The Calicos - Aanstekelijke energie, gedrenkt in een bad van melancholie en weemoedigheid
Op hun vi.be pagina staat het volgende te lezen bij de introductie: "songs die stevig in de traditie van Neil Young, Wilco, The Eagles en Ryan Adams zijn geworteld". The Calicos bewezen vorige zomer op Fonnefeesten , Lokeren dat deze stelling niet ver gezocht is. We schreven daarover: ''De band beschikt over enorm veel potentieel om potten te breken, ook al zijn er links en rechts nog groeimogelijkheden. Maar het is - op basis van dit zeer sterk en energiek optreden - een kwestie van tijd eer dit het geval zal zijn. Wij, en veel aanwezigen op Fonnefeesten waren alvast overtuigd daarvan. Nu de rest van de wereld nog.''
Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75305-fonnefeesten-2019-zaterdag-10-augustus-2019-de-goed-geoliede-dieselmotor-van-10cc-draait-nog-steeds-op-volle-toeren.html
The Calicos stonden ‘In 'den gevloerden bos' als trio op het podium. Deze keer was den gevloerden bos aardig vol gelopen. Deels door het mooie weer, de zonovergoten zondag smeekt namelijk om naar buiten te komen. In de gezellige sfeer , gezeten op een stoel met een koele drank bij de hand, voel je dan ook de stress van een werkweek zo van jou wegglijden. Dat is dus niet alleen de verdienste van een knap solerende band op dat podium, maar ook van de organisatie en alles daarom heen verdient een pluim op de hoed.
The Calicos zijn op een goed jaar tijd gegroeid in hun kunnen, zoveel is duidelijk. Deze keer bracht The Calicos, als trio, een semi-akoestische set. Binnen deze eerder sobere en ingetogen setting viel op wat voor een top muzikanten die jongens van The Calicos toch zijn. Naast de zwevende keyboard, percussie klanken en aanstekelijke pedal gitaar viel die stem van frontman Quinten Vermaelen nog het meest op. Een zekere weemoedigheid en melancholie gaat daarvan uit, die je doet zweven naar de hoogste toppen. Bovendien spreekt hij zijn publiek voortdurend aan, al dan niet met een grappige kwinkslag, en straalt tonnen charisma uit.
De interactie naar het publiek toe, of min of meer het gemis daarvan, was een beetje het minpunt op Fonnefeesten waar de band dus puur de muziek voor zich liet spreken. Niks mis mee uiteraard. Toch bleven we daardoor een beetje op onze honger zitten toen.
Het contrast kon niet groter zijn. Want op deze zondagnamiddag ‘In den gevloerden bos' was dat toch even anders. Vanaf de eerst song omhelsde de band zijn publiek letterlijk. In tijden waar elkaar echt knuffelen niet meer kan of mag, doet dit enorm veel deugd , neem dat van ons aan. In de set bracht The Calicos ook enkele gloednieuwe nummers, die zullen verschijnen op het debuut. Dat debuut komt in november dit jaar uit. En ook dat laat ons het beste verhopen voor de toekomst.
In Eeklo zagen we vooral een band , die niet alleen zeer veel energie uitstraalt, maar dus ook de gevoelige snaar op een uitgekiende wijze kan raken. Op het einde van de set smeekte het publiek dan ook voor meer. In eerste instantie bracht Quinten op zijn eentje een ingetogen song, begeleid met enkel zijn akoestische gitaar, en bezorgde ons een krop in de keel. Waarna zijn kompanen het podium terug betraden en nog even de teugels vierden in een mooie finale. Nee, geluidsmuren afbreken was er niet bij. Maar de sprankelende songs raakten wel de gevoelige snaar, tranen van geluk en een glimlach op de lippen , die niet kunt onderdrukken. Het bewijst alleen maar dat The Calicos een band is die van vele markten thuis is. Of dat nu binnen een ingetogen setting is zoals nu, of door alle registers in een wervelende show open te trekken.
The Calicos doen iedereen moeiteloos uit hun hand eten. Op een jaar tijd zo een evolutie ondergaan, dat doet ons uitzien naar een toekomst die er steeds meer rooskleurig uitziet.
Wie deze unieke sfeer ook wil beleven kan de komende weken nog steeds genieten van een zondagnamiddag vertoeven in die bijzonder gezellige omgeving. Volgende optredens staan nog op de planning:
KAMEEL - 19/07/2020
Meskerem Mees - 26/07/2020
Voor een volledige overzicht van het aanbod deze zomer en in het najaar, verwijzen ze u graag door naar de website: www.n9.be
Pics homepag @Patrick Blomme (daMusic)
Organisatie: N9, Eeklo
Gent Jazz 1.5 2020 - Lip Service, Glass Museum en PAARD. - Sfeervolle randgevaljazz
Gent Jazz 1.5 2020
Bijlokesite
Gent
2020-07-11
Lyra Lambert
Gent Jazz 1.5 is niet de anderhalfde editie van Gent Jazz; het cijfer verwijst naar de anderhalve meter afstand waarop het festival dit jaar plaatsvindt. De reguliere editie werd - zoals (zowat) alle zomerfestivals - enkele maanden geleden geschrapt.
De organisatie heeft echter ruimte gevonden om een kleinschalige variant te organiseren op de Bijlokesite. Het publiek bevindt zich aan netjes uit elkaar geplaatste tafels, die enkel gereserveerd kunnen worden per ‘bubbel’. Het overmatig gebruik van dat laatste woord bezorgt ons tegenwoordig net geen agressieaanvallen, maar dat waren we snel vergeten bij de aanvang van de optredens.
Een onvervalste jazzdag was het zaterdag zeker niet, want de avond werd beleefd doch enthousiast afgetrapt door de lokale rijzende sterren van Lip Service. In februari konden we het kwartet al eens aan het werk zien in de Charlatan. Achteraf gezien bleek het om één van onze laatste concerten voor de gevreesde lockdown te gaan. Het is dan ook erg toepasselijk om de band nog eens live te kunnen bewonderen nu het openbaar leven langzaam aan weer op gang komt.
Met “Lived Like a God” en “Jetset Suckers” werd al vroeg in de set een kookpunt bereikt. Het is geenszins te horen dat deze groep al maanden niet op een podium heeft gestaan; de songs zitten enorm strak en hun aanstekelijke energie zijn ze door de pauze zeker niet kwijtgeraakt. Na een viertal nummers vroeg zanger-gitarist Kasper Cornelus het publiek om een beoordeling, waarna enkelen overtuigd tien vingers opstaken. Dit stelde hem duidelijk tevreden: ‘We gaan op zijn minst voor een acht.’
De set bestond uit een gezonde mix van materiaal uit zowel ‘Plot Twist’ als ‘People’s People’, vervolledigd door een duo onuitgebrachte nummers. Een daarvan, “You’ll Be Alright”, horen we graag zo snel mogelijk opnieuw. Het werd gedragen door een verdomd catchy baslijntje verzorgd door Kaspers zus Hannah Cornelus. Kasper zelf wist onze aandacht dan weer te behouden met de vocale uitspattingen die hij zich intussen als handelsmerk kan toe-eigenen.
We genoten met volle teugen van de drie kwartier die Lip Service op het podium doorbracht, maar het hoogtepunt was zonder twijfel de single “Can’t Have It All”. Alle leden lieten zich van hun beste kant zien, en het resultaat was gewoonweg episch. Na het einde volgde nog een langgerekte reprise waarin toetsenist Mathijs Steels (ook van Shht) volledig los kon gaan op zijn synthorgel. Zo werd de lat door ons eerste post-lockdownoptreden alvast erg hoog gelegd.
Na deze triomftocht was het de taak van Glass Museum om het niveau even hoog te houden. Het Brusselse duo houdt zich bezig met het wiskundige aspect van elektronische muziek, wat hen een boeiende, door piano gedomineerde moderne jazzsound oplevert, die ons wat aan GoGo Penguin doet denken. Antoine en Martin zijn dan wel maar met twee, op het podium klinken ze als iets veel groters.
Ook voor Glass Museum was het de eerste show sinds de lockdown, maar de groep had de precisie van een geprogrammeerde beat. Openen deden ze met een strakke renditie van “Nimbus”, te vinden op recentste langspeler ‘Reykjavík’. De formule van hun muziek werd al snel duidelijk: beide leden beginnen ingetogen, maar bouwen vervolgens synchroon op naar een grootse climax, waarin de drummer gretig gebruik maakt van zijn crashbekken. We waanden ons bij momenten in een achtervolgingsscène in een spionagethriller; onze tafelgenoot dacht eerder aan de video voor “Knights of Cydonia”.
Het hoogtepunt kwam naar het midden toe met het wilde “IOTA”, dat bij momenten wat leek op een geschifte jazzversie van “Walking in the Air”. Meteen daarna volgde nog een binnenkopper in de vorm van de titelsong van ‘Reykjavík’. Tijdens beide nummers hoorden we Glass Museum op hun best: euforisch, dansbaar en muzikaal interessant. We zaten al snel mee te bewegen, en de drang weerstaan om onze stoel te verlaten , bleek een aartsmoeilijke taak.
Hierna leek de set helaas wat in een dal terecht te komen. Het publiek begon steeds meer onder elkaar te praten, en na alweer een gelijkaardig klinkend nummer leek het hek van de dam. Gelukkig werd nog triomfantelijk afgesloten met “Clothing”, al had die afsluiter wat ons betreft iets eerder mogen komen.
Glass Museum heeft een succesformule beet, maar mag nog net iets meer durven variëren om zonder bedenkingen te scoren op een festivalweide.
Als laatste was het de beurt aan PAARD. Met slechts twee singles op haar conto staat de groep nog resoluut aan het begin van haar carrière, maar wie de heren al live aan het werk gezien heeft , is daar steevast lyrisch over. Het trio bestaat uit Wim Segers (vibrafoon en toetsen), Sigfried Burroughs (slagwerk) en Owen Perry Weston (bas), en creëert samen een geluid dat ergens tussen funk, hiphop en jazz ligt.
Bij het begin van de set liet Burroughs een klein houten paardje naar beneden zakken op het podium. Segers, compleet met mondmasker, haalde meteen de fles ontsmettingsmiddel boven. We weten niet of paarden besmet kunnen raken met het coronavirus, maar het was alvast een actueel begin van een intrigerende set. De groep leek wel even tijd nodig te hebben om op gang te komen; de eerste nummers waren leuk, maar gingen al snel allemaal wat dezelfde kant op.
Alsof zich bewust van onze twijfel, blies het drietal ons vervolgens van onze sokken met de vooruitgeschoven single “Oci”. Burroughs ging als een waaghals tekeer op zijn drumstel, terwijl ook vibrafonist Segers complexe patronen moeiteloos voort leek te brengen. Daarenboven was het duidelijk hoe enorm veel plezier de groep had in haar samenspel. Het was een genot om naar te kijken, zelfs vanaf onze matig gepositioneerde tafel. Aan ons kan het niet gelegen hebben, want het volledige publiek was uitzinnig.
Iets later stelde de groep voor om een stoelendans te organiseren, maar de restanten van de shelter in place-regels leken de Gentenaars nog wat in de weg te staan. Enkelen waagden zich wel aan een plaatselijk danspasje. Intussen kwam op een podium een resem aan klanken voorbij: sinistere experimentele elektronica, gestage hiphopbeats met de occasionele gesproken passage, en uptempo vibrafoonfunk (“Bembé”).
Het kaliber van “Oci” werd evenwel niet meer bereikt, behalve dan heel even tijdens “Cluster”, waarin het opnieuw leek alsof we de vonken van het podium zagen spatten.
PAARD. bracht op Gent Jazz een set die het hoofdlettergebruik in hun naam waardig was. De hoogtepunten waren misschien net iets te duidelijk, maar dat maakte hun passage zeker niet minder genietbaar. Zo blijkt was zittend Gent het met ons eens, want er werd meteen om een bisronde geroepen. Terwijl het langzamerhand ging schemeren volgden nog enkele improvisaties, de perfecte soundtrack om voldaan de nacht mee in te trekken.
Gent Jazz 1.5 loopt nog tot 21 juli. Tickets kopen (in groepen vanaf twee personen) kan op de website van het festival. www.gentjazz.com
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
An Pierlé - Mensen zullen altijd muziek blijven maken en nodig hebben. Het is vooral de perceptie van alles wat cultuur is die me zorgen baart
An Pierlé is een muzikante en artiest die van vele markten thuis is. Elk optreden, elke plaat is heel anders dan de vorige. In de huidige tijden heeft ze zich o.a. op een jazz project gestort ‘An Pierlé Quartet. Hiermee slaat de veelzijdige componiste en zangers dus opnieuw een andere weg in. Deze van jazz en in het oneindige improviseren. Ze omarmt met dat project trouwens de jongens van SCHNTZL die hun nieuwste plaat gewoon opnamen bij An thuis. Ook haar echtgenoot Koen Gisen sprong op de kar, en zo ging de bal aan het rollen. Als opener van Bel Jazz Fest kregen we direct al een krop in de keel. An haar bijzonder bedwelmende stem doet je in ieder geval wegglijden naar ongekende oorden, ze ontpopt zich bovendien ook als een klasse pianiste.
Het verslag van dit evenement kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/78615-bel-jazz-fest-2020-zwoele-jazz-magie-die-in-alle-kleuren-van-de-regenboog-de-huiskamer-binnen-waait.html
Voor ons was dit, en de vraag hoe je als artieste en mens omgaat met zo een crisis waarin we leven, genoeg reden om An enkele vragen te stellen. Ze stond ons per mail te woord, en het werd een fijn gesprek dat we graag binnenkort ook eens face to face willen voeren.
An, de reden van dit interview is hoe mensen omgaan met deze coronacrisis, daarom vallen we met de deur in huis. Hoe heb je daar als mens, artiest, muzikant mee omgegaan met deze bijzonder ‘rare’ tijden waar we in leven?
Wel, ik was al serieus ‘vertraagd’ vorig jaar, en wij zitten sowieso vaak thuis, en ik hou van rust, dus zoveel veranderde er voor mij niet. Behalve dan dat onze dochter thuis was, en je toch die vreemde energie voelde waardoor ik niet veel nieuwe muziek heb gemaakt. Er was precies weinig concentratie. Maar toen zijn we in duo van alles beginnen doen , want er kwamen vragen van overal. En hebben we het AU! Festival in duo gespeeld, met akoestische versies van onze kerkorgelplaat, en dat was erg fijn. Wij hebben het geluk dat we het artiestenstatuut hebben waardoor we financieel konden overbruggen, maar het was wel een ramp voor veel muzikanten. En ook onze voorjaars tournee met het An Pierlé Quartetl is in het water gevallen, en je mocht niet bijeen komen om te repeteren, dus konden we onze plaatopnames nog niet voorbereiden, dus dat was wel zeer spijtig. Maar ja, je moet het nemen hoe het komt, en de rust was wel zeer weldadig. De perceptie dat artiesten niet werken is zodanig fout. Wij zijn eigenlijk altijd zodanig bezig dat je nooit eens echt stil kan staan, en die pauze bood Corona wel.
Het leuke aan jou vind ik dat je me steeds op het verkeerde been zet, zowel op plaat als op het podium. Elk optreden is weer een heel andere insteek, prachtig! Waar komt die drang naar experimenteren en jezelf heruitvinden vandaan? (Bij mij van David Bowie trouwens )
Ik weet dat niet, dat is iets dat in zowel Koen Gisen als mij zit. Inderdaad artiesten als Bowie, Roxy Music , Kate Bush en Talk Talk hebben zulke carrières en dat is hetgeen wij altijd geambieerd hebben in plaats van een gooi naar kortstondig succes.
Een van de laatste keren dat ik je live zag was in de kerk van Laken ter gelegenheid van Les Nuits Botanique. Een hele ervaring voor ons als fan, hoe was die ervaring voor jou?
Ja, dat was een superfijn optreden! Een mix van intensiteit en letterlijk ‘spelen’ met het publiek, daar hou ik van. De band met dewelke we die kerkorgeltournee speelden , was ook echt superfijn vond ik, die samenzang met de meisjes was zalig om te doen. En we hebben heel veel gelachen ook …
Ik heb je ondertussen - als je deze van Bell Jazz Fest erbij rekent - vijf keer live gezien, dat is even veel als mijn grote idool en voorbeeld David Bowie. Mijn eerste ervaring was je concert op Rock Werchter in 2000. Je muziek bloeit , naar mijn bescheiden mening, en is best open in een omgeving waar jouw heldere stem je ontroert. Je kreeg dat publiek zelfs stil (herinner ik me) . Nu, hoe ervaar je een optreden op zo een groot podium?
Ik speel heel graag in een verschillende setting. Zo’n groot festival is natuurlijk kicken, maar het gevaar loert om de hoek dat je teveel prestatiestress hebt. Er hing vroeger precies ook altijd zoveel vanaf. Ik was ook vaak ziek van de zenuwen op voorhand, daar heb ik nu veel minder last van. Het enige waarvoor ik graag beroemder zou zijn dan we zijn , is dat je dan laat op de avond in het donker mag spelen, onze muziek zou dan veel meer tot zijn recht komen op een groot podium
Wat geniet je voorkeur? Een kleine club of groot festival?
Beiden hebben hun charmes dus, in kleine clubs heb je tijd en directer contact
Ook wat platenwerk betreft , weet je me altijd te verrassen. Zo was het debuut ‘Mud stories’ eerder experimenteel en hinkte ‘Helium Sunset’ naar zeemzoetigheid, om met ‘White Velvet’ weer een andere kant uit te gaan. Welke kant gaat An Pierlé 2020 /2021 opgaan?
Een uitvergrote versie van toegankelijke songs met een grote dosis kitsch vermengd met heel veel improvisatie en vrijheid in het spel. En verbazingwekkend veel gegroove, en dat is nieuw voor mij. En daartegenover staat de ‘Rewind’ van ‘Mud stories’ die ik in september als Corona het belieft in de AB ga spelen. Integraal mijn eerste plaat spelen na 25 jaar is een grote uitdaging, maar een waar ik enorm naar uitkijk.
Je hebt ondertussen ook een duo jonge talentvolle artiesten onder je vleugels genomen. SCHNTZL heeft, volgens de legende ? zijn album in jouw huiskamer opgenomen. In elk geval , hoe is die samenwerking ontstaan?
Wel, zij waren hun debuutplaat met Koen aan het opnemen, en dus hingen ze hier in huis rond. En toen hebben we eens een muziekkampje gedaan samen, en er bleek veel liefde en wederzijds muzikaal respect te zijn. We brengen mekaar allemaal verder, dus dat is superfijn.
Op Bel Jazz Fest zag ik een gedreven kruisbestuiving tussen jonge wolven en levenservaring, een magie die werkt. Hoe was deze toch wel bijzonder ervaring voor jou? Het mag wat mij betreft, ondanks alles toch niet het ‘nieuwe normaal’ worden
Wat die kruisbestuiving of die manier van online optreden … , geef mij maar live inderdaad, maar we doen het met wat er is hee; Maar ik vind het echt superleuk om met het Quartet te spelen, het is uitdagend en fun en nooit oppervlakkig tegelijk.
Jazz is geen jazz meer, is iets wat ik nogal veel hoor de laatste tijd, het is eerder een vorm van tot het oneindige improviseren geworden. Hoe zie je het zelf?
Ik zie het als een vorm van letterlijk spelen als een kind. Ik ben totaal geen geschoolde muzikant, en dat vind ik soms spijtig want ik loop natuurlijk tegen mijn beperkingen aan, maar ik houdvan die vrijheid. Ik zie het meer als een draad beginnen volgen; Eerder als naar een film kijken.
Waar komt die voorliefde van jazz vandaan?
Van Koen J
Jouw concert met An Pierlé in AB is verschoven naar oktober, zijn er al andere datums geprikt met dit project? Komt er trouwens ook iets op plaat wat dat project betreft?
Er komt zeker een plaat! We hopen in januari te kunnen releasen, naar aanleiding van de Jazzlab tournee die we dan gaan doen.
Ik heb trouwens in een interview gelezen dat je Kanker hebt overwonnen? Hoe gaat het nu met jou? En welke impact heeft dit op je leven
Sja, dat is een grote vraag want het zet wel veel dingen op scherp J Het gaat erg goed met mij, ik ben volledig genezen, en ik wil vooral geen stress en prestatiedruk meer. En vooral veel fun en fijne muziek maken. En tijd hebben, en mij bezig houden met de essentie.
Een heel andere vraag, je hebt ook een eigen label , Helicopter records. Hoe is dat ontstaan en komen er langs die kant (van sommige artiesten op dat label) binnenkort releases uit?
Het label is ontstaan in 2002 toen we ‘Helium Sunset’ helemaal op onze eigen voorwaarden wilden kunnen maken, en eigenaar van onze muziek wilden zijn. Andere releases zijn niet uitgesloten, maar we zullen wel zien; Dat is veel werk om dat goed te doen, en iets voor iemand anders te kunnen betekenen, en we hebben eerder de ambitie om ons op onze eigen muziek te concentreren.
An, dit is mijn laatste vraag. Hoe denk je persoonlijk dat de muziekwereld deze crisis zal overleven?
Geen idee. Mensen zullen altijd muziek blijven maken en nodig hebben. Het is vooral de perceptie van alles wat cultuur is die me zorgen baart. Het wordt als tegendraads en profitariaat beschouwd door meer en meer mensen, en dat vind ik een totaal onterechte en gevaarlijke evolutie; De waarde, zowel emotioneel als financieel van muziek wordt wel echt op scherp gesteld.
Is naast digitalisering het niet de doodsteek van de muziekbeleving zoals het vroeger was? Of mag ik het niet zo zwart/wit zien?
Ik denk dat dat zal evolueren naar iets naast het livecircuit, in welke vorm en met hoeveel mensen dan ook.
Misschien om af te sluiten, waar kunnen mensen merchandiser en dergelijke online kopen, post gerust enkele links
Daar zou ik mij beter ook eens beter in organiseren. Ik zou zeggen, mensen koop platen bij je lokale platenhandelaar en op optredens.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik probeer er in AB bij te zijn in oktober en hoop daar eens dit gesprek fijn over te kunnen doen tussen pot en pint.
Graag gedaan!
Pics homepag @Shamrockshaver
Voidian - Ik denk dat de ambitie, de grootste ambitie, meer is dan enkel albums opnemen. We willen het beste van onszelf geven en groeien in hetgeen we doen
Voidian is een Limburgse stoner-doom band die in 2017 een sprankelend en veelbelovende debuut EP op de markt bracht, in eigen beheer. Ondertussen bleef de band noest aan de weg timmeren, en eerder deze maand verscheen eindelijk een full album ‘Through the Eyes of the Flame’.
Voidian bestaat uit muzikanten die het ambacht van stoner-doom sfeer al veel jaren onder de knie hebben en dat straalt deze plaat ook uit. Gelukkig staat het de spontaniteit niet in de weg. Dat is ook onze recensent niet ontgaan. Hij schreef erover: ‘’Dit debuut klinkt ferm en bevat indrukwekkende performances van elke muzikant. Samen vormt dat een sterk geheel dat gemakkelijk boven de middelmaat uitstijgt.”
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78812-through-eyes-of-the-flame.html
We hadden, naar aanleiding van deze release, en uiteraard ook hoe je als band en mens omgaat met de crisis waar we nog steeds in leven, een fijn gesprek met de band.
Voidian is ontstaan in 2015, wat ik zo interessant vind aan de band is , dat je uiteenlopende stijlen tegenkomt gaande van doom over sludge naar stoner, allemaal binnen een lekker donkere omkadering. Hoe zou je je muziek zelf omschrijven?
We zijn van mening dat ‘doom’ de basis is. Maar voor ons gaat de inspiratie behoorlijk ver en is één enkele omschrijving vrijwel onmogelijk. Onze inspiratie is een beetje een mengelmoes van iets heel duister, psychedelisch, maar ook een zoektocht naar een bepaalde groove en structuur vinden we belangrijk. Bovendien zijn we niet alleen fan van genres in metal. Ook vele andere muziekstromingen, en we houden ook van films en dan voornamelijk horrorfilms. Dat er gesproken wordt over Sludge, Stoner, StonerDoom etc, vinden we allerminst erg, maar het kan nog verder gaan dan alleen die benamingen uiteraard.
Originaliteit is voor Voidian zeker en vast essentieel. Ondanks dat jullie nog zo een jonge band zijn, heeft elk bandlid wel al wat watertjes doorzwommen. Vertel eens wat meer over jullie verleden voor Voidian?
Tja, elk van ons heeft sinds zijn jeugd in verschillende bands, in verschillende genres gespeeld. Met niet echt heel veel succes :), en wij kennen onszelf ongeveer even lang. Dus voor ons een band starten , was misschien wel een klein beetje onvermijdelijk als we er nu aan terugdenken. De genres waarin we gespeeld hebben was dan wel weer behoorlijk veelzijdig! Genres zoals hardcore, punk, prog, darkwave etc zijn ons niet vreemd.
Heeft de bandnaam een bepaalde betekenis?
Niet meteen een echte betekenis, maar de bandnaam zelf, is eerlijk gezegd te gek tot stand gekomen. Doctor Witch was samen met Frederik ‘Cozy’ Cosemans (Hemelbestormer, Hedonist e.v.a) naar Black Sabbath gaan kijken. Op GMM tijdens de song “Into The Void” kwam Cozy met het idee “Waarom niet jullie band VOIDIAN noemen?!” Na een goede nachtrust kwam Doctor Witch met de bandnaam op de proppen en we waren alle drie meteen overtuigd dat het VOIDIAN zou worden. De ‘play ons words’ vonden we leuk en een verwijzing naar Black Sabbath leek ons geen verkeerd besluit. Om nog maar over het woord “Void” te zwijgen.
Het debuut ‘Through eyes of flames’ kwam er pas nu , waarom heeft het zo lang geduurd?
Allerlei redenen eigenlijk. Eerst en vooral waren we van plan een EP op te nemen in de studio. (Studio 508). Toen de drie songs waren ingeblikt, wat overigens vrij snel was verlopen, besloten we er een full van te maken. En vanaf toen was de planning hier en daar in de war. Er speelde van alles! Er volgden huwelijksreizen, kinderopvang, werk, privé-toestanden en dergelijke zaken. Niets erg, maar pas toen dit allemaal achter de rug was, konden we terug de studio in kruipen om ons werk af te maken en ons opnieuw te focussen op Voidian. De opnames waren relatief kort en vlekkeloos! Als je alles over de hele lijn zou zien offcourse. Maar we waren heel nauwkeurig en gefocust over de mix. Daar is ook wel wat tijd in gekropen, maar toch was het voornamelijk (voor ons drieën en onze studioman Jan Lathouwers) een gaatje vinden in de drukke agenda’s. Maar we bleven geduldig, en Jan ook. Geweldige vent om mee samen te werken! Hij begreep wat voor resultaat we wilden behalen.
Het was een bijzonder intensieve trip voor mensen als ik met een donkere ziel zelfs , een waar oorgasme, hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Haha! Wel Erik, heel fel bedankt! Dan is onze missie toch wel tamelijk geslaagd :) Jij bent niet de enige met die donkere ziel offcourse. Ik denk dat wij met drieën onze muziek goed weten aan te voelen omtrent die ‘duisternis’... Zo zijn we nu eenmaal... Maar de algemene reacties... Stonden we echt van te kijken! Veel mensen, bijvoorbeeld aan de kanten ook van de Verenigde Staten (niet alleen daar), waren vol lof over onze plaat. Onze die hard vinyls waren in no time uitverkocht en we krijgen echt erkenning voor het harde werk dat we erin hebben gestoken. Veel positieve reviews in binnen- en buitenland en vooral veel fans (zoals wijzelf fans zijn) die de heavy muziek enorm weten te appreciëren. Echt een geweldig gevoel en zoiets werkt uiteraard ook zeer motiverend! Dat we zelfs op 12 juni, toen de officiële release was van de plaat, meteen reactie kregen van een fan uit Noorwegen om kost wat het kost een die hard vinyl te shippen vonden wij echt te gek! Dus ja, enorm tevreden!
Naast de prachtige muziek, is ook de platenhoes een waar kunstwerk, hoe en waar hebben jullie die kunstenaar gevonden?
We hebben die kunstenaar in ons midden. Dat is sergeant Doom van Voidian zelf! De albumcover schetst een verhaal. Oorspronkelijk was het een drie meter breed en twee meter hoog schilderij. Geschilderd ergens in november 2019 door sergeant Doom zelf. Het is een heel persoonlijk werk met heel veel symboliek. Links van de cover wordt ziekte afgebeeld. Rechts wordt stress afgebeeld. Ongeveer midden boven wordt angst gerepresenteerd en centraal beneden zien we een omhelzing met een vrouwelijke figuur. Die figuur bespeelt een snaarinstrument op de ribben van een gekwetste ziel. De rest van Voidian was meteen verliefd op die cover. Een ferm stukje kunst!
Er zit ook iets ‘ritueels’ achter die donkere muziek. Is dat een bewuste keuze?
Gho. Eigenlijk wel ja. Ik denk dat het wel een bewuste keuze was. Uiteraard heeft Ritual Fire dat occulte ‘rituele’ gevoel in de muziek, maar eigenlijk heeft elke song wel iets in die trend inderdaad. Songs waar wij ook nog steeds, en vooral live, een ‘ritueel’ gevoel bij krijgen is “The Murderous Sea”. Toch wel best episch en misschien wel de meest veelzijdige song op het album, waar heel veel duistere dingen in gebeuren.
Jullie zitten bij Polderrecords, die meestal toch in de stoner zit, hoe zijn jullie bij Tom terecht gekomen?
Polderrecords was ons niet geheel onbekend offcourse, (veel te gekke bands op het label) maar is een klein beetje via Consouling Records gegaan. De doorverwijzing was een gouden tip en met Tom hadden we meteen een goed gevoel. De klik was er! En ook net als wijzelf, is hij een enorme fan van Heavy Music :) More power to him!
Deze corona tijden zijn voor iedereen moeilijk, nu alles begint te versoepelen likken velen hun wonden. Hoe gaan jullie als muzikant, maar ook als mens om met zo een crisis?
Een beetje hetzelfde als iedereen denk ik. Het muzikale aspect heeft voor een lange periode toch wel on hold gestaan. Behoorlijk frustrerend en vervelend. Maar privé gezien, hebben we natuurlijk geprobeerd gezond te blijven. Hier en daar hebben we via messenger ‘bandmeetings’ gehad. Tot een echte meeting was het niet gekomen natuurlijk. Plezant was het natuurlijk wel! Veel bijgepraat en veel gelachen. En eens terug in de repetitieruimte viel er toch wel een last van onze schouders. Weer terug aan de slag! Heel blij om!
De cultuur blijft ook nu weer opvallend in de kou staan, terwijl terrasjes, winkels en straten vol beginnen te lopen alsof de oorlog voorbij is. Hoe sta je daar tegenover?
Enorm dubbel gevoel...Uiteraard probeer je voor zo’n dingen begrip te tonen, maar als je hier en daar dan leest, zelfs ziet, dat ze met de honderden, zelfs duizenden, samenkomen om te demonstreren tegen God en weet wat allemaal, gigantische feesten, propvolle supermarkten... I dunno... Toch wel een klein beetje vreemd allemaal. Natuurlijk zijn er veel bands/muzikanten die zichzelf wel kunnen redden, maar hoe zit het dan met tal van organisaties, concertzalen enzoverder? Zulke dingen zijn toch wel... mja... dubbel... Zonde eigenlijk allemaal.
Jullie gingen je debuut live voorstellen, wat is er nog allemaal in het water gevallen door deze crisis?
Er stonden nog een aantal coole gigs in de pijplijn, maar wat vooral erg was: het optreden in Luik, La Zone, met het fantastische Khemmis! Iron Walrus zou ook supporteren, ijzersterke band ook, maar dat we niet met Khemmis het podium konden delen , konden wij wel van janken. Balen en nog eens balen. Dit was vooral erg omdat we, één, fan zijn van die band natuurlijk. En twee, het al een heel hoop geregeld, was om het klaargespeeld te krijgen. Dan was het eindelijk gelukt (dankzij de goede organisatie van La Zone), een gezonde dosis doorzettingsvermogen en voila, daar komt die Corona... Bye bye gig... Wellicht valt het nog te regelen in 2021. Lets hope.
Wat zijn de plannen voor na deze crisis?
Releaseshow! Uiteraard is onze show er nog steeds hè! Is verplaatst naar de 26ste september in Plan B in Munsterbilzen. Onze support is gelukkig onveranderd gebleven. De release show is nog steeds met The Progerians en Rope&Bones. En wat nog? Zo veel mogelijk onze album ‘Through Eyes Of The Flame’ promoten uiteraard. Gelukkig zijn we opnieuw begonnen met repeteren en zijn we volop aan het hameren op gloednieuwe songs. Dus we gaan op zijn Voidiaans gewoon door.
Om daar een beetje op voort te borduren, wat zijn de ambities van de band?
Muziek schrijven dat ons blijft uitdagen. We willen denk ik album na album beter en beter worden en we willen songs schrijven die we zelf te gek vinden en graag horen. Ik denk dat de ambitie, de grootste ambitie, meer is dan enkel albums opnemen. We willen het beste van onszelf geven en groeien in hetgeen we doen. En ja, naïef zijn we niet. Beroemd gaan we, en willen we, denk ik zelfs, niet worden. Maar wat we graag willen, zijn te gekke shows/tours doen etc...
Is er, wat live concerten betreft, een land of festival waar je absoluut wil spelen? En waarom?
The Saint Vitus bar in Brooklyn, New York? :) ik denk dat we het eens daarover gehad hebben. En Roadburn festival natuurlijk. Ik denk dat donkere zalen, duistere veneus, veel beter bij onze muziek aansluiten dan ergens om 13.00 ‘s middags in de volle zon ergens op een razend populair festival. Plekken zoals Acatraz, Haunting The Castle enzoverder lijkt ons ook heel fel aan te spreken. Maar plekken waar er gewoon te gekke bands zijn: count us in!
Iets anders, door deze corona tijden boomt het aanbieden van muziek via filmpjes op sociale media, het brengt wellicht geen geld in het laadje maar zorgt misschien voor wat bekendheid naar een publiek dat je anders misschien niet leert kennen. Dat is mijn mening, wat is jullie mening? En schept het voor Voidian eventueel mogelijkheden?
Klopt. We zijn er helemaal voor, maar uiteraard is een echt live optreden natuurlijk niet te vergelijken. Een gig met echt publiek is toch wel een veel leuker gevoel. En nu we het er toch over hebben: op zaterdag 25 juli gaat Voidian voor het eerst een live feed doen dankzij No Name Collective in de Kinky Star op de Vlasmarkt in Gent! We laten het maar op ons afkomen :) Dus ja, mogelijkheden zijn er zeer zeker. De underground stopt niet!
Bandcamp heeft de bands een beetje ondersteund, Spotify niet. Hoe sta je tegenover streaming? En Bandcamp?
Mja... Het is wat het is. Dat Spotify zoiets niet regelt, is ergens wel zonde, maar ja, je kan niet alles hebben. Maar eigenlijk geen klachten hieromtrent. Bandcamp zijn we heel tevreden van. Veel mensen hebben ons leren kennen via Bandcamp!
Om af te sluiten. Doordat er geen concerten doorgaan , kunnen de fans zich enkel wenden tot aankopen online (die prachtige plaat op vinyl bijvoorbeeld) waar en hoe kunnen ze dat?
Merci Erik! Wel in ons geval is het, net zoals vele anderen bands, ook online allemaal te verkrijgen. (Heel fel bedankt trouwens aan allen die ‘through eyes of the flame’ al hebben aangekocht!). Maar waarom niet: stuur ons een bericht en dan zorgen we ervoor dat onze plaat zo snel mogelijk jullie kant op komt! We proberen ook de plaat in zoveel mogelijk speciaalzaken te leggen (wat hier en daar gelukt is) voor degenen die op de old-school manier willen gaan aankopen.
Onze releaseshow de 26ste september is uiteraard ook een dikke aanrader om ‘Through Eyes of The Flame’ in je bezit te krijgen.
Meer informatie
https://voidian.bandcamp.com
https://www.facebook.com/voidian
Verder is natuurlijk Polderrecords een hele goede optie! Maar hierbij nogmaals onze links om alles aan te kopen online
https://polderrecords.be/pr023-voidian-through-eyes-of-the-flame
Bedankt voor dit fijne gesprek, we doen dat hopelijk snel over tussen pot en pint, of tijdens een rituele donkere avond bij het drinken van het bloed van jonge maagden hahaha
Heerlijk Erik!! Geef ons maar een gil ;)
Gent Jazz 1.5 2020 - Jef Neve - Subliem en ‘er niet nevest’
Gent Jazz 1.5 2020
Bijlokesite
Gent
2020-07-09
Lode Vanassche
Zijne Immer Sympathieke Eigenzinnigheid kwam de weide met verstomming slaan met een op het eerste zicht geïmproviseerde set. Hij kiest voor niet voor de hand liggende pareltjes uit heel zijn carrière. Alles vloeit zo heerlijk uit zijn vingers en vanaf de eerste noot kan het publiek genieten van virtuositeit en even het coronagedoe achter zich laten. Virtuoos, geniaal, gedreven, sympathiek, perfect, opzwepend, rustig, subtiel, heerlijk bescheiden…… Zijn er adjectieven genoeg? Na de opener “I’m in you” gaat Jef Neve al meteen uitgebreid de aanhoorders toespreken en bedanken, gevolgd door een eigen compositie “Endless D.C.” .
Als een volleerde chroniqueur duidt hij alles zeer helder en verklaart hij zijn alternatieve en niet zo voor de hand liggende keuzes. Hij refereert naar zijn periode in Brussel en brengt met “My Old White Hero” een ode aan zijn krakkemikkige slecht geverfde buffetpiano. “Dolphins Dance” van voormalige gast op Gent Jazz Herbie Hangcock krijgt een frisse beurt. In zijn buurt in Gent staat er een ruïne waar een boom doorwoekert. Dit inspireert onze beste jazzmuzikant van België tot “The Three Trough The Wall”. Met zijn typische lichte dynamiek bewijst Neve dat de natuur alles overwint. In “Lake” wandelt hij met branie en flegmatiek van Bach naar zichzelf.
Jef Neve behoort niet alleen tot de absolute internationale top van de hedendaagse jazzmuziek, hij geeft het genre ook een nieuw elan. Bewijze hiervan “Sonic Kid”, waar zoon vader wordt en vader zoon. Letterlijk een toets naar Sonic Youth. Myrddin De Cauter is een fantastische linkshandige gitarist die volgens Neves bewoordingen geraakt is door de hand van God en zorgt samen met de meesterpianist zelf voor een ongelofelijke finale. Ideaal om een -ja alweer alternatieve - yoga op te beoefenen met Kuldanini en Alma.
Zelfs Neves dankwoord is subliem. Een unieke, eigenzinnig, persoonlijk en intieme performance die gretig de grenzen verkent, de mainstream jazz verlaat en een dolgelukkig publiek achterlaat. Een degelijk bewijs dat je met ijzersterk musiceren zo goed in interactie kan gaan met het publiek.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
The Dirty Denims maken de wereld opnieuw een stukje mooier met hun happy hardrock op het nieuwe album ‘Ready, Steady, Go!’. Muzikaal zitten ze nog steeds ergens tussen AC/DC en Joan Jett en daar zitten ze goed. Vernieuwend is het niet, maar als het met passie en plezier wordt gebracht, dan staan wij te juichen aan de zijlijn.
Er zit opnieuw flink wat met humor gemengde maatschappijkritiek in de teksten van de Denims. “Too Much Information” gaat over het moeten meeluisteren naar gsm-gesprekken op bus en trein, “Turn Off the Radio” gaat over het gebrek aan Dirty Denims-nummers op de radio en “Band Not A Brand” gaat over bands die meer aandacht hebben voor de verkoop van merchandising dan voor hun muziek. Een beetje het verhaal van “T-shirt van Metallica” van Fleddy Melculy, maar dan met de bands in het vizier en niet de fans. Op “Messin’ Around” wijken de Denims licht af van de ‘happy’ in hun happy hardrock als zangeres Mirjam haar partner op gerotzooi betrapt en daarna wordt nog een robbertje gevochten met de “Creatures Of The Night”. Voor het overige blijven de blues heel ver weg op dit album. “Creatures” is overigens één van de beste tracks, met o.m. een knappe gitaarsolo. “Beautiful (My Darling)” heeft een coole en smoothe intro die heel Amerikaans aandoet, terwijl ze voort vooral de mosterd halen bij de stuiterende rock van AC/DC.
Voor de viruscrisis begonnen The Dirty Denims stilaan meer optredens te versieren in Vlaanderen. Met een fijn album als ‘Ready, Steady, Go!’ zullen ze hun populariteit hier zeker nog wat kunnen opdrijven.
Van de verzamelde ‘Neue Deutsche Härte’ kent iedereen Rammstein en kennen sommigen ook nog Eisbrecher, Megaherz, Oomph! of Tanzwut. Eén van de betere bands in die stroming is Ost+Front. Hun nieuwe album is bijna uit en werd eerder dit jaar voorafgegaan door de single “Ikarus”. Die leunde inzake ritme eerder aan bij Die Krupps dan bij Oomph! en Rammstein en miste nuance en detail. Nu is er “Schau Ins Land”, wat zoveel wil zeggen als ‘kijk eens om je heen’. Vooral de lyrics zijn heel raak, met een tegelijk verholen en striemende melancholieke aanklacht tegen de commercialisering van alles en een roep om aandacht voor de slachtoffers van het alles-vernietigende geldgewin. Hier staat Ost+Front zowel muzikaal als thematisch schouder aan schouder met Rammstein, de band waarvan we te vaak enkel het vuurwerk in de liveshow en het provoceren in de clips van onthouden. Duitsland heeft in de muziek zoveel meer te bieden en Ost+Front, waarbij je ook al voorbij de provocerende bandnaam moet kijken, verdient veel meer aandacht. Check die lyrics van “Schau Ins Land”.
Scavenger is de Belgische heavymetalband die in 1985 furore maakte met het album ‘Battlefields’, uitgebracht door Mausoleum Records en reeds lang een collector’s item. In 2018 werd de band nieuw leven ingeblazen, met eerst nog twee originele leden, dan nog één en nu met de oud-bandleden die nog achter de schermen meewerken aan Scavenger 2.0. Die zullen met veel tevredenheid kijken en luisteren naar de nieuwe single. “Backslider” sluit mooi aan op de heavy metal van de band uit de jaren ’80. Met nu een zangeres achter de microfoon (Tine zou zomaar voor Doro kunnen doorgaan) en met de moderne opnametechnieken klinkt Scavenger nog beter. “Backslider” is lekker pittig. Alles klopt aan dit nummer: stevig tempo in de melodie, klassieke compositie, meezingbaar refrein, perfecte mix, catchy, knappe solo’s, …. “Red Hot”, de tweede A-kant, schittert net zo fel als “Backslider”., met iets meer wisselingen van tempo.
Als deze twee tracks het niveau aangeven van het overige nieuwe full album van Scavenger, dan krijgt ‘Battlefields’ een waardige opvolger.
Tien Ton Vuist groeit. Muzikaal worden ze wat breder, met een fijne baslijn in hun nieuwe single, en figuurlijk worden ze ook wat groter. Hun eerste covers, in hun liveset, waren nog wat braaf en voorspelbaar. Nu pakken ze zowaar Justin Bieber’s “Sorry” aan. En ze geven er meteen meer sérieux aan dan Bieber zelf ooit had kunnen doen. Een beetje zoals Ryan Adams deed met het materiaal van Taylor Swift op zijn versie van ‘1989’. “Sorry” verdraagt de luide gitaren uit Oudenaarde makkelijk en krijgt een heel ander feel en flow dan het origineel.
In de goede Tien Ton Vuist-traditie hoort er opnieuw een coole clip bij dit nummer. https://www.youtube.com/watch?v=CyHNs4dZDRc
De corona crisis heeft overal hard ingehakt. Meer dan vier maand waren horeca en restaurants gesloten, veel mensen moesten noodgedwongen 'in hun kot blijven'. Langzaam begint alles terug op zijn plooi te komen, we zouden zeggen 'normaal' maar zover zijn we nog niet.
Ook de cultuursector incluis de concertreeks kruipt uit een diep dal. In het kader van de versoepeling kunnen er, mits respecteren maatregelen, in beperkte mate en in de buitenlucht al optredens doorgaan.
Muziekclub N9 neemt in juli het initiatief om elke zondag zomerbar concerten te organiseren. Dit onder de noemer 'Muziekclub N9 In den gevloerden bos'. Alles gaat door in de zomerbar van Café Pingouin in de Tieltsesteenweg , Eeklo. Een overdekte tent en de mogelijkheid om in veilige omstandigheden in je eigen bubbel te zitten. En een klein podium zorgt voor een gemoedelijke en intieme sfeer. De fans zitten op dus een stoel of bankje en worden aan tafel bediend. Terwijl op het podium een band zijn beste beentjes voorzet. Voor een volledig overzicht van het aanbod verwijzen we je graag door naar de website
https://www.n9.be/nl/concerten of de facebook pagina van N9: https://www.facebook.com/pg/muziekclubN9/events/
Wij waren aanwezig op de eerste namiddag voorstelling, de concerten begonnen omstreeks 16u.
SUMI mocht de spits afbijten van dit bijzonder gezellig project. We citeren: ''Gitarist Cyriel Vandenabeele en bassist Mattias Geernaert kennen elkaar van de succesvolle jazz-dub band Kosmo Sound. Daarmee groeiden ze in korte tijd uit tot een vaste waarde binnen de hedendaagse dub scène. Zo goed kunnen ze het met elkaar vinden dat ze nu ook SUMI in het leven hebben geroepen. Samen met drummer Elias Devoldere (bekend van bands zoals Nordmann, Hypochristmutreefuzz, John Ghost, ...) vormen ze een straf instrumentaal trio dat van de eerste slag weet te overtuigen.'' Einde citaat.
We namen trouwens de schijf 'SUMI' onder de loep en stelden vast: ''SUMI brengt met 'SUMI' wondermooie schoonheid in kunstvorm, door talentvolle muzikanten die muziek spelen én muziek -letterlijk- doen leven. Het zorgt voor een intens mooi kunstwerkje dat aan onze ribben blijft kleven en ons met een gelukzalig gevoel vanbinnen achterlaat. Puurder dan dit kan improviserende ingetogen muziek niet klinken. Het applaus is ook bij ons dus even oprecht als bij het publiek tijdens de opname van deze klasse plaat."
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78420-sumi.html
De live beleving, die deze plaat uitstraalt, ook daadwerkelijk op een podium meemaken? We hebben er dus zeer lang op moeten wachten. Zowel de band als de aanwezige fans slaakten dan ook een zucht van opluchting. Letterlijk. Dat bleek niet alleen uit de bindteksten van gitarist Cyriel Vandenabeele, het publiek reageerde eveneens enthousiast. Vanop hun stoel tenminste.
Het warme applaus spreekt echter boekdelen. En dan moest het eigenlijke concert nog beginnen. Vanaf de eerste noot blijkt al de virtuositeit van elk van de muzikanten. De gitaar riffs die aan je ribben kleeft, wordt zodanig perfect aangevuld door de aanstekelijke bas grooves van Mattias Geernaert en de gevarieerde drum toverkunsten van Elias Devoldere. Waardoor er niet geen speld valt tussen te krijgen. Het zorgt voor een magische kruisbestuiving die je telkens opnieuw naar adem doet happen, en het zorgt er ook voor dat je eigenlijk niet stil kunt blijven zitten op je stoel. De heren vinden elkaar trouwens blindelings binnen dit project, en vullen elkaar dan ook perfect aan, en stralen enorm veel spelplezier uit. Dat zorgt ervoor dat je publiek moeiteloos uit je hand kunt doen eten. Zowel bij de strakke nummers, bij intieme momenten of als de teugels worden gevierd, blijkt dat SUMI bestaat uit een trio dat houdt van improviseren tot in het oneindige. Door de vele verrassende wendingen binnen elke song, zet de band je dan ook voortdurend op het verkeerde been, waardoor de aandacht geen seconde verslapt. Bovendien, uit een interview dat we met de band hadden, bleek al dat op hun muziek een label kleven, de band tekort doen is. Dat zette SUMI in Eeklo in de verf.
Conclusie: Doordat SUMI als live band diezelfde zelfverzekerdheid uitstraalt als op plaat, maar ook zoveel spelplezier etaleert , zorgt ervoor dat het dak er compleet afging.
Krijgt SUMI moeiteloos de handen op elkaar, elk applaus is gemeend en komt uit het hart. Net zoals de muziek van SUMI zelf trouwens.
Het meest opmerkelijke echter aan SUMI: Het is een band die grenzen binnen uiteenlopende muziek stijlen aftast, en ze verlegt waar eigenlijk geen grenzen meer zijn.
Organisatie: N9, Eeklo
Jef Verheijen - Rock The Fox - Heel veel businessmodellen zullen herbekeken moeten worden. En dat hoeft niet iets slecht te zijn. Diep vanbinnen hoop ik dat we wel mekaar binnenkort terug een hand, zoen of knuffel kunnen geven. Dat zal mij persoonlijk het meest deugd doen
We komen hem frequent tegen op een optreden of festival … Jef Verheijen is de bezieler van ‘Rock The Fox’ en zet zich al veel jaren in voor het promoten van bands en artiesten van uiteenlopend allooi. Met vallen en opstaan heeft hij deze artiesten een podiumplaats kunnen bezorgen, en sommige een zekere naam en faam. Binnen dit project ‘Interviews in Tijden van corona’, en ook wegens de recente releases van een van de bands die hij onder zijn vleugel heeft, RRRAGS, vonden we het logisch ook hem enkele vragen te stellen over zijn projecten, en hoe je als promotor omgaat met zo een crisis.
Jef, om met de deur in huis te vallen. Hoe is jouw project ‘Rock The Fox’ begonnen?
Nadat ik afstudeerde aan de PXL-Music kreeg ik de kans om als freelancer aan de slag te gaan bij Gentlemanagement. Daarnaast was ik nog met een aantal bands en projecten bezig. Ik was veelal met nichebands bezig en deed ook vaak hun boekingen, met toen fijne resultaten. De vraag om boekingen te doen werd groter en toen richtte ik Rock The Fox op en centraliseerde ik al mijn activiteiten hieronder. Ook het feit dat ik nergens anders werk vond, dan ben ik maar zelfstandige geworden, zonder te weten wat er mij te wachten stond. Niet geschoten is altijd mis.
Je hebt ondertussen een heel parcours afgelegd, wat waren de hoogte- en diepte punten?
Uiteraard, ik heb grote delen van Europa gezien, kunnen samenwerken met geweldige mensen op internationaal niveau. Ik ben er van overtuigd dat ik in al die tijd met mijn eigen firma veel meer heb geleerd dan dat ik ergens op de payroll stond. Qua dieptepunten zijn het vaak ook financiële kwesties, beschik ik nog over voldoende liquiditeit, ga ik alle rekeningen op tijd kunnen betalen, hoe zal de toekomst er gaan uitzien. In onze sector ben je zo afhankelijk van externe factoren. Het zijn momenten dat je je afvraagt of je inspanningen wel gaan lonen op termijn en/of je misschien toch niet een andere baan moet zoeken. Maar die momenten zijn even snel ook weer weg.
Welke bands en artiesten heb je de beste herinneringen aan?
Ik heb met alle bands waar ik mee werkte goede herinneringen. Soms loopt een samenwerking wat minder uit als verwacht of verhoopt, maar ik denk dat ik alle mensen waar ik in het verleden mee heb gewerkt recht in de ogen kan kijken en ze nog steeds begroet. Dus daar zijn zeker geen hard feelings. Mocht dat toch niet zo zijn, mogen ze me altijd iets laten weten J
Onlangs kwam de nieuwste van RRRAGS uit, een zeer energieke schijf met een psychedelische tongval. Hoe waren de algemene reacties?
Positief. We hebben met All Noir samengewerkt voor de promo. Mona is een goeie persoonlijke vriendin en kent haar job als geen ander. De vele positieve persreacties zijn ook grotendeels dankzij haar werk en uiteraard de goede plaat zelf. De buitenlandse interesse is er ook serieus mee gegroeid, dus dat helpt zeker. Onlangs praatte ik met Desiree Hansen van LayBare en ze had nog nooit een release gehad die zo snel liep als de onze. Onze vinyls zijn zo goed als uitverkocht en worden nu bij geperst, de CD’s lopen als een trein. Zeer geslaagd dus, wel jammer dat we het niet kunnen koppelen aan een mooie reeks shows, maar die komen er nog.
Je hebt ook wel enkele toppertjes onder je vleugels zoals Nele Needs a Holiday (een van mijn persoonlijke favorieten) ze stond o.a. op de Fonnefeesten. Hoe zijn jullie in contact gekomen?
Nele Van den Broeck zag ik voor het eerst in 2010 op de Rock Rally. Mijn vrienden van The Mojo Filters stonden er ook. Het blijft nog altijd een van de sterkste finales van alle edities. Daarna ben ik haar een beetje uit het oog verloren. In 2014 bracht ze ‘It’s My Party’ uit, toen zat ik bij Gentlemanagement en deden de mensen van GentlePromotions op hetzelfde kantoor haar promo. Toen ik de plaat beluisterde , geloofde ik er wel heel fel in. We hebben dan in nov/dec 2014 ergens in Merchtem een koffie gedronken en erover gesproken. Ondertussen zijn we 6 jaar verder en werken we nog altijd samen.
Ook van Off the Cross staat er nieuw werk op de agenda (dacht ik) ? In een andere line-up. Vertel gerust iets meer?
De heren van Off The Cross zijn volop aan het schrijven en opnemen. Ik heb al wat dingen gehoord en ze klinkt zeer internationaal. We gaan zoals elke keer de lat weer wat hoger leggen, maar ik heb er wel vertrouwen dat we ook hier iets moois van gaan maken. Hoe en wanneer, dat hou ik nog even geheim.
Kortom, welk ander nieuws mogen we ons binnenkort aan verwachten van jou kant uit? En wanneer? Vertel gerust wat meer nieuwtjes (een leuke primeur mag ook hoor)
Momenteel heb ik niet meteen concrete zaken in de pijplijn zitten. Uiteraard blijft ook hier de creativiteit niet stilstaan. Aan ideeën en projecten is er alvast geen gebrek. Het zijn vaak tijd, geld en andere middelen die me daarin tegenhouden. Ik kan een kleine scoop geven, ik ben bezig met het oprichten met een nieuw platform voor harde muziek om zowel grote als kleine bands bij te staan. Hierover zijn de eerste plannen en gesprekken al geweest. Als alles goed gaat gaan we in juli van start met de voorbereidingen en zijn we hopelijk tegen januari 2021 operationeel.
Ik veronderstel dat er door deze corona crisis ook bij jou veel in het water is gevallen? Wat juist?
Naast boekingen en management doe ik ook veel producties. Zo goed als alles is verdwenen op 1 dag, concerten, opdrachten… Als kleine zelfstandige niet handig, want je rekent er ook voor een stuk op. Mensen mogen niet vergeten dat wij geen bakkerijen zijn of zo. We bakken niet ’s avonds brood, verkopen het ’s ochtends en het geld zit ’s avonds in de kassa. Wij zijn vaak al vanaf augustus, september het jaar vooraf bezig met shows te boeken voor een festivalzomer die 9-12 maanden verder zit. De afspraken worden dan al gemaakt, maar het geld komt pas later binnen. Managers factureren ook niet zoals boekhouders en advocaten per uur. Eigenlijk zijn wij slechte schilders. Een normale schilder vraagt een vast bedrag om het te schilderen. Wij schilderen eerst het huis en zeggen dan tegen de eigenaar dat we 20% commissie nemen op de meerwaarde van het huis. Leg dat maar eens uit als businessmodel aan de eettafel op een familiefeest.
Hoe ga je daar als label, muziekliefhebber en mens mee om?
Het was niet makkelijk. De concerten van maart werden eerst verzet naar mei, dan weer naar september. De situatie en lockdown was ook niet makkelijk te verteren, maar als je geen uitzicht op perspectief hebt , maakt het alles wat onzeker. Ik geloof er ook niet in dat we terug naar business as usual of naar de periode precorona. Naast het Heizeldrama, Pearl Jam op Roskilde, Pukkelpopstorm zal dit een kantelpunt zijn over hoe evenementen er in de toekomst zullen uitzien. Achteraf gezien ben ik wel blij dat we er voor gekozen hebben om de plaat van RRRags alsnog uit te brengen. Iedereen hield zijn platen achter de hand voor ‘betere tijden’, ondertussen zaten mensen maar te wachten op nieuw materiaal. Dat heeft ook in onze kaart gespeeld. Maar de muzieksector is niet de enige getroffene, de sportsector ook bijvoorbeeld. Heel veel businessmodellen zullen herbekeken moeten worden. En dat hoeft niet iets slecht te zijn. Diep vanbinnen hoop ik dat we wel mekaar binnenkort terug een hand, zoen of knuffel kunnen geven. Dat zal mij persoonlijk het meest deugd doen.
Wat zijn (naast nieuwe release zoals hierboven) de verdere plannen na deze crisis?
Het grootste probleem bij een relance is nieuwe business te kunnen creëren. Hoe ga je als band in godsnaam nog shows kunnen spelen in 2020 en voorjaar 2021 als alle shows en slots voor festivals al ingevuld zijn. Dan is het wel fijn om terug te kunnen werken, maar als je afzetmarkt al volledig vol zit, kan je uiteraard moeilijk iets verdienen. Ondertussen heb ik mijn consultancytak verder uitgebouwd. Ik schrijf nu professioneel subsidiedossiers, niet enkel voor Jeugd, Sport & Cultuur, maar ook voor KMO’s. Zo blijft er constant geld binnenkomen, ondertussen beschik ik over de mogelijkheid om mijn bedrijf overeind te houden en uit te kunnen kijken naar betere of andere tijden. Maar het komt goed.
Hoe sta je tegenover het aanbieden van muziek (live) via live streaming? En kan dat deuren openen?
An sich is het niet nieuw, het is geëxplodeerd bij de lockdown. Ik geloof wel dat er daar mogelijkheden in liggen en zelfs een businessmodel. Maar dat staat voorlopig nog niet op punt volgens mij. Een concert, theatervoorstelling, voetbalwedstrijd… Het zijn allemaal zaken die sfeerbepalend zijn mét publiek. Als je zelfs ziet dat de kijkcijfers van de grote competities dramatisch gezakt zijn sinds er zonder publiek wordt gespeeld , zegt voldoende. Muziek kan perfect thuis geconsumeerd worden, maar dan op plaat of vinyl. Ik zie me nog niet op Netflix een liveconcert bestellen ofzo.
Daarnaast zijn we met Off The Cross nu ook met Hellgium bezig wat een online streamingsfestival is, en waar we met giften werken en een T-shirt verkoop. Voor de stream hebben we ondertussen een 20-tal locaties die het in hun zaak, café, zaal of jeugdhuis het zullen uitzenden. We brengen mensen samen voor een concert/festival, de horecazaken kunnen zo ook wat extra inkomsten genereren en samen genieten van het concert. Ik ben echt benieuwd naar de reacties, maar voorlopig is iedereen toch vrij positief.
Ik geloof er dus wel in dat het kan, enkel de businessmodellen die ik momenteel heb zien passeren , lijken me niet stabiel genoeg over een langere periode. Maar zeg nooit, nooit.
En wat is je mening over Spotify of Bandcamp en dergelijke?
Fijne platformen, geen problemen mee. Enkel Bandcamp zou misschien ook vergoeding voor de streams kunnen gaan aanbieden, maar dat hoeft niet. Het is noodzakelijk om op de hoogte te blijven van nieuwe technologieën, stilstaan is achteruitgaan. En bij nieuwe initiateven moeten we ook eens kijken hoe we ze kunnen gebruiken en ze niet gelijk afketsen. Ik ben voor vooruitgang en digitalisering, dus laat het maar komen.
Iets anders, je zit ook achter de organisatie van ‘Deep In The woods’ (dacht ik)? Het festival gaat niet door, zijn er geen alternatieven mogelijk?
We hebben zeer recent deze beslissing genomen en die was zeker niet makkelijk. Vanaf midden april tot eind juni ben ik constant bezig geweest met opties, mogelijkheden en pistes te bekijken. Met een aantal mensen uit de muzieksector is er LIVE2020 gekomen, ook om overleg te kunnen hebben met de overheid. Dan is het uiteraard wachten op de Veiligheidsraden en de omschreven adviezen. Het waren dus vooral weken met veel lezen, studeren en schrijven van mogelijkheden. Veel denk- en schrijfwerk, ook met alternatieven.
Nu voor Deep In The Woods mag je niet vergeten dat we dat met heel de ploeg vrijwillig doen. Er is niemand in loondienst, dus dit moet allemaal in onze vrije tijd gebeuren. Toen we de beslissing namen, was er nog te veel onzekerheid over hoe we het zouden kunnen organiseren en hoe het publiek zou reageren in ticket sales. Het was de meest logische beslissing om zowel de gezondheid van de mensen als die van het festival niet in het gevaar te brengen.
Achter de schermen zijn we wel aan enkele alternatieve mogelijkheden aan het denken. We komen er heus wel uit.
Trouwens welke impact denk je dat deze crisis zal hebben op de muziekwereld?
Dat er een impact zal zijn, is open deur intrappen. Hoe groot ze zal zijn kan ik niet inschatten, ik hoop vooral dat er geen monopolisering zal optreden in de markt. Dat kleine bedrijven in alle takken de boeken moeten neerleggen en worden overgenomen, dat zou de markt kunnen ontwrichten. Ook naar werknemers zal het zoeken zijn volgende zomer, velen zijn nu bezig met ander werk te zoeken of hebben dit al gevonden ; of ze nog zullen terugkeren is dan nog maar de vraag.
Maar iedereen is er het beste van aan het maken en ik ben wel hoopvol voor de toekomst. We komen er wel uit.
Om af te sluiten, zet hieronder enkele links waar mensen merchandiser kunnen kopen nu dat voorlopig niet kan op concerten of festivals?
Off The Cross: https://www.offthecross.be/shop
Nele Needs A Holiday: https://neleneedsaholiday.bigcartel.com/
And Then Came Fall: https://andthencamefall.bigcartel.com/
RRRags: https://rrrags.bigcartel.com/
Mike Keirsbilck - Consouling Sounds - We kiezen bewust artiesten uit die vanuit hun buikgevoel tewerk gaan, en met een oog voor melancholie en emoties hun muziek brengen. Het moet dus vooral echt aanvoelen
Sommige interviews monden uit in gezellige babbels, met een kop koffie bij de hand., waardoor een voorbereid ‘vraag/antwoord’ gesprek eigenlijk overbodig wordt. We zakten op een toch wat druilige zaterdagochtend af naar Gent voor een gesprek met Mike Keirsbilck, medeoprichter en bezieler van het label Consouling Sounds.
De winkel, gelegen vlakbij de Vrijdagmarkt, doet ons terugdenken aan die gezellige muziekwinkels in de jaren ’80. Mike staat echter met beide voeten in het heden, zo zou uit het gesprek blijken. Naast snuisteren door het aanbod, werd ons dus ook een koffie aangeboden. ‘met melk of suiker’. ‘Nee, zwart, daar gaan we altijd voor’. Daardoor was het ijs gebroken en gingen we over naar de eerste vraag. Over die donkere kant van het label zouden we het trouwens ook uitgebreid hebben.
Het is een standaardvraag, de meeste van onze lezers kennen Consouling Sounds wel, maar toch … Wanneer en hoe is alles begonnen?
Mike: Het is allemaal begonnen rond 2007, ik had bij uiteenlopende bands gespeeld en was een beetje uitgekeken op het doelloos links en rechts optreden , maar ik wilde toch nog actief met muziek bezig zijn. Ik sprak een kennis aan die een klein label had, en vertelde hem dat ik interesse had om mee op de kar van zijn label te springen. In eerste instantie liet hij me weten dat hij daar mee ging ophouden, maar later belde hij me of ik nog interesse had daarin. Zo is de bal langzaam aan het rollen gegaan. We gingen van start onder de vleugels van de console vzw. Dat is een vzw die mijn vrouw Nele oprichtte om aan de slag te kunnen gaan met grensoverschrijdende kunstvormen. We voelden ons daar als een vis in het water. De vzw is trouwens in slaapstand gebracht nadat wij de winkel openden, maar die is sinds vorig jaar opnieuw actief om aan laboratoriumwerk te doen binnen de muziek. Like de console vzw zeker checken op Facebook om op de hoogte te blijven van de spannende plannen die we daar gaan uitrollen. (https://www.facebook.com/deconsolevzw/ )
Maar goed, langzaam is het label dus beginnen groeien. In eerste instantie kwamen we uit post-rock middens, maar gaandeweg wilden we onze muzikale horizonten verbreden. Onder impuls van mijn collega zijn we onmiddellijk internationaal gaan denken. De underground niche muziek die wij brengen kent internationaal wel een ruim publiek, maar onder de eigen kerktoren zouden we niet zo ver vooruit zijn kunnen gaan. Dankzij het internationale netwerk dat we van in het prille begin opbouwden , konden we een stevig fundament leggen om op door te groeien.
En de winkel? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Mike: Rond 2013 was Consouling Sounds zodanig gegroeid dat ik het onmogelijk nog als hobby kon blijven verder zetten. Ik stelde mijn vrouw voor om de activiteiten op een professionele manier verder te zetten, in de hoop dat ze me hier niet mee ging uitlachen. Ze lachte me daar niet mee uit, maar heeft meteen de koe bij de horens gevat en is gaan onderzoeken hoe we dat professioneel zouden kunnen verder zetten. Uiteindelijk kwamen we uit bij een plek in de stad waar mensen konden samen komen, een koffie drinken, praten, plannen smeden en ook platen kopen. Het was geen vooropgezet plan om een platenzaak te openen, maar alles is organisch gegroeid tot waar we nu staan.
Is het eigenlijk nog interessant om een platenzaak (of label) te hebben met vergaande digitalisering?
Mike: We merken toch dat mensen nog steeds op zoek zijn naar een fysiek object. Ze willen toch iets in handen hebben. Vanzelfsprekend is dit constant onderhevig aan evolutie, en houden we de vinger aan de pols. Zo zijn we ook aan het experimenteren met het presenteren van muziek op andere manieren. Zo biedt Monnik zijn laatste album bijvoorbeeld niet alleen aan op CD en LP, maar ook als ‘thee met downloadcode’. Dit zonder dat het een gimmick wordt. De shows van Monnik zijn dan ook een soort van ‘thee ceremonie’ geworden waarbij het publiek een kopje thee aangeboden krijgt om het samen te laten gaan met het optreden. Een extra zintuig wordt op die manier geprikkeld. Wanneer mensen dezelfde ervaring willen evoceren , dan kunnen ze de thee met download code kopen, en dat thuis zelf nog eens gaan herbeleven.
Hoe sta je tegenover streaming? Als een medium om bands te ontdekken? Geef gerust de voor je de voor- en nadelen?
Mike: Financieel heb je daar als band in de niche niet zo heel veel aan, maar om een band of artiest te ontdekken is het een medium waar ook wij dankbaar gebruik van maken. We bekijken de streamingdiensten dus zeker niet als onze vijand, maar gaan het zelf inzetten ter promotie van onze artiesten.
Om ook terug te komen op dat donkere. Waarom toch die - hoe zal ik het zeggen - duistere kant van de underground? Hoe is de interesse daarvoor ontstaan?
Mike: Ook dat is iets dat eerder organisch gegroeid is. We kiezen bewust artiesten uit die een oprechte urgentie voelen om door middel van hun muziek iets met de wereld te delen. Van in het begin al richtten wij ons op muziek waar het troostende aspect uit spreekt. Het woordspelletje in onze naam is er niet voor niets natuurlijk: to console the soul, of: de ziel troosten. Zo kom je dus vaak terecht bij eerder duister aanvoelende muziek, omdat deze emoties vaak bij zowel de artiesten als de fans aangesproken worden en op de een of andere manier geconfronteerd en verwerkt worden.
In 2016 hadden jullie een podium op Dunk!festival. Heeft dit bepaalde nieuwe deuren geopend?
Mike: Deuren geopend, niet direct. Het heeft er wel voor gezorgd dat we letterlijk een podium kregen om een staalkaart te brengen van de genres die we behelzen. We worden immers makkelijk in de hoek van ‘dat metal label’ geschilderd. En begrijp me niet verkeerd: er is niets mis met metal. We hebben zelf ook metal binnen ons aanbod. Maar Consouling is dus veel meer dan dat. Dat we dat op het Dunk!festival tot uiting mochten brengen, daar zijn we de organisatie van het festival nog steeds dankbaar voor. Heel veel mensen hebben onze veelzijdigheid kunnen proeven, en zijn ons zo wat nauwer beginnen volgen.
Consouling Sounds draait al enkele jaren mee. De winkel doet het ook goed, toch is het -ook zonder corona - in deze digitale tijden niet evident om een label en winkel te beheren. Wat is jullie toverformule om dat wel te doen lukken?
Mike: Een toverformule is er niet. Het is gewoon blijven inspelen op de dingen die rondom ons gebeuren. Andere wegen inslaan eventueel, op een creatieve wijze omgaan met digitalisering bijvoorbeeld. Of nu ook met die Corona crisis creatieve manieren zoeken om muziek bij de mensen te brengen.
Als je terugkijkt naar het verleden, zijn er dingen die je - weten wat je nu weet - anders zou aanpakken?
Mike: Er zijn altijd dingen die je anders zou aanpakken als je terug kijkt naar het verleden. Dat is nu eenmaal eigen aan ondernemen: je tast af, en probeert dingen uit. Niet alle dingen blijken succesvol te zijn. Maar, daarmee heb je het toch geprobeerd, heb je er uit geleerd, en kan je weer verder gaan. Zo pakken wij vandaag onze promotie bijvoorbeeld heel anders aan dan enkele jaren geleden. We hebben geleerd dat het voor ons minder rendeert om advertentiebudgetten vrij te maken voor gedrukte media. Het is veel interessanter om in te zetten op andere kanalen. Het duurt altijd even voor dat besef groeit. We hadden daar dus al langer mee bezig kunnen zijn. Maar, het pad daar naartoe brengt inzichten mee waar we nu dan weer wel de vruchten van kunnen plukken.
De muziek en culturele sector is samen met de horeca wellicht het meest getroffen door deze crisis waarin we leven. Hoe ga je daar als label en ook winkel mee om?
Mike: In eerste instantie zaten we in zak en as, maar we zijn na enkele weken bewust blijven releases uitbrengen. Zelfs al wisten we , dat toeren onmogelijk geworden was, we niet dezelfde impact zouden genereren wat promotie en verkoop betreft. Toch wilden we de schouders niet laten hangen. Zeker in zulke rare en beangstigende tijden kan muziek soelaas brengen.
Vooral in het begin van de lockdown was het moeilijk. Iedereen was in shock of dacht misschien dat het snel zou overwaaien. Toen het duidelijk werd dat de mensen wel voor even gingen binnen zitten, hebben wij door middel van filmpjes en verhalen via de sociale media de mensen toch een blik op onze werking willen geven. Dit sloeg wel aan. De mensen apprecieerden het wel dat we hen dingen lieten zien. Zo hebben we onze verkoop online een boost kunnen geven, waardoor we de moeilijke periode konden overbruggen. Het blijft natuurlijk moeilijk, en het is nog bang afwachten wat de toekomst zal brengen.
Misschien nog belangrijker, hoe ga je als mens (en gezin) om met zo een ongeziene crisis?
Mike: Dat was bijzonder hectisch. Het thuisonderwijs van onze kinderen heeft er toch wel op ingehakt. Begrijp me niet verkeerd. Ook hier was zeker een voordeel aan. Ik genoot er wel van om zo dicht bij mijn kinderen te kunnen staan, en met hen bezig te zijn. Dat maakte echter wel dat ik van in de ochtend tot 4-5u in de namiddag bezig was met hen. Dan pas kon ik aan mijn werk beginnen, wat betekende dat ik mijn dagen maar rond middernacht, 1u kon afsluiten. En de volgende dag hetzelfde stramien. Heel erg zwaar dus, en het was allemaal niet makkelijk. Maar tegelijk was ik ook ontzettend dankbaar dat ik tot na middernacht kon blijven werken. Al die inspanningen hebben wel degelijk hun vruchten afgeworpen. Zonder dat hadden we de boeken mogen sluiten. Ik heb me even driedubbel moeten plooien, maar het is het zeker waard geweest.
Amenra deed ook iets bijzonder met een song van Zjef Vanuytsel "De zotte morgen'' , een prachtig initiatief. Zouden er in de toekomst zo nog komen van artiesten uit uw stal (om het zo uit te drukken)?
Mike: Die impuls komt niet van ons uit. Alle artiesten krijgen volledige en absolute creatieve vrijheid. Amenra heeft heel veel respect voor het werk van Zjef Vanuystel. Ze coverden al op fantastische wijze “Het Dorp”. Ze hadden nog een opname van “De Zotte Morgen” liggen. Het contrast van die tekst met de desolate leegte in Gent tijdens de lockdown , prikkelde de band om er iets mee te doen. En dat blijkt dan veel meer mensen aan te spreken dan dat je zou denken. Op Indie Store Day is er een 7” uitgebracht van Vanuytsels ‘De Zotte Morgen’. Doordat mensen het via Amenra leerden kennen , heb ik exemplaren mogen opsturen naar Denemarken, Griekenland, Frankrijk, …. Noem maar op. Zo zie je dat muziek mensen kan raken op manieren die de taal overstijgen. Of er nog zulke initiatieven zitten aan te komen? Daar kan ik niet met zekerheid op antwoorden, maar ik zou het zeker en vast niet uitsluiten.
Opende deze corona tijden bovendien geen mogelijkheden om meer releases of shows aan te bieden via die sociale media, binnen een zeer brede omkadering, denk je?
Mike: Die mogelijkheden zijn enorm, en we waren daar eigenlijk al lang voor de Corona crisis mee bezig. Ik heb het hier specifiek over de organisatie van onze versie van een festival: ‘24 Hours of Deep Listening’, dat zal doorgaan op 2 en 3 oktober. In eerste instantie was het de bedoeling dit op verschillende locaties in Gent aan de man te brengen. Om de complexe situatie de baas te kunnen blijven, zal het nu maar op één locatie doorgaan. Het idee was ook om naast die live shows digitale content aan te bieden om mensen die door omstandigheden (van fysieke of mentale aard) er niet konden bij zijn. Dat idee heeft door Corona pootjes gekregen, waardoor het nu i.p.v. live shows met een digitaal component, een digitale show zal zijn , met een live component waarbij rekening gehouden wordt met alle Corona-maatregelen. Het digitale aanbod zal dan nog een poosje toegankelijk blijven. Het wordt een zoektocht naar hoe we via een digitaal aanbod de mensen toch een gevoel van betrokkenheid kunnen geven. We gaan dus proberen voorbij te gaan aan het louter live streamen. Dit is vanzelfsprekend een voorzichtig aftasten en uitproberen.
Er zijn ook al 'drive-in' optredens gepland, hoe sta je daar tegenover?
Mike: Persoonlijk ben ik daar minder fan van. Ik juich het echter wel toe dat er op z’n minst creatief nagedacht wordt over hoe je in deze rare bubbeltijden toch muziek tot bij de mensen kunt brengen. Ik heb dus zeker geen kritiek op het initiatief. Het idee op zich is zeker en vast niet zo slecht bekeken. Persoonlijk kan ik me echter niet zo vinden om vanuit uw auto naar een concert te zitten kijken. Live shows gaan voor mij om de beleving en het gevoel van verbondenheid. Opgesloten in een metalen kooi kan je moeilijk van verbondenheid spreken.
Ik veronderstel dat er releases op de lange baan zijn geschoven. Toch hadden we graag vernomen welke releases er op de planken liggen? Wat zijn de verdere toekomstplannen zowel van de winkel als het label? Geef gerust enkele tips
Mike: Dat valt bij ons nog wel mee. Een aantal releases hebben we om puur praktische redenen moeten verleggen. Zo moet een band bijvoorbeeld het album kunnen opnemen. Als de studio in lockdown zit, is dat uiteraard onmogelijk. Dus in zo’n geval wordt de release inderdaad opgeschoven. Maar waar dat kan , houden wij ons release rooster aan. Er zitten echt nog enkele heel leuke dingen in de pijplijn. Hou ons dus zeker in het oog!
Wat brengt de toekomst?
Mike: Dat is voor iedereen koffiedik kijken nu. Komt er een nieuwe golf? Hoe gaat het economisch evolueren? Dat weten we allemaal niet. Daar creatief mee omgaan is en blijft de boodschap. En als label blijven evolueren eveneens. Kortom, lenig en inventief blijven zal noodzakelijk zijn.
Om af te sluiten, mensen kunnen online nog cd's , vinyl of dergelijke aankopen. Geef gerust enkele tips en links
Mike: Zeker en vast. De winkel is nu al deeltijds publiek open en deeltijds op afspraak, maar de online shop is vanzelfsprekend 24 op 24 open. Je kan altijd een kijkje nemen hier: https://store.consouling.be. Daar vind je het winkelaanbod.
Als je nieuwsgierig bent naar de eigen label releases, neem dan zeker hier eens een kijkje: https://consouling.be/releases
Heel erg veel dank voor alle steun!
Blackup - Xavier Benoit - Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen
De Gentse garagerockers Blackup , bestaande uit Steven Gillis, Xavier Benoit, Miguel Moors en Jonas De Kesel , delen sinds 2009 stevige uppercuts uit. Met het debuut 'Ease & Delight' kreeg de garagerock liefhebber in 2011 een mokerslag van jewelste te verwerken. Ook ‘12? Clubbing Into Submission’ uit 2017,bleek een schot in de roos. Met het nieuwste klasse werkje 'Club Dorothee' haalt Blackup weer opvallend energiek en verschroeiend hard , snel uit. Ook wij waren sterk onder de indruk.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78833-club-dorothee.html
Hoog tijd om deze band eens te interviewen over hun rijkelijk verleden, de nieuwe plaat, deze corona crisis en uiteraard de toekomst. Xavier Benoit stond ons, via mail, te woord. Het werd een zeer fijn gesprek dat we, gezien de antwoorden, dringend eens face to face moeten verder zetten.
Om met de deur in huis te vallen Xavier,je liet me op facebook weten ‘’Ik stuur je eens een korte ‘levensloop’ op, als je dat kan helpen.’ Dat kan zeker helpen, vertel dus maar.
Geboren 1969.
Eerste plaat: KISS ‘Destroyer’, toen ik 9 was. Die band heeft echt alles bij mij doen omslaan. Vanaf die dag draaide alles rond muziek. Nog altijd eigenlijk. Alles wat ik doe , kan terug geleid worden naar die KISS plaat. Als teenager veel naar Engeland getrokken om heavy metal optredens te zien en platen te kopen. Plots zit je daar, aan de toog van de legendarische Marquee club, met Lemmy en Phil Lynott. Scared shitless. Op m’n 19e werd ik radio dj met een wekelijk hardrock programma bij een lokaal radiostation in Kortrijk. Daarna is mijn professioneel leven in een stroomversnelling gekomen, van concertpromotor, boekingsagent, mijn label Delboy records, internationaal tourmanager. Ik run ook een backline-, tourvan- en productiefirma voor artiesten, www.firemountaintours.com . Ik ben de laatste 25 jaar niet veel thuis geweest. En, als Mike Mills van R.E.M. plots in je entrepot staat versterkers te checken, het lief van Prince zegt dat ze meer complimentjes nodig heeft, of John Joseph, zanger van Cro-Mags de wc onderpist bij je thuis, dan wéét je dat je de top hebt bereikt. Whaaaahahaha…
Blackup bestaat sinds 2009, maar elk van jullie heeft al heel wat watertjes doorzwommen. Vertel gerust iets meer over hoe het allemaal begon (zowel bij de band als andere anekdotes)
We zijn begonnen in 2007, in de kelder bij mij thuis. Mijn vorige band The Feather kon niet verder, omdat 2 van de leden ook bij Goose zaten, en die band was hard aan het gaan. Dus zijn we met 2 Feather leden en Steven van Fifty Foot Combo iets begonnen, waarvan ik wou dat het meer direct, rechtdoor en punkrock zou klinken. Richting Wipers, Wire, Mission of Birma. Onze demo werd onze eerste plaat, en daarvan verkochten we 2 volledige persingen, meer dan 1000 platen. Punk rock gold! Met die opbrengst hebben we nieuwe gitaarsnaren en twee bakken bier gekocht. We zijn zeker een ‘trage band’, we werken op ons eigen tempo, zijn ook lange periodes niet actief. We zijn vrienden. Geen zin in een pop carrière, vandaar dat we nog altijd muziek maken. Geen stress.
Wat zijn de hoogte- en dieptepunten in je lange carrière?
Heel veel hoogtepunten. Ik heb de laatste 3 decennia voor véél machtige bands en artiesten gewerkt. En die kan ik vandaag tot mijn vriendenkring rekenen. De leden van Descendents, Jon Spencer Blues Explosion, Millionaire, Black Flag (Keith Morris, Chuck, Dez), Black Mountain, Redd Kross, OFF!, Trixie Whitley, Mastodon, Hot Snakes om er maar een paar te noemen.
Low points: mijn held Bo Diddley zien afgaan in Seattle in 2004. Jeez, dat was zo pijnlijk. Ik, Jared en Cody van Big Business zijn tijdens de show naar buiten gelopen, zo erg was het. Die avond hebben we opgetreden met The Evaporators, Zeke, Melvins met Jello Biafra en Adam Jones van Tool. De redding!
Jullie debuut in 2011 was een mijlpaal in de garagerock scene, heeft die deuren geopend?
Mijlpaal? Komaan Erik. Ik ben bescheidener denk ik. België is klein en interesse hier voor Blackup is nog altijd minimaal. Dus veel getourd buiten de landsgrenzen. Toen we heel wat jaren geleden in Festsaal Kreuzberg in Berlijn voor 1500 man stonden in support van Rocket from The Crypt of in Parijs voor 700 Fransen met Hot Snakes of de AB met Metz, hebben we echt heel wat mensen overtuigd. Dat is zo blijven doorgaan. Dus, we moeten echt wel iets goed doen toch ?! Hahaha… Mijlpaal? Wel, Erik, eigenlijk wel. Pure muzikale genialiteit. Hahaha…
Voila, we zijn het erover eens. Een, mijlpaal. Trouwens. Ik was, wat de nieuwe schijf betreft, vooral diep onder de indruk van de ontelbare bommen energie die als een mokerslag in mijn gezicht terechtkwamen, een zalig gevoel. Waar blijft die energie toch vandaan komen na al die jaren?
5 dingen
Geen sterke drank meer voor het optreden
Zweetbanden voor onze bassist, sportbroek voor de drummer
Motto: Judas Priest ‘Delivering the goods’
Espresso
Geen sterke drank meer na het optreden
Ik vind ook dat deze muziek smeekt om live gebracht te worden, wat is jullie mening hierover?
Volledig akkoord Erik. Laat maar komen. Maar ’t ziet er niet goed uit.
Het valt me ook op hoeveel spelplezier uit de boxen loeit, jullie amuseren je kostelijk?
Een voorbeeld? We zijn vorig jaar naar Parijs gereden voor 1 optreden. Mini festival. Blackup als headliner. Dat klinkt al héél verdacht. De zaal was gesloten bij aankomst. Promotor kwam pas veel later aantreden. Fuck! We smell a rat. Lang verhaal kort, we hebben veel te laat gespeeld door de slechte organisatie. Het dak ging eraf. Publiek ging volledig door het lint. Ik denk dat we echt géén merch meer hadden na afloop. Geslapen in fleabag hotel en teruggereden naar Gent met ne smile op ons gezicht. En een enorme kater. Gestopt bij naftstation in Kortrijk voor een sixpack. That’s the life.
Hoe waren de algemene reacties op de nieuwe plaat trouwens?
95% héél goeie reviews. Maar natuurlijk zijn er een paar die ons totaal niet zien zitten. Die zijn de max, de haters. Als ik lees wat die over ons vertellen, kom ik niet meer bij.
Door deze corona crisis zijn veel plannen in het water gevallen, welke?
We hadden een paar korte tournees op de planning staan. Veel locale shows ook. Miguel zijn jaarlijkse band bbq gaat ook al niet door. Bummer deluxe!
Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen. We zijn nieuwe nummers aan het schrijven. Dus als we een nieuwe plaat kunnen opnemen, doen we het. Als mens? Meer alcohol, meer verbouwingswerken, tuinieren. Niet kunnen toeren is fucked. Maar het is niet anders.
Je ziet filmpjes verschijnen, ook live streaming van concerten en zo zit in de lift. Hoe sta je daar tegenover? Hopelijk wordt dit niet het nieuwe normaal… wat is jouw mening?
Boring. Next.
Een andere mening, wat is als ‘ancien in het vak’ (om het zo uit te drukken) je mening over Spotify, of toch liever Bandcamp? En wat zijn de voor- en nadelen volgens jou?
Love it all. Ik koop nog wekelijks vinyl, en Spotify staat gans de dag open. Machtig!
Een andere vraag, je vertelde me op facebook over je label www.delboyrecords.com/ dat het voorlopig niet actief is maar daar verandering gaat in komen?
Met het label heb ik er indertijd een fortuin doorgeblazen. Veel bands hebben niks verkocht, sommigen waren reeds gesplit voor hun plaat er was of wilden niet live spelen. De goeie verkoop van een Mastodon of Black Cobra heeft dat niet kunnen rechttrekken. Toen begin de jaren 2000 de muzikale crisis er was en alle fysieke verkoop van vinyl en CDs tot bijna nul werd herleid en 90% van mijn distributeurs er mee ophielden, was het ook voor mij genoeg geweest. Het label biedt me nu de kans om te doen wat ik wil. Limited edition vinyl komt er nog wel. Maar dat zal het zijn.
Is er naast Blackup nog plaats voor andere projecten? En hoe combineren jullie dat?
Steven is nog altijd actief bij Fifty Foot Combo. Miguel is net een nieuwe band gestart, The Harvesters. Jonas doet zijn solo gigs en bouwt gitaren. We spelen ook gezamenlijk bij een Australische band, BRAT FARRAR. Die heeft net een nieuwe plaat uit. Daarmee gaan we terug toeren, als die shit voorbij is. Combineren is moeilijk, maar de goesting om te spelen is groter.
Wat zijn de verdere toekomstplannen na deze crisis?
BLACKUP, Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen.
PERSOONLIJK: hopelijk toeren met Circle Jerks, Millionaire en Trixie Whitley in 2021.
Is er na al deze jaren activiteit nog een einddoel of een ambitie? Iets dat je absoluut wil bereiken?
“Having a good time, all of the time”.
Einddoel: the grave.
Om af te sluiten, geef gerust enkele links waar men jouw merchandiser en zo kan aanschaffen, en tips naar projecten waar je mee bezig bent
PERSOONLIJK
http://www.firemountaintours.com/
BLACKUP DIRECT
https://blackup.bandcamp.com/
https://weareblackup.com/
BLACKUP MERCH/LABEL/DISTRIBUTION
https://shop.bingomerch.com/collections/blackup
https://www.flight13.com/blackup-club-dorothee/136481
https://www.rookierecords.de/en/category/bands/blackup/
Honey Hachimitsu, het project rond Ivolve en Kevin ‘de VC’ van Campenhout a.k.a. V8-bitC brengt op korte tijd twee platen op de markt, die gelijklopend zijn maar toch ook lichtjes verschillend. Dit duo steekt zijn voorliefde voor experimenteren van allerlei beats en klanken niet onder stoelen of banken, en combineren het met invloeden uit Japan. Dat bleek al uit 'All Your Honey Are Belong To Us' dat iets eerder op de markt werd gebracht. Op de opvolger 'The Sequel', klinkt het duo plots gebalanceerd en zelfs toegankelijk - ook al is dat eerder een understatement van formaat
Met de titelsong laat Honey Hachimitsu al in zijn kaarten kijken, de psychedelische en hypnotiserende inwerking op uw gemoed blijft overeind staan, maar eerder gaat het dus de kant van Ambient uit dan oorverdovende knallen die de trommelvliezen doen barsten. Niet dat we in slaap worden gewiegd door opzwepende songs als “When the hype dies” of “Shaken not titled”, gaat het er toch allemaal minder chaotisch en zelfs lichtjes intiemer aan toe. Dansen doen we echter wel, want het blijft een soort aanstekelijke muziek waar je onmogelijk stil kunt op blijven staan. Ook dat was op de vorige release al te merken. Space Hop is nog de beste omschrijving van de muziek van dit dynamisch duo, die ook nu weer avontuurlijk tewerk gaat, en experimentele paden bewandelt tot je als luisteraar in een diepe trance terecht komt waaruit je niet wil ontsnappen. Sommige songs ruiken echter meer naar trip hop zoals het wondermooie “Slowly but steady Senpai” en dat is wellicht nog het grote verschil tussen de vorige plaat. De meer ingetogen wijze, met nog steeds veel zin om te experimenteren, is de rode draad op de volgende songs “Japncazy” , “Gamegirl” en afsluiter “Mind Wonder”, waarbij je je letterlijk voelt wegdrijven naar vreemd aanvoelende oorden van verderf.
Besluit: Wist Honey Hachimitsu ons op 'Your Honey are belong to us' nog onder te dompelen in een chaotisch bad waar een kat zijn jongen niet vindt, dan zit er, zeer subtiel althans, wat meer structuur in deze opvolger 'The Sequel'.
Vooral de meer ingetogen wegen die worden ingeslagen, zijn een knipoog naar ambient, trip hop en zelfs dromerige soundscapes; het bewijst dat dit duo van enorm veel elektronische markten thuis is.
Meteen vragen we ons af op welke wijze het duo ons de volgende keer gaat verrassen? Want dat eindpunt in experimenteren en grenzen verleggen, is uiteraard nog niet bereikt.
Twee parels van platen die de avonturier onder de elektronische muziekliefhebber moet doen watertanden en een oorgasme van jewelste moet bezorgen, is wat Honey Machimitsu ons voorschotelt.
Tracklist: The Sequel 03:13 - When the Hype Dies 03:00 - Escalating Elevation 03:32 - Shaken not Titled 02:40 - As a token of Arpeggiation 02:55 - Slowly but Steady Senpai 05:00 - VXC16Valve 04:28 - Japaneazy 03:52 - Gamegirl 03:18 - Mind Wonder 03:57
Intergalactic Dance/ Breakbeat /Space Hop The Sequel
The Sequel
Honey Hachimitsu
Nederlands 
Français 
