opgezocht als Spanje of Portugal, maar muzikaal voelde ik me daar niet echt verbonden. De landen waar ik muzikaal wel kon in vinden, kwam ik terecht in Londen. Het zat in de lijn van de muziek en artiesten waar ik echt van houdt zoals (Shabaka Hutchings) Ook The Streets spreekt tot de verbeelding, dus Londen was voor mij het logische gevolg van dit alles.
Waarom de trombone (prachtig instrument, maar meeste kiezen voor gitaar, piano of zo) ?
Ik wilde naar de muziekschool. Ik mocht van mijn mama echter enkel naar een muziekschool als ik letterlijk verliefd werd op een muziekinstrument. Langs omwegen ben ik bij de Trombone terecht gekomen. Die verliefdheid ging ver, ik nam die letterlijk overal mee en eigenlijk heb ik er een soort band mee. Dat was dus wel belangrijk , dat verliefd worden op een instrument.
Zijn er bepaalde musici, trombonisten of componisten die je hebben beïnvloed?
Heel veel zelfs. Er zijn zoveel voorbeelden eigenlijk. Ambrose Akumusuri, Erykah Badu, Chris Potter, Joshua Redman, Cory Henry, Wat voor mij bij al die artiesten belangrijk is dat ze naast muzikant en componist dus zeer grote inspiratie bronnen zijn gebleken.
Over piano gesproken, ik vergelijk je een beetje met een virtuoos als Bram de Looze, de man bespeelt geen piano maar leeft zijn instrument, het lijkt wel of het onderdeel is van hemzelf. Datzelfde gevoel krijg ik ook als ik jou Trombone zie/hoor spelen. Je mening graag?
Bram is een top muzikant. Bedankt, het is een beetje teveel eer denk ik. Bram doet zotte dingen met die piano, lijnen die door elkaar gaan en… Ik probeer met mijn instrument zoveel mogelijk tijd door te brengen. En ik hoor wel vaker van oudere muzikanten dat het ‘einde in bespelen van een instrument’ eigenlijk nooit wordt bereikt. Dus ja ik leer steeds meer bij over
mijn instrument. In elk geval bedankt voor het compliment.
Ik heb je via streaming live ontdekt dankzij Bel Jazz Fest. Een hele ervaring, hoe is je die bevallen? Geef gerust voor en nadelen?
Het is mij zeer goed bevallen, ik denk dat het ook een springplank is geworden voor de band N∆BOU en ook de andere artiesten daar naar een toch wat ruimer publiek eigenlijk. Fijn om te doen, maar ook een beetje raar toch ook. Mede doordat we elkaar al lang niet meer gezien hadden, en dan zo zonder publiek voor jou? Het blijft toch een zeer raar gevoel. Het enige nadeel is dus zonder publiek, we hebben graag publiek. Een leuke ervaring zonder meer.
Naast uw magische trombone laat je je ook omringen door top muzikanten, die op diezelfde wijze klanken tovenaars zijn met hun instrumenten. Trui Amerlinck op contrabas, Mathias Vercammen op drums en Roeland Celis op gitaar Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Mathias ken ik al tien jaar via Gent Jazz Orchestra, tevens door een toer naar Japan en zo. We zijn zeer goede vrienden geworden. Trui kende ik ook van Gent jazz Orchestra, ze heeft het nochtans heel druk maar vond toch de tijd om erbij te komen. In eerste instantie was dat hetzelfde verhaal bij Gijs. Maar Gijs kon helaas niet meer om dat hij de kans kreeg twee jaar in New York te studeren. Roeland is er daarna bij gekomen. Ze hebben allemaal hun eigen projecten waar ze druk mee bezig zijn, en toch vinden we elkaar gemakkelijk naast en op het podium. Prachtig.
Zou dit, die live streaming van concerten, gezien de huidige situatie waarin we zitten, niet het nieuwe normaal kunnen worden? Of liever niet
Als je het mij vraagt liever niet, het is ondertussen ook al wat minder. Er komen toch wat meer live optredens. Allemaal wel ‘corona proof’ Het is een eventuele oplossing als het niet anders kan, maar liever niet. Liever heb ik zelf als bezoeker en muzikant toch live concerten. Tijdens de lockdown zaten we toch thuis en was dit wel leuk, Nu we terug kunnen gaan werken mag het wel anders dus ja..
Je stond ook in Eeklo op (2 augustus) helaas kon dit ook niet doorgaan, een domper op de feestvreugde wederom. Zijn er veel plannen in het water gevallen dit jaar?
Er zijn vooral veel dingen uitgesteld. Maar de meeste kunnen op een latere datum doorgaan. Er zijn natuurlijk wel dingen compleet niet doorgegaan. Maar sommige festivals hebben toch een manier gevonden om toch te mogen optreden. Zoals Jazz Middelheim op een veilige manier kan doorgaan.
Uw vorige release ‘Hubert’ is - hoe eigenaardig ook - aan mij voorbij gegaan, helaas. Hoe waren de reacties ?
De mensen waren eigenlijk mega enthousiast. Onze cd is ondertussen uitverkocht, er zijn nog wel wat vinyl. Maar dat wil toch zeggen dat iedereen tevreden is. Heel blij met de reacties.
In een interview met ‘jazz hallo’ lees ik ‘’plannen een full album uit te brengen in de loop van 2021” ; zijn die plannen er nog steeds? Met andere woorden, staan er al nieuwe releases op de planning feitelijk?
De plannen zijn er nog steeds, er sluipen wel al nieuwe songs in onze komende concerten. Ik hoop dat die plaat er komt in 2021 of begin 2022. Maar de release komt er zeker!
Een vraag die ik iedereen stel, hoe ga je als muzikant maar ook als mens om met zo een crisis waarin we leven?
Dat is een moeilijke vraag. Ik heb veel geoefend, veel muziek geluisterd en zo. Maar dat ligt voor iedereen anders. Nu ook moeten we nog afwachten, de cijfers gaan weer omhoog, alles is zeer fragiel. Het blijft allemaal spannend of alles kan doorgaan. Dat houdt je toch bezig. We moeten gewoon proberen er het positieve erin te zien, maar gemakkelijk is dat niet.
Denk je dat de cultuur/muziek deze pandemie zal overleven? En hoe?
100% zeker, muziek is er altijd geweest. Ook in tijden van Wereldoorlogen of andere pandemie heeft muziek en cultuur het overleefd. Er komen misschien andere dingen als het streaming idee, maar op één of ander manier zal cultuur het overleven Zonder botsten of scheuren? Ik hoop van wel , ik vrees van niet. Kijk maar naar De Roma die nog tot begin volgend jaar gesloten zijn.
Wat zijn uw eigenlijke ambities als muzikant/componist? Een soort einddoel dat je wil bereiken?
Ik ben daar mee gestopt. Zo een einddoel was jazz middelheim, ik heb daar nog aan meegewerkt om als vrijwilliger te helpen. En nu mag ik er spelen. Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen..
Mijn laatste vraag, wat is je opinie over Spotify of bandcamp? Welke van de twee verkies je? En heeft het dan nog zin om platen uit te brengen? Waarom
Moeilijke vraag. Ik ben een jonge muzikant die opgegroeid is met Spotify en Deezer en zo. Ik heb daar veel ontdekkingen gedaan, zoals velen van mijn generatie; Helaas verdient de muzikant of het team daarachter niet veel aan, en dat zou wel anders mogen. Bandcamp biedt dat dus wel aan doordat je de muziek kunt beluisteren , maar pusht toch wel dat je na zoveel gratis luisterbeurten die plaat te kopen, en dat is wel tof dat je zo de kans krijgt die muziek ook digitaal aan te kopen. Je kunt daar zelf een prijs op zetten, waardoor ook bijvoorbeeld studenten of mensen die het niet zo breed hebben ook een plaat kunnen aankopen op die wijze. Heeft het nog zin om platen te maken? Ik denk van wel. Ik hou nog steeds van iets in de hand te hebben. Het is echt het totaalplaatje, na het beluisteren of zo ook zo een plaatje in je handen kunnen houden. Vinyl is helemaal terug, laat ons wat wachten en hopelijk is dat ook voor de cd.
Zijn er nog aanmerkingen? Of waar kunnen mensen die online merchandiser of zo willen kopen terecht?
https://nabou.bandcamp.com
Pics homepag @Pull & Over Photography
Bedankt voor dit fijne gesprek, dat ik uiteraard honderd keer liever face to face had gevoerd. Maar nu is gezondheid het belangrijkste, en ik hoop dat iedereen in je vriendenkring, familie en wie je ook graag ziet , er gezond mag uitkomen. Veel succes in alles wat je doet, vanaf heden volgen we dat wel op de voet ?
Ansatz Der Maschine wou op 14 maart hun nieuweling ‘Burial Songs’ voorstellen maar één of ander gekend virusje heeft voor een dikke zes maand vertraging gezorgd. Behalve de wat donkere titel en het feit dat dit opus uit negen stukken bestaat heeft het verder niets gemeen met een oer klassiek kerststuk.
Meer nog, Matthias en co laten ons in een wereld van geluidjes en effecten die van alle kanten komen, klassieke instrumenten tot en met een harp genieten van een weergaloze opbouw, gelaagdheid, soundscapes of klanktapijtjes in het prachtige decor van de Stadsschouwburg Kortrijk. Laat de opbouw, de sound en de ingehouden explosies maar gerust binnen komen. Je kan er eigenlijk gewoonweg niet aan ontsnappen. We krijgen geen Colin van Amenra als gastzanger, maar dit is absoluut geen erg. We worden meegenomen in een sfeertje waar onze geluidskunstenaar Bertel tovert en ons om de oren slaat met enerzijds bizarre sounds en tegelijk een relatief klassieke opstelling met bas, drums, toets, gitaar percussie en een harp.
Zangeres van dienst Sophia zorgt voor het nodige bijkomende kippenvel. Zachtheid en uptempo (“Blush”) worden heerlijk en subtiel afgewisseld. Na afsluiter “Eagle” krijgen we nog een even subtiel bisrondje.
Dit is echt de ideale soundtrack voor iedereen die er zijn eigen invulling wil en kan aan geven. Even dacht ik dat onze Griekse filosoof Socrates achter de coulissen als een ware souffleur ADM stond in te fluisteren wat ware schoonheid is en hoe subjectief die wel kan zijn.
Zoals Dirk Steenhaut schreef :” Ansatz is niet het type band dat de toeschouwer met veel spektakel om zijn aandacht verzoekt, maar hem liever geleidelijk bedwelmt en vervolgens meeneemt op een geestverruimende trip.” Ik kan het niet beter verwoorden.
Een achterafgesprekje met bezieler Matthijs leert mij ook dat hij een ongelofelijk warme en sympa gast is die weet dat het warm water al lang uitgevonden is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/1518-schouwburg-kortrijk/ansatz-der-maschine-17-09-2020.html
Organisatie: Wilde Westen
Bill Callahan werd eind jaren '80 bekend door zijn lo-fi project Smog, met wie hij hoge ogen gooide tussen 1993 en 2005. Ondertussen gaat de man solo op de hort. Na zijn laatste album 'Shepperd in a Sheepskins' bleek er nog materiaal in zijn schuif te liggen waarmee hij wel iets kon doen. Door de lockdown kwamen die songs boven drijven onder 'Gold Record'. Een gouden plaat voor liefhebbers van warmhartige songs, gebracht door een troubadour die ontroert maar ook een spiegel voorhoudt, zonder te oordelen of te veroordelen.
Op het ritme van een kabbelend beekje vertelt Bill Callahan uitgebreid zijn verhaal. “Pigeons” komt al mooi binnen, je vleit je op je stoel en luistert ontspannen naar de gezapige manier waarop de verhalenverteller binnen Callahan je comfortabel laat voelen in zijn wereld.
Ok, dat kan na een tijdje wat saai gaan klinken, want hij verlaat zelden de begane weg. De zachte, warme stem van Bill zorgt ervoor dat je je geen seconde verveelt. Elke song is opgebouwd rond dat zelfde totaalgevoel. “Another song” tot “Protest song”, het zijn één voor één van die songs die laten horen dat de man best mooi kan vertellen. We horen zelfs subtiel een streepje Lou Reed passeren, als bij “Let's move to the country''. De gestroomlijnde manier van Lou z’n verteltrant, vind je bij Bill Callahan ook; dat hij nog een streepje zwevende gitaar klanken toevoegt aan de sound is eigenlijk ondergeschikt aan wat hij doet met zijn warme stem. De mooie inbreng van trompet binnen sommige songs is een enorme meerwaarde. Het is vooral zijn prachtige stem die hij in de weegschaal gooit om zijn verhaal te vertellen. Dat blijkt als hij het heeft over “Ry Cooder” tot de mooie afsluiter “As I Wander”, waarmee hij deze schijf in schoonheid afsluit.
Besluit: Bill Callahan zingt over zijn eigen leven en voegt er een dosis humor aan toe. Hij heeft het op eenvoudige wijze ook over jouw en mijn leven. Hij haalt zijn inspiratie uit de meest eenvoudige dingen van het leven , als “Breakfast” of doet aan zelfrelativering zoals bij “Ry Cooder”. Allemaal op diezelfde gezapige wijze waardoor je als luisteraar met een glimlach een traan wegpinkt en jezelf dus ook herkent in zijn songs.
Heel subtiel houdt Callahan je een spiegel voor zonder dat door je strot te rammen, nee, hij doet het op zachtmoedige wijze waardoor je alles in een andere perspectief ziet.
De boodschap die Bill Callahan hier verkondigt is vooral een positieve mening die je in deze tijden zeer goed kunt gebruiken.
Kortom: Mooie plaat, van een artiest die al zoveel jaar niets meer hoeft te bewijzen, maar fijntjes je hart raakt op eenvoudig gezapige wijze. Alles ligt op diezelfde lijn en het stoort allerminst.
Pigeons (5:25) Another Song (3:15) 35 (4:03) Protest Song (3:58) The Mackenzies (5:03) Let's Move to the Country (3:19) Breakfast (2:48) Cowboy (4:35) Ry Cooder (3:51) As I Wander (3:56)
singer-songwriter/folk
Gold Record
Bill Callahan
All Them Witches is een band waarop je nooit een label kon kleven. De uit Nashville afkomstige formatie heeft ondertussen al vijf albums afgeleverd in acht jaar, kleurrijke plaatjes van alle ingrediënten binnen ‘rock/country/alternative music’ . Een reden temeer om ook deze nieuwste schijf ‘Nothing As the ideal’ onder de loep te nemen.
Sinds 2018 is All Them Witches een trio geworden na het vertrek van toetsenist Jonahtan Draper. Of dit invloed heeft op het geluid? Het kleurrijke blijft overeind staan, het furieuze ook. Deze schijf werd opgenomen in de wereldberoemde Abbey Road Studio, dit biedt daarom geen sleutel tot succes. Maar toch. De combinatie tussen de veelzijdige aanpak van de band met de magische impact van die legendarische studio zorgen voor een pareltje dat op veel vlakken de perfectie overschrijdt.
Dat begint al met het bijna zeven minuten lange “Saturnine & Iron Jaw”, waar de band toont dat je hen niet in een hokje kunt duwen. Aanstekelijkheid wordt verbonden met hypnotiserende klanken en een vocale aankleding die al even veelzijdig blijkt te zijn als die instrumentale impact. Het zorgt ervoor dat je als luisteraar gekluisterd aan de boxen lekker zit te headbangen én geniet!
All The Witches kleurt namelijk ook nu weer lekker buiten de lijntjes, en verrast je voortdurend met zelfs links en rechts een experimentele voetnoot, als bij de song “See You next fall” waar dreigende, mysterieuze klanken en vocalen uitmonden in een climax die de aarde onder je voeten doet daveren. Vooral valt de virtuositeit van de gitarist van dienst op, die met magistrale oogstrelende riffs elk haartje op je arm doet rechtkomen. De bezwerende stem van Charles Michael Parks Jr. wordt telkens gecombineerd door lekker pompende baslijnen en drum partijen die je oorschelpen strelen en aanvoelen als donderslagen; en uiteraard die duivelse gitaar riffs van Ben McLeod , als kers op de taart.
Door het wegvallen van het toetsenwerk, keert de band terug naar de essentie, zang, drum en gitaar. Ook al mis je soms wel die toetsen, het heeft er niet voor gezorgd dat de band in kwaliteit moet inboeten en daar zijn we zeer blij om.
Op “The Children of Coyote woman” flirt All them Witches met country invloeden en overdekt die voldoende met een gebald rock gehalte. Het bewijst nogmaals dat dit trio van zoveel markten thuis is. Na dit rustpunt - de sobere aankleding doet je wegdromen naar lange zomeravonden rond het kampvuur - worden alle registers weer lekker open getrokken naar een wervelende en verdomd gevarieerde finale van “Lights out” en het ellenlange epos “Rats in Ruin”, een veelzijdige , gevarieerde parel van meer dan negen minuten. Hier haalt de band alles uit de kast om te laten horen tot wat ze in staat zijn. Langzaam opbouwen naar een climax op een verschroeiende mooie wijze, en eindigen met een magistrale gitaar solo waaruit blijkt dat Ben een grootmeester is van het instrument, zonder te willen vergelijken met de gitaargoden uit verleden en heden. Indrukwekkend.
We willen echter benadrukken dat het niet dat één element , de gitaar virtuositeit is dat boven de andere uitsteekt binnen de band, het is de samensmelting tussen al die technisch hoogstaande huzarenstukken dat ons het meest over de streep trekt. De magie die ontstaat als zang, drum, bas en gitaar samenvloeien , bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot.
Besluit: All Them Witches heeft het vertrek van een teamlid goed ingevuld, en weet opnieuw aangenaam te verrassen. We houden namelijk van bands die niet ter plaatse blijven trappelen en graag die comfortzone bewust verlaten. All Them Witches voldoet steeds aan onze verwachtingen. Dat was vroeger al zo, het blijkt nu ook bij deze nieuwe parel ‘Nothing As the ideal’ …
Tracklist
1 Saturnine & Iron Jaw 06:49
2 Enemy Of My Enemy 03:30
3 Everest 02:07
4 See You Next Fall 09:50
5 The Children Of Coyote Woman 03:36
6 41 05:20
7 Lights Out 03:13
8 Rats In Ruin 09:11
De Gentse formatie Nordmann is in de loop der jaren uitgegroeid tot een fenomeen in ons land en ook in het buitenland. Sinds 2012 heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de muziek; op eigenzinnige wijze, weet Nordmann steeds zowel op als naast het podium vriend en vijand te verrassen.
Na een vrij lang pauze komt nu eindelijk een nieuwe schijf op de markt 'In Velvet'. In een interview hadden de heren het al aangegeven, er wordt bewust heel wat bronnen aangeboord.
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79540-nordmann-we-deden-niets-nieuws-maar-we-waren-er-wellicht-samen-met-o-a-stuff-op-het-juiste-moment-op-de-juiste-plaats.html
Nordmann levert een knappe plaat af, waarop ze ons aangenaam weten te verrassen.
De fans van het eerste uur hoeven zich geen zorgen te maken, Nordmann is nog steeds Nordmann. Maar op 'In Velvet' wordt iets meer geflirt met elektronica. Dat zorgt voor een gevarieerd en bevreemdend aanvoelend klankenbord. Een donker geluid, melancholisch van aard, is de rode draad van deze knappe schijf.
Je komt terecht in een bont wereldje, waar je als luisteraar vergaapt aan de schoonheid rondom je; het werkt bovendien zo verslavend dat je er nooit genoeg van krijgt. De band liet in het interview al optekenen dat het deze keer meer een studio album is dan een live album. Dat is te merken aan de perfecte productie van Jasper Maekelberg , die de muziek van Nordmann naar een hoger level opkrikt.
Prachtig hoe de heren elkaar trouwens blindelings blijven vinden in het oneindig improviseren en experimenteren. Dat wordt al in de verf gezet op de eerste song “Cryptonym”. Het is de rode draad op dit meesterwerk. Dampende gitaarlijnen zijn aanwezig; de elektronische klanken overheersen nu iets meer dan voorheen, naast de sax en het drumwerk.
Een bevreemdende hoes, die iets mysterieus donker uitstraalt, sluit perfect aan bij de muziek binnenin, zonder te slaan, en je onder te dompelen in dat badje van donkere melancholie. Nordmann trekt ons van begin tot eind compleet over de streep. Er zijn de experimentele pareltjes “Blue rose case”, “Jade” en het indrukwekkend mooie “Boats/Marseille”. De andere nummers zijn even sterk. Elke song is een kleurrijk, filmische parel die je doet wegdrijven naar onbekende oorden waar het fijn vertoeven is. Het is het totaalplaatje dat ons over de streep trekt. De toevoeging van toetsen en gitarist Thijs Troch in de live setup, is trouwens een meerwaarde. Het komt de sound van een evoluerende Nordmann ten goede. Luister maar eens naar “Partie-Deu”, “April” en het wonderbaarlijke “Maine Cocoon”, waarmee de band met brio deze intens mooie schijf afsluit.
Besluit: Nordmannis een band buiten categorie, weet je te bedwelmen, en prikkelen de fantasie van de luisteraar. Het is een bands die telkens opnieuw durft te vernieuwen zonder hun roots te verloochenen.
Nordmann verrast op 'In Velvet' door het elektronisch vernuft te combineren met intens mooie sax , drums en gitaar.. Nordmann verlegt z’n grens. Nordmann voegt er live altijd iets extra’s aan toe, wat een mystieke wereld biedt. Het is een plaat die bijzondere beelden oproept in ons onderbewustzijn.
Nordmann stelt zijn meesterwerk live voor op 31 oktober in de Handelsbeurs, Gent, een aanrader van formaat! Info op www.handelsbeurs.be
Tracklist: Cryptonym - Cascade (S) - Submarine - Blue Rose Case - Jade - Boats/Marseille - Star-Fluff - Partie Deux - April - Maine Cocoon
Serpent Omega is een doom/sludge band uit Zweden die sinds 2011 de bossen in Stockholm en omgeving onveilig maakt. Er zitten veel rituelen verborgen in de muziek van de band; iedereen die houdt van een beetje Folklore binnen die muziekstijl, zou moeten over de streep getrokken worden. Hun debuut 'Serpent Omega' in 2013 is er zo eentje, ook de opvolger nu 'II' , leunt ertegenaan . We voelen een intense duisternis en af en toe komt een zonnestraal piepen; van begin tot eind is het naar adem happen. Magistraal!
Dat komt al tot uiting op “Orog Nuur” , donkere wolken pakken zich samen en doet de zon verdwijnen in je koude hart. Een overweldigend gevoel van een duistere intensiteit waardoor je met angstzweet op de lippen in die donkere hoek van de kamer achterblijft.
Het gevoel moet goed zitten. Op deze nieuwe 'II' is dit zeker het geval . De instrumentale trage opbouw naar een oorverdovende climax vind je terug op “Land of darkness” , het mooie epos “Rivers of Reversed” ,“Through the gates” en “At the mountains edge”.
Serpent Omga slaagt er in de meest donkere gedachten in het onderbewustzijn naar boven te brengen en slaagt met brio in zijn opzet . Hun ‘folkloristische doom/sludge metal’ voert je naar mystieke oorden van verderf.
De kers op de taart zijn de vocals van de zangeres, Urskogr die alles uit de kast haalt om je te doen genieten van die duisternis. Ze doet dit door variaties van grunts en cleane vocalen , een geflirt tussen donker en licht. De duisternis overheerst wel. En we zijn er niet echt treurig om. Op afsluiter “Av Aska” komt dit tot uiting, waar op mysterieuze wijze wordt besloten. De fluisterende stem uit de donkerste kerkers van de Hel bezorgt je de ultieme doodsteek … of misschien net niet… Het mysterie blijft dus overeind staan.
Besluit: Je waant je bij het beluisteren van 'II' van Serpent Omega in een horrorfilm waar het plot je vol vraagtekens achterlaat; er moet een vervolg op komen want het is nog niet voorbij. Deze schijf is dus duidelijk geen eindpunt, maar een begin van nog veel waanzin die op een intense wijze onze wereld overhoop gooit.
De manier waarop de band je onderdompelt in die duisternis, drijft ons tot pure waanzin. Een soort waanzin in doom en sludge waaruit je niet wil of kan ontsnappen; een gevoel van onbehagen dat je overvalt bij een spannend horror verhaal, waarbij je op het puntje van je stoel gespannen zit te kijken en te luisteren naar het onophoudelijk gekrijs van slachtoffers, keert ook terug op deze knappe, filmische plaat van Serpent Omega.
We zijn benieuwd naar het volgende hoofdstuk van hun horror verhaal. Hopelijk moeten we hier weer geen zeven jaar op wachten …
Tracklist: Orog Nuur - Land Of Darkness - Rivers Of Riversed - Through The Gates - Chthonic - At the Mountain Edge - Av Aska
doom/sludge
II
Serpent Omega
Bear's Den is sinds 2012 het favoriete knuffelbeertje van de doorsnee pop-folk liefhebber. De band rond het trio Andrew Davie, Kevin Jones en Joey Haynes brachten al verschillende zeemzoeterige platen uit, en raakten de gevoelige snaar altijd op de juiste plaats. Ook al blijft de band ook nu nog steeds uit datzelfde vaatje tappen, ze komen er terug mee weg.
Voor hun nieuwste schijf 'Fragments' gaat Bear's Den een samenwerking aan met componist Paul Frith. Zijn bijdrage is dan ook een meerwaarde.
Je hebt zeemzoeterigheid waardoor je na een tijdje in slaap wordt gewiegd, en je hebt zeemzoeterigheid die aan je ribben kan kleven. Sinds hun debuut 'Islands' , 2014, behoort Bear's Den duidelijk tot de tweede categorie.
Paul Frith had het snel door. De herbewerking van songs als “Crow” en “Breaker/Keeper” zijn twee voorbeelden van hoe Paul de songs in een ander kleedje steekt, zonder het origineel tekort te doen. Het maakt 'Fragments' een bijzondere plaat. Bear's Den laat een subtiel andere kant van de band horen. ‘Fragments’ zal ook in de smaak vallen bij fans van een Elbow, gezien ze er dichter tegen aanleunen door de songarrangementen. Het wordt in de verf gezet op die eerste song “Fuel On Fire”. Of “Auld Wive”, waar de geest van Bear's Den folkse sfeer binnen een weemoedige omkadering aanwezig is, gesterkt door een warme stem die je meevoert naar mooie oorden.
Het material wordt dus in een ander kleedje gestopt. Het idee ontstond namelijk om hun songs te voorzien van strijkers en piano. Bear's Den klonk al intensief mooi, nu worden de songs naar een hoger niveau gestuwd, lichtjes afwijkend van hun comfortzone. Het maakt 'Fragments' een bijzondere schijf. Bear's Den slaat andere wegen in dan we van hen gewoon zijn, zonder hun identiteit te verloochenen.
Tracklist Fuel On The Fire - Auld Wive - Can't You Hear It In The Silence - Crow - As The Clouds Began To Part - Isaac - Fireworks Flashing - When You Break - Broken Parable - Breaker/Keeper - Lightning Trying To Put Out A Spark - Napoleon
Fragments
Bear’s Den
Bear's Den + Paul Frith
Caroline
Naked Giants is een formatie uit Seattle die zich met hun debuut 'Sluff' , 2018, in de schijnwerpers plaatste. De band slaagt erin punkrock te combineren met aanstekelijke pop. Een ruim publiek kon worden aangesproken , die houdt van alternatieve rock, en niet vies is van een toegankelijke sound. Het komt ook tot uiting op de nieuwste schijf 'The Shadow’.
'Rust roest' … Naked Giants is geen band die ter plaatse blijft trappelen, maar slaagt erin zichzelf heruit te vinden op hun clichématige moeilijke tweede. Dat blijkt al uit het bijzonder energieke “Walk of doom” , die alle registers open gooit en een feestelijke stemming. “Take a change” lijkt een eenvoudige punk song maar Naked Giants zet je hier fijntjes op het verkeerde been. Dit is het soort punkrock die aan de ribben kleeft, waarop je lekker meebrult, net als op “Televison” en “Better not waste my time”.
Naked Giants voegen op die energieke, fuzzy punk echter wat schepjes weemoedigheid aan toe. “The Shadow” is er een sobere song die je kippenvel bezorgt. Kreeg de band op hun eerste nog kritiek van oppervlakkigheid, dan wordt hier op deze nieuwe schijf komaf mee gemaakt. “The Shadow” weet door z’n riffs en drum salvo’s je hart te raken. Afsluiter “Song for when you sleep” zet dit nog meer in de verf.
Besluit: Deze band kijkt vooruit en trekt hun oerdegelijke punkrock open; ze drijven het tempo telkens op verschroeiende wijze omhoog, waardoor je gewoonweg niet kunt stil zitten. Live moet dit gegarandeerd zorgen voor een wervelend punkrock feestje.
'The Shadow' is gevarieerde , kleurrijke punk rock. Je hoort een band die in een jaar tijd enorm is geëvolueerd, en nog steeds energie over heeft om de grens te verleggen. Het eindpunt is nog niet bereikt.
Tracklist: Walk Of Doom 01:45 - High School (Don't Like Them) 03:22 - Take A Chance 02:41 - Turns Blue 05:06 - (God Damn!) What I Am 02:41 - The Ripper 03:13 - Unpeeled 03:09 - Television 03:41 - Better Not Waste My Time 03:18 - The Shadow 06:07 - Song For When You Sleep 03:52
alternatieve rock/indie pop/punk
The Shadow
Naked Giants
High Hi + ILA - Een dubbele portie pure female power die aan de ribben kleeft
We vertoefden de laatste twee weekends in De Casino naar aanleiding van het project 'DC strikes back' en stellen vast dat het concept werkt. De opstelling van de zaal, het vernieuwde café enz … Alles erop en eraan ifv de gezelligheid, ondanks verplichte mondmaskers en zitplaatsen. In elk geval is De Casino volledig klaar om weer publiek te ontvangen, en te zorgen voor een geslaagde avond zonder meer. Zoveel is zeker.
Voor een volledig overzicht van het programma van het najaar verwijzen we jullie graag door naar de website: https://decasino.be/
Het laatste concert in die reeks was High Hi, die op deze zondagavond met een stevige, energieke set én vooral een hoog female power gehalte die aan de ribben bleef kleven, er in slaagde de mensen uit hun stoel te krijgen.
ILA (***1/2) mocht de avond openen. Met 'Montage' bracht ILA vorig jaar nog een EP uit die rauwheid en pure schoonheid wonderbaarlijk met elkaar verbindt. In grote mate is dat de verdienste van zangeres Ilayda Cicek die door onze collega's van Luminous Dash werd omschreven als een kruisbestuiving tussen het warme van Cat Power en het schurende van Mariane Faithfull. Dat was ook te merken aan het concert in De Casino. Soms zalft ze met die bijzonder uiteenlopende stem je hart op magische wijze, anderzijds - als alle registers worden open gegooid - lijkt diezelfde stem je aan stukken te willen scheuren in een wervelende climax naar het einde toe. Het is net dat voortdurende schipperen tussen ingetogen en verschroeiend uithalen, in golvende bewegingen, dat ervoor zorgt dat je op het puntje van je stoel blijft genieten.
Uiteraard krijgt Ilayda voldoende steun van de topmuzikanten waarmee ze zich laat omringen. Dit dankzij drummer Cas Kinnaer en gitarist Sam Smeets, die Ilyada perfect aanvoelen en aanvullen. Anders stond ze te schreeuwen in de woestijn.
Wij waren echter vooral onder de indruk van die wervelstorm die ontstaat in de zaal als instrumenten en haar vocale inbreng samen vloeien in een verschroeiende finale die zorgt voor een aardverschuiving.
Het enige jammere aan de zaak is dat er nauwelijks werd gecommuniceerd met het publiek. Dat is ook niet nodig, de band laat de muziek voor zich spreken. Maar dit zorgde helaas wel voor akelige stiltes na elke song, en dan krijg je het gevoel dat er een routineklus wordt afgewerkt , wat zeker niet het geval is. Want ILA straalt dat samenspel tussen zang, gitaar en drum uit en wordt gedreven naar een hoogtepunt van weldegelijke oerkracht.
Maar we bleven daardoor dus wel lichtjes op onze honger zitten, een beetje meer spontaniteit en het publiek iets meer aanspreken had dus zeker gemogen. Voor de rest hoor je ons niet klagen.
Dit was toch heel anders bij High Hi (****) . Naast de energieke aanpak, waarbij het tempo telkens naar dat hoogtepunt werd gedreven en de geluidsmeter vaak op rood kwam te staan, blijkt zangeres-gitariste Anne-Sophie Ooghe, te beschikken over een indringende heldere stem, en is ze eveneens een klasse entertainer. Ze geselt haar gitaar op gedreven wijze en maakt gebruik van haar capaciteit en talent als zangeres. De grappige kwinkslagen tussen haar en drummer Dieter Beerten, die ook zijn drumvellen wist te geselen en over een knap stemgeluid beschikte, waren een streling voor het oog en ook het hart. Dieter is bovendien duidelijk open gebloeid en ontpopt zich dus ook tot een ware klasse zanger en entertainer. Bassist Koen Weverbergh stond er wat bedeesd bij, maar zijn inbreng verdooft of schudt je net klaarwakker. Om maar te zeggen. High Hi mag dan muziek brengen met een donker randje, op het podium kan er ook een beetje humor vanaf. Dat waarderen we altijd bij een live show.
Besluit: In 2020 staat High Hi op alle fronten met enorm veel passie en spelplezier op dat podium, en dat stralen ze uiteraard ook uit naar het publiek. De band die ooit in 2014 de finale van HUMO's rock rally won is dan ook duidelijk volwassen geworden en weet verdomd goed hoe ze een publiek kunnen inpalmen. De sprankelende riffs en het uitdelen van verschroeiende mooie mokerslagen bepalen met het erg uiteenlopend stembereik van Dieter als Anne-Sophie de set . Hi High slaagde erin , als één van de weinige, de mensen uit hun stoel te krijgen. Ze konden iedereen lekker laten meeklappen en genieten. Een betere afsluiter van deze concertreeks konden we ons niet dromen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/high-hi-13-09-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/ila-13-09-2020.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
TheColorGrey + Kevin Kofii - De rooskleurige toekomst van R&B, Hip Hop en Soul TheColorGrey
Dat in ons kleine landje enorm veel talentvolle muzikanten en artiesten rondlopen, hoeven we niet meer te vertellen. Ook binnen de hip hop, R&B en soul , vind je links en rechts onontgonnen pareltjes. Neem nu TheColorGrey (****1/2) het alias rond Will Michiels. De man timmert sinds 2014 aan de weg en kon ons in 2018 enorm bekoren als act op de Lokerse Feesten. TheColorGrey bracht een aanstekelijke mengelmoes van muziekstijlen, maar kreeg de handen moeilijk op elkaar maar toch slaagden ze erin in het dak te doen afvliegen door hard op de muur te blijven bonken. Harde werkers dat waarderen we altijd als we een band of artiest live zien. We schreven daar dan ook over: ‘’Het warme applaus duidt aan dat TheColorGrey, ondanks de eerder apathische houding, op heel wat bijval kon rekenen. Onderhet motto: ''moeilijk gaat ook''. Missie geslaagd!’’
In een goed vol gelopen Casino, en voor een publiek dat puur en alleen voor hen kwam, zou hen dat minder moeite kosten.
Kevin Kofii (***) mocht de boel met een gesmaakte dj act letterlijk opwarmen. Hij spreidde dan ook een mooi tapijt boordevol aanstekelijke klanken, om dat publiek alvast in de sfeer van de avond te brengen. Niet meer, niet minder. Sommige aanwezigen deinden lekker mee op de tonen, andere zaten gewoon verder te keuvelen. Het is sowieso al een moeilijke opgave om als DJ een voorprogramma te doen, en voor een zittend publiek blijkt dat zo goed als onmogelijk om de mensen tot bewegen aan te zetten. Kevin slaagde echter min of meer in zijn missie, en liet een zeer goede indruk achter. We voelden ons dankzij zijn inbreng dan ook compleet klaar om aan de feestdis plaats te nemen.
Het moet ook voor TheColorGrey - en eigenlijk voor iedere band die optreedt in deze momenteel rare situaties met een zittend publiek en mondmaskers - ook even wennen zijn geweest. Dat was te merken, want de set kwam nogal traag op gang. We vreesden zelfs even dat we zouden moeten schrijven ‘helaas werd een routineklus afgeleverd die ons op onze honger liet zitten’ maar gelukkig sloeg de dieselmotor geleidelijk, o.m. door de bemoedigende respons van een enthousiast reagerend publiek, na een dik kwartier pas echt aan. Will Michiels en de zijnen legden de lat prompt iets hoger en dreven het tempo op of gingen gewoon de gevoelige snaar raken, waaruit vooral blijkt dat Will Michiels over een zeer breed stembereik beschikt; Hij kan naast goed rappen ook diepzinnig ontroeren. De man beschikt eigenlijk gewoon over een zeer soulvolle stem, en daar kan je veel kanten mee uit dus. Bovendien straalt hij heel wat charisma uit, ook al kwam dat pas later in de set naar boven, toen hij aanvoelde dat hij het publiek makkelijk uit zijn hand kon doen eten.
Will doet het deze keer niet alleen. Zijn laatste release ‘Overcome’ is namelijk een keerpunt door de inbreng van een heuse live band, en dat is ook te merken op het podium. De muzikanten die hij rondom zich heeft verzameld zijn ware tovenaars met klanken. Neem nu de pianist van dienst die als een duiveltje uit een doos een klankentapijt uitspreidt dat ons naar adem doet happen, of de op de dansspieren inwerkende drum salvo’s en baslijnen.
Eén van de meest indrukwekkende passages was echter toen de gitarist van dienst een knappe solo mocht uitvoeren, die ons - zeer subtiel - deed denken aan Funk grootmeester Prince. Hij waaide prompt voorbij, waardoor plots ook Funk invloeden om de hoek kwamen kijken; knap dus! De sublieme solo werd dan ook op een daverend applaus onthaald.
TheColorGrey blijkt dus van vele markten thuis te zijn en groeit nog steeds in hun kunnen. De inbreng van een live band blijkt een enorme meerwaarde te zijn binnen het geheel. De band voelt trouwens net als zijn frontman eveneens aan dat ze het publiek makkelijk uit hun hand kunnen doen eten. Waarna de teugels ook instrumentaal compleet worden gevierd, en alle registers in een wervelende R&B, soul, hip hop - en wat weten we veel - finale worden open getrokken.
De diversiteit waarop TheColorGrey tewerk gaat, zowel op plaat als op het podium, zorgen ervoor dat het publiek compleet uit de bol gaat, en hen terugroept voor een bisronde waarbij de band nog even een kers op de taart aanbiedt, waardoor het dak er uiteindelijk compleet afvliegt.
Besluit: TheColorGrey zet stappen voorwaarts, wij zagen in de Casino echter vooral een jong talentvol collectief op het podium staan die nog niet aan het einde van hun kunnen zit. Ook al haperde de motor in het begin van de set een beetje, de toekomst van R&B, Hip hop, soul en aanverwante stijlen ziet er door een band als TheColorGrey plots veel rooskleuriger uit.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Borokov Borokov + Willy Organ - Wervelend dansfeest in coronaproof style
Twee bands die het moeten hebben van dansende mensn die de hele avond compleet uit de bol gaan, een podium geven dat compleet in coronaproof style is opgesteld met een zittend publiek, het is een gewaagde onderneming. Maar op deze vrijdagavond ontspon zich in de knusse Casino niet één maar twee wervelende dansfeestjes waarop stil zitten onmogelijk is, en kwinkslagen gedrenkt in absurditeit, je een glimlach op de lippen tovert.
Borokov Borokov , een gezelschap ontstaan in Borgerhout, bestaat uit vier losbollen, die uiteenlopende genres vermengen als pop, lounge, Hi-NRG, disco en hardcore. Met hun albums 'Enkele duetten' en 'Wachtmuziek' wordt een beetje de draak gestoken met de dansmuziek. De songs worden bovendien allemaal gebracht in het Nederlands. Maar binnen dat grappige en absurde, huist toch ook een hoge dosis genialiteit die de kop komt opsteken. Een beetje zoals een clown in het circus op de lachspieren werkt, maar toch de hoofd act is waarvoor iedereen naar datzelfde circus trekt. Zeer slim bekeken van dit collectief losgeslagen elektronicatovenaars met een hoek af.
Dat kan ook gezegd worden van het fenomeen - zo mogen we die man toch noemen - Willy Organ (***1/2) die aan het begrip Vlaamse muziek een heel andere wending geeft. Zijn songs zou je zo kunnen toeschrijven aan eender welke charmezanger. De kalende man ziet er uit als een metalhead die gekke bokkesprongen maakt en zijn bijzonder aanstekelijke stem in de strijd gooit, al dan niet met twee bevallige zangeressen rondom zich, zoals een volleerde charmezanger dat doorgaans pleegt te doen. Simon Platteau, de man achter het alter ego, is bovendien, om de verwarring bij de luisteraar compleet te maken, de frontman van de Gentse americanaband The Tubs. Hij slaagt met deze performance er dus met brio in een andere wending te geven aan het Vlaamse levenslied. Hij lacht het genre echter niet uit, ook al lijkt het een foute parodie erop. Laat dit duidelijk zijn. Willy Organ geeft er gewoon een leuke wending aan die de lach- en de dansspieren met elkaar verbindt, en krijgt daardoor de handen moeiteloos op elkaar. Het publiek kan dan ook amper stil zitten en zingt de songs uit volle borst mee.
Een betere opwarmer kan het knotsgekke collectief Borokov Borokov (****) zich niet dromen. Het tot trio omgevormde zooitje ongeregeld deelt een subtiele knipoog uit naar het Vlaamse lied. Ze voegen een hoge dosis experimenteerkracht toe aan hun elektronische muziek, in al zijn geuren en kleuren. Een kleurrijk klankentapijt wordt uitgespreid , dat op de dansspieren inwerkt. Uiteraard is alles nog coronaproof deze dagen en blijft het grootste deel van het publiek gewoon op zijn stoel zitten meeklappen en deinen. Bovenaan het balkon staan enkele mensen, veilig binnen hun eigen bubbel, wel mee te dansen. Nee, hierop stil zitten is echt onmogelijk. Bovendien, naast die humor en absurditeit weet Borokov Borokov ook enkele snaren te raken met gevoelige songs die een bedwelmende invloed hebben op je gemoed. Niet te lang echter, want dit moet vooral een wervelend feest blijven, dat je in deze barre tijden - om alle remmen na een lange werkweek eens los te gooien - zeer goed kunt gebruiken.
Besluit: Een betere remedie om dit weekend met een knal van formaat in te zetten, konden we ons niet dromen. Al missen we echte uitspattingen van een normaal dansfeest, dat kan ontstaan bij deze twee acts, die het dak er compleet doen afgaan . Want dit is gewoon het soort muziek waarop je - bij voorkeur met het verstand op nul - compleet uit de bol moet kunnen gaan tot in de vroege uurtjes. Dat gebeurde nu ook, maar meer ingehouden door al die corona regeltjes. De sfeer was er niet minder opgetogen door.
Wat we in de Casino voorgeschoteld kregen , was dan ook een dansfeestje waarbij het Vlaamse levenslied of de betere dansmuziek, van Vlaamstalige inbreng, uitgebreid in de kijker werd gezet.
We zongen al dansend de songs mee, die echt één voor één in ons hoofd kleefden; wat een manier om de Casino te verlaten.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nestter Donuts + Sin City - knetterende live-ervaring!
Textival kon dit jaar om de gekende redenen niet doorgaan maar de organisatie slaagde erin om Nestter Donuts, die oorspronkelijk op de affiche stond, toch nog naar Kortrijk te halen om zo het vuur voor een volgende editie in 2021 levendig te houden. Plaats van het gebeuren: de gezellige bar van Bolwerk Kortrijk, een halfopen loods, coronaproof met tafels en stoelen, hoewel de ene bubbel al wat groter leek dan de andere.
Ik weet niet of Sin City hun naam vonden in het gelijknamige en wat vergeten AC/DC nummer (op de plaat ‘Powerage’), hun muziek stond er in ieder geval mijlenver vanaf. Sin City is het duo Jack & Nick Cavemen maar ook met de losgeslagen garagepunk van The Cavemen had dit niets vandoen. Nee, dit was "dad rock", aldus de twee, een doorzopen mix van rock-'n-roll, country & western, soul en tenenkrullende seventies soft rock. Alle songs waren origineel van hen maar hadden ze me verteld dat het net andersom was, ik had het ook geloofd. Vernieuwing hoefde je hier zeker niet te zoeken. De nummers ontsproten tijdens het nuttigen van sloten goedkoop bier in een slonzig appartementje in het Spaanse Alicante waar de groep in quarantaine zat. Het bleek het ideale spul om zittend op een stoeltje te consumeren.
Eerst lieten ze nog "10 miljoen" van Samson en Gert door de boxen schallen (hoe komen ze als Nieuw-Zeelanders hierbij terecht?) om vervolgens als rockgoden uit de seventies te voorschijn te komen: de een in een wit pak, de ander met een strak shirt met lange western franjes en ook al helemaal in het wit. De eerste song liet het beste (een set lofi countryrock) vermoeden maar meteen daarna ging het de verkeerde richting uit. De samenwerking met Mojo, een toestel dat toetsen, drums en bas liet meelopen, verliep wat stroef maar wat erger was: we werden nu plots belaagd met suikeren softrock, ergens te situeren in de buurt van Loggins & Messina of Barry Manilow, weliswaar lofi gebracht maar dat dat kon het glazuur op mijn tanden niet vrijwaren. Gelukkig keerde het tij met nummers geïnspireerd door Phil Spector en, vreemde eend in de bijt, Tom Waits. Vooral dat laatste nummer, "The belly of the beast" (?), dat heel even aan "16 shells from a thirty-ought six" deed denken, liet me rechtveren. Vanaf dan werd het helemaal mooi. Daar zorgden enkele schitterende countrytunes ("Drunk & brokenhearted man"!!!), wat meer tempo, een van de leiband ontdane elektrische gitaar en af en toe wat sixties invloeden voor. De twee, die voortdurend hun gitaren (een akoestische en een elektrische) wisselden, veegden alsnog die valse start met een aanstekelijke gretigheid onder de mat.
Ik kan alleen maar hopen dat Sin City dit niet beschouwt als een eenmalig project en de songs wat verder uitwerkt. Hier kan echt wel een fraaie plaat uit voortkomen.
Hoofdact was Nestter Donuts, een jonge 'Manuel' maar dan niet uit Barcelona maar wel uit Alicante. Een one-man-band die enkel met stem, basdrum en cimbaal een verrassend volle sound wist te produceren.
Nestter bleek een natuurkracht die op wonderbaarlijke wijze flamenco, surf en gore garagerock wist te combineren. Vooral tijdens de flamencopassages verbaasde hij vriend en vijand met een verbluffend gitaarspel. Een bezeten kereltje dat ondanks die chronische jeuk aan zijn ballen voor een knetterende live-ervaring zorgde, iets wat ik te lang heb moeten missen.
Tijdens de bissen was het zover: Nestter ging volledig uit de kleren op een mondmasker na dat hij op een wel erg originele plaats droeg. Meteen was de arme drommel even verlost van die vervelende jeuk.
Organisatie: Textival i.s.m. de Pit's
Er vloeit meer dan heel wat country in de Westhoek. Mensen kijken en luisteren naar Wouter en zien Cash, JJ Cale, Clark en Van Zandt in één. Onze Wetterse Poperingse zytholoog weet al ongeveer een halve eeuw zijn passie en begeestering voor country te delen met zijn enthousiaste vrienden en aanhoorders. Onze chroniqueur schaarde door de jaren heen een fantastische warme vriendenkring van topmuzikanten rond hem en gaat de hort op met zijn finaal project Texas Café.
Het cliché wil dat aan alle mooie liedjes een eind komt. Onze warmste mens vecht al enkele jaren tegen de verschrikkelijkste ziekte en dreigt nu de handdoek in de ring te moeten gooien. De bende van acht besluiten om er het beste van te maken, nemen een dubbel elpee op - ja, oude term - en kiezen de oer Vlaamse klei van Wouter uit, Dranouter, om een laatste zinderend optreden te geven. De liefde van Texas Café voor de outlaw country en de zoektocht naar authenticiteit zijn de lijm die hen bindt. Live music matters.
Wouter neemt met zijn gitaar en zijn stem meteen het publiek in, Piet begeleidt en soleert als geen ander, violist Dirk legt de perfecte accenten, Isabelle heeft een stem als een misthoorn en kent de bariton sax als haar broekzak, ritmesectie Dick en Kris drumt en bast alles perfect bij elkaar en mandolinespeler Patrick is de spreekwoordelijke kers op de taart. Neem daar nog eens Bram bij die voor een perfecte sound zorgt.
Alles wordt netjes geregistreerd door James Cooke die timmert aan een nieuw programma over mensen en hun laatste dagen. Wat een warme mens!
Genoeg intro dus. Deze meest onbekende gekende muzikanten zijn beste vrienden en dat voel je gewoon. Al vanaf de eerste noot “L.A. Freeway” weet je dat we een uniek warm, diepgaand, mooi, humoristisch en een heel mooi verhaal gaan meemaken. Neen, ik ga het hier eens geen concert noemen. Wouters grote held Townes Van Zandt krijgt al meteen zijn eerbetoon met “White Freight Liner”. Resultaat: De sfeer zit er fantastisch in.
Wouter doorspekt alles met humor in “Grounded Porc For Free”. We leren met hetzelfde elan dat Guy Clark zijn eigen groenten kweekte in “Homegrown Tomatoes”. Na een nummer of zes is heel het publiek nog meer bij de strot gegrepen en dan moest datzelfde publiek, uiteraard allemaal vrienden, nog omvergeblazen worden door Isabelles baritonsax en mandoline in een ronduit unieke en kippenvel bezorgende versie van Steve Earls “Copperhead Road”.
Weet je, je hebt zo van die covers die het originele willen benaderen en ook tributes die het originele eens zouden durven overstijgen. Laat ons nu al heel de avond wel dat tweede meemaken zeker! En als je denkt dat Wouter geen eigen songs schrijft, dan moet je eens luisteren naar zijn ode aan K-Town. Wordt één dezer uitgebracht. Afsluiten met Clarks “My favorite Picture” kon niet mooier zijn.
We hebben met dit beeld mooi, sereen en emotioneel afscheid kunnen nemen van één van de warmste, gepassioneerde en mooiste mensen die er op deze aardkloot rondlopen. En ik heb het niet alleen over Wouter, ook gewoon die acht mensen op dat podium en zijn machtige entourage.
Line up: Wouter Droesbeke: rhythm guitar en lead vocals/ Piet Clarysse: gitaar, slide gitaar en backing vocals /Isabelle Stevens: Bariton sax en backing vocals/ Patrick Penne: Mandoline/ Dick Vanhoeghaerden: Drums en percussie/ Kris Demets: Bas/ Dirk Naessens: Viool
Playlist: LA Freeway/White Freight Liner/Dublin Blues/Rita Balou/Grounded Porc For Free/Homegrown Tomatoes/Angel Of Montgommery/Inspite Of Ourselves/Copperhead Road/Hello In There/That’s The Way/Galway Girl/Barking Jack/My Favourite Picture
Nordmann - We deden niets nieuws, maar we waren er wellicht - samen met o.a. STUFF - op het juiste moment op de juiste plaats
De Gentse formatie Nordmann is in de loop der jaren uitgegroeid tot een fenomeen in ons land en ook daarbuiten. Sinds 2012 heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de muziek; op uiteenlopende, eigenzinnige wijze, weet Nordmann bij elke plaat opnieuw vriend en vijand te verrassen. Na een vrij lang pauze komt nu eindelijk een nieuwe schijf op de markt ‘In Velvet’. Het leek ons een goed idee de band eens te vragen naar de verwachtingen, hoe ze terug kijken op al die jaren, maar vooral naar de toekomst. We hadden een gesprek met Mattias De Craene en Dries Geusens in WERF in Gent.
Nordmann bestaat sinds 2012, maar in jullie achtjarig bestaan hebben jullie al een mooi parcours. Als je terugkijkt op al die jaren , wat waren de hoogte- en dieptepunten
Mattias: Dieptepunten waren er eigenlijk niet. Hoogtepunten zeker en vast. Neem nu onze drie platen die we hebben uitgebracht, ok er lag wel wat tijd tussen de tweede en de derde die er nu uitkomt maar dat komt doordat we met andere projecten bezig waren. We hebben met Nordmann dus een parcours afgelegd waar we eigenlijk heel tevreden over zijn.
In 2014 won de band zilver op HUMO’s rock rally; opende dat deuren naar een ‘meer groter publiek’ buiten jullie – laat het maar stellen – eigen comfortzone
Dries: Dat heeft zeker deuren geopend, zeker voor wat de promotie naar onze eerste plaat betreft. Het heeft gezorgd voor meer mogelijkheden en samenwerkingen. We hebben met die eerste plaat ook op veel uiteenlopende plaatsen kunnen spelen door die HUMO’s rock rally.
Wat me vooral opvalt, jullie muziek is niet echt mainstream maar toch zijn jullie op een rally die toch eerder mainstream tewerk gaat, zo hoog geëindigd. Hadden jullie dat verwacht eigenlijk?
Dries: We hadden dat helemaal niet verwacht, vandaar dat we toen zonder enige stress hebben kunnen spelen. Voor ons was het al fantastisch dat we geselecteerd waren. Eigenlijk is dat een periode die we hebben afgesloten, een mooie periode. Maar we focussen ons nu eerder op de toekomst i.p.v. wat achter ons ligt, dus we zijn daar nu niet meer mee echt bezig.
Jullie worden al te vaak in dat hokje ‘jazz’ geduwd. Uiteraard zit er jazz in Nordmann. Maar hoe sta je zelf tegenover het gegeven jazz. Wat is jazz volgens jullie en op welke wijze past het wel in het Nordmann plaatje?
Mattias: We proberen gewoon zoveel mogelijk stijlen te combineren. Of dat nu jazz is of Instrumentale pop muziek is , maakt bitter weinig uit. We laten daarbij vooral ons hart spreken. Er zijn zoveel genres waar we naar luisteren, en dat brengen we samen in Nordmann. Jazz is daar een onderdeel van, maar één van de vele.
Het is voor mij persoonlijk niet belangrijk hoor, maar als je op de radio wil komen, vraagt de promotor toch snel welk genre jullie brengen. Maar goed, laten we het over de nieuwe plaat hebben. Ik heb de nieuwe plaat nog niet beluisterd, wat mogen we deze keer verwachten? Iets bijzonders waar we moeten aan denken vooraleer we hem aanschaffen?
Mattias: Het is helemaal anders toch, de invloeden uit het verleden blijven er nog wat inzitten. Maar we zijn toch een heel andere weg ingeslagen. Bewust eigenlijk.
Dries: Het is ook meer een studio album dan een live album zoals we vroeger hebben gemaakt. We hadden daardoor meer ruimte om apart iets te doen met de muziek. Er is elektronica bijgekomen: dat was op onze vorige albums niet het geval.
De vorige plaat was iets donkerder?
Mattias : Ik denk eerder dat deze nieuwe plaat wat donkerder is. Een heel ander soort donker misschien, eerder melancholie.
Jullie muziek is ook zeer filmisch vind ik. dat hebben jullie nu ook letterlijk toegepast; de film noir ‘Dementia/Daughter of Horror’ uit 1955 hebben jullie van filmmuziek voorzien. Hoe is dat meegevallen? Zijn er nog plannen in die richting?
Dries: Dat was een specifieke opdracht die we hadden gekregen van De Bijloke. Het was heel interessant en fijn om te doen, maar er zijn voorlopig geen plannen in die richting.
Heeft de titel ‘In Velvet’ een bepaalde betekenis. Of moeten we er niet teveel achter zoeken
Dries: Onze muziek is zachter, warmer, meer afgerond geworden. Het echt ruwe is er wat uit. We vonden daarom dat de titel ‘In Velvet’ heel goed past bij dit nieuwe album, en het is eigenlijk afkomstig van een (werk)titel van één van de nummers op de plaat.
Het artwork is ook iets speciaal. Waar hebben jullie die kunstenaar gevonden? En betekent het iets speciaals … Alvast een mooie hoes
Mattias: Het artwork en de foto’s zijn gemaakt door Tobi Jonson, een bevriende artiest uit Gent. De hoes heeft iets mystiek, nodigt je uit om voor even in een andere wereld te stappen.
Dries: Het is trouwens de hand van onze producer Jasper Maekelberg.
Wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe plaat eigenlijk?
Mattias: De verwachtingen zijn uiteraard dat onze fans de nieuwe plaat goed vinden. En dat we, hopelijk, toch ook een ander, nieuw publiek kunnen bereiken hiermee. Dat zou prachtig zijn, omdat we toch een andere kant zijn uitgegaan dan men van ons gewoon is eigenlijk. We hopen dus vooral veel mensen aangenaam te verrassen.
Ik veronderstel dat er ook voor jullie bepaalde plannen in het water zijn gevallen door deze corona crisis? Welke?
Dries: Niet specifiek wat Nordmann betreft, behalve ons optreden op Gent Jazz. Er waren ook gesprekken over een concert op Pukkelpop. Er zijn dus wel enkele optredens niet kunnen doorgaan. Maar wat Nordmann betreft, viel het dus best mee. Voor onze andere projecten was het in sommige gevallen heel erg: de soloconcerten van Mattias en met Dijf Sanders zijn allemaal geannuleerd of verplaatst.
Hoe ga je met zo een crisis om als muzikant (maar ook als mens)? Jullie leven van de muziek?
Dries: We kunnen niet leven van onze muziek. Maar eigenlijk heb ik veel dingen kunnen doen in huis en veel tijd kunnen doorbrengen met mijn dochter. Of heel intensief aan muziek werken. Wat invulling betreft ligt dat voor iedereen anders, sommige mensen hebben het daar moeilijker mee dan anderen.
Wat zijn de verdere plannen, gaan jullie ook op toer om de plaat voor te stellen?
Mattias: Na de release zijn er zeker optredens gepland. O.a.
31/10 Handelsbeurs Concertzaal
07/11 Cactus Muziekcentrum
16/11 Het Depot
Zie onderaan interview voor meer data
Naast Nordmann zijn jullie met andere projecten bezig (Mattias bracht bijvoorbeeld een solo plaat uit). Er is ook Milk Factory; hoe combineren jullie dat allemaal?
Mattias: We gaan uit van het feit dat Nordmann ons hoofdproject is, en voor de rest is het goed plannen met elkaar, goede afspraken maken dan lukt dat zeker.
Dries: Er is veel overleg tussen ons management en de boekers van die verschillende bands, dus dat komt meestal goed.
Wat zijn de verdere ambities van de band? En van jullie als muzikant apart eigenlijk
Mattias: Op zich vooral dat we kunnen blijven mensen raken met onze platen. Misschien ook op een of andere manier een voet aan de bodem zetten in het buitenland, Nederland en Duitsland of zo. Zou prachtig zijn. We hebben wel eens in het buitenland gespeeld, vooral Nederland en enkele keren in Duitsland, maar hopen dat dus vooral wat meer te kunnen doen. Gewoon verder blijven evolueren als band , en vooruit kunnen blijven gaan.
Bepaalde landen die jullie voorkeur genieten?
Mattias: Ik zou graag naar Japan gaan. De UK is ook een soort bakermat uiteraard wat muziek betreft.
Om af te sluiten zou ik het toch nog eens over de nieuwe plaat hebben. Zijn er bepaalde songs die jullie bewust naar voor hebben geschoven om deze plaat te promoten?
Dries: In aanloop naar de release van het album hebben we drie singles uitgebracht: “Cascade(s)”, “Star-Fluff” en “Cryptonym”. De keuze voor deze nummers hebben we overlegd met ons platenlabel (Unday) en ons management (ART-SPOT.BE). Het zijn 3 tracks die een mooi beeld geven van de nieuwe sound.
Een vraag waar ik al lang mee worstel. Kunnen jullie stellen dat jullie samen met bijvoorbeeld STUFF een vernieuwende wending hebben gebracht. Ondertussen zijn er veel Nordmann’s en STUFF’s opgestaan , heb ik de indruk
Mattias: We deden niets nieuws, maar we waren er wellicht - samen met o.a. STUFF - op het juiste moment op de juiste plaats. Dat vooral. Heeft dat een invloed gehad op andere bands? Gaan we ons niet over uitspreken, maar er is zeker en vast de laatste jaren een heel nieuwe lichting aan (jonge) jazzmuzikanten opgestaan in België.
Dries: Jazz heeft eigenlijk nog nooit zoveel pers en media-aandacht gekregen, wat alleen maar toe te juichen is.
Een vraag die ik me ook stel, je ziet dus veel bands in Gent naar boven komen, in jullie stijl? Zit er iets in het water in Gent
Dries: Ik ben niet in Gent geboren, maar uit Limburg naar Gent afgezakt. Er is zeker een mentaliteit in Gent van samenhorigheid. Bands die naar andere groepen gaan kijken. Maar er is ook een circuit in Brussel en Antwerpen, dus niet enkel specifiek in Gent.
Ik ben dankzij dit gesprek zeer benieuwd naar de nieuwe plaat. Heb je nog opmerking naar onze lezers toe
Mattias: Koop de plaat, luister er naar en geniet er vooral van. Meer vragen we niet.
31/10, Handelsbeurs, i.s.m. Democrazy (concerten om 19u en 21u), Gent
07/11, Close Encounters, Cactus Club, Brugge
12/11, Trix, Antwerpen
14/11, Muziekcentrum Track, Wilde Westen, Kortrijk
16/11, Het Depot, Leuven
20/03, Kunstencentrum Nona, Mechelen
More TBA - art-spot.be/nordmann
Nederlands 
Français 
