Stippenlift brengt depriwave in het Nederlands. De songtitels van deze Nederlander zijn zelden echt opbeurend. Denk aan o.m. “Huilen (kerst)”, “Scherven”, “Het Einde Van Een Vriendschap” en “Alles Dat Bloeit Vergaat”. Hij bezingt met een overrompelende eerlijkheid zijn eigen psychische problemen en die teksten verpakt hij dan vaak met vrolijke beats. Voor nog zo’n heel persoonlijk nummer over zelfmoordgedachten krijgt hij nu de hulp van Aafke Romeijn. Dit keer bestaat de muzikale begeleiding uit een perfect geproducete pianoriedel. Dit arrangement past veel beter bij de donkere gedachten van de tekst dan wat Stippenlift doorgaans op Spotify loslaat. Samen met Romeijn vindt Stippenlift hier de juiste toon, zowel in het brengen van de tekst als in de tekst zelf. Want dit kon makkelijk doorslaan naar al te zielige eerlijkheid.
Stippenlift bracht onlangs overigens een degelijke cover van “Een Eigen Huis”, de hit van Het Goede Doel en René Froger.
Was Ik Maar Dood -single-
Stippenlift & Aafke Romeijn
Magnetron Music
https://www.youtube.com/watch?time_continue=7&v=hBljxTcqV5Q
Astrid B is een Brusselse zangeres en heeft dus niets te maken met de tussen Vlaams-Amerkaanse reality-soapster Astrid Bryan, nu Astrid Nuyens. De Franstalige zangeres bracht eerder een EP uit met eerder akoestische, trage en introspectieve ballads (‘Ballads Of A Young Mind’), die weinig brokken maakte. Voor haar nieuwe single, “Burn”, verandert ze het geweer van schouder. Met dezelfde begeleidingsband, Roman Quennery van Fred Et Les Garcons en Tobias Le Compte van SweeT, volgt ze hier het spoor van de klassieke bluesrock met elektrische gitaren. De saxofoon-solo van jazzcat Elias Schiva komt een beetje als een verrassing, maar hij zorgt tegelijk voor wat originaliteit. Met nog eens een gitaarsolo van dertien in een dozijn was deze single ons zeker ontgaan. De productie en mix waren in de veilige handen van André Six (Through The Void, Down To Insanity, Chalice, …).
Met deze wat ruwere rock-aanpak komt Astrid B uit in de slipstream van Beth Hart, Aaron Lee, Shania Twain, Sheryl Crow en BJ Scott. Aan de lyrics heeft ze nog wat werk, maar vocaal moet ze maar net passen voor die grotere namen. Met genoeg tijd (misschien nog wat meer eelt op dat jonge hart) en de juiste omkadering zullen we nog versteld staan van deze Astrid B.
Het vierde album van Manolis Aggelakis is uiterst veelzijdig. Van cinematografische soundscapes naar instrumentale, atmosferische jazz via ambient, noise, drone en bijzonder experimentele blues.
Op titel- en openingstrack “The Stone We Had In Our Mouth”, “Where People Go Without Their Names” en “While, Far From Beyond, The Most Intimate Life Of Mine If I Were A Stranger” doet Aggelakis wat denken aan Jane Weaver’s Fenella: donkere en desolate soundscapes die niet zouden misstaan als een bevreemdende soundtrack bij een al net zo experimentele film. Ze lijken ook wat op de atmosferische soundscapes (“Morphe”)die Suura gebruikte op hun ‘Luwte’. De Griek werkt veelal met laagjes van vervormde gitaren en komt hier af en toe in de buurt van de intro’s en outro’s die experimentele black metalbands componeren. Bij Consouling Sounds zal Aggelakis zeker een paar gelijkgestemde zielen vinden.
Op “No, It Is Not A Wing” gaat hij aan de slag met een warme, bluesy gitaar, maar blijft hij mijlenver weg van wat een klassieke blues-song is. Hij speelt met het geluid, voegt kleine dingetjes toe en komt uit bij desolate, experimentele jazz. De twee overige tracks liggen opnieuw meer in de lijn van het eerder vermelde trio songs. Die vreemde en lange songtitels komen overigens uit gedichten van Tasos Livaditis.
Ambient/Jazz
The Stone We Had In Our Mouth
Manolis Aggelakis
SDM/Inner Ear Records
https://manolisaggelakis.bandcamp.com/album/the-stone-we-had-in-our-mouth
Bootsie Butsenzeller - Zolang het in m'n hoofd overzichtelijk blijft, is het ook combineerbaar
Een van de meest actieve componisten, drummer en wat weten we nog veel. Zo zou je Bootsie Butsenzeller - echte naam Geert Budts vernamen we nu pas - nog het best omschrijven. De man is van enorm vele markten thuis. Naast mede bezieler van o.a. ‘Belgium Music Addicts’, heeft hij als drummer bij uiteenlopende bands zijn kunsten getoond. Zeer recent was hij actief bij ZOOL, Stovepipe en Hersenscellen. Maar ook zoveel andere projecten. Zoals recent Gitaneller Nights (Gitanes & Butsenzeller): ‘The Covid Collabs'. Hoe hij dat allemaal blijft combineren? Hoe hij omgaat met deze crisis waarin we leven? Hoe de cultuur en muziek dit volgens hem zal overleven? Het zijn allemaal vragen waar we zijn persoonlijke opinie wilden over weten.
Geert is een bijzonder tot de verbeelding sprekende persoonlijkheid, dat straalt hij zelfs via de antwoorden op de vragen uit. Leest u gerust verder…
Laten we met de deur in huis vallen, ondertussen is het corona virus nog niet weg. Ondanks schuchtere pogingen om terug concerten te organiseren, ziet het er weer niet goed uit. Hoe ben je omgegaan met deze crisis? En hoe denk je dat het zal evolueren?
Hoe het zal evolueren weet niemand, zelfs de virologen niet écht denk ik, het is iets wat we met z'n allen moeten ondergaan. Inmiddels heb ik wel wat kleine optredens mogen doen en staan er nog een paar in de agenda, ondanks de vele die geannuleerd waren. Voorts ben ik gelukkig ook een studiorat en heb ik van de nood een deugd gemaakt en veel muziekjes gemaakt en opgenomen.
Een van de aanleidingen van dit interview zijn ‘hoop in lockdown gemaakte samenwerkingen’? Vertel er gerust meer over
Ik ben blij dat je erover begint Erik ;-) Buiten m'n reguliere bands doe ik bvb voor Café Gitanes en Berchem een maandelijkse avond onder de noemer Gitaneller Nights (Gitanes & Butsenzeller) waar ik improviserende gewijs in de muzikale clinch ga met muzikanten van diverse pluimage. Toen die avondjes door corona wegvielen, kwam ik op het idee om dit dan virtueel verder te zetten en dus via internet aan tracks te sleutelen met diverse muzikanten. Wat tot op heden dus resulteerde in een album van 19 tracks 'Gitanelller: The Covid Collabs', dat op bandcamp te vinden is. Er zijn nog een paar tracks in de maak en binnenkort maken we samen met Gazer Tapes een selectie daaruit die dan ook op cassette bij hen zullen verschijnen.
(Meer informatie: https://butsenzeller.bandcamp.com/album/gitaneller-the-covid-collabs )
Zijn er bepaalde plannen in het water gevallen? Welke?
Vooral Stovepipe had nogal te lijden onder Corona. We hebben in januari onze 7inch uitgebracht en waren die volop aan het promoten met bijhorende optredens, die dus geannuleerd zijn geweest, waardoor de plaatjes ook iets minder vlot van de hand gingen dan mét optredens hé.
Misschien ook een belangrijke vraag, hoe ga je daar, naast als artiest en wat weet ik veel dat je allemaal doet ? , als mens om met zo een crisis?
Aangezien ik als mens ook een pak rustiger ben geworden dan vroeger, heb ik dus best genoten van de traagheid van het bestaan door de covid maatregelen. De luchtkwaliteit vaart er ook wel bij en ik heb me volledig op m'n muziek en m'n geliefden gestort ;-)
Je hebt een verleden bij uiteenlopende bands en artiesten als drummer. Waarom drums?
Waarom niet ? Drums waren m'n eerste grote liefde. Toen ik als kleine jongen Toppop zag, keek ik naar de drummers niet naar de showende frontmannen ;-) Bovendien bleek ik er dan ook nog eens aanleg voor te hebben en sloeg ik al snel moeders waspoedertonnen in de vernieling. Groot was dan ook m'n geluk toen ik in bepaalde vroegere bands soms een drummende frontman ben geworden, wat uiteraard niet voor de hand lag.
Om daar wat op voort te borduren. Over al je projecten gesproken, dus wat staat er allemaal nog op de agenda?
Heb net de Brusselse band Generator drumbijstand verleend voor de opnames van hun nieuwe op stapel staande plaat. Dat waren leuke sessies in de ijskelder van St Gillis. Op 1 Augustus heb ik ook m'n eerste optreden met The Wild Century, de band rond Stan Aarts waar ik net als drummer bij begonnen ben, dus wellicht werk ik dan ook mee aan hun derde plaat. Heb wel zin in een fijn potje potige psychedelica.
Specifiek heb ik je leren kennen via Stovepipe, ZOOL en Hersencellen, hoe staat het met die bands?
Stilletjes zoals alles hé. Stovepipe was zoals gezegd, volop aan het optreden toen corona toesloeg. Zool en Hersencellen staan mee op m'n Covid Collabs en helaas voorlopig geen liveplannen daarmee.
Ik heb het even opgezocht en ben de tel wat kwijt, de ontelbare dingen die jij doet. Hoe blijf je dat allemaal combineren?
Zolang het in m'n hoofd overzichtelijk blijft, is het ook combineerbaar.
Ook ‘Belgium Music Addicts’ is een project waar je actief mee bezig bent, hoe ben je daar terecht gekomen?
Via Alain Deltenre en Didier Becu van Luminous Dash waar ik dus ook recensent bij ben én de noodzaak van zo'n verenigd en overkoepelend platform voor de Belgische muziek hé.
Het lijkt ook een succesverhaal te zijn geworden, toch?
Dat hangt een beetje af van je definitie van succes ;-) Maar we krijgen goeie reacties ja , wat ook weer wijst op de noodzaak van een soort belangenvereniging voor Belgische muzikanten en dan vooral degene die onder de radar opereren. Er is echter nog veel werk, want Vlamingen zijn toch halsstarriger. Onze Waalse medestander Stream It Belgium, die vooral op Spotify opereren, doen het bvb daar alvast véél beter.
Vertel eens wat zijn tot nu toe de hoogte en dieptepunten?
De Facebookpagina kan alvast met z'n bijna 8000 leden wel een bescheiden hoogtepunt worden genoemd en fijn om te zien dat er onder die leden zowel Belpop legendes, beginnende muzikanten én louter liefhebbers zitten. Een dieptepunt is nog steeds het feit dat veel artiesten niet inzien dat op dat eigen eiland blijven zitten geen of weinig zoden aan de dijk brengt en dat écht daadwerkelijk de krachten bundelen zich meer en meer opdringt.
Hoe sta je in deze tijden tegenover filmpjes vertonen via sociale media? Streaming en dergelijke?
Das fijn uiteraard, elke vorm van cultuurbeleving is toe te juichen. Al ben ik zelf niet zo'n fan van gestreamde dj-sets bijvoorbeeld en kwamen de singersongwriters me na een paar weken ook de strot uit. Maar heb ook wel genoten van een aantal goed in beeld en geluid gebrachte streamings hoor, om van andere collabs en lockdownclips maar te zwijgen.
Hoe denk je dat de cultuur en dergelijke deze crisis zal overleven?
Creativiteit is een aangeboren drang hé, de afgelopen maanden hebben genoeg fijne uitspattingen opgeleverd wat dat betreft , en er zullen er ongetwijfeld nog volgen. Maar...er is altijd een maar, de financiële gevolgen zijn behoorlijk desastreus , vooral voor degenen zonder vervangingsinkomen. Dus ja, er zal overheidssteun moeten komen voor de culturele wereld, daarover bestaat geen twijfel.
De toekomst ziet er zeer vaag uit, maar toch ga ik de vraag stellen wat zijn de verdere toekomstplannen?
Muziek maken sowieso...zoals gezegd staan er nog een aantal ‘Covid Collabs’ te wachten om afgewerkt en uitgebracht te worden. De samenwerkingen met Gerry van Zool, zullen ook op zijn toekomstig plaatwerk belanden en er is dus de Generator plaat die mijn drumwerk zal bevatten. Ook heb ik een drietal remixen gemaakt van de legendarische punkband Crass, die momenteel te beluisteren vallen op hun soundcloud pagina, maar waarvan een selectie op vinyl zal verschijnen in het najaar en waarvan we nogal vurig hopen dat we daarbij mogen zijn.
Ook wat live optredens betreft waren of zijn er deze zomer plannen? En het najaar?
Momenteel zit ik in een bescheiden openlucht theaterproductie in het Boekenbergpark in Deurne, "Een ijsbeer aan tafel" van en met o.a. Hans Van Cauwenberghe, waarvoor ik het geluid en wat percussie verzorg. Daar spelen we nog een zestal voorstellingen mee. 1 Augustus dan een optreden met The Wild Century, voor beperkt publiek en met live streaming. In September staat er een eerste optreden op stapel van een reünie met m'n oude punkband Scoundrels en zou ik meedoen met een IH8 Camera optreden. Maar de vraag blijft of dat allemaal zal doorgaan natuurlijk, dat blijft vaag en covid-dik kijken dus.
In elk geval, geef enkele tips van projecten en zo die we in de toekomst in het oog moeten houden, met links waar mensen merchandise kunnen kopen eventueel?
Alle fysieke merch kan je kopen via https://www.jezusfactory.com/product-tag/butsenzeller/
M'n projecten, bands en optredens in het oog houden kan je best doen via m'n website https://butsenzeller.wixsite.com/buts en/of op m'n facebookpagina https://www.facebook.com/butsenzeller voor downloads verwijs ik het liefst naar bandcamp https://butsenzeller.bandcamp.com/ bij de recommendations kan je dan verder klikken naar o.a Stovepipe en Hersencellen.
Om af te sluiten (ik weet zelfs uw echten naam niet LOL) zijn er nog opmerkingen of belangrijke dingen die je kwijt wil? Zet het gerust hieronder
Mijn echte naam Geert Budts is nochtans niet zo'n groot geheim hoor en ik denk dat ik alles wel zowat gezegd heb, dankuwel daarvoor Erik !
Pics homepag @Paul 'lightfreezer' Lamont
Enzo Kreft - Hoe weet ik niet, maar mensen blijven zoeken naar manieren om hun verhaal te vertellen, en dat zal altijd blijven bestaan, daar ben ik zeker van
De Mechelse elektronicavirtuoos Enzo Kreft is geen onbekende voor ons. De man liet al in de jaren '80 van zich horen, maar kwam heel recent ook bij ons onder de aandacht. Met ‘Turning Point’ bracht hij in 2016 een plaat uit die bol staat van donkere ambient, pure newwave en soundscapes die je koude rillingen bezorgt. Ook op zijn meest recente werk ‘Wasteland’ bleef Enzo Kreft begane wegen verder bewandelen. We schreven daarover: ''Deze schijf is een doorsnee voorbeeld van hoe kleurrijk zwarte elektronische muziek kan zijn. Als je maar durft buiten die lijntjes te kleuren, met veel zin voor experimenteren en improviseren tot in het oneindige. En dat is dan ook wat Enzo Kreft doorheen de volledige schijf ons aanbiedt. Een veelzijdige kijk op zijn al even veelzijdige wereld. Op ‘Wasteland’ keert Enzo Kreft terug in de tijd. Met beide voeten stevig in het heden. En het oog naar de toekomst gericht."
Zijn nieuwste schijf kwam in 2019 op de markt: 'Control'. Een conceptalbum waarop Enzo Kreft zijn bezorgdheid uitdrukt over een maatschappij die ons als mens voortdurend dirigeert en controleert. Enzo Kreft is een van die uitzonderlijke Belgische talenten die niet mocht ontbreken in ons concept ‘interviews in tijden van corona’. We hadden dan ook een fijn gesprek (via e-mail) met deze Elektronische muziek pionier, die nog boordevol nieuwe plannen zit wat de toekomst betreft. Meer nog. Eerder verscheen “It’s Going On And On”, eerste officiële track van het nog te verschijnen album ‘Different World’.
https://www.youtube.com/watch?v=0WbLgZmVTxw
En ook dat is reden genoeg om Enzo enkele vragen te stellen over het verleden, het heden en de toekomst.
Enzo, je zit al sinds de jaren ’80 in de muziek business , je hebt veel zien veranderen, wat is naast digitalisering de grootste verandering?
Dan denk ik aan de ongeziene evolutie die het internet met zich heeft meegebracht voor de verspreiding van muziek. Undergroundmuziek bleef vroeger hangen ‘onder de kerktoren’, vandaag de dag bereik je alle uithoeken van de wereld.
Welk effect heeft dat op je muziek gehad?
In de jaren ‘80 deed de naam Enzo Kreft niet zo gauw een belletje rinkelen, mijn project was heel obscuur en enkel gekend door diehards in het milieu van de ‘zwartfrakken’. Momenteel is dat dus een heel ander verhaal. Het is verbazingwekkend om vast te stellen dat mijn muziek airplay krijgt of gekocht wordt door mensen aan de andere kant van de wereld. Dat is dan een positief aspect van globalisering.
Wat zijn de hoogte- en dieptepunten?
Een dieptepunt kan ik me niet meteen voor de geest halen... Een hoogtepunt beleefde ik een half jaar geleden, toen ‘Control’ bij Dark Entries als winnaar uit de bus kwam en werd verkozen tot album van het jaar 2019!
Vorig jaar bracht je inderdaad nog een knappe plaat uit, ‘Control’. Hoe waren de algemene reacties?
Zie ook de vorige vraag ;-) Het album werd overal echt goed onthaald, de recensies waren unaniem lovend en ik was blij verrast, want ik word toch wel vaak overmand door twijfels als ik aan dingen bezig ben. Dat was dus een echte opsteker.
De plaat bevat ook een duidelijke boodschap, we kunnen het opzoeken maar vertel er meer over?
In “Control” thematiseer ik onderdrukking van mensen, hoe dit in een recent verleden gebeurde, welke gevaren ons vandaag bedreigen en hoe het zou kunnen verglijden naar een toekomstige nachtmerrie.
Hoe is het idee ontstaan trouwens?
Zoals bij de andere albums probeerde ik ook bij ‘Control’ aan de slag te gaan met een actueel thema, het idee van technologische controle houdt me bezig. Vingerafdrukken op identiteitskaarten, gezichtsherkenning, artificieel intelligence,... als je de gevaren van deze ontwikkelingen bekijkt in combinatie met machtsmisbruik en psychopathisch leiderschap, beland je voor je het beseft in een totalitaire samenleving.
Het beeld: hoe lang het nog zal duren eer men bij elke mens een chip inplant om die mens overal te kunnen volgen is een beetje de rode draad, een somber beeld toch? Zie je het echt zo evolueren en waarom?
Ik denk dat we effectief die richting uitgaan. Zulke ontwikkelingen komen langzaam binnengeslopen. Aanvankelijk worden de technologieën aangewend om de samenleving te beveiligen, denk maar aan ANPR-camera’s en nog actueler de apps voor contact tracing. De meeste mensen zijn het er over eens dat dergelijke systemen noodzakelijk zijn om alles in goede banen te leiden. Eenmaal operationeel echter kunnen die dingen op een dag misbruikt worden, dat kan verrassend snel gaan... en dan is het hek van de dam. We moeten waakzaam blijven!
Persoonlijk vind ik het vooral weer een mijlpaal, waar blijft die inspiratie toch vandaan komen?
Het is een cliché, maar het klopt: geen inspiratie, maar transpiratie. Dat vergt vooral zelfdiscipline. In een band met meerdere leden kan je een schop onder elkaars kont geven en maak je misschien makkelijker gedisciplineerde afspraken om tot resultaten te komen. Als one-man-band is het telkens weer een confrontatie met jezelf. Gewoon bezig zijn en bezig blijven, ook op dagen dat het minder meezit, zo rol ik automatisch van het ene idee in het andere.
Is het in tijden van digitaliseren eigenlijk nog interessant om platen uit te brengen? En waarom?
Toch wel, er zijn gelukkig nog veel mensen die interesse hebben en waardering opbrengen voor een muziekalbum als verzamelobject. De geluidskwaliteit van compressieformaten als mp3 is trouwens pover in vergelijking met bvb de CD als geluidsdrager. Digitale downloads zijn bovendien een stuk vluchtiger. En last but not least: je mist het visuele aspect, het artwork, een fraaie platenhoes, een mooi booklet met de lyrics. Ook dat is genieten van een album en vormt samen met de muziek de totaalbeleving.
Ik veronderstel dat ook jij als artiest (en mens) getroffen bent door deze crisis waarin we leven. Hoe ga je daar mee om?
Tja, deze crisis heeft natuurlijk een gigantische impact op iedereen van ons, alles wat voordien zo evident leek, is dat plotseling helemaal niet meer. Zekerheden smelten als sneeuw voor de zon. Voor de mens een les in nederigheid. Persoonlijk kan ik redelijk overweg met het isolement dat voortvloeide uit de lockdown, omdat ik vrij solitair ben ingesteld, maar dat neemt niet weg dat ik bepaalde mensen heel erg mis, gelukkig mijn levensgezellin niet. Voor mijn muziekproductie maakt het niets uit, omdat ik alleen werk.
Welke plannen zijn in het water gevallen?
Sommige optredens vielen in het water en dat is wel een streep door de rekening. Normaal gesproken zou ik dit jaar opgetreden hebben op W-Fest. Door de gekende omstandigheden is dat gereorganiseerd en kwam ik terecht op de affiche van Sinner’s Day, waar ik overigens heel blij mee ben. Jammer genoeg moest ook dit topfestival verplaatst worden naar 2021. Maar nu heb ik natuurlijk veel tijd om er een knaller van te maken! De line-up is ronduit schitterend, super om erbij te zijn, ik kijk er echt naar uit. (info: https://sinnersday.com )
Hoe sta je tegenover al die filmpjes die op sociale media verschijnen?
Ik begrijp dat creatieve geesten op zoek gaan naar alternatieven als optredens geannuleerd worden. Ik heb een aantal van die virtuele gigs bekeken, van sommige heb ik ook echt genoten. Maar er komt wel wat sleet op die formule, je mist de broeierigheid van de zaal, de echte livesfeer, de babbels met gelijkgestemde zielen, de pintjes,... Ikzelf heb ook overwogen om virtueel op te treden, maar het is er niet van gekomen.
Ondertussen mogen al enkele optredens coronaproof doorgaan. Hoe sta je daar tegenover? En waar kunnen we jou deze zomer aan het werk zien?
Om eerlijk te zijn, ik hou mijn hart vast. Op 19 september sta ik als headliner op de New Wave Party in Aaigem (Erpe-Mere), en een maand later op 17 oktober mag ik het festival Belgian Electrowave Is Not Dead afsluiten in Fort 2, Wommelgem. En er zijn nog optredens op komst, maar die zijn nog niet officieel, info daarover volgt later nog. Dit alles uiteraard onder voorbehoud om de gekende reden.
Eerder verscheen “It’s Going On And On”, eerste officiële track van het nog te verschijnen album ‘Different World’. Wat is het onderwerp deze keer? En hoe werd die single ontvangen?
De single werd alvast heel goed onthaald. Het thema van het nieuwe album ‘Different World’ werd me half maart in de schoot geworpen. Aanvankelijk had ik me voorbereid op een ander onderwerp, maar de coronacrisis klampte zich meteen aan me vast, het was gewoonweg onvermijdelijk. Het was en is nog steeds een manier om wat er gaande is, persoonlijk te verwerken. Ik wil hierbij wel de ‘bigger picture’ benaderen, de oorzaken van deze crisis onder de loep nemen, onze verknipte manier van leven en overconsumeren, de manier waarop we de aarde ‘opeten’, de niet aflatende economische groei, dingen die ik ook al thematiseerde in ‘Wasteland’. Vaak ademen mijn albums een Sci-Fi-sfeer uit en werp ik een blik op een donkere toekomst. Ditmaal echter hebben de feiten ons ingehaald en bevinden we ons midden in de dystopie.
Zijn er ondertussen al plannen voor de release? Of is het nog steeds koffiedik kijken?
Het album wordt gereleaset eind januari 2021 op Wool-E Discs. Bij de komende optredens licht ik al een tipje van de sluier op en breng ik enkele nieuwe tracks!
Wat zijn de verdere plannen (naast eventuele optredens) na deze crisis?
In 2023 wil ik iets organiseren rond 40 jaar Enzo Kreft. Maar over het hoe en wat moet ik nog alles uitdokteren.
Er volgt toch wat nieuws dat de besmettingen weer stijgen, denk je dat de cultuur en dergelijke dit zal overleven? En hoe?
De sector wordt keihard geraakt, maar in the end overleeft cultuur alles. Hoe weet ik niet, maar mensen blijven zoeken naar manieren om hun verhaal te vertellen en dat zal altijd blijven bestaan, daar ben ik zeker van.
Zijn er na al die jaren op de bühne nog doelstellingen of ambities? Iets wat je absoluut nog wil bereiken (naast de ondertussen gedoodverfde wereld dominantie?)
Och, wat kan ik me meer wensen dan wat ik heb? Ik ben superblij dat ik mijn ding kan doen, ik leef in het heden en ik ben echt heel tevreden. De enige hoop die ik op artistiek vlak koester, is dat ik dit kan en mag blijven verderzetten.
Om af te sluiten, waar kunnen mensen je merchandise en zo aankopen, zet hieronder enkele links.
Ze kunnen hiervoor altijd terecht op de store van de blog: https://enzokreft.blogspot.com/p/blog-page_29
Enzo, bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes alvast met de nieuwe release en je andere zaken. Hopelijk kunnen we dit gesprek spoedig eens ‘face to face’ over doen.
De Wandelgangen - Het is moeilijk om er een specifiek etiket op te plakken … Het is misschien ook niet echt nodig. Wij houden het eigenlijk graag vrij algemeen, dus noemen we het zelf Nederlandstalige rock. Daar kan je veel kanten mee uit hè …
De Wandelgangen is een trio met Nederlandstalig repertoire en vermengt invloeden uit de rock en new wave. De band bracht onlangs zijn debuut ‘Farao’ op de markt, waarover onze recensent schreef: ‘’Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of StuBru, maar ik zou er geen geld op inzetten.”
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78720-farao.html .
Over die release en andere plannen, en hoe interactief omgaan met deze crisis waar we in leven en de sociale media, hadden we er een fijn gesprek over, per mail uiteraard, met zanger/gitarist Pieter Paesen.
Om te beginnen, wie is ‘De Wandelgangen’, heeft die naam een bepaalde betekenis? Hoe is alles begonnen. Kortom vertel de lezer eens wat meer over jezelf
Wij zijn een Nederlandstalig rock trio uit Limburg. Leendert speelt drums, Ward is bassist en ikzelf (Pieter) ben zanger-gitarist. Ward en ik maken eigenlijk al zo goed als heel ons leven samen muziek en Leendert is er dan later bijgekomen. De naam komt van de uitdrukking die vaak gebruikt wordt om roddels of geruchten aan te kondigen (ik hoor in de wandelgangen dat...), maar mag ook gerust gebruikt worden om manieren van wandelen te benoemen :). Leendert en ik werken samen, en de naam is daar ontstaan tijdens een gezellig koffiemoment met collega vrienden.
Met ‘Farao’ brengen jullie een mooie EP uit, persoonlijk doet het me een beetje denken aan bijvoorbeeld De Kreuners (dat is een compliment). Wat is jullie mening?
De Kreuners zie ik zeker als een groot compliment. Merci. Ik denk dat ieder van ons wel een ruime muzieksmaak heeft, maar ook best wel verschillend. Dat maakt ook dat we heel wat invloeden hebben die we meenemen naar De Wandelgangen. Op deze EP komen vooral de new-wave, punk en rock invloeden naar boven lijkt mij. We willen vooral goeie nummers schrijven en muziek maken die we alle drie graag spelen.
Heeft de titel van de EP een onderliggende betekenis?
Nee :) eigenlijk niet. Het is een mooi woord.
Het is een zeer aanstekelijke EP, ook vrij toegankelijk (daar is niets mis mee) waarom eigenlijk in het Nederlands?
De keuze voor het Nederlands leek mij eigenlijk heel vanzelfsprekend. Het is mijn moedertaal en dus de taal waar ik me het best in kan uitdrukken. Engels is misschien wel internationaler maar met een Limburg accent valt dat ook wel wat tegen denk ik. Het is wel niet altijd makkelijk omdat er niet zoveel voorbeelden zijn binnen de Nederlandstalige rock. Ik groeide wel op met o.m. De Nieuwe Snaar en Hugo Matthysen en hoorde ook veel kleinkunst. Natuurlijk zijn er De Kreuners, De Mens, Noordkaap, ‘t Zesde Metaal, Gorki, , ... maar ten opzichte van Engelstalige muziek is er nog heel veel ruimte om te experimenteren.
Onze recensent schreef over ‘“Haar Voor De Ogen” , lijkt een mix van De Mens en Red Zebra; wat is uw mening hierover?
Dat zijn alweer mooie complimenten. FrankVander Linden heeft terecht een hele grote status als schrijver van tekst en muziek, en is uiteraard een inspiratiebron. We staan eigenlijk niet zoveel stil bij hoe we klinken of toch niet bewust gericht naar bepaalde bands. In Nederlandstalige rock zullen we snel vergeleken worden met zulke bands, en dat is prima. Bij “Haar voor de ogen” past Red Zebra zeker wel in het rijtje, omdat het nummer ook een beetje een ode is aan New Wave en Post-Punk uit de jaren 80, waarbij ik me graag ‘In het zwart geklede mensen, liefst geurend naar patchouli, al dansend met hun haar voor de ogen’ voorstel. Het nummer op zich is ook best wel dansbaar denk ik, zeker met de haren voor de ogen. Bij andere nummers zullen er wel andere bands kunnen bedacht worden. Maar als jullie recensent deze bands aan ons linkt kunnen we alleen maar vereerd zijn.
Ik zou de muziek omschrijven als de betere Neder rock? Mee eens, hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Het is moeilijk om er een specifiek etiket op te plakken vind ik. Het is misschien ook niet echt nodig. Wij houden het eigenlijk graag vrij algemeen dus noemen we het zelf Nederlandstalige rock. Daar kan je veel kanten mee uit hè. Neder rock is ook prima, zeker mee eens. Iedereen die door onze muziek aangesproken wordt, mag zelf de omschrijving kiezen.
Welk publiek wil je eigenlijk aanspreken met jullie muziek?
Iedereen is welkom
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe op deze EP?
De reacties waren eigenlijk echt wel positief. Echte negatieve reacties hebben we nog niet gehad. Het is natuurlijk allemaal nog op vrij kleine schaal, maar we zijn al super blij dat onze eerste EP toch al wat reacties uitlokt. Er kwamen ook toffe reacties op de clip van “Farao”. De positieve reacties doen zeker deugd omdat we alles zelf doen: Buiten de drums, die we in Eastside studio’s hebben opgenomen, hebben we alles zelf thuis opgenomen. Ward heeft de EP volledig gemixt. Leendert en ik hebben de clip gemaakt.
Sociale media en ook Spotify zijn belangrijk, jullie prijzen je EP zelfs aan via Spotify. Hoe sta je daar als band (en ook als mens) tegenover? Opent het deuren? Wat zijn de voor- en nadelen?
Sociale media zijn natuurlijk superbelangrijk om mensen te betrekken bij wat we doen. We proberen hier ook wel tijd en moeite in te steken. Onze ‘Head of internet and digital matters’, bij ons vooral bekend als ‘Leendert’ :) leidt hier alles in goede banen. Ik ben persoonlijk wel een Spotify fan. Ik maak graag afspeellijsten en kan ook uren blijven zoeken naar bands of fijne nummers. Het enige nadeel vind ik soms dat platen niet meer van voor tot achter beluisterd worden en alles meer gefragmenteerd is. Maar als dat gevoel te groot wordt, dan duik ik in mijn old skool platen en cd collectie.
Zijn er ondertussen ook mogelijkheden om jezelf online (via live streaming en filmpjes) te tonen aan het publiek? Je ziet met de regelmaat van de klok wel zo van die filmpjes verschijnen.
Via YouTube kan je onze ‘farao’ -clip bekijken. We willen graag gebruik maken van het online gegeven, maar er steekt natuurlijk ook veel tijd in. We hopen af en toe toch verrassend uit de hoek te kunnen komen.
Wellicht zijn er ook bij jullie bepaalde plannen in het water gevallen door deze crisis. Welke?
We hadden deze zomer vooral optredens als doel gesteld, maar dat is natuurlijk niet simpel nu. We hopen dat we zodra het kan wel het podium op kunnen. We gaan natuurlijk niet bij de pakken blijven zitten. We gaan deze zomer nog nummers opnemen zodat we in het najaar weer wat nieuwe muziek kunnen verspreiden.
Hoe ga je als muzikant, band en ook als mens om met zo een crisis (een van mijn standaardvragen binnen dit concept geef ik toe)?
Als muzikant en band is de grote moeilijkheid natuurlijk dat er geen speelkansen zijn. Het voordeel is wel dat er ineens meer tijd is om te bezinnen en nieuwe nummers te schrijven. Voor mij was er ook wat meer tijd om gitaar te spelen en te experimenteren met mijn pedalboard. Als mens probeer ik te vatten wat er op ons afkomt en probeer ik me zo goed mogelijk aan te passen aan de nieuwe situatie. Net als iedereen met de nodige bezorgdheid vermoed ik. De quarantaine gaf me aan de andere kant ook wel een zekere rust. Het repeteren heb ik wel serieus gemist. Ook had ik wel een heel aantal mooie concerten in het vooruitzicht , die niet zijn kunnen doorgaan.
Zijn er naast ‘De Wandelgangen’ nog andere projecten waar je mee bezig bent? Vertel er anders wat meer over
We hebben eigenlijk wel werk genoeg met De Wandelgangen vanwege onze DIY aanpak.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis?
Veel optreden en regelmatig nieuwe muziek loslaten. Meer mensen overtuigen van onze muziek.
Zijn er mogelijkheden om merchandiser of zo aan te schaffen van de band? Zo ja, hoe en waar
Zeker! T-shirts zijn heel binnenkort te verkrijgen via De Wandelgangen Facebook. https://www.facebook.com/de.wandelgangen.band
Mark My Way - Ik denk dat ik voor de hele band kan spreken als ik zeg dat we al enorm trots zijn op het parcours dat we reeds hebben afgelegd. Tegen een coole shows of festival zeggen we natuurlijk geen neen
Mark My Way haalt zijn invloed uit melodieuze hardcore, maar voegt daar een sausje van metalcore/breakdowns en zelfs rap/hip hop aan toe. De uit Ieper afkomstige band ontstond in 2012 en is goed op weg zijn stempel te drukken binnen die scene van HC en aanverwante. Drie jaar geleden wist Mark My Way ons nog aangenaam te verrassen met zijn EP 'The Big Game'. In April kwam een nieuwe plaat op de markt 'Thin The Herd', waarbij de band zijn stempel drukt op het HC gebeuren, op een bijzonder verschroeiende en energieke wijze. De band is nu vooral volledig volwassen geworden, en klaar voor die grote stap voorwaarts. Reden genoeg om hen eens te interviewen over die nieuwe release maar ook over de toekomst en andere plannen. We hadden een fijn gesprek, per mail, met drummer Gillian.
Een beetje een standaardvraag om te beginnen. Wie is Mark My Way? Hoe is alles begonnen en heeft de naam een betekenis?
Mark My Way bestaat uit 5 leden: Lennart (zang), Lennert (aka Leo - Lead Gitaar), Niek (Rhythm Gitaar), Rutger (Bass) en Gillian (Drums). Met uitzondering van Leo die uit Wingene komt en Rutger die afkomstig is van Poperinge, heeft de rest Ieperse roots. Velen van ons kennen elkaar al erg lang door te skaten of van naar school te gaan. Oorspronkelijk werd de band gestart door Niek en Louis (onze eerste gitarist, nu gitarist bij Sundays) als een jam-projectje. Toen Gillian begon mee te jammen, begon dit projectje meer en meer te neigen naar een band die onmiddellijk eigen nummers begon te schrijven. Ik spreek nu over de zomer van 2012, ondertussen al 8 jaar terug.
De bandnaam heeft geen diepgaande betekenis. We waren er wel bewust van welke enorme indruk de H8000 uit eind jaren 80 en 90 heeft nagelaten. Vandaar dat we ook ons ergens wilden bewijzen, ons pad markeren of uitstippelen. Een naam was toen ook voor ons niet meer of minder dan een naam te geven aan het kind…
Mark My Way haalt zijn invloed uit de melodieuze hardcore. Maar voegt daar een sausje van metalcore/breakdowns en zelfs een streepje rap/hip hop aan toe volgens vele omschrijvingen. Hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
Is een vraag die ons veel wordt gesteld en nog steeds moeilijk te beantwoorden is. De loop der jaren heeft alvast een grote invloed gehad op onze muziek. Volgens mij klinkt elk album of EP anders, maar het blijft wel Mark My Way. Ons laatste album ‘Thin The Herd’ neigt meer naar de zwaardere metallic hardcore, maar we zijn niet vies van catchy, uptempo riffs en leidende gitaarleads. De hiphopvibe is er nog steeds, maar is minder prominent aanwezig dan vorige albums. Dit is trouwens geen bewuste keuze.
Tussen 2012 en nu is er ondertussen veel gebeurd, wat waren de hoogte- en diepte punten tot nu toe?
Goh, dat zijn er enorm veel. Hierover zijn we zeer nederig… Hoogtepunten zijn natuurlijk wel die shows van formaat, waar je je naam ziet pronken naast andere internationale kleppers. Ieperfest 2017 is sowieso ons hoogtepunt. Als Ieperling ben je toch wel heel trots om te kunnen zeggen dat je op Ieperfest mag spelen, en dan nog op de main stage...
Dieptepunten zijn moeilijk op te noemen. We zijn ambitieus, maar het voornaamste is nog altijd dat we als vrienden muziek kunnen maken waar we trots op zijn en waar je voldoening uit haalt. Elk op z’n eigen manier.
Met ‘Thin The Herd’ brachten jullie een album uit van wereldklasse, wat HC betreft, hoe waren de algemene reacties?
Ten eerste bedankt voor de mooie woorden ? De reacties waren overweldigend. Ergens merken we wel dat ‘Thin The Herd’ mensen heeft kunnen overtuigen, die we met onze eerdere releases niet volledig over de streep konden trekken. En dat verstaan we ook. We zijn er ons zeer bewust van dat de mix die wij brengen niet door iedereen kan worden gesmaakt. Zo stonden we ook al op shows eerder gericht op het grote (niet-hardcore) publiek. Onze meest memorabele show was trouwens op het event van Den Couter Festival, ter gelegenheid van hun 20-jarig bestaan. Die show was pure chaos.
Ik ben enorm blij hoe ‘Thin The Herd’ werd ontvangen en we zijn ook zeer trots op de outcome van de plaat.
Ik vind dat jullie totaal niet moeten onderdoen voor de top binnen de scene. Hoe sta je daar tegenover? Of is dat wat overdreven?
We zijn ons er zeker bewust van dat er bands zijn in de scene die op een ander niveau spelen of populairder dan ons. De ene persoon is meer fan van band X, de andere van band Y. Bepaalde formules spreken nu eenmaal beter een bepaald publiek aan dan het andere. En dit betekent daarvoor niet dat band X beter is dan Y.
Ook al zijn er bands die in een hoger segment zitten, heb ik zelf als muzikant in de scene minder het gevoel dat er verschillende niveaus zijn. De ene band is natuurlijk populairder dan de andere, maar ik denk dat dit ook wat eigen is aan de Belgische hardcorescene. No bullshit mentality.
Ik vind trouwens dat er in ons land opvallend talentvolle bands rondlopen die niet moeten onderdoen voor de internationale scene. Waarom is het voor een Belgische band zo moeilijk om zich te tonen denk je? Bij sommige, zoals ook jullie, vind ik, als het Amerikanen waren, waren jullie wereldberoemd
Je internationaal tonen vergt vooral veel tijd, maar natuurlijk heb je er ook goede muziek voor nodig. Wij proberen ons wel tot een bepaald niveau internationaal te profileren, maar gaan hier ook niet zeer ver in. Onze muziek wordt wereldwijd verkocht en beluisterd, en dat waarderen wij enorm. We zijn bijvoorbeeld geen band die meerdere weekenders of tours per jaar plant aangezien onze agenda’s er ten eerste volledig anders uitzien. We houden van nationale shows, maar de internationale zijn natuurlijk ook altijd een ervaring.
Jullie hebben een contract bij Dust & Bones records, een fijn label waarmee ik ook al een interview had, hoe is die samenwerking ontstaan? Heeft het binnen de scene deuren geopend?
Het stond vast dat onze plaat hoe dan ook ging uitkomen op vinyl via Genet records. Een CD versie ging er pas komen, wanneer we ons echt comfortabel voelden bij een label die zich hierover wou ontfermen.
Freddy was voor ons geen onbekende en zo zijn wij eigenlijk gewoon eens rond tafel gaan zitten bij hem thuis. Hij kon zich volgens mij direct vinden in ons enthousiasme en onze aanpak.
Of dit deuren heeft geopend heeft, valt moeilijk te zeggen. Zeker in deze tijden. Ik veronderstel van wel! De CD’s doen het goed en worden ook internationaal verdeeld. Freddy is een topkerel die ons geweldig heeft geholpen ook met de distributie en contacten. Zijn enthousiasme had ook een heel motiverend effect op het productieproces. Het uitbrengen van een album is écht niet te onderschatten.
Heeft het in tijden van verdere digitalisering en streaming nog zin platen uit te brengen? En waarom ?
Daar antwoord ik volmondig JA op. Streaming kan ons onmogelijk uit de kosten helpen die werden gemaakt om een album op poten te zetten. Met een CD, Vinyls en Tapes blijft dit ook moeilijk maar je hebt een iets hoger rendement. Een release plaatsen op Spotify en dergelijke kost ook geld en wat je terugkrijgt per stream is zo goed als niets.
Zelf ben ik enorm bezig met het verzamelen van muziek en niets is cooler dan een release waar je zo naar uitkijkt, fysiek in je handen te hebben. Hoe exclusiever, hoe beter enzovoort… Het artwork heeft ook een immense invloed op mijn muziekkeuze. Een artwork die aanspreekt schept al een sfeer, zelfs voor je het album zelfs hebt gehoord. Persoonlijk ben ik echt verliefd op het artwork voor ‘Thin The Herd’. Het heeft iets melancholisch en puur. Love it. (credits aan Jeroen Mylle trouwens ?)
Hoe heeft de band deze crisis trouwens overleeft? Welke plannen vielen in het water?
De pandemie was en is nog altijd natuurlijk wel een domper. We hebben heel veel geteased op social media met verschillende visuals en snippets met het oog op de ‘apotheose’ rond onze release date en show. Natuurlijk ging deze show niet door, aangezien deze eind april stond gepland. Daar sta je dan als band die shows gebruikt als klankbord. Merch reeds gedrukt, platen en CD’s klaar om verkocht te worden, show volledig georganiseerd. Dit zijn kosten die we deels met een bandkas kunnen betalen, maar individueel hebben we hier ook allen in geïnvesteerd.
Toen we uiteindelijk besloten onze merch en fysieke exemplaren van ‘Thin The Herd’ al online te verkopen, bleek dit ook de beste beslissing te zijn. Merch verkocht in no-time uit en ook voor onze tweede bestelling merch was dit het geval. Printclinic waren hier de echte helden. Hans van Printclinic hielp ons ook bij het maken van de special edition vinyl met screenprinted hoes. Deze ziet er fantastisch uit en verkocht net zoals de andere kleurvariant binnen een 3-tal dagen uit.
Dit alles was echt hartverwarmend en ook de respons die we nodig hadden. We hadden alles op alles gezet en waren natuurlijk enorm teleurgesteld dat een pandemie als COVID-19 überhaupt kon gebeuren en roet in het eten kon smijten. Wie had er dat gedacht eind 2019 toen we de puntjes op de i zetten voor de release… Wij niet alvast.
Hoe overleef je dit trouwens als band en als mens?
Als band dien je net zoals een individu gewoon de regels te volgen die de overheid je oplegt. Dit houdt natuurlijk in dat je niet kan repeteren. Ook al kwamen de CD en Vinyl uit via labels, komt er nog een heel deel DIY bij kijken. In tijden waar je in quarantaine zit, betekent dit uiteindelijk dat dit een one-man-job wordt. Naast MMW, werk ik natuurlijk ook nog. Ook daar werd het plots heel druk. Gelukkig woon ik samen met een topvriendin die me hierin ook enorm hielp.
Nu begint het echt wel wat door te wegen. We zijn ongelofelijk trots op de plaat en hebben die zelfs nog niet live kunnen brengen. Alle showaanbod in het begin van 2020 hebben we trouwens geweigerd voor de release van ‘Thin The Herd’, om naar dat momentum te kunnen werken bij de release die er uiteindelijk niet kwam.
Denk je dat de HC scene deze crisis zal overleven en hoe?
So-wie-so. No doubt.
Zijn er mogelijkheden wat betreft streaming aanbieden van live concerten? Binnen HC lijkt me dat onmogelijk. Ook die zomerbars is wat moeilijk, of zijn daar wel mogelijkheden?
Grappig dat deze vraag eigenlijk komt. Want als alles goed gaat, zullen we beiden binnenkort van ons lijstje kunnen schrappen. Veel details kan ik nog niet vertellen, maar begin augustus zullen we op een zomerbar voor een zittend publiek spelen en we zullen ook hoogstwaarschijnlijk nog een livestream concert broadcasten vanop een machtige locatie.
Waarom? Daarom! Met MMW probeerden we steeds de kantjes wat af te lopen. Wat op het eerste zicht niet lijkt te kloppen, proberen we toch. We spreken vaak een iets breder publiek aan dan onze collega HC-bands in de scene. Dus waarom niet? Zo hebben we vorig jaar ook een tweetal akoestische concerten gespeeld. En die waren een enorm succes.
Wat zijn de verdere plannen voor deze zomer en het najaar? Ook al lijkt ook nu weer alles zeer onzeker en komt er blijkbaar een tweede golf aan
Momenteel is het moeilijk om hierover een uitspraak te doen, maar we beloven nog een show op poten te zetten waar we onze release gepast kunnen vieren. Hopelijk kunnen hardcoreshows zoals we ze gewoon zijn nog plaatsvinden in de nabije toekomst. Want wat we niet willen, is dat zittende shows en livestreams de norm worden.
Er waren al wat plannen om een of meerdere weekenders / korte tours te plannen naar het najaar toe, maar daarover bestaat ook nog heel wat onduidelijkheid.
Ondertussen blijven we muziek schrijven.
Wat is de uiteindelijke ambitie? Is er een soort einddoel? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Daarin zijn we redelijk nederig eerlijkgezegd. Ik denk dat ik voor de hele band kan spreken als ik zeg dat we al enorm trots zijn op het parcours dat we reeds hebben afgelegd. Tegen een coole shows of festival zeggen we natuurlijk geen neen.
Mijn laatste vraag. Via welke ‘links’ kunnen mensen online merchandiser aanschaffen. Zet gerust hieronder de links
Onze eigen webshop kun je vinden via volgende link: https://markmyway.bandcamp.com/merch, daar steun je ons het meest van al mee. Onze platen en CD’s vinden ook meer en meer hun weg naar zowel lokale als internationale distro’s, dus daar kun je ook altijd een kijkje nemen.
Pics homepag @Anais Bogaert
Dranouter Zomersessies 2020 - De ideale festivalsfeer, op een veilige anderhalve meter
Dranouter Zomersessies 2020
Festivaltent
Dranouter
2020-07-17
Erik Van Damme
Zoals we ondertussen al weten vallen de zomerfestivals in het water, tot einde augustus. Ondertussen zijn de besmettingen zelfs terug aan het stijgen, en wordt ook het najaar 2020 onzeker. Aan vele organisaties om daar zo recreatief mogelijk mee om te springen.
Festival Dranouter, dat normaal zou doorgaan 7, 8 en 9 augustus 2020, doet dat door nagenoeg elk weekend Zomersessies te organiseren.
We citeren: ''Een zomer zonder festivals, zo zag het er even uit. Gelukkig zijn er de Dranouter Zomersessies! Onder de naam Dranouter Zomersessies biedt Dranoeter vzw je in juli en augustus enkele concertdagen aan met live muziek".
Wij waren aanwezig op vrijdag 17 juli. Het meest opmerkelijke op deze zonnige vrijdagavond is het gevarieerde aanbod gaande van folk naar streepjes intense blues en het afsluiten met dromerige zangpartijen die je hart diep raken. Een omschrijving in het kort hoe deze volledige avond dus is verlopen.
Folk muziek uit de Westhoek, met een hoek af
Opener Fokkersvreugde (****) is een West-Vlaamse band uit de Westhoek. Ze brengen Folkse verhalen met een hoek af, in het dialect van de streek en spelen dus een ware thuismatch. Normaal gesproken een volledige line-up maar in dit geval als duo. Dat zorgt zeker nog steeds voor een intense sfeerbeleving. Praatwaterval Cyriel blijkt bovendien niet alleen een begenadigd vocalist te zijn, maar ook een ware entertainer en verhalen verteller eerste klas. De man zet het publiek aan om lekker mee te zingen of te klappen, daardoor ontstaat een feestelijke stemming Waardoor dat publiek niet direct op de tafels gaat dansen. Dat mag en kan nu even niet, maar Fokkersvreugde doet wel iedereen uit zijn hand eten, waardoor de tent toch even staat te daveren op zijn grondvesten door zoveel energie en levensvreugde die het duo uitstraalt. Iedereen geniet dan ook met volle teugen vanop zijn of haar stoel van dit schouwspel. Hoewel we er als Oost-Vlaming geen woord van begrepen over wat de man het had, ook wij lieten ons gewillig meevoeren naar het landschap van de Westhoek, waar een traan en een lach elkaar steeds raken. Een betere opener om deze avond feestelijk in te zetten, kon de organisatie zich dan ook niet dromen.
Een oude ziel, in een jong Blues lichaam
Van pure folklore uit de Westhoek, met een hoek af dus, over naar typische Blues. Het is een kleine stap voor de muziekliefhebber die met een open geest zijn muziek beleeft. Tiny Tim Legs (*****) is ondertussen uitgegroeid tot een begrip in Blues middens. Deze keer stond hij helemaal alleen op het podium en begon hij zijn set dan ook lichtjes onwennig. Niet voor lang, want de respons was enorm hartverwarmend. Hij kreeg de handen zeer snel op elkaar, en legt de lat dan maar gewoon een beetje hoger. Door knappe blues songs, die snaren raken, te combineren met aanstekelijke en energieke songs , die eigenlijk op de heupen dansbaar inwerken, ontstaat een gemoedelijke sfeer waardoor nogmaals daken eraf vliegen. Hoe verder in de set, hoe meer Tim zijn greep krijgt op een publiek, dat dan ook zeer gewillig uit zijn hand eet, en hem beloont met een daverend applaus. Meer nog, hij mag zelfs terugkomen voor een bisnummer. Naderhand - en ook tijdens het interview vooraf - wezen we hem erop dat hij naar onze mening een 'oude ziel in een jong lichaam is' , een compliment uiteraard. Hij lachte dat met een kwinkslag weg, maar op het podium van Dranouter bewees hij dat deze stelling niet zo ver gezocht is, integendeel. De man straalt het soort Blues uit dat je terugvindt bij de oude goden uit de jaren '30 tot '50, maar hij staat met beide voeten in het heden, zoveel is duidelijk. En dat zorgt ervoor dat Tiny Legs Tim een uitzonderlijke parel is binnen dat Blues gebeuren, om te koesteren.
Besluit: Tiny Tim Legs bewijst dat Blues nog steeds springlevend is, dat deed hij al door het uitbrengen van enkele knappe platen, magistrale concerten met of zonder band, en ook door zijn belangrijke inbreng aan de Missy Sippy in Gent, het Blues café bij uitstek voor de liefhebber. Dat zet hij in Dranouter op een gedreven en meesterlijke wijze nog maar eens in de verf.
Een betoverende stem, eens onder hypnose, die je wegvoert naar andere oorden
Moeten wij Geike (*****) nog voorstellen? Na haar vertrek bij Hooverphonic heeft ze ondertussen een geslaagde solo carrière opgebouwd, en bracht ze enkele knappe platen uit. Ook haar laatste wapenfeit 'Lost in Time' is weer zo een pareltje om te koesteren. Ook haar live optredens zijn concerten die aan je ribben blijven kleven. Deze keer stond er een trio op het podium en moest Geike haar prachtige stem meer dan ooit in de strijd werpen. Gerugsteund door haar beide kompanen , die met een intens mooie instrumentale aankleding de kers op de taart vormen, doen Geike haar vocale capaciteiten je als luisteraar letterlijk wegzweven naar verre oorden. Ze omarmt je , zonder je letterlijk te omarmen uiteraard, maar doet van begin tot einde wel de haren op je armen recht komen van innerlijk genot. Elke song voelt dan ook aan als een innige knuffel, die we potverdorie echt kunnen gebruiken. Breekbaar als porselein en met een zweempje weemoed en melancholie zorgt Geike er over de hele set voor dat je een speld kon horen vallen in de tent; ze raakt dan ook telkens de snaar op een zeer bijzondere plaats, een plaats in je hart waar het fijn vertoeven is trouwens. Die stem van Geike is bovendien bijzonder uiteenlopend, soms ingetogen en sober, soms trekt ze alle registers open en ontstaat een emotionele wervelstorm die je compleet van je sokken blaast. Ook wat uitstraling betreft schippert Geike voortdurend tussen haar publiek bedeesd aankijken, en als een ware tovenares die haar publiek letterlijk hypnotiseert.
Besluit: Geike bewijst al veel jaren dat ze ook als solo artieste best haar mannetje kan staan. Ook nu is deze begenadigde zangeres en artieste, nog steeds iemand die enorm veel warmte uitstraalt. Niet alleen door haar podium préséance , maar ook die bijzonder breekbare, wondermooie stem, ontroert en breekt je hart in twee zonder je pijn te doen. Eerder voelt die weemoedige aanpak aan als een deken in deze barre tijden. We pinken dus een traantje weg, met een glimlach op de lippen. Geike slaagt er door deze aanpak in moeiteloos de handen op elkaar te krijgen, en mag zelfs tot twee keer terug komen. Ze wordt een derde keer terug geroepen, maar dat lukte organisatorisch niet meer. Het bewijst enkel en alleen maar hoe deze top artieste met pakkende songs je meesleurt naar een kleurrijke wereld, waar het bijzonder fijn vertoeven is en waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Je krijgt er nooit genoeg van.
Over Dranouter 'Zomersessies' - De festivalsfeer, met een frisse pint , een pasta of pak friet, was zeker aanwezig. Dit allemaal op een veilige anderhalve meter, Zelfs de concerten ademen die typische v(f)olkse sfeer uit die zo eigen is aan een festival als Dranouter. Het publiek genoot met volle teugen, mits rekening te houden met die maatregelen, en zong of klapte telkens mee. Of genoot van ingetogen momenten.
Een geslaagd concept dus deze zomersessies, die we iedereen die houdt van live muziek beleven, zeker kunnen aanraden. Voor het volledige programma verwijzen we jullie graag door naar de website: https://www.festivaldranouter.be/nl/zomersessies
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Het Antwerpse Handkerchief grossiert in wat ze zelf zeemansblues noemen. De bekendste naam van de acht bandleden is Nele Paelinck van vroeger bij School Is Cool. Hun nieuwe single “The Drive By Night” hangt ergens tussen Elbow en Les Négresses Vertes in, of tussen Vaya Con Dios en Arno in, zo je wil.
De accordeon en vooral de blazers krijgen een hoofdrol en toch klinkt dit niet oubollig of retro, wat op zich al een prestatie is. De zanger op deze single heeft een aangename stem met een heel lichte, hese rasp. De lyrics zijn leuk, maar deze single mist een leuk meezingbaar refrein, wat toch wel een minimum zou moeten zijn voor zeemansblues. Wel zit de sfeer heel raak (light de tristesse van de saudade) en inzake compositie en muzikaal-technisch is dit van een internationaal niveau. Genoeg redenen om uit te kijken naar dat album dat er in het najaar aankomt.
https://www.youtube.com/watch?v=mtMVqhEhyRE
Wasteland is een nieuwe Belgische band met o.m. Peter Bonne (A Split Second) Nico Mansy (Hugo Race, A Split Second) en Alain Allaeys (Mad Dog Loose). Samen maken ze lichtjes psychedelische poprock die drijft op gitaren en elektronica.
Op hun debuutsingle “You Say” hoor je niet meteen echo’s van hun vorige bands en projecten, wel hoor je hun ‘leeftijd’. Dit had ook uitgebracht kunnen worden ergens in de jaren ’80 of ’90 en dat is niet negatief bedoeld. Er gaat heel wat aandacht naar opbouw en compositie, naar de productie en mix en naar de lyrics. Heerlijk dat je de tekst gewoon kan volgen, heel anders dan wat de ‘nieuwe’ popzangers en –zangeressen doen.
“You Say” is ouderwets catchy en getuigt van vakmanschap. Deze single roept herinneringen op aan The Popgun. Het psychedelische is hier nog wat zuinig aanwezig, maar dit smaakt wel naar meer.
Album ‘Moonshy’ wordt verwacht in het najaar.
https://www.youtube.com/watch?v=8IexB0XR43A
The Lightbringer Of Sweden begon als een studioproject van de Zweedse gitarist en gitaarbouwer Lars Eng. Hij schreef alle muziek, teksten en de arrangementen en zocht daarna de muzikanten. Omdat het een studioproject zou worden, had Eng het idee om met verschillende zangers te werken. Zijn eerste keuze was Niklas Stålvind van Wolf, voor wie hij eerder een gitaar bouwde. Die was echter te druk bezig met andere opnames. Daarop kwam Eng in contact met de Duitser Herbie Langhans (Firewind, Avantasia, Rhapsody Of Fire, Kamelot, Mob Rules, …) en die zong niet één track in, maar meteen het hele album. Het klikt zo goed tussen de bandleden dat ze de tracks van hun debuutalbum ‘Rise Of The Beast’ ook live willen brengen. En zo komen we bij de muziek zelf.
Zoals bij wel meer studioprojecten van gitaristen, hoor je aan de tracks dat dit hele album ophangt aan het talent van Lars Eng. Hij liet zich inspireren door relatief oude bands als Gamma Ray, Accept, Edguy, Saxon, Judas Priest en Helloween, maar dan met een moderne twist en met meer heavy metal dan powermetal. Bas en drums hebben vaak de tempo’s van de powermetal, maar de gitaren hebben de agressiviteit van de heavy metal. Zanger Langhans heeft een stem die voor dit genre heel vertrouwd aandoet en de Duitser tilt alle songs naar een hoog niveau. Dit album klinkt desondanks minder belegen dan wat de inspirerende bands recent afleverden. In de lyrics zit weinig originaliteit en stapelen de clichés zich op, maar dat kan dit genre wel hebben.
In de aanpak lijkt The Lightbringer Of Sweden wat op onze eigen Witchlords op hun debuut ‘Demons In The Dark’, maar er zijn uiteraard wel wat verschilpunten.
Voor een debuut in eigen beheer ligt het niveau bovengemiddeld hoog. Lars Eng heeft lang en minutieus alle tracks voorbereid en dat hoor je duidelijk terug als je het album in één ruk beluistert. Het is klassiek, oerklassiek zelfs, maar degelijk en foutloos. Ook de productie en mix zijn bijzonder goed, met een perfect evenwicht tussen de impressionante zangpartijen van Langhans en de riffs en solo’s van de twee gitaristen (zonder toevoeging van synths). De hoogtepunten zijn “Skeletor”, “Save Us” en “One By One”, maar de eindconclusie is toch dat geen enkele track teleurstelt. Deze band zullen we zeker nog te horen krijgen op een release van een label en hopelijk zien we ze - na de viruscrisis - ook eens op een podium in ons land.
Napalm Death is niet te stoppen. Deze Britse pioniers van de grindcore zijn sinds 1981 ofwel materiaal aan het opnemen of nieuw materiaal live aan het promoten. Sinds 2015 lag de nadruk vooral op het touren, al was er eerder dit jaar nog de EP ‘Logic Ravaged By Brute Force’. Intussen heeft de band een nieuw album klaar, ‘Throes Of Joy In The Jaws Of Defeatism’, dat ergens in september zal uitgebracht worden. De single die daaraan voorafgaat is “Backlash Just Because”. Dat is opnieuw vintage-Napalm Death. Niet dat de Britten niet evolueren of vasthouden aan één recept, maar deze track klinkt voor de fans vast wel heel vertrouwd. Het doet met een lekkere bass groove in de intro wat denken aan het geluid van Napalm Death ten tijde van ‘Fear, Emptiness, Despair’, hun album uit 1994. Het klinkt nog steeds heel intens en met een relevante sense of urgency. De grondleggers van de grindcore tonen nog eens hoe het moet.
Ziggy Marley heeft een nieuw album klaar, de opvolger voor ‘Family Tree’ uit 2009. De single die daaraan voorafgaat, is het guitige “Play With Sky” met gastzanger en -gitarist Ben Harper. De toon is veel vrolijker en onbezorgder dan een “Tomorrow People” of “True To Myself” en deze single sluit zo meer aan op een song als “Look Who’s Dancing” en “I Love You Too” van ‘Family Tree’. Het zonovergoten ritme van de ska wordt hier nog versterkt met vrolijke blazers. De lyrics en de dansbare muziek geven voorrang aan een ook voor kinderen te bevatten positiviteit en vrijheid. Ziggy Marley maakt zijn muziek toegankelijk voor kinderen en tegelijk interessant voor volwassenen. Er zijn er maar weinig die hem dat nadoen.
Het volledige album, ‘More family Time” volgt in september en zal bijdragen bevatten van o.m. Stephen Marley, Sheryl Crow, Angelique Kidjo, Alanis Morissette, Tom Morello (Rage Against The Machine), Lisa Loeb, Busta Rhymes en zelfs van actrice Jamie Lee Curtis.
Play With Sky -single-
Ziggy Marley feat Ben Harper
Tuff Gong/V2
Luka Bloom behoeft voor de iets oudere luisteraar geen introductie meer. Sinds hij in 1990 ‘Riverside’ uitbracht met de songs “Dreams In America”, “You Couldn’t Have Come A Better Time” en “Rescue Mission” geniet de Ierse bard van wereldwijde erkenning met zijn melancholische folk.
Zijn opvolger ‘The Acoustic Motorbike’ met o.a. de cover “I Need Love” van LL Cool J vergrootte dit alleen maar. Komt daarbij dat de man ook steeds beklijvende concerten weet en wist te geven en je begrijpt waarom hij al zolang blijft meegaan.
Als we zijn compilaties en officiële live albums niet meetellen is dit zijn 22ste studio album. In totaal heeft hij 27 officiële releases. Nu, de man is reeds sedert 1978 bezig maar toch; het blijft een indrukwekkend en omvangrijk oeuvre.
Ondanks al die platen blijft het nog altijd fijn om nieuw werk van de man te mogen aanhoren. We horen natuurlijk geen echte verrassingen meer op zijn platen maar wel een songschrijver en muzikant die in dienst van het nummer speelt. Kwaliteit primeert nog steeds.
Ook ditmaal vinden we pareltjes en fijne sfeervolle songs terug op zijn nieuwste plaat. Opener “Can We Stay” is sfeervol en melancholisch. “The Beauty of Everyday Things” is voorzien van een mooie opbouw, backings en arrangement. Het is tevens de eerste single van de plaat.
Het titelnummer klinkt heel Iers en opzwepend. Zo krijgen we gedurende elf songs een rondleiding doorheen het universum van deze Ierse bard.
In eerste instantie had hij gedurende de laatste twee jaar 20 tracks geschreven die hij reduceerde tot de elf die op ‘Bittersweet Crimson’ staan. Nergens staat er iets teveel op de nummers maar evenmin iets te kort. De essentie en de eenvoud wordt in een sfeervol en sober jasje gehuld. Luka Bloom is een beetje zoals goede wijn: hij wordt beter met de jaren.
Het overweldigende succes van de jaren 90 zal hij in verkoopcijfers waarschijnlijk nooit meer evenaren maar hoeft dat nog? Als hij ons van tijd tot tijd met een goede plaat en een intens optreden kan verblijden zijn wij al meer dan content. En ‘Bittersweet Crimson’ is zo’n plaat. Hopelijk waait de covid-nachtmerrie snel over en kunnen we de man gade slaan in zijn natuurlijke habitat: namelijk een podium.
Nederlands 
Français 
