Toen de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting 2020 werden bekendgemaakt, waren The Radar Station onze favorieten. In deze hobbelige tijden konden we coronaproof de band in de AB bekijken; ze stelden er hun debuutplaat ‘Life inside a tornado’ voor.
In hun voorprogramma hadden ze de zangeres van de groep Noa Lee, Nina Kortekaas meegebracht. Moederziel alleen op het podium met synthesizer en een enkele keer met gitaar bracht ze het er helemaal niet slecht vanaf. Dromerige melodieën, af en toe ondersteund van de drumcomputer, leidden samen met haar hoge zangstem tot kippenvel. Voor het zittende publiek in de AB was dit een ideaal overpeinzingsmoment ; een goede opwarmer.
The Radar Station liet niet lang op zich wachten. Met hun vijven kwamen ze enthousiast het podium op. “Eindelijk nog eens live” liet Brent ons weten. Ze brengen een unieke stijl van indie/americana, waarbij de warme, diepe, zweverige en bezwerende stem van zanger/ frontman Brent Buckler je live helemaal doet gloeien.
De eerste helft van het concert was nog wat afwachtend en braaf; we kregen al een sublieme versie van “Subtle Science” en een mooie cover van The Cure’s “Pictures of you”. Het tweede gedeelte bood meer power door zowel de gitaren, de keyboards en de zang. De groep voelde zich duidelijk verlost van podiumvrees, zeker gitarist Sander Cliquet; Hij ging regelmatig loos , geselde zijn gitaar ten gepaste tijde en deed dit , zoals het een gitarist betaamd , op de knieën.
Ze trakteerden ons op een rits boeiende, goed klinkende, rockende nummers. Dit smaakte duidelijk naar meer . Een toffe cover van The Police “Walking on the moon” werd toegevoegd.
Na een uur verlieten ze voor het eerst het podium onder een zeer warm applaus. Na een minimale pauze kwamen ze terug met een finalereeks van “ I Moan “ en het fantastische “The Giant” . Dit nummer gaat optimaal in cresendo ; er bestaat geen betere keuze als afsluiter. Wat een toppertje.
The Radar Station is een jonge band, maar laat een heel volwassen indruk na door hun doorleefde, ervaren sound.
Hopelijk wordt de Corona-crisis vlug bedwongen zodat deze groep op de festivals kan spelen en een groot publiek kan bereiken, want ze verdienen het dubbel en dik!
Setlist : The Beauty of Belief - Into the Mud - Pictures of you - Loony lane - Subtle Science - After the Tornado - Walking on the moon - Face full of Lines - Voices - Zanzara -
I moan - The Giant
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dat Stef Bos een poëet en een klasse verteller is die op gezapige, meesterlijke wijze telkens opnieuw de snaar raakt van de luisteraar, bleek toen we de man vorig jaar zagen optreden in de OLV Hemelvaartkerk in Eksaarde (Lokeren).
Begin dit jaar bracht Stef Bos trouwens een nieuwe plaat uit 'Tijd om te Gaan leven'. Waarover we schreven: '' 'Tijd om te gaan leven' is een plaat geschreven voor iedereen die ingehaald wordt door diezelfde tijd. Elke dag opnieuw. Stef Bos verkondigt zijn boodschap zodanig ingetogen en zachtmoedig, dat je er gewoon stil van wordt in je hart en hopelijk de tijd vindt om echt te gaan leven. Want dan pas heeft de boodschap echt zin, als je hieruit lessen trekt. Want na elk einde is er altijd een nieuw begin"
Als je het in de huidige tijdsgeest bekijkt, zijn het profetische woorden. Want wachten om echt te gaan leven, is in tijden van corona uit ten boze. Ook al kunnen we dit niet met volle overgave doen. Maar meer dan ooit, leven is nu, niet gisteren of morgen.
In Kuurne kwam Stef Bos (****) in een intieme setting een bloemlezing geven over zijn, mijn en ons leven. Stef Bos start, gezeten aan z’n piano, in een sobere verlichting met songs als “Ik ben een zanger zondermeer” met de nadruk op dat laatste. En “Is dit nu later?”, dat eigenlijk min of meer werd terug gebracht tot “Dit is nu later” .
Het spelen van aandoenlijke songs aan zijn piano en ruim de tijd nemen te vertellen uit de vele boeken die hij heeft gelezen, of dat nu een kinderboek is , of een passage uit een gedicht van een Portugese dichter, of verwijzingen naar schrijvers en artiesten waar Stef een nauwe band mee heeft. Telkens komen er anekdotes in voor, uit het leven gegrepen. Anekdotes die trouwens telkens eindigen in een nieuwe song, die er perfect op aansloot.
In die verhaallijn komt bijvoorbeeld zijn tijd in Antwerpen voor en zijn periode toen hij in Brugge terecht kwam. Hij trad nu in Kuurne op en dus kwam die band met West-Vlaanderen opvallend veel voor in de set. Telkens is dat met een glimlach en een traan.
Vooral komt de poëet en klasse verhalenverteller in Stef Bos naar boven, is dat nu in de vorm van gezapig lachen met zijn verhalen toen hij als Nederlander voor het eerst in ons land aankwam, of zitten genieten als hij het heeft over hoe hij op wandel was door de stad en in een etalage zichzelf in de spiegel zag, omgeven door etalagepoppen. Het werd niet telkens de inspiratie van een nieuwe song.
Stef Bos is dan ook een man die net zijn inspiratie haalt uit de kleine en grote dingen des leven. Vaak zijn dat ook de meest eenvoudige, zoals toen hij met zijn dochter in de supermarkt rondliep en zijn dochter hem wees om dat ene plantje dat groeide tussen de stenen. ''Dat plantje is sterk papa''. Stef Bos houdt je over de hele lijn aan zijn lippen gekluisterd, doet je glimlachen, meeklappen of in huilen uitbarsten.
Tot op het einde van de set de ultieme ontlading volgt bij “Papa”, een song waar hij groot is mee geworden, en ook al heeft Stef Bos zoveel meer mooie verhalen geschreven, dit is de song die echter nog steeds het meest door merg en been gaat van ieder kind die naar zijn of haar vader of ouder opkijkt. Of die ouder hier nog is of niet , maakt daarbij weinig uit. Als je zelf wat ouder wordt stel je vast. 'Ik ben wellicht geworden, wat jij helemaal niet wou. Maar ik lijk steeds meer op jou' . Eindigen in de gevleugelde woorden 'want ik hou steeds meer van jou' kon ik ook de tranen niet meer bedwingen.
Stef Bos kreeg op het eind van de set een staande ovatie als dank voor zijn performance. Stef Bos is iemand die zijn verhaal zodanig vertelt dat het niet alleen over hem gaat maar dus ook over jou en mij; zoals vroeger zette hij het nu in Kuurne op intieme wijze ook in de verf. Het leek zelfs op een grootschalig huiskamerconcert.
Alleen sterke verhalenvertellers kunnen in een sobere setting er in slagen een publiek muisstil te doen genieten. Het maakt Stef Bos een uitzonderlijk artiest, zanger en fenomeen. Hij is iemand die je door zijn verhaal bij het nekvel grijpt, doet lachen en huilen, of hij nu een verhalenverteller, troubadour of cabaretier is. In elke geval genoten we vanavond van een intensieve en emotionele roetsjbaan doorheen heden en verleden. Met een schaterlach en een tranendal tot gevolg.
Organisatie: Stef Bos ism Rumoer en Kubox, Kuurne
'True Mothers' is een Japanse film die deel uitmaakte van de officiële selectie voor Cannes. We citeren: ''Satoko en haar man hebben het goed, maar het lukt niet om zwanger te worden. Ze besluiten om voor adoptie in aanmerking te komen. Zo worden ze de ouders van Asato, een jongentje geboren uit een onstuimige puberliefde. Jaren later komt hun gezinsgeluk onder spanning te staan als een onbekende jonge vrouw zich aandient en beweert Asato's echte moeder te zijn. Satoko gaat de confrontatie met deze Hikari aan. Wie is ze en wat is er destijds gebeurd?''
De film is gebaseerd op de roman van Mizuki Tsujimora. Regisseur Naomi Kawase maakte er een ontroerend verhaal van over familie en moederschap.
https://www.youtube.com/watch?v=rKzHHHF9YAE
Akira Kosemura giet deze gevoelens in sprankelende mooie songs die in de lijn liggen van de film zelf. Om die ontroering in muziek te vangen, blijft Akira een intense lijn uittekenen, die dicht bij gevoelens liggen van vreugde, pijn, vertwijfeling en geladenheid. Elementen die deze film een mooi meesterwerk maken, zijn dus ook in de muziek te vinden. Elke song sluit perfect aan op de vorige, waardoor je deze plaat in zijn geheel dient te beluisteren om echt te voelen waar het ‘em om gaat. Het tempo gaat nergens echt de hoogte in, ook al is de spanning vaak te snijden.
De soundtrack voelt de nauwe verbondenheid aan , die speelt bij een adoptie. De strijd tussen liefde voor een kind dat eigenlijk het jouwe niet is, en de unieke band met een moeder wordt ook muzikaal uit de doeken gedaan; zonder een oordeel te vellen, of een standpunt hierover in te nemen. Puur muzikaal weet Akira Kosemura perfect elke gevoelige snaar te raken, door je mee te voeren naar de wereld uit een moeder’s oogpunt.
Net zoals bij de film kom je ook bij het beluisteren van deze soundtrack in een emotionele rollercoaster terecht. Akira brengt de muziek op een zodanig intens , zachtmoedige wijze dat emoties worden aangesproken. Dit is het soort muziek die volstrekte rust brengt; je wordt dus diep geraakt door prachtige soundscapes, je pink teen traan weg, en je kunt een glimlach op je lippen niet onderdrukken; vreugde en verdriet zijn nauw aan elkaar verbonden. Akira brengt het dus op een bijzondere wijze naar voor.
De grote sterkte van deze soundtrack is dat Akira Kosemura erin slaagt beelden op te roepen in je onderbewustzijn; de muziek is zo visueel dat je wordt meegevoerd naar het verhaal van deze film.
Tracklist: True Mothers - Main Title Theme 02:09 The Doubt 03:14 After Diagnosis 01:28 Satoko And Kiyokazu I 01:43 Hikari I 01:14 To The Forest 01:17 First Time 01:26 Hikari II 01:22 Go On Board 01:07 Our Home 02:54 First Cry 01:37 Satoko And Kiyokazu II 01:28 True Mothers - Theme Variation 01:52 Hikari III 01:11 Island Song 01:37 Asato's Memory 01:30 See The Light Of Day 02:10 Please Don't Ever Forget About Me 01:12 True Mothers 05:16
Wardruna komt - als alles goed komt met de coronacrisis - volgend jaar naar Graspop. Dat is opmerkelijk en ook weer niet. De Noorse band werd opgericht door twee voormalige leden van metalband Gorgoroth, maar houdt het bij donkere folk, zonder elektrische gitaren of de klassieke drums. De Noren grijpen terug naar wat volgens hun opzoekingen de authentieke muziekinstrumenten uit de Vikingperiode zijn en zetten die aanpak nog kracht bij met lyrics in het oud-Noors. Het is een aanpak die veel bijval krijgt. Bovenop de vele fans wereldwijd zijn ook de makers van tv-series en van videogames fan.
Na Graspop volgt voor Wardruna nog een passage in het Koninklijk Circus in het najaar van 2021.
De nieuwe single “Kvitravn” vertelt het verhaal van de zoektocht naar een witte raaf. Ook in onze taal staat die voor iets heel uitzonderlijks, maar in de wereld van sagen en legendes krijgen witte (albino) dieren nog een extra sacrale dimensie en het is dat aspect dat hier aan bod komt.
Deze nieuwe single is de voorbode van een nieuw album dat in januari van volgend jaar uitgebracht wordt. “Kvitravn” zit muzikaal helemaal in de slipstream van de vorige single (“Lyfjaberg”), hoewel die dan weer niet op dat nieuwe album zal staan.
Folk/World
Kvitravn -single-
Wardruna
Admiral Freebee is terug, maar niet zoals iedereen hem kent. Een vervelende armblessure dwong Tom Van Laere om zijn gitaar tijdelijk aan de wilgen te hangen. Keyboards, drumcomputers en allerhande elektronica mochten wel van de dokter en daarmee nam hij de demo’s voor de EP ‘Don’t Follow Me I’m Lost’ op met zijn smartphone. Daarna ging hij met liefst twee verschillende bandbezettingen naar de studio. Daarbij goed volk als Jasper Maekelberg (Faces On TV), Alan Gevaert (dEUS, Vincent Starwaver), Joris Caluwaerts (STUFF.) en Mario Goossens (Triggerfinger, Sloper).
Het is niet enkel het weglaten van de (eigen) gitaar en het omarmen van de keyboards, Van Laere verkent op deze EP het spectrum van de ‘nieuwe’ popmuziek waarbij sfeer en stemming (doorgaans broeierig donker synth-driven) voorrang hebben op lyrics met inhoud en klassieke songstructuren. De Admiraal lukt er op deze EP goed in om de klassieke songstructuren los te laten, maar twijfelt om zover te gaan dat ook de lyrics als los zand gaan voelen.
Combineert hij zo het beste van twee werelden of valt hij net tussen twee stoelen in? Aan de ene kant verdient hij waardering voor het lef om na een goedgevulde carrière nog deze nieuwe muzikale horizonten te gaan verkennen. Aan de andere kant beseft hij dat niet elke bestaande fan mee zal gaan in dit verhaal. Dat is dan waarschijnlijk waar die ietwat vreemde albumtitel op slaat.
Met ‘slechts’ een EP speelt de Admiraal bovendien wat op veilig. Dit is niet het ‘album dat zijn carrière sloopt’. Wordt de ingeslagen weg op te weinig gejuich onthaald, dan is er geen man overboord en blijft dit een voetnoot die de Belpop-aflevering wat kleur geeft. Slaat het wel aan, dan zal er wel snel een album volgen.
Zuiver muzikaal is dit een donker album met meer gemijmer dan de echte verhalen van vroeger. Laat die pakkende lyrics nu net één van de grootste troeven zijn van de ‘oude’ Van Laere. Daarom hopen wij dat die armblessure snel geneest en dat Tom snel opnieuw zijn gitaar vastneemt.
Lieven Tavernier zal wel nog lang herinnerd worden als de songschrijver die bekend werd door zijn sterkste materiaal door anderen te laten uitvoeren. Hij schreef “De Eerste Sneeuw” en “De Fanfare Van Honger En Dorst” voor Jan De Wilde. Nog meer artiesten interpreteerden Taverniers songs: Roland, The Bony King of Nowhere, Gabriel Rios, Stef Kamil Carlens, Thé Lau en Raymond van het Groenewoud.
Sinds enige tijd treedt Lieven Tavernier ook steeds vaker zelf op de voorgrond met eigen werk en vertalingen van Brassens in het Gents en van Nathalie Merchant en Jules De Corte in het Frans.
Voor zijn nieuwe album ‘Verloren In De Tijd’ kreeg hij de hulp van muzikanten als Maarten Flaman van The Antler King, David Geboers (percussie), Philippe Thuriot (Ictus, Catherine Delasalle),Gijs Hollebosch (HT Roberts, Les Gitares Magiques), Klaas Delvaux(White Velvet, An Pierlé), Yves Meersschaert (Derek & The Dirt).
Op zijn nieuwe album toont Tavernier zich opnieuw een uitmuntend songschrijver. Als zanger zal hij misschien de finale van The Voice niet halen, maar hij kent zijn mogelijkheden en beperkingen. De band die hem begeleidt , kleurt mooi rond zijn teksten. “Als Je Niet Naar Me Kijkt” evenaart de funeral blues van de Willard Grant Conspiracy en in het vrolijke “Brunnersdorf” hoor ik vaag een echo van “J.O.S. Days” van The Nits.
Voor liedjesteksten als die van “De Eerste” ontbreekt het aan superlatieven. Het is meer dichten dan zingen. Het is het verhalend vertellen waar jonge bands en artiesten niet meer het geduld of het talent voor hebben. Er zijn ook uitzonderingen als Kobe Sercu en Augustijn, maar die hebben nog een lange weg te gaan voor ze een song als “Eens Breken De Dijken” uit hun pen zullen laten vloeien. “Eerste Lief” is ontroerend, breekbaar en onthullend, maar gaat net niet te ver in het blootgeven van de details. Net geen Guido Belcanto. Mijn persoonlijke favoriet is het ontwapenende “Lucy In Groningen”, met een begeleiding alsof het voor Tom Waits is.
Zo staat ‘Verloren In De Tijd’ vol met parels die we te weinig horen op de radio. Op “Eens Breken De Dijken” en “Vreemdeling” toont Tavernier dat hij geen man van het verleden, maar van het heden is. Hij verraadt wel zijn leeftijd door het vele terugkijken en door het vaak over de dood te hebben. In de herfst van het leven schrijven heel wat artiesten hun beste songs.
Matt Berninger van The National klinkt op zijn solo-album ‘Serpentine Prison’ heel erg als The National. Dat is meteen goed nieuws. Het zou ons verbaasd hebben mocht hij plots een voorliefde voor rap of nu-metal getoond hebben.
Berninger krijgt op zijn solo-uitstapje dan ook de hulp van Scott Devendorf en Ben Lanz van The National. Er doen wel meer gasten mee op ‘Serpentine Prison’, maar die blijven allemaal netjes in de schaduw van Berninger. Die prevelt en zingt over de tracks van trage en verstilde, wijdse minimal rock, folk en americana. De man houdt van vissen als tijdverdrijf en dat hoor je in zijn muziek: hij neemt zijn tijd en vraagt ook van de luisteraar geduld als inspanning. Je moet elke track volledig en het album helemaal integraal uitzitten, liefst verschillende keren na elkaar, voor je in zijn huid kan kruipen. Pas na een reeks luisterbeurten openbaart Berninger zijn verhalen over liefde en verlies, over angst en hunkering.
Een schoolvoorbeeld van Duyster-muziek die je zowel op Radio 1 als StuBru kan horen. Als je bv. ook onze eigen SJ Hoffman al goed vindt, is dit album een must have. De hoogtepunten aanduiden is een makkie: de singles “One More Time”, “Serpentine Prison” en “Distant Axis”.
Ledfoot & Ronni Le Tekro - Singer-songwriter Ledfoot is een Amerikaanse gitarist die rond 2000 naar Noorwegen trok. Hij was spil bij The Rockats & The Havalinas. Ledfoot bracht recent nog een mooie plaat uit, 'White Crow', waarover we schreven: “Ledfoot is een artiest, singer-songwriter en topmuzikant die voldoende zijn stempel heeft gedrukt op de rockscene door de jaren heen . Hij bezorgt adrenalinestoten en kippenvelmomenten die ons rock hart sneller doen slaan" .
Hij vindt zichzelf steeds uit, dat bewijst hij met zijn samenwerking met Ronni Le Tekro (een Noorse melodische rock gitarist, bekend van o.a. TNT, Jorn Lande, Terje Rypdal en Mads Eriksen) . De heren werkten voor het eerst samen in 2009 aan Ledfoot's aka Tim Scott McConnell's album ‘Damned’ in Ronni's studio.
Het klikte tussen deze twee meesterlijke gitaristen, een vriendschap was geboren en muzikale studio- en live-samenwerkingen volgden, maar van een echt duo album was nog geen sprake. Die tijd is nu gekomen. In oktober bracht het duo een album uit 'A Death Divine' De zomer is ondertussen voorbij, maar een song als “Cold Lonely Night” brengt je terug naar lange zomeravonden rond het kampvuur. Een gitarist die je in hogere sferen brengt met twinkelende gitaarriedels en een zachtmoedige stem, die aanvoelt als een warm deken.
De versmelting van deze bijzonder getalenteerde artiesten brengt een magie van warmte van aanstekelijke blues en folk , perfect met elkaar verbonden. We ervaren een gevoel van een rustig voortkabbelend beekje, waar je tot volstrekte rust wordt gebracht. Af en toe zijn er up tempo uitstapjes waar de registers even worden open getrokken, als bij “This Town”. Nergens wordt de geluidsnorm overschreden.
Wie houdt van stampende blues en folk is er aan voor de moeite. Al worden nog wel de teugels gevierd op “Higb Tim”. Ook “Shut Up” is een lekker aanstekelijke song die je doet opveren; zulke songs mochten er meer inzitten Na een kalm “Imperfect World” gaat het er forser aan toe op “'Open Door” … Open deuren worden niet ingetrapt, maar harten diep geraakt, en dat trekt ons als liefhebber van intense blues en folk het meest over de streep.
Ledfoot & Ronni Le Tekro houden zich af om snoeihard tekeer te gaan, of wild om zich heen te stampen; gevoelige snaren worden diep geraakt door de intens warme sound . Het brengt een gemoedsrust binnen een blues/folky concept.
Tracklist: 01. Cold Lonely Night - 02. This Town - 03. High Tim - 04. A Death Divine - 05. A Part Of Me - 06. Shut Up - 07. Imperfect World - 08. Open The Door
Singer-songwriter/folk/blues
Ledfoot & Ronni Le Tekro
A Death Divine
Eén van de ontdekkingen van 2013 was de Belgische band The Hindu Needle Trick. We bespraken de titelloze EP in 2013 en schreven daarover: "Met deze eerste EP leveren The Hindu Needle Trick hun visitekaartje af. Het is een band die verdomd goed weet hun instrument te bespelen en een hoog meezinggehalte biedt aan de plaat.
The Hindu Needle Trick is een EP die hoopvol lonkt naar de toekomst; een toegankelijke combinatie van funk, country en rock'n'roll!"
Ook hun debuut 'Albert Street' was een bijzonder aanstekelijk , meeslepend meesterwerk. The Hindu Needle Trick heeft ondertussen niet stil gezeten. In oktober kwam een nieuwe plaat op de markt 'Creatures of Convenience', waarop experimentjes worden verbonden aan aanstekelijke refreinen; stilzitten is onmogelijk.
Funk, jazz, blues, hiphop en folk passeren de revue. In een hokje duwen is hen tekort doen. “The Smell of Perplexity” is er eentje die aan je ribben kleeft. Ze durven experimenteren met klanken, gitaarriedels verdoven je koude hart, en de bijzonder warme stem van Roel doen je zweven over de dansvloer.
Het is een bijzondere parel. Songs als “Dziggetai” , “Creatures of Convenience” en “White Fan” doen allerlei emoties opborrelen met verschroeiende riffs. Energiek, aanstekelijk en uitdagend. Boiend allemaal, door de weerhaakjes.Ook de daarop volgende nummers “Elephants of Rocket Ships”, “If all goes Well” en “Still I Want more” liggen in het verlengde en tekenen voor een aangenaam knappe plaat .
The Hindu Needle Trick balanceert op 'Creatures of Convenience' tussen toegankelijkheid en lekker experimenteren . Een uiterst gevarieerde plaat. Een ruim publiek wordt aangesproken. Door de veelzijdige , energieke aanpak weet de band ons sterk te overtuigen.
Tracklist: The Smell Of Perplexity 02:55 Dziggetai 02:52 Creatures Of Convenience 05:38 White Fan 03:21 Mongrel 03:44 Elephants On Rocket Ships 03:41 If All Goes Well 04:34 Still I Want More 04:30
Joey Vriend is een Nederlandse singer-songwriter die al sinds zijn 17e bezig is met muziek. Joey Vriend bundelde ziin muzikale ervaringen en bracht nu zijn debuut 'Hiding af First Light' op de markt. Een schijf waar de geest van een artiest als Leonard Cohen komt boven drijven, en bewijst dat Joey over een eigen smoel beschikt; hij kan binnen de sing-songwriting een topper worden.
“In the forest” laat een man horen die zich ontpopt tot een woordenkunstenaar, een poëet die met zijn warme stem en wondermooie teksten je hart diep raakt. Joey vertelt zijn verhalen op een gedreven, mooie wijze dat je er stil van wordt. Hij troont je mee naar z’n weemoedige, melancholische wereld. “There for you”, “Hollow” en “Dreaming” dragen een positieve boodschap uit.
Leonard Cohen oriënteert de singer-songwriter; Joey gooit zijn donkere stem in de strijd. Die duisternis voelt aan als een deken tegen koude nachten. Luister maar naar het mooie “Tired” of “Burning City” waar Joey je tot tranen toe bedwingt. “Hope” laat een man horen die inderdaad een boodschap van hoop wil uitdragen in deze donkere tijden, hij doet het op zodanig gedreven wijze dat je er plots veel beter van wordt. En lijn die wordt doorgetrokken tot de laatste parel op deze schijf, “Like the river”.
Joey Vriend biedt met 'Hiding at first light' geen oplossing aan, hij biedt wel de mogelijkheid aan om alles vanuit een ander perspectief te zien . Net als de grote troubadours, poëten en verhalenvertellers, die perfect die snaar kunnen raken. Waardoor je het leven inderdaad vanuit een breder melancholisch standpunt gaat bekijken. Hij heeft een warme, zachte, donkere stem die aanvoelt als een deken in donkere tijden.
Kortom: Wie houdt van artiesten als een Cohen, - die je kan onderdompelen in donkere gedachten zonder dat het pijn doet -, zal in dit debuut van Joey Vriend zeerzeker zijn gading vinden.
Joey Vriend - Een hartenbreker die op het punt staat de wereld te veroveren met zijn bijzondere stem en poëtische gave. Een warmhartig debuut dus!
Tracklist: In the Forest (3:48) There for You (3:00) Hollow (3:01) Dreaming (2:58) Someone (3:27) Tired (2:55) Burning City (2:28) Waste of Time (2:47) Hope (3:13) Like the River (3:13)
Sing-songwriting
Hiding at First Light
Joey Vriend
Tuur Florizoone is een veelzijdig muzikant. We leerden hem kennen via het project ‘Tricycle’ van vorig jaar . Hij leverde een kleurrijke schijf af, 'Zoom', waarover we schreven: ''Zondermeer is 'Zoom' een naslagwerk van twintig jaar improviseren van muziekstijlen die een hemelse , feestelijke aanpak hebben, en eigenlijk niet in elkaars verlengde liggen. Tricycle brengt een parel van een plaat uit die stijlen verbindt tot een magisch mooi geheel."
Via het streaming festival Bel Jazz Festival, dat plaats vond tijdens de eerste lockdown, konden we genieten van een klankentapijt dat feestelijk en subtiele melancholie bevatte, boven op het dak van de Flagey,
In 2008 maakte Tuur trouwens de ontroerende filmmuziek van de film ‘Aanrijding In Moskou’, die werd genomineerd voor de European Film Awards. Een zeer veelzijdig top muzikant dus. Tuur Florizoone brengt nu een solo schijf uit, 'Night Shift', die het gevarieerd klankentapijt onderstreept.
Tuur Florizoone is een man die duidelijk vergroeid is met zijn instrument. Hij behoort tot een rits zeldzame muzikanten in ons landje. Hij weet ingetogen ons hart te ontroeren of gezapig een feestelijke stemming te bieden. Zijn songs zijn één voor één pareltjes, Elke song is een meesterwerk op zich. Soms kan hij experimenteel uithalen met die accordeon en kan hij soundscapes fabriceren als op “Cap Griz Nez” , met piepende en krakende geluiden uit dat instrument. “Always the same” klinkt beeldschoon. Op het daarop volgende “As they sleep” gaat hij dan de ingetogen, weemoedige kant op. Het experimenteren met geluiden doet hij nog eens over op “Buzz” en ”'De kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat” om uiteindelijk wondermooi te eindigen met de overtuigende cover “Je Me Suis Fait tout petit” van Georges Brassens, die even uniek klinkt als “Omdat Ik Van Je Hou' van Raymond , die op de plaat terug te vinden is.
Het verhaal doet de ronde dat Tuur deze nieuwe schijf zou gecomponeerd hebben in de nachturen, overdag had hij het te druk met de kinderen. Die 'night shifs' resulteerden in een meesterwerk die een rode draad hebben van filmische soundscapes en improvisatie.
De accordeon is een meesterlijk instrument voor Tuur , net als de mondharmonica van wijlen Toots. Hij verlegt met zijn instrument grenzen op die plaat 'Night Shift'.
Tracklist: Tor 02:59 Cycle 02:48 To Autumn 04:32 Resist 03:32 Wa vinde gij 03:56 Hmpf 02:30 Galway 02:08 Cap Griz-Nez 03:34 As they sleep 03:15 Omdat ik van je hou 03:37 Always the same 04:41 Govering Belgian style 02:16 Buzz 02:01 De Kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat 05:38 Je Me Suis fait tout petit 02:32
Accordeon/klassiek /jazz
Night Shift
Tuur Florizoone
Videodroom: Ghost - Waanzin in klank en beeld
Videodroom: Ghost
Vooruit
Gent
Ter introductie van de performance GHOST laten we bezieler en medeorganisator Francois De Meyer aan het woord: We citeren uit het interview dat we hadden in zijn studio: ''Het is een festival dat ik organiseer samen met Louise Marie en Stefan Bracke Eigenlijk is het een uit de hand gelopen project. We wilden met Raveyards bewust op tot de verbeelding sprekende locaties optreden. We stonden in het verleden teveel waar we niet echt thuis hoorden. We wilden onze locaties zelf kiezen. In kerken, kelders of zo. We hebben ook Deep in the Woods gedaan.
Sommige andere bevriende artiesten wilden graag komen spelen. Het festival wordt georganiseerd eind januari. Het gaat door op vele locaties in Gent. We doen in oktober ook iets in het kader van het filmfestival. Tussen 16 en 24 oktober in de Vooruit, Gent. Het is Ghost in samen werking met de Vooruit voor Videodroom , een evenement rond de film ‘The shining’ van Stanley Kubrick , de film die dit jaar zijn 40 jaar viert. We kapen de hele Vooruit! En we gaan er deze keer een social distancing event van maken! Er mag om de 3 minuten ofzo 1 persoon naar binnen , en we maken van de Vooruit een lekker spookhuis met allemaal pré opgenomen performances die we overal in de zaal en in de wandelgangen zullen projecteren. Dat belooft iets heel unieks te zijn ! "
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79407-francois-de-meyer-mensen-bij-wie-bij-wijze-van-spreken-een-hoek-af-is-intrigeren-me-het-meest-en-zijn-voor-de-uitwerking-van-mijn-projecten-dan-ook-een-ware-inspiratiebron.html
Wij waren aanwezig op 19 oktober; we werden door de intense combinatie van klank en beeld tot waanzin gedreven.
Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar een filmvoorstelling is bij mij pas geslaagd als ik op het puntje van mijn stoel vol spanning zit te genieten, geluiden waarneem die er niet zijn en beelden zie die ik niet hoor te zien in mijn onderbewustzijn. En dat is het gevoel dat me overviel.
We namen plaats in een lift die ons naar de diepste kerkers van de Hel bracht. Eens de deuren gesloten bewandel je een pad waar griezelige beelden samenvloeien met akelige klanken uit de duisternis, alsof elk moment iemand met een groot mes om de hoek je keel gaat doorsnijden. Vergelijk het met een wandeling in het bos op een donkere nacht, je hoort geluiden uit de bomen komen, voetstappen die naderen. En je fantasie wordt geprikkeld, want je ziet plots spookachtige wezens voor je ogen verschijnen.
Tijdens die wandeling in de gangen waar geluid en beeld letterlijk op jou afkomt, kom je op een bepaald moment in een zaal terecht … Op de grond liggen partituren , er staat een bureau met een typmachine … De akelige, maar ook intens mooie , muziek is de voorbode van beelden , die een schrijver laten zien, die langzaam tot een punt van waanzin wordt gedreven. Op een ander punt sta je oog in oog met een vreemd geklede persoon die je aanmaant op een tegel te gaan staan, waarna je jezelf ziet verschijnen in een lichtgevend en angstaanjagend beeld. Tijdens diezelfde wandeling blijven er voortdurend beelden verschijnen die je hart doen kloppen in de keel, terwijl ijzingwekkende klanken uit het niets de angst in je ogen enkel maar aansterkt. Ofwel kom je een vrouw tegen die stervend aan haar piano ligt, of je ziet opnames van Horror taferelen …
Vooral is het een wandeling die aanvoelt alsof je in een doolhof bent terecht gekomen zonder enige uitweg. Je ziet je einde naderen, stemmen uit het duister boezemen je de nodige angst in.
Angst is o.m. een duistere draad in deze performance van klank en beeld, en het is een mysterieuze walm die aanvoelt alsof duistere wezens, op spookachtige wijze, je achtervolgen.
Op een bepaald moment was dat zelfs letterlijk te nemen toen een vrouw die ons binnenliet ons eventjes achtervolgde; de voetstappen in de wandelgangen blijf je trouwens over de hele trip horen, angstaanjagend maar ook intens mooi en uniek. De geluiden worden dus voortdurend aangesterkt door beelden die plots voor de ogen verschijnen. Hartpatiënten zijn dus best op hun hoede, want vaak schrik je je een bult.
De totaalbeleving werd afgesloten bij het binnentreden van een soort bar in een grote lege hal, met twee barkrukken. De bevallige barvrouw straalt iets mysterieus en spookachtig uit, ze spreekt je vriendelijk aan en vraagt je om plaats te nemen. Waarna ze je een drankje aanbiedt en op een zalvende wijze de angst in je hart even wegneemt. Je komt tijdens een gezellig gesprek, zelfs tot een punt van absolute rust. En toch … blijft die mysterieuze sfeer , erg intens, hangen in de zaal.
Om de wandeling door het spookhuis af te sluiten mag je nog even in totale duisternis een deur binnen stappen, waar enkele angstaanjagende figuren op een scherm op bijzonder griezelige wijze je tegemoet komen en hun waanzin uitschreeuwen in je gezicht. Angstzweet op de lippen krijg je.
Deze ijzingwekkende trip eindigt bij een bevallige dame die je een kaartje aanbiedt. Een moment dachten we aan een kaartlegster, die de kaart van de dood zou boven halen. Maar je wordt naar de lift geleid die je terugbrengt naar de realiteit. Bij het buiten gaan en op onze rit huiswaarts, voelden we nog altijd die kriebels in de onderbuik door de beelden en klanken die in ons netvlies staan gebrand.
We geven de artiesten op een rijtje die er te zien zijn: Laima (vrouw van Igor Cavalera), Christeene (Amerikaanse artiest) , Siegfried Burroughs , TTBWRS , SHHT , Jong Gewei , Winne Clement, Stef van Looveren en herrenschelde en Audiotheque sound installaties.
Deze voorstelling loopt nog tot 24 oktober. Voor meer informatie verwijzen we graag naar de website: https://www.vooruit.be/nl/agenda/3165/Shht_Winne_Clement_TTBWRS_Geoffrey_Burton_Laima_Christeene_Maximiliaan_Dierickx_Siegfried_Burroughs_Herrenscheide_Stef_Van_Looveren_Jong_Gewei_Audiotheque_Opera_Ballet_Vlaanderen_Studio_Stories_Thelooca/VIDEODROOM_GHOST_The_Shining_edition/
Organisatie: Vooruit, Gent ism Film Fest Gent + GHOST INC.
Humo's Rock Rally 2020 - Finale: Tien sprankeltjes hoop in donkere tijden
Humo’s Rock Rally 2020
Ancienne Belgique
Brussel
2020-10-20
Erik Vandamme
De Finale van Humo's Rock Rally 2020 is er eentje voor de geschiedenis boeken, niet zozeer door de optredende artiesten in de finale, - die zetten allen hun beste beentje voor, sommigen zijn echte goudhaantjes -, maar door de coronacrisis waarin we verzeild zijn geraakt. Sommige bands of artiesten of bands springen er uit , hebben succes , anderen worden snel vergeten .
De optredens gingen door in een zo goed als lege zaal, zonder publiek, of personen die hun favoriete band aanmoedigen. Want elke band brengt zijn eigen fanclub mee, dat maakt die finale zo bijzonder en weirdo. Niets daarvan nu dus. Alles verliep via streaming, en gelukkig kon je het thuis volgen vanuit je luie zetel. De beleving is wellicht heel anders, maar een eerste indruk is ook belangrijk. Dus gingen we bij het bekijken van de bands af op ons buikgevoel. We zagen dat de bands, door hun puike prestatie, een erg mooie toekomst kunnen hebben.
Terms (***1/2)
Dilys Cosemans bewees ons in het verleden al dat haar bijzonder uiteenlopend stembereik haar grootste wapen is. In combinatie met het toetsenwerk van Gill Princen ontstaat een magie die het aardse lijkt te overstijgen. Live staan ze met ruim zes muzikanten op het podium, en dat zou moeten zorgen voor een fantasierijk totaalbeleven die je wegvoert naar verre oorden. Even magisch als in je mooiste dromen. Terms moet het dan ook vooral hebben van een zangeres met charisma, en , inderdaad , een zeer emotionele stem. Het onderdompelen in een badje van intense weemoedigheid, het voortdurende flirten tussen breekbaarheid en oerkracht, is de grote sterkte van Terms. Het bleek uit de drie songs die ze mochten brengen én het smaakte naar meer. Bijster origineel klinkt het allemaal niet, maar de gevoelige snaar raken doet Dilys overtuigend.
Be Irving (***1/2)
Be Irving brengt een stukje aanstekelijke elektronische muziek die aan je ribben kleeft. Met verwijzingen naar de synthpop, presenteert de band een heel toegankelijk klinkend allegaartje, waar je gelukkig van wordt. Be Irving bestaat dus uit muzikanten die van vele markten thuis zijn. Deze band kan een ruim publiek aanspreken, van liefhebbers van toegankelijke deuntjes, tot de alternatieve elektronische muziekliefhebber. Er zit potentieel in deze band. Een gouden toekomst voorspellen we door een charismatische frontman als de kers op de taart. In het oog te houden.
Uma Chine (*****)
"Nele De Gussem (Maya's Moving Castle, Future Old People Are Wizards, Inwolves, BRNS) has taken some of the best musicians of Ghent's pop- and jazz scene under her wings and fuses their individual talents into a strong mixture of sixties psychedelica and contemporary synth pop.", lezen we in de bio op de website van Uma Chine. Ondertussen heeft de band eigenlijk al bewezen wat ze in hun mars hebben. Een psychedelische trip in een kleurrijke landschap , een sprookjesachtige omgeving creëren en je fantasie laten prikkelen is de rode draad van wat Uma Chine doet met ons. Een betoverend mooi optreden dat ons doet uitzien naar een adembenemend mooie reis in ons droomwereld of onderbewustzijn …
Wolker (*****)
Het interessante aan het duo Wolker is een sprankelende gevecht tussen keyboard en drums, ondersteund van vocals die zalft en doet zweven. Beide muzikanten vullen elkaar aan alsof ze al dertig jaar samen spelen. Dat maakt deze band een interessante parel binnen de Belgische muziek. Om te koesteren.
Hun muziek is een mengeling van slimme gitaren, bij momenten loeiharde drums en zweverige vocals. Tijdens het derde nummer "Dream State" creëren ze een soort melancholische post-rock vibe, met de breekbaarheid van een akoestisch indie nummer. Door bedachtzame loops, drumcomputer en drumtechnieken lijkt het alsof er niet 2 maar 5 muzikanten op het podium staan.
“Hun atypische muziek werd smaakvol ontvangen”, werd geschreven toen ze optraden als support van High Hi in de AB. Iets waar we ons volmondig op aansluiten!
Hugs of the sky (*****)
En dan was er Hugs of the Sky. Wat een bommetje. De energie spat in razend tempo uit de boxen. Door de psychedelische aankleding krijg je een visueel beeld en je hoeft enkel je fantasie een beetje te laten werken. De band verstaat de unieke kunst om alles zo oorverdovend hard te laten klinken, dat de sound aanvoelt als een geluidsmuur die tot ontploffing worden gebracht in je nabijheid. De spetters gaan alle kanten uit, alsof je in een vuurwerkfabriek bent opgesloten , al de lichtjes flikkeren, en de ene ontploffing na de andere een kleurrijke palet vormt. De oorschelpen worden gestreeld maar ook de ogen krijgen de kost. Het is een die ook verdomd goed weet hoe de registers open te trekken tot een wilde climax die door merg en been gaat; een knetterend haardvuur, snoeihard en bloedheet, als een vuurbal die je hersenpan doet uiteenspatten. Dat is hoe we Hugs of the Sky ervaarden op deze songs. Wat moet dat dan zijn bij een full concert? Een goudhaantje!
Meskerem Mees (****)
Ondanks de broosheid en de breekbaarheid die zo eigen, uniek is aan Meskerem Mees zit er toch genoeg pit in de stem en uitstraling van deze talentvolle zangeres, die diep weet te ontroeren en je tot dansen aanzet. Een soulvolle aankleding, die je begeleidt naar een Zuiders sfeertje. “Elk haartje op onze armen kwam recht telkens er een magische kruisbestuiving ontstond tussen die warme stem van Meskerem Mees in combinatie met die wonderbaarlijke cello klanken”, schreven we over haar optreden in Eeklo deze zomer. Als solo artieste komt Meskerem Mees zelfverzekerd over. Dankzij de hulp van haar vaste partner in crime Febe Lazou (cello) wordt gezorgd voor voller geluid. Een grote meerwaarde. Ze voelen elkaar perfect aan, wat een onaards mooie magie oplevert.
Kortom: Een artieste die ondertussen haar kunnen al heeft bewezen, met brio bevestigt ze het op de rock rall.
Yokan (*****)
Elektronische weerhaakjes die in je hoofd blijven zitten, dat is Yokan in een notendop. Eens gehypnotiseerd door de versmelting van beats en klanken worden de dansspieren voortdurend aangesproken. Maar niet zomaar, eens onder die hypnose zie je de zon schijnen achter elke donkere wolk. De heren waren volledig in het wit gekleed op het podium.
De positieve energie spat gewoon uit de boxen. Deze band brengt pure, aanstekelijke popsongs die niet klef klinken, maar aan je ribben blijft kleven. Je krijgt er niet genoeg van en je kan er ook niet stil op blijven zitten. Drie songs is bitter weinig uiteraard. De blazers op het einde geven trouwens een dimensie aan hun sound. Yokan wist zich sterk te profileren!
All-Turn (***1/2)
All-Turn is meer dan zomaar een doorsnee hiphop act. Het komt vanuit het hart , wat ons fors over de streep. All-Turn heeft potentieel om door te breken, maar steekt niet boven uit het maaiveld van de hiphop acts in ons landje. Groeimogelijkheden zeerzeker, dus even de tijd geven …
Jakomo (****)
Jakomo brengt Aanstekelijke melodieën, die op een uiteenlopende wijze binnen dringen en je doen zweven over de dansvloer. Helaas gaat het er wat braafjes aan toe. En toch, door de variaties is het een band die je bij het nekvel grijpt en je als luisteraar in vervoering brengt. Knappe performance ook.
Dyce (*****)
Als hiphop artiest is uiterst moeilijk om boven het aanbod uit te steken. Dyce is een artiest die het genre zeer uniek benadert en knipoogt naar andere genres. Dyce speelt in op de emoties op ingenieuze wijze. Er hangt ook een zweem van mysterie rond die man, en dat zorgt ervoor dat hij een unieke parel blijkt te zijn in het genre.
Onze persoonlijke top 3: Hughs of the sky - Wolker - Uma Ching
De Winnaars van Humo's rock rally 2020 zijn: Meskerem Mees - Wolker - Dyce
Publieksprijs: Yokan
Organisatie: Humo ism Ancienne Belgique, Brussel
Mooier kunnen we niet beginnen … School is Cool is niet alleen volwassen geworden, ze zijn nu klaar om de wereld echt te veroveren. Ze speelden een bijzonder energieke set in een goed gevulde AB, en ondanks alle regeltjes, stond de zaal op zijn grondvesten te daveren. Wat een fijn concert van deze School is Cool. Sterk!
De band heeft zes maanden moeten wachten om de nieuwe cd 'Things that don't go right' aan het publiek voor te stellen. De plaat zelf krijgt gemengde reacties, live voelen de nieuwe songs echter aan als duizend bommen en granaten die , op veilige afstand, lekker in je gezicht tot ontploffing worden gebracht. En dan hebben we het nog niet over de impact van de hits, en andere kleppers van de band die nu nog even energiek klinken als circa tien jaar terug toen School is Cool Humo's Rock Rally won.
Noa Lee (****) was de support-act. Het is het project rond Nina Kortekaas, die in andere projecten al ons hart veroverde. In de Ancienne Belgique stond ze helemaal alleen op het podium. Nina vertelde dat het haar eerste keer was, solo nu op het podium. Toch straalde ze zelfverzekerde houding uit , die we eerder terugvinden bij artiesten die al twintig jaar op de bühne staan.
Met keyboard en streepje gitaar, ontroerde ze ons vanaf het begin van de korte set.. Ze weet klanken uit haar keyboard te toveren waardoor het stil wordt in ons donker hart. Ook kan ze een fijn streepje gitaar spelen. We werden vooral gehypnotiseerd door haar engelenstem die breekbaar klinkt, maar evenzeer krachtig genoeg is. Het publiek blijft geboeid luisteren en genieten; we werden er oprecht stil van. Niet dat Nina slaapliedjes brengt, de vaak ingetogen songs bevatten voldoende vuurkracht om je bij de les te houden.
Het is hartverwarmend te zien hoe Nina haar publiek op een charmante en vaak grappige wijze aanspreekt; het bewijst dat deze jongedame een uitzonderlijk getalenteerd vocaliste en charismatische artieste is; ze raakt de gevoelige snaar en kan een potje entertainen.
Noa Lee - Een artieste en een band om in het oog te houden!
We volgen School Is Cool (*****) al van in het begin. De overwinning op Humo's Rock Rally kwam er vooral door hun spontaniteit en speelsheid, het is een band die zich als een visje in het water voelt op het podium, wat een wervelend feestje kan opleveren .
Met hun debuut 'Entropology' drukte de band zijn stempel op de Belgische muziek; ze hielden stand ondanks de personeelswissels. Opvolger 'Nature Fear' liet een volwassen indruk na , en liet een ietwat donkere kant van de band horen. 'Good News' uit 2017 werd eveneens goed onthaald.
School is Cool is een band die vooral live het best tot zijn recht komt, energiek als geen ander brengen ze hun muziek. Elke song is als een vuurpijl, die op de dansspieren inwerkt, je kan er onmogelijk op stil zitten.
Vanaf de eerste song “Playground” grijpt School is Cool bij het nekvel en laat je niet meer los. De speeltijd mag dan al even voorbij zijn, het spelplezier gelukkig niet.
Johannes Genard is een spraakwaterval, die op een charmante , grappige en ontroerende wijze zijn publiek voortdurend aanspreekt. Zijn magistraal stembereik, waarmee hij ons op diverse optredens verbaasde en verraste , als ook op Night of the Proms trouwens , doet de oorschelpen trillen van innerlijk genot. Hanne Torfs staat hem bij; ze heeft ook een prachtige stem, en sluit perfect aan op die van Johannes. Op haar keyboard is ze een ware tovenares met klanken. Bassist Toon Van Baeten komt sterk naar voor en tijdens een fijne solo bewees een top bassist te zijn. Op het einde van de set ontpopte hij zich als een overtuigend keyboard speler/zanger. Drummer Matthias Dillen mepte alle frustraties van zich afn met verschroeiende slagen op zijn drumstel. En tenslotte hebben we de virtuositeit van Michaël Lamiroy , die zich profileerde als een sterk multi-instrumentalist, o.m. op gitaar en op viool; hij zorgde voor een mooi rustpunt in de energieke set, een streling voor ons oor .
Johannes mag als frontman veel aandacht naar zich toetrekken en op zijn charisma staat geen grens. Binnen School is Cool is er voldoende ruimte voor elke muzikant. Samen tekenen ze voor een wervelend feestje waarbij het publiek uitgelaten meeklapt en moeite heeft om niet uit hun stoel recht te veren en het podium te bestormen. Een sterke impact hadden recente songs als “Thunder & Light” en “Close”, die zich meten met kleppers als “New Kids In Town” .
Na de regulaire set werden de registers nog eens compleet open getrokken tot een bijzonder energieke, wervelende finale.
School is Cool bewijst na al die jaren nu klaar te zijn om de grote zalen in vuur en vlam te zetten, met deze extraverte, gedreven aanpak en volwassen kijk. De band kan ruim een uur lang in een razend tempo spelen , brengt het publiek in beweging en ontroert hen , coronagewijs veilig …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/school-is-cool-17-10-2020.html
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/noa-lee-17-10-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
