Dunk!festival 2020 - On Air - Bezwerende klankentapijten, van uiteenlopend allooi
Dunk!festival 2020
Zottegem (Velzeke)
2020-05-21 t-m 2020-05-23
Erik Vandamme

Wegens de corona crisis valt heel de festivalzomer in het water. Sommige organisatoren gaan daar recreatief mee om. Door bijvoorbeeld een heuse streaming tot 'drive-in' festival op poten te zetten, of een radio waar de fans kunnen luisteren naar de muziek gebracht door een groot deel van de bands die zouden optreden.
Dunk!festival 'On Air'  bood een overzicht van drie dagen dunk!festival aan. We citeren. "Because we had to move the 2020 edition to 2021 we decided to set-up a dunk!radio station (24/7 from now on) and stream the entire lineup during dunk!festival weekend (May 21st - 23rd) so we can all enjoy this together in some way.
Almost every band on the lineup provided a selected playlist that should've been their set and even a short introduction message to the audience."
Uiteraard kun je diezelfde gezellige sfeer, de magie zoals op het tot de verbeelding sprekende podium in dat bos, en de warmte in de tent niet door de boxen laten loeien. Maar wij probeerden toch een klein deel van die sfeer te proeven gedurende deze drie dagen vertoeven in ons kot. En gingen vooral op zoek naar bands die, zonder visuele effecten, ons toch datzelfde gevoel van intensiteit konden bezorgen. En buiten de lijntjes kleuren van wat het postrock en de aanverwante stijlen …

dag 1 - donderdag 21 mei 2020
Meridiano de Zürich (***) is een uit Chili afkomstige band die onlangs met het zeer fijne album 'Saudade' op de proppen kwam. Op een bevreemdend , uiterst bezwerende wijze dompelt de band je onder in walmen van intensieve duisternis. En laat daardoor een goede indruk achter, maar ons compleet omver blazen deed Meridiano de Zûrich helaas niet.

Pothamus (****), een uit Mechelen afkomstige sludge/postrock band combineert dit echter met elementen van shoegaze en stoner. Waardoor een gevarieerde soep ontstaat, die bovendien wordt gekruid met voldoende intensiviteit. Die dan weer een hypnotiserende inwerking heeft op uw gemoed.
Voortdurend schipperend tussen licht en duisternis, biedt Pothamus je dus eerder een trip naar het vagevuur aan. "Door in golvende bewegingen tewerk te gaan, zowel vocaal als instrumentaal, zet de band je voortdurend op het verkeerde been. Enerzijds zijn er die zalvende drum, bas en gitaar lijnen, anderzijds worden oorverdovende mokerslagen uitgedeeld die ervoor zorgen dat de poorten van die Hel letterlijk open zwaaien." schreven we toen we de band zagen optreden op het underground festival Artifacts From the Tangent Universe .
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/76203-wolvennest-soul-grip-splendidula-pothamus-donkere-spirituele-ervaring-duistere-trances.html  
Uiteraard is het gemis van visuele effecten zeer groot. Maar zelfs bij het beluisteren van die muziek op de Dunk!Radio overvalt je datzelfde gevoel, als die keer in JK Paddestoel in Groot-Bijgaarden. En daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan.

Lethvm (****) brengt een mix van Doom en Sludge waarbij er afgewisseld wordt tussen cleane zang en oorverdovend geschreeuw. Een beetje in verlengde van bijvoorbeeld AmenRa maar dan gekruid met iets meer doom elementen. En dat zorgt toch voor een zeer unieke, donkere brij. Op een vaak trage, maar daarom niet minder dreigende wijze, word je als luisteraar compleet murw geslagen. De combinatie tussen cleane vocalen met een oorverdovend geschreeuw boordevol opgekropte woede, drijft je daarbij tot een punt van pure waanzin. Wie dus houdt van extreme duisternis, donker melancholie, en een doom sfeertje dat je koude rillingen bezorgt, zal bij Lethvm zeker zijn gading vinden. Dat blijkt zelfs uit een luisterbeurt op de Dunk!radio. Met hun nieuwste schijf ' Acedia'  - die we voor die gelegenheid ook een luisterbeurt hebben gegeven - zet Lethvm dit nog meer in de donkere verf, maar dat is dan weer een ander verhaal.

Flowers (****) is een Nederlandse band die elementen van stoner verbindt met een eerder psychedelische inbreng. Dit wordt bovendien overgoten met een sausje experimenteren tot het oneindige. Met de ogen gesloten lieten we ons dan ook zeer gewillig hypnotiseren, en meevoeren naar een landschap waar alle kleuren van de regenboog de revue passeren en daar hadden we deze keer geen geestenverruimende middelen voor nodig. Enkel die intensief en kleurrijke muziek van Flowers om ons te doen zweven naar de top van die regenboog. Bovendien merken we bij Flowers  een extra kersje op de taart op. De band trekt telkens, in een oorverdovende climax, de registers compleet open zodat het lijkt alsof door een plots opstekende wervelstorm alle rust en stilte rondom ons in een oogwenk wegvaagt.

Vyctoria (*****) is een collectief drone meesters uit Mexico, die intense drone geluiden verbinden met typische post rock elementen. We zullen het wellicht nooit weten, maar die intens mooie muziek omgeven door de bomen en de vallende bladeren in dat bos? Het zou hebben gezorgd voor een kippenvelmoment, waarbij tranen over je wangen vloeien en waarbij je naderhand totaal verweesd zou achterblijven op een bankje in datzelfde bos, nog even nagenietend. In elk geval brengt de band in bepaalde mate rust in je hart. Niet dat het er over de hele lijn ingetogen aan toe gaat. Ook dat zal meermaals blijken. Maar deze Mexicanen verstaan dus wel de unieke kunst stilte oorverdovend te laten klinken. Door echter naar een al even oorverdovende climax op te werken , doet die aanpak uiteindelijk je trommelvliezen trillen van intens genot.
De band bracht in maart van dit jaar een nieuwe schijf uit ' | VAV | ' en ook , een best interessante live registratie: 'Live 316'.  Op basis van wat we hier hoorden op 'Dunk!festival On air' zeker checken deze Mexicaanse parel.

Bruit ≤ (***1/2)  is een Franse band die typische elementen uit post rock verbindt met klassieke muziek. Helaas,  een dertien in een dozijn gevoel overvalt ons toch een beetje, maar toch weet dit Franse collectief gevoelige snaren te raken, waardoor je tot gemoedsrust wordt gebracht op een eenvoudige en vooral zeer intens mooie wijze. Waardoor we dat puntje van kritiek prompt naar de vuilnisbak doorverwijzen.

Ook Ranges (***) en Kinder (***1/2) bewandelen diezelfde typische postrock getinte paden. En daar is nooit iets mis mee, als je het ons vraagt.

Het Duitse collectief Collapse Under the Empire (*****) zorgt dan weer voor een nieuwe wending binnen het aanbod. Meer experimentele post rock laat ons maar stellen, waarbij bevreemdend aanvoelende klanken je doen vertoeven in een  al even vreemd aanvoelende omgeving. De zeer visuele sound van Collapse Under The Empire prikkelt de fantasie van de luisteraar. Het spanningsveld is over de hele lijn te snijden, waardoor je met angstzweet op de lippen en een ware krop in de keel, zit te luisteren en vooral intensief genieten.
Kortom : een ware ontdekking deze band, mede omdat Collape Under The Empire durft buiten de lijntjes te kleuren, en op avontuur trekt doorheen dat post rock landschap.
Ook Of The Vine (***1/2) flirt met de grenzen tussen intimiteit en geluidsmuren afbreken, waardoor een intensieve atmosfeer ontstaat. Net als zijn voorganger kleurt ook Of The Vine daarbij zeer bewust buiten de lijntjes, en trekt op avontuur door het landschap van postrock en aanverwante stijlen. Wat ons dan weer compleet over de streep trekt.

En dan is er plots Year Of No Light (*****) - We keren terug in de tijd, Dunk!festival 2014. De tent staat overvol voor Year of No Light. De lichten gaan uit, en prompt wordt het gaspedaal compleet ingedrukt. De Apocalyptische taferelen die we ons voor de geest halen, blijven ook nu nog steeds op ons netvlies gebrand. We schreven er toen over: ''Toen de muziek stopte, en de zaallichten terug aangingen, zagen we rondom ons mensen letterlijk naar adem happen. Ook wij wisten eerst niet goed wat er echt was gebeurd, deze trip naar de Hel zullen we niet vlug vergeten.''
Uiteraard kun je dat intensieve gevoel enkel herbeleven als je het live meemaakt, maar de rillingen die over onze rug lopen bij het horen van songs als 'Abbesse' zorgen ook nu voor een huivering die de meest donkere gedachten naar boven brengen. Waardoor Year Of No Light, zelfs zonder de bijhorende beelden en de live sfeer, erin slagen die Apocalyps ook in ons huiskamer te ontbinden.

Van oorverdovend, naar - ja daar gaan we weer - bedwelmend - Bersarin Quartett (****) hypnotiseert de luisteraar door een bijzonder filmische klankentapijt uit te spreiden. Door Ambient elementen te combineren met verdovende klanken , zorgt de band ervoor dat je niet in slaap wordt gewiegd. Eerder begin je , eens in een diepe trance aanbeland, letterlijk te zweven over de dansvloer. Binnen een intieme sfeer, gaat ook Bersarin Quartett  trouwens geregeld over naar een luidere climax waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag.

Een van de absolute top acts binnen het post rock gebeuren is And So I Watch You From Afar (*****). Puurder dan het zuiverste goud. Bliksem en donderslagen die je verweesd achterlaten. Verschroeiende climaxen naar boven toe, die zorgen voor een ware golf aan kippenvelmomenten. Superlatieven komen we tekort bij het horen van songs als 'These Riots are Just the Beginning' of 'If it ain't Broke. ‘Break it of ' en ander veel moois. Al deze songs bewezen in het verleden dat And So I Watch You From afar een band is die durft buiten de comfortzone van post rock te treden. Stevig uitpakken, enorm veel tempo wisselingen en bovendien tot het oneindige experimenteren. En dat is de reden waarom And So I Watch you From Afar ook anno 2020 nog steeds tot de absolute post rock en aanverwante behoort. Dit zet de band op deze donderdagavond  opnieuw in de verf. Genieten met een grote 'G'! Een afsluiter van formaat op dag 1 van Dunk!festival 2020 on Air.

dag 2 - vrijdag 22 mei 2020
Ingrina (****) zorgt voor een bijzonder donkere en intensieve start van de tweede festivaldag. We veronderstellen, moesten we die duistere mengelmoes van doom/sludge en post rock live aanschouwen, dat het zonlicht pijn zou doen aan onze ogen bij het verlaten van het bos of de tent. Ingrina verstaat namelijk die uitzonderlijke kunst om duisternis zodanig te laten aanvoelen, alsof griezelige klauwen je strot dicht knijpen en je happend naar adem je meest donkere demonen strak in de ogen kijkt. Met de ogen gesloten vertoeven we dan ook al te graag in deze duistere wereld die Ingrina ons aanbiedt, want ondanks die duisternis straalt Ingrina opvallend veel warmte uit. Maar dan in een zwartgeblakerde aankleding.

Wat  sfeerbeleving betreft, daarvoor ben je bij Stratosphere (*****) , het project rond klankentovenaar Ronald Mariën op het goede adres. "Waar rust en oorverdovende klanken, intensiviteit en intimiteit, verdovend en verschroeiend hard, in elkaar vloeien alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Weliswaar zonder echt geluidsmuren echt af te breken. Eerder door de luisteraar telkens opnieuw te hypnotiseren en in  een diepe, heel diepe, trance onder te brengen. En uiteindelijk te doen wegzweven naar onaardse mooie oorden. Je vindt daar Stratosphere terug'' , schreven we in 2018 over de release 'Collaboration I'. En eigenlijk hoeven we daar niets meer of minder aan toe te voegen. We omschrijven wat we voelen als we met de ogen gesloten zitten luisteren naar de bedwelmende klankentapijtjes die Ronald uitspreidt over onze ziel. Waardoor we, eens onder hypnose gebracht, inderdaad vertoeven in die zeer verre oorden. Oorden waar een gemoedsrust over ons neerdaalt die we in datzelfde verslag als volgt omschreven: ''Als er een paradijselijk genot bestaat van rust en kalmte, dan heeft Stratosphere de poorten van dat Hemels paradijs opengezet" Of ons toch een intens mooie blik laat werpen, hoe dat paradijs er zou kunnen uitzien. De koude rillingen die over onze rug liepen, en de haren die op onze armen recht komen van innerlijk genot, waren en zijn daar het levende bewijs van.

Astodan (****) is eigenlijk, ondanks ze al enkele jaren aan de weg timmeren, een nieuwe ontdekking voor ons, dankzij de recente release 'Bathala' waarover we schreven: '' Door die oude Filippijnse rituelen op een zeer intensieve wijze uit de doeken te doen, is Astodan met brio in zijn opzet geslaagd. Want zoals deze schijf, zo voelt de dood dus ook daadwerkelijk aan. Op een zodanige wijze gebracht door muzikanten die muziek brengen op een zeer visuele wijze. Waardoor de fantasie wordt geprikkeld. En je, eens onder hypnose gebracht, volledig zen de dood in de ogen kijkt met een glimlach op de lippen."
De recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78105-bathala.html .
Ook hun debuut 'Ameretat' ademt diezelfde sfeer uit. Ook deze recensie kunt u hier nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/71696-ameretat.html .
Ondanks het gemis van daarbij horende beelden en visuele effecten, blijft dat intens gevoel, waarbij je letterlijk de adem wordt afgesneden, overeind staan tijdens het beluisteren van deze bijzonder beklemmende muziek op Dunk!Radio. Waardoor die bovenstaande stelling nog wat meer in de donkere verf wordt gezet.

Voor Turpentine Valley (****) moest dit optreden op Dunk!festival de kers op de taart vormen in een periode van bouwen, groeien en zichzelf heruitvinden op een magische wijze af te sluiten. Helaas heeft die corona crisis daar een stokje voor gestoken. Met 'Etch' bracht de post metal formatie vorig jaar nog een knappe schijf uit, waarover onze recensent schreef: ' Enerzijds is er die genadeloze, ijzige riff die bij momenten lijkt weggelopen bij een atmosferische blackmetalband en anderzijds heb je die donkere warmte in het ritme van drum en bas, die rust en vertrouwen brengt.’
Opnieuw een klein meesterwerkje dus.' De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76773-etch.html  
De heel filmische muziek van deze band heeft hen trouwens een bank vooruit geplaatst, want hun muziek is gebruikt voor de serie 'De Twaalf'. Door songs als 'Compassie' en 'Onweer' wordt die stelling ook op Dunk!radio stevig in de verf gezet. Die bijzonder visuele soundscapes, technisch hoogstaand gebracht door virtuozen die hun instrument met zodanig gedrevenheid bespelen dat niet alleen de perfectie wordt overschreden maar dat je, diep wegzakkend in de zetel, tot intense gemoedsrust wordt gebracht. Tot oorverdovende climaxen op het juiste moment je dromen aan diggelen slaan, waardoor je tegen een muur van klanken compleet murw wordt geslagen. Puurder en visuel dan dit kan post rock/metal niet zijn!

It Was a Good Dream (***1/2) heeft zijn naam niet gestolen. De uit Boston afkomstige instrumentale rock band, zorgt inderdaad voor dromerige walmen die door de boxen vloeien en weer een gemoedsrust over ons doen neerdalen, die we kunnen gebruiken. Wellicht allemaal gebracht binnen een vrij monotone omkadering, De rust die je echter voelt neerdalen bij songs van It Was a Good Dream raken weldegelijk de gevoelige snaar. Ze maken ons ook nu weer de bedenking, omgeven door de bomen in het bos, dat het wellicht had gezorgd voor een moment om even tot bezinning te komen. Op een eenvoudige maar zeer doortastende wijze brengt It Was A Good Dream je tot complete 'zen' op voorwaarde dat je je bewust en gewillig laat meevoeren op de betoverende mooie klanken die zij tentoon spreiden.

ROOK (*****) is een Gents collectief die psychedelische muziek inkleurt met een donkere tint, binnen een dromerige omgeving. De zeer gevarieerde wijze waarop ROOK tewerk gaat, brengt je dan ook tot rust en zorgt voor een krop in de keel. Het opmerkelijke is dat er zoveel tempowisselingen, zoveel puzzelstukjes perfect in elkaar passen, en zoveel uiteenlopende intensieve soundscapes te ontdekken zijn, dat je op de muziek van ROOK geen label kunt kleven.
Bovendien slaat ROOK voortdurend aan het experimenteren met diezelfde klanken en voegt daar vaak bevreemdende vocalen aan toe. Die avontuurlijke aanpak en buiten de lijntjes kleuren, trekt ons nog het meest over de streep. Daardoor heeft ROOK op Dunk!festival gezorgd voor een van de meest aangename verrassingen in de line-up van de tweede festival dag.
Kortom: In een klein half uurtje heeft Rook vooral duisternis uitgekleed en er door experimentele toevoegingen een kunstwerk van gemaakt boordevol chaos. Zonder de geluidsmuur te verpulveren, eerder door je ziel binnen te dringen, je te hypnotiseren en je uiteindelijk te confronteren met je eigen demonen, op een golvende en intensieve wijze, binnen een trage doomsfeer die je niet elke dag tegenkomt. Wat ons dan weer doet uitzien naar meer duisternis en kunst verheffen in de toekomst, schreven we over de recente release van ROOK , de rode draad van wat we hoorden en voelden op Dunk!Radio

Frontman Remedy Waloni van de uit Indonesië afkomstig The Trees and the wild (***1/2) omschrijft de muziek van zijn band als 'somber tropical'. Een stelling die blijkt te kloppen. Uiteraard hoor je de typische Afrikaanse tint terug in de sound van deze band. Het wordt gecombineerd met een vaak dreigende ondertoon, boordevol rituelen die doen denken aan voodoo en dergelijke spookachtige totaalbelevingen. In elk geval gaat er iets bevreemdend uit van The Trees and the wild die je tot een punt van waanzin drijft, eens je je laat meevoeren door de opzwepende percussie en andere klanken, en die je wegvoeren naar die Afrikaanse oorden. Dat hoor je bijvoorbeeld in een song als 'ZamZam' , de rode draad van het volledige oeuvre van The Trees and the wild …

Dat mysterieuze en ongrijpbare, ook al is het bij deze artiest op een andere wijze, komen we ook tegen bij Bolt Ruin (****). Dit is het project rond elektronicavirtuoos Brecht Linden. ‘Bolt Ruin schrijft de soundtrack naar overgroeide industriële braakliggende terreinen, lezen we op de vi.be-pagina van de band.
Toen we Bolt Ruin zagen optreden op BRDCST-festival in de Ancienne Belgique in 2019, waren we danig onder de indruk van de combinatie tussen eerder 'liefelijke' beelden en dreigende muziek die als een oorverdovende oerknal ervoor zorgden dat apocalyptische wezens de zaal zouden overnemen. Ook op zijn album 'Bolt Ruin' blijkt hij diezelfde sfeer weer te kunnen geven.
Met de ogen gesloten halen we ons beelden voor de ogen van de Apocalyps die gewoon dagdagelijkse taferelen verstoort , door dood en verderf te zaaien om zich heen. Meestal op een langzame maar heel dreigende wijze, maar ook met oog voor improviseren en experimenteren met die duistere elektronica. Er is steeds een angstgevoel en je kruipt wat dichter tegen elkaar aan als Bolt Ruin je weer eens bij de keel grijpt met een verschroeiend donker tapijt dat over de hele lijn wordt uitgespreid, schreven we over deze schijf. En laat dit nu net het gevoel zijn dat ons ook overvalt bij het beluisteren van Bolt Ruin op Dunk!Radio. Indrukwekkend!

Pray For Sound(***1/2) grasduint in het doorsnee landschap van postrock, voegt daar wat synthesizer klanken aan toe, en dekt dat allemaal toe met een strakke en opvallende percussie. Niets nieuws onder de zon, maar altijd fijn als er bands zijn die nog steeds de intensiviteit van waar postrock echt voor staat, hoog in het vaandel dragen.
Ook het Brusselse band We Stood Like Kings (****) houdt eveneens vast aan die ingrediënten van typische postrock, maar zet je eveneens op het verkeerde been. Met de trilogie 'Berlin 1927', 'USSR 1926' en 'USA 1982' bewees de band inderdaad voldoende zijn kunnen, door het soort postrock te brengen met een hoek af. En als klap op de vuurpijl voegt We Stood Like Kings daar een zeer filmische sound aan toe. We Stood Like Kings treedt dan ook zeer bewust uit zijn comfortzone en neemt graag risico's. Net die avontuurlijke aanpak zorgt er dan ook voor dat deze band een zeer interessante parel is binnen het genre, om te koesteren. Dat komt via de luistersessie op Dunk!Radio eveneens tot uiting.

Bij het vallen van de duisternis, gaan we ook op zoek naar de iets donkere hoek van de kamer. En dan kom je het mysterieus klinkende combo Fly Pan Am (*****) tegen. De band is ontstaan in 1996 en was onderdeel van dezelfde scene als Godspeed You! Black Emperor. In 2006 hield de band ermee op, maar sinds 2018 staat Fly Pan Am terug op de bühne. Met hun vijfde plaat ‘C’est ça’ liet de band in 2019 al een tipje van de sluier zien en horen, en die smaakte naar meer. Veel meer. Het is bijzonder jammer dat we deze levende legendes niet echt live kunnen zien. Want puur muzikaal liggen ze ook anno 2020 nog steeds een beetje tussen  Godspeed You! Black Emperor en My Bloody Valentine, en dan weet je waar je kunt aan verwachten. Oorverdovende intensiteit die aan je ribben kleeft, boordevol experimentele valkuilen waardoor ze je bewust op het verkeerde been zetten. Voer voor de doorsnee muziekliefhebber, waartoe ook wij behoren, die houdt van bands en artiesten die buiten de lijntjes van de muziekstijlen kleuren,. Fly Pan Am is dan ook een parel binnen experimentele muziek die we hopen in 2021 terug te zien op Dunk!festival.

Over duisternis gesproken. Oh Hiroshima (*****) is een Zweedse postrock formatie die ingrediënten van postrock vermengt met voldoende donkere soundscapes waardoor je wegdrijft naar je meest duistere gedachten. De band bracht met 'Oscillation' vorig jaar een gloednieuwe plaat uit, die op heel wat goede recensies kon rekenen. Naast instrumentale vuurkracht, is het unieke aan Oh Hiroshima dat ze dit combineren met een magisch mooie vocale aankleding, die aanvoelt als een warm donker deken tegen koude winterdagen. De koude rillingen die over onze rug lopen bij intens mooie songs als 'A handfull of Dust' - inderdaad uit die laatste schijf - bewijzen dat Oh Hiroshima nog steeds eenzaam aan de top staat van de donkere zijde van de post rock. En dat wordt , bij het vallen van de duisternis, ook op Dunk!radio haarfijn in de verf gezet.

Na deze kleppers bleek YOB (*****) de ultieme kers op de taart te zijn van deze tweede festivaldag. De legendarische doom band - die deze stijl vermengt met o.a. postrock , ontstond in 1996 maar hield ermee op in 2006. Om in 2008 uit de doden op te staan. In 2016 bewees YOB ons op Desertfest nog dat ze nog steeds op een eenzaam hoog niveau staan te soleren. Hun laatste wapenfeit 'Our Raw Heart' zorgde voor gemengde reacties. Maar YOB weekt op hun nieuwe schijf bij ons nog steeds enorm veel donkere emoties los, waardoor onze ziel in vuur en vlam wordt gezet. En zorgt er dus zowel bij de oudere songs als bij nieuwe parels als 'Lungs Reach' voor , dat elk haartje op onze armen recht komt te staan van puur innerlijk genot. Met een traan in de ogen en een krop in de keel zien we nog een laatste keer onze demonen in de ogen. En glimlachen, na het aanschouwen van zoveel intensiteit die als een mokerslag in ons gezicht tot ontploffing wordt gebracht.
Bijzonder jammer dat we dit niet echt live konden zien, een bedenking die we al een paar keer maakten en nog veel zullen maken. Met alle visuele effecten daarbovenop zou dit nog meer magisch zijn geweest. Maar het innerlijke gevoel dat ons overvalt bij het beluisteren van deze epische songs laten ons nu al met verstomming achter in, jawel, die donkerste hoek van ons onderbewustzijn. Waar het steeds fijn vertoeven is.

dag 3 - zaterdag 23  mei 2020
De laatste festivaldag is doorgaans de zwaarste. Een dag die we doorgaans op een rustige manier beginnen met een GRATIS aangeboden koffie in het gezellige jeugdhuis, en - moest het zijn doorgegaan - genieten van de gevarieerde set van Flash The Readies (***1/2). Zondermeer de perfecte wijze om die derde festivaldag goed in te zetten. De band bewandelt trouwens de dunne lijn tussen intimiteit en verschroeiend hard uithalen op een ingenieuze wijze. In tegenstelling tot wat normaal gebeurt bij postrock gaat Flash The Readies in eerder golvende bewegingen tewerk. Bovendien wordt dat recept gekruid met de nodige psychedelische soundscapes, waardoor je eens onder hypnose tot rust wordt gebracht, maar dus ook op tijd en stond wakker geschud.

De Duitse band Noir Reva (***) dompelt ons onder in een typisch postrock badje, zonder daar meer of minder aan toe te voegen. En daar is op zich uiteraard nooit iets mis mee, ook al komt het 'dertien-in-dozijn' spook helaas weer om de hoek kijken. Deze band brengt echter songs waarvan elk beetje postrock liefhebber begint te watertanden. In het bos of in de tent, had dit dan ook voor een moment van oorgasme gezorgd voor de doorsnee liefhebber van het genre, die het niet te ver gaat zoeken.

Solkyri (****) is een postrock formatie uit Australië die sinds 2006 stevig aan de weg timmert. Met 'Mount Pleasant' brengt de band nu een loepzuivere post rock plaat uit, maar toch is er meer aan de hand. Deze band tast duidelijk de grenzen af van agressie, ingewikkeldheid en intimiteit. Tot het oneindige. Hun energieke post rock wordt bovendien beladen met verfijnde popmelodieën. Tracks als ' Shambles' of  'Pendoxk & Proces' zijn opgebouwd rond stuwende ritmes, met een vette knipoog naar shoegaze. En dat maakt deze band toch een unieke parel binnen de globale postrock en de aanverwante stijlen. Dat komt bij 'Sad Boys', terug te vinden op de schijf 'Sad Boys club' (2015), nog maar eens tot uiting. Het is eigenlijk de rode draad te zijn in elke sprankelende song die we te horen krijgen op de Dunk!radio.

Ook de Engelse postrock band Outlander (***1/2) grasduint in het aanbod van typische postrock, en ook Outlander voegt daar niets meer of minder aan toe. Maar klinkt daarom niet minder intensief.
Besluit: We zijn dus eigenlijk bewust een beetje op zoek naar bands die boven het maaiveld uitsteken wat het genre betreft, en dus buiten de lijntjes kleuren. En dat is bij Outlander niet echt het geval. Wie echter houdt van een eenvoudige postrock aanpak zonder daar meer of minder aan toe te voegen, die zal ook in deze parel van een postrock band zijn gading vinden.

De eveneens uit Australië afkomstige band Iiah (*****) overgiet die typische postrock met elementen uit de ambient, wat zorgt voor een dromerige trip binnen enerzijds een intieme omkadering, anderzijds worden registers in een ware climax open gegooid waardoor de geluidsmuren in onze huiskamer beginnen te trillen. Iiah bracht met 'Terra' onlangs een gloednieuwe plaat uit. Een song als 'Displacement' klinkt spookachtig, mysterieus en doet de haren op je armen recht komen. Alleen weten we niet of dat dit uit pure angst of genot is. En dat is de sterkte van deze band. Want het bevreemdende mooie van de dark ambient wordt telkens perfect verbonden met die intensiteit van typische postrock; je wordt letterlijk gehypnotiseerd en weggevoerd naar  al die even mysterieuze gedachten in je onderbewustzijn. En net als je denkt alles te hebben gezien en gehoord is er die ene song “When I Fear You, All Else Is Where It Should Be”, waar een spookachtige stem uit het niets, je de ultieme doodsteek toedient. Indrukwekkend!

Sagor Som Leder Mot Slutet (****) is een Zweeds postrock/metal band die donkere, zwaardere thema's combineert met zachte, maar daarom niet minder dreigende tonen. Waardoor je prompt in de donkerste hoek van de kamer terecht komt. Met geen kans op de terugkeer naar het licht, eens je door deze band bij de lurven bent gegrepen. Duisternis in al zijn intensieve vormen, geuren en kleuren, de zwarte draad in de muziek van Sagor Som Leder Mot Slutet. Met de ogen gesloten laten we ons gewillig meevoeren naar weer eens onze meest donkere, en vaak lugubere gedachten. Moesten we buiten zijn gekomen, had het licht in de ogen pijn gedaan door een overdosis duisternis die deze Zweden ons aanboden. Nu kunnen we enkel onze fantasie zijn werk laten doen, en ook die was gitzwart moeten we toegeven.

De scene begint wat verzadigd te geraken met generische bands, die gebruik maken van ellenlange nummers vol sterk vertraagde harmonische gitaarpartijen die uiteindelijk opbouwen naar een climax. Je ziet door de bomen het bos niet meer, daardoor is het moeilijk om die ene uitzonderlijke parel te ontdekken. De uit UK afkomstige band Coldbones (****) trapt niet in die val en voegt duidelijke elementen van progressief metal en shoegaze toe aan het gedoodverfde geluid, waardoor ze met kop en schouders boven het maaiveld van postrock gerelateerde bands uitsteken. De band bewees dat al met het schitterend album 'Where it all began' , uitgebracht in 2018. Deze stelling wordt via Dunk!radio stevig in de verf gezet. Bovendien zorgt de filmische muziek ervoor dat je , eens je fantasie laat werken, zelf die beelden daarbij kunt voorstellen. Een extra kers op de taart die ons doet uitzien om deze band ook live te aanschouwen.

Ook de Zweedse formatie Feed Me To The Waves (***1/2) blijft gewoon grasduinen in het sferische postrock aanbod. Zonder daar weerom echt iets nieuws aan toe te voegen. Maar ook Feed Me To The Waves komt daar gemakkelijk mee weg. Dat gevoel van herkenning, en ook van erkenning, overviel ons al toen we de recente schijf 'Intill' onder de loep namen. Wie op zoek is naar iets unieks, of naar een band die op avontuur trekt , is wellicht niet op het juiste adres bij Feed Me To The waves. Maar de doorsnee postrock liefhebber, die vandaag al een paar keer lekker is verwend, zal ook hier gewoon zijn gading in vinden. Want dit is wellicht eenvoudige postrock, maar wel van een eenzaam hoog niveau. Er valt nergens een speld tussen te krijgen, die bommetjes intensiteit strelen je oorschelpen strelen en beroeren je hart. En dat trekt ons bij deze band dus nog het meest over de streep.

De uit Korea afkomstige formatie Jambinai (*****) staat bekend om het mengen van postrock met Koreaanse traditionele muziek. Ze maken daarbij gebruik van zowel rockinstrumenten, als Koreaanse traditionele muziekinstrumenten (o.m. de haegeum (een soort viool), geomungo (een soort citer) en blaasinstrumenten piri en taepyeongso). Dat zorgt voor een bijzonder verrijkend geluid, dat je in onze contreien niet elke dag tegen komt. Het lijkt wel een eindeloos gevecht tussen traditionele Koreaanse klanken en Westerse gewoontes, die uitmonden in ofwel oorverdovende climaxen of eerder verstilde momenten waarbij je een speld kunt horen vallen. Maar eens alle registers worden opengetrokken, ontstaat vooral een allesverwoestende tsunami aan klanken die elke geluidsmuur omver blaast. Of dat nu de Koreaanse of de Westerse is , maakt daarbij weinig of niets uit. Want net zoals bij elke oorlog, zijn er geen winnaars. De kruisbestuiving tussen die uiteenlopende instrumenten zorgt eerder voor een verbond, waarbij elke puzzel - de gitaar en de geomungo, of de drum en de haegueum - elkaar aanvult waardoor die puzzel net perfect in elkaar past. Dat laatste maakt deze bijzondere band zo uniek binnen de postrock. Ze verbinden uiteenlopende culturen op een zo uitgekiende wijze, dat ze de remedie kunnen vormen voor wereldvrede. We hopen deze band dan ook volgend jaar te mogen verwelkomen, omgeven door visuele effecten zal een soort magie ontstaan die elke landsgrens overschrijdt.

Ook De Osos (****) brengt traditionele eigenschappen uit hun eigen land mee naar Dunk!festival, dit maal uit Mexico. Wat blijkt, de band houdt ervan je op het verkeerde been te zetten, en slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren met klanken en percussie. Dat zorgt ervoor dat deze Mexicaanse band een unieke totaalbeleving vormt binnen de postrock en aanverwante stijlen. Er komt trouwens een vocale inbreng in voor, waarbij dat tintje Zuid-Amerikaans vernuft prompt om de hoek komt kijken. Een bijzonder kleurrijke band, om in het oog te houden deze De Osos.

De Australische formatie We Lost the Sea (*****) spreekt elke emotie van de postrock liefhebber letterlijk aan. Startend binnen een eerder intieme , sobere omkadering, brengt deze band dan ook het beste naar boven wat postrock betreft; opbouwen naar een oorverdovende climax die aanvoelt alsof je hart wordt doorboord, hoort daar ook bij. We Lost the Sea legt die lat, zowel bij de intieme als de oorverdovende momenten, telkens opnieuw torenhoog en moet daarom eigenlijk totaal niet onderdoen voor de grotere acts binnen de scene. Dat bewees de band ons al op die avond op Dunk!festival 2017. Dat blijkt ook uit de songs als 'The last dive of David Shaw' en zoveel andere parels die de revue passeren. Want ook via Dunk!Radio  voelen we ons wegglijden naar onaards mooie oorden bij die verstilde momenten. En voelen de luide climaxen aan alsof je letterlijk tegen een muur wordt gekwakt en je hersenpan wordt verbrijzeld. Een gewaarwording die ons trouwens doet terugdenken aan een andere avond. Toen Explosions in the Sky kwam optreden in de AB voelde het net ook zo aan alsof je letterlijk werd weggeblazen door de visuele effecten op het podium, door dezelfde climax. En dat is net wat We Lost the Sea dus ook doet met ons, als we die songs uit de boxen horen en vooral voelen loeien.

BIG /BRAVE (*****) is een Canadees trio die bestaat uit Robin Wattie (zang en gitaar), Mathieu Ball (gitaar en zang) en Loel Campbell (drums).Net zoals label genoot Sunn O))) moet BIG/BRAVE het hebben van die hypnotiserende inwerking op je gemoed. Het uit zich bij BIG/BRAVE vooral in de herhalende klappen die worden uitgedeeld door gitaren en/of drums. De vocalen van Robin Wattie zijn dan weer melodieus maar ook geheimzinnig en raadselachtig. Het zorgt voor een mystieke, spookachtige sfeer die je tot een zekere vorm van waanzin drijft, eens je door dit trio letterlijk bent betoverd. Want ja, deze tovenaars met klanken en vocalen voeren je weg naar een onaards mooi paradijs. Het contrast tussen de harde muziek en de melodieuze zang zorgen voor een aangrijpende sfeer. Waardoor pijn en vreugde perfect met elkaar worden verbonden. Dit trio ontpopt zich dan ook tot ware magiërs die een klankentapijt uitspreiden, waarbij je eens meegevoerd naar die verre oorden, 'Zen' geworden, de harde realiteit rondom jou compleet vergeet. We kunnen ons zo voorstellen wat voor een effect dit in het bos, bij het vallen van de duisternis, moet hebben gehad op de aanwezigen. Want zelfs nu, bij enkel het beluisteren via de Dunk!Radio voelen we een gelukzaligheid over ons neerdalen, die met geen pen valt te omschrijven.

Afsluiter AmenRa (*****) combineert alle voornoemde uitersten. "Het sterke aan Amenra is dat ze hun set opbouwen naar een climax toe die pas echt zijn kookpunt bereikt naar het einde toe, om dan in je gezicht te ontploffen. Daarom volgde er ook geen bisnummer, omdat het onderste uit de kan is gehaald en er niets meer aan valt toe te voegen. We kregen een uur lang iets meer dan gewoon een trip door de diepste krochten van onze ziel, werden geconfronteerd met onze nietigheid in deze wereld en werden er zelfs even stil van." Dat is hoe we meermaals een optreden van AmenRa, of moeten we zeggen een misviering, hebben beleefd.
Via de Dunk!Radio voelen we ons nogmaals wegglijden en gaan de confrontatie aan met ons meest innerlijke demonen.
Een optreden van AmenRa valt  gewoon niet in woorden te omschrijven, een optreden van AmenRa moet je voelen tot in het diepste van je genen. En dat gevoel brengt de band dus ook over als we gekluisterd aan de radio, de nacht in gaan. Na die indrukwekkende totaalbeleving die AmenRa ons heeft bezorgt, binnen een occulte totaalbeleving die ons totaal van de kaart achterlaat, zakken we weer af naar, jawel de meest donkere kamer van ons onderbewustzijn. Een plaats waar we graag vertoeven.
Een mooier , intenser slot van deze toch wel zeer bijzondere driedaagse 'in ons kot' gekluisterd aan 'Dunk! On Air' radio , konden we ons niet dromen.

Besluit: Het gemis van deze bands allemaal live te zien, is zeer groot. Dat kunnen we niet genoeg herhalen. De meeste bands en artiesten slaagden erin ons toch dat intense gevoel te bezorgen dat ons altijd overvalt als we naar Dunk!festival afzakken.
Dit puur door gewoon naar de muziek van elk van hen op de radio te luisteren. En dat is zo indrukwekkend aan een festival als Dunk!festival.
Dat de organisatie op die manier daar in slaagt, is zeer opmerkelijk. We hopen uit de grond van ons hart dat deze hele line-up kan verschijnen op Dunk!festival 2021.
Afspraak op 13, 14 en 15 mei. Wij zullen er alvast bij zijn, Jij toch ook!?

Volg alle activiteiten van Dunk!festival verder op via de website: https://www.dunkfestival.be/  Of via de sociale media kanalen:
twitter - https://twitter.com/dunkfestival
facebook - https://www.facebook.com/dunkfestival/

Organisatie: Dunk!festival , Zottegem

Victoria K. - I feel the most important thing is to be real, to be genuine and stick to what you believe in, so you can express that through your music and connect with the listener

Symfonische metal bands zijn er bij de vleet, door het overaanbod van bands die deze richting uitgaant. En deze bands worden al te gauw vergeleken met grote namen binnen de scene als Nightwish, Within Temptation en ga zo maar door . Uniek voor de dag komen is dus bijzonder moeilijk.
En toch zijn er bands die daar toch op een uitgekiende wijze min of meer in slagen. Neem nu de Australische band Victoria K. Ooit opgestart als een solo project van vocalist Victoria K, is dit sinds 2016 geëvolueerd tot een volwaardig collectief.  Zij zijn het levende bewijs dat het wel kan. De band heeft samen gespeeld met toch enkele grotere namen binnen de scene, het was echter wachten op een debuut. Dit debuut 'Essentia' ligt sinds eind april in de winkelrekken.
Naar aanleiding daarvan, maar ook om te polsen hoe zij als muzikant en mens omgaat met een crisis waarin we nu leven, en de verdere toekomstplannen, hadden we en fijn gesprek met Victoria.

Let's start with a personal question. Did you grow up listening to metal? Who are you favorite bands and why?
VK: I started listening to metal music from when I was about 9 years old.  My mum played me My Immortal – Evanescence and when I heard Amy Lee’s voice I was hooked.  The song was so intriguing and spooky at the same time, that I could not get it out of my head.  That was the song that got me into the genre and changed my musical path. 
At the moment I love listening to Kamelot, Epica, Lacuna Coil and Eluveitie.  Their music is awesome.

Let's talk about Victoria K. Victoria K. ever started as a solo project? Tell us more about it?
VK:  The Victoria K project started off with me putting covers on YouTube, collaborating with other young artists locally and overseas to build social presence.  All the time I was writing and composing my own material.  Monster was the first release of my own material and ‘Essentia’ grew from there. 

Since 2016 has Victoria K. grown into a full-fledged band? How did that work?
VK: In early 2019, as we were in post-production of Essentia and recording Lacuna, I was approved as the support act for Eluveitie at their Melbourne show.  We then went to work to secure the appropriate musicians to play the show.  Through the networks we formed the band to play the show and the response from the crowd was so positive and the energy was incredible.  It was obvious after that show that we needed to continue working together.  We all got along so well, and it just worked. 
We decided to hold onto the name Victoria K because there was already a strong social footprint and brand recognition.  It was the logical step to hold onto that and build from there.

Within the oversupply of symphonic metal bands, with female vocals, it is difficult to rise above the cornfield. But that's exactly what Victoria K. does, and that's what makes you so unique. What is your opinion about this? What makes you unique in the Symphonic metal world?
VK:  That’s such a hard question to answer.  I don’t think anyone really knows why things happen the way they do.  I do know, however, that our fans are loyal and have stuck by me and now the band for a long time and that fan and supporter base is growing day by day. We are so grateful for that and we thank you all.
I feel the most important thing is to be real, to be genuine and stick to what you believe in, so you can express that through your music and connect with the listener.  It’s very important also to keep working your instrument, learning, improving and growing both technically and creatively.

Congratulations with the new record 'Essentia' how have the reactions been so far?
VK: Its been amazing to release the album and we found the perfect partners in Rockshots Records.  The response has been overwhelmingly positive.  Its incredible to have had such a great response from all over the world.  I’d like to thank everyone that has taken the time to listen, review, comment, purchase and connect with the album in any way.  A big thank you also to the press and media for their time to reach out for interviews and for all the stories and press releases that have been written and shared ad of course thank you to all the radio station that have played songs off Essentia and supported the album.

Most special is the amalgamation between your crystal clear voice complemented by Sheri Vengeance's dark extreme vocals. What appears to be a great added value within the whole. Like a battle between light and darkness. How did you find each other? What is your opinion on this statement?
VK:  I was first put in contact with Sheri by my producer Lee Bradshaw.  I expressed interest to him in learning the extreme vocal technique so he linked us up.  She was so easy to get along with and we hit it off.  I had written lyrics for extreme vocals into Essentia from the beginning, so when it came time to record those, I contacted Sheri.  Her voice is insane and has added so much to the album.  She came in with her own interpretations and ideas and it work so well.  You are right though, the contrast in vocals really shows off the light and the dark and it is the main reason for using the extreme vocals.  It was used in the album to represent the light and the dark of the human spirit.

Are there plans to do more with this in the future?
VK: We definitely have plans to do more together.  In fact, it has worked so well that she is now a member of Victoria K.

Another plus, that the collaboration with Michalina Malisz. How did you find each other? And are there also more collaboration for the future?
VK:  I really wanted folk and Celtic sounds on the song Shroud Of Solitude.  We were discussing this just as we had been announced as the support act for Eluveitie.  I mentioned that I love the Hurdy Gurdy and would love it on this track in particular.  Next thing you know Michalina agreed to be a part of the project.  She is an incredible person, so giving and kind and just lovely to work with.  I would definitely love to work with Michalina again.  We just never know what the future holds.

Something else. Decades ago people used to consider Metal as a man’s music. And even today some closed minded people still consider it as something exclusive for men. What do you think about this mentality?
VK:  I get where they’re coming from because it was a male dominated genre for so long and that’s what became normal.  However, I think now in these times this mentality should change because there are so many women in metal and they have help shape the modern metal sound.  I believe more women now understand they belong in the genre, feel free to express themselves within metal and quite frankly have become very influential in shaping the musical sound. 

Due to this corona crisis, many plans fall into the water, which ones?
VK: We had plans to tour Europe but all that is on hold now while we all battle this global pandemic.  We are exploring other ways to interact and stay connected to our fans.

How do you deal with such a crisis as a band, musician (but also as a person)?
VK:  As a band we stay connected via Skype and we are currently working on a concept that we will be able to share with all of you soon.  We are lucky as musicians in modern times because we have a lot of ways to stay in touch, connect and work together.  The internet has given us a lot of options.  Personally, I like to maintain a routine and I have also started exploring other creative outlets like drawing.  I am still writing music and really exploring various musical and creative concepts.   

This crisis does open up more opportunities to offer music via live streams on Facebook and the like. How do you feel about that?
VK: I love this idea.  Even though it is not the same as having the crowd in front of you, it does give us an opportunity to stay connected with our fans and supporters.  We are actually finalising the details of a Live Stream show now and we will have more information on that shortly.

What are the further plans with Victoria K. after this crisis? And with any other projects?
VK:  The major plan is to get out on tour and promote “Essentia”.  We haven’t been able to do that because of the global pandemic and we really would love to get in front of live crowds again.

Is there anything as an end goal? Something you definitely want to achieve as an artist? and as a person? Is there still room for a personal life in that hustle and bustle?
VK: I don’t think there is really ever an “end goal” for me.  The most important thing is to keep growing personally and creatively and to keep producing music.  There are certainly goals I would love to achieve and a major goal for me is to get Victoria K to the Wacken Open Air Festival and tour Europe playing the major festivals.  As a person I just want to keep developing my craft.  I still get to be me and do the things I love and be with my friends.  It’s really important to maintain a personal life and I can’t wait to catch up with everyone once we are out of isolation.

Hopefully we will see you 'on stage' soon. Normally, fans can purchase merchandiser there, how can readers do that online now? Feel free to give some 'links'
We really miss the stage and hope to be back as soon as possible but in the mean time people can check out our merch on our website www.victoriakmusicofficial.com/shop
Also, they can check us out on FB https://www.facebook.com/victoriakofficial/
Instagram https://www.instagram.com/victoria_k_official
Twitter https://twitter.com/VictoriaK2004 and Spotify

Thanks for this nice conversation, are there any comments to our readers?
VK: Thank you so much for having me, it was awesome chatting with you.  A huge shout out to all your readers and a thank you also to all our supporters and fans.  We are all so grateful for your continued support and we hope to be out touring and seeing you all again soon.  Please stay safe and healthy in these difficult times.

Introducties als ‚Hi, this is Axel Ritt of Grave Digger writing‘ zijn altijd leuk als binnenkomer tijdens een interview. Om maar te zeggen. Grave Digger is een power/heavy metal band die toch al sinds begin jaren '80 - dat is ruimschoots veertig jaar - zijn stempel heeft gedrukt op het metal gebeuren, het wil gelukkig dus niet zeggen dat de heren naast hun schoenen beginnen te lopen. Daarvoor krijg je bij ons altijd een pluim extra op je hoed.
Vorig jaar stond de band nog op  het festival 'Blast from the Past' in Kuurne, waar Grave Digger bewees ook 'on stage' nog steeds een solide geheel te vormen.
Dat verslag kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76698-blast-from-the-past-2019-nostalgietrip-met-voldoende-sausjes-boordevol-jeugdige-spontaniteit.html
We stelden Axel enkele vragen via mail over het verleden van de band, maar vooral ook hoe je omgaat met zo een crisis waarin we nu leven, en wat de toekomst brengt

Forty years of Grave Digger, it seems like a milestone in the history of the group. Looking back over the decades, what are you most proud of?
To be still a solid part of the business. We saw many bands come and we saw many bands go, but Grave Digger is a blueprint.

Were special shows planned for that birthday? which?
Yes, there were many special open air shows planed with a big entourage of guest musicians like Wacken, Rockharz, Rockhard and many more, but Corona killed it all. We try to perform as many as possible of the shows in 2021.

And will they possibly continue new special Birthday shows later?
Yes, we’ll do our best to catch up these shows in 2021.

Compared to the early days of the group, what is the main change in your life?

I myself know a hundred times more about the music business than in the early days, so the danger to sign ridiculous contracts, like I did in the early days, is zero now. Meanwhile, I got my own record company, my own publishing company and my own recording studios, so I’m independent in any way. When you start making music, everybody is earning money with your music, except you. Fortunately, this will never happen again.

Are there things - knowing what you know now - that you would do differently?
Definitely, more than I can write down in this interview. I trust the wrong people and I started that naive in the business until I found out, that the only way to do it right, is the way to do it by my own. So for the following decades I learnt a lot regarding everything music and everything went perfect.

You’ve already released soo many albums with Grave Digger which is damn impressive! But tell me, how are you always able to come up with new inspiration?
It’s pretty simple, it’s just hard work. Creating music is 10% inspiration, 90% transpiration! Nobody wakes up in the morning and got the perfect melody hooks, the perfect lyrics, the perfect riffs and the perfect arrangements. I’m still working 90 hours a week, that’s the only way to deliver high quality music.

Since you’ve been consistently around since 1980 and went on numerous tours all around the world I consider you to be a very successful band. So what advice could you give to up and coming acts?
Well, we grew up at a time, where you had the chance to get famous, if you put all of your time, energy and money into your career. It’s hard to say, but these days are gone forever. Today, you’re a lucky guy, if you can pay the rent and get some food, but you’ll never be able to feed a family or buy a house without 1 or 2 more jobs, or the additional income of your wife. I hate it to say, but my advice is, learn a trade which fills up your bank account and do music as a hobby. This is the only way to avoid the humiliation of having to do musical mess so that your children can go to school.

These are very strange times, how do you deal with that as a band, musician and also people?
To be honest, the only thing that has changed is the absence of the live shows and the associated loss of earnings. All other parts of my life stood the same.

Now what are the further plans after this crisis? New releases possibly?
Yes, because we’re not a fan of doing ghost concerts or rehearsal room streamings, we decided to do a new album every year, as long as we’re not allowed to perform shows. The fans loved this announcement a lot.

After forty years, has your final goal been reached? Or do we add ten more?
We’ll behave as all the big names in music, as long as we’re able to handle our instruments and as long as the people will come to our shows and pay us to play, we’ll move on.

My last question now that the fans can not buy merchandiser through performances and stuff, where can they now? online (feel free to provide some links) or something

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Cheers Axel „Ironfinger“ Ritt

Jess Williamson voorstellen doen we aan de hand van het volgende bericht van deze Amerikaanse folk artieste: ‘Jess Williamson groeide op in Dallas, Texas, maar woont sinds een paar jaar in LA. Deze move resulteerde ook in een iets andere sound dan van haar vorig album ‘Cosmic Wink’. Op ‘Sorceress’ blijft Williamson  trouw aan haar country roots, maar de muziek is met haar ambities meegegroeid. Haar stem is sterk als kwetsbaar en de muziek doet denken aan '70s cinema, '90s country muziek en 'breezy West Coast psychedelia'.
De nieuwe plaat heeft eveneens een diepere , onderliggende betekenis. We citeren: ’Op ‘Sorceress’ verweeft Williamson liefdesbrieven met het verwarrende heden en de onzekere toekomst. Zo bezingt ze reflecties op vrouwelijkheid, het (na)streven van perfectie, het 'New Age' geloof, kritiek op kapitalisme en social media. Maar ook intieme verhalen over het leven en de dood van naasten. Het is een album over het verlies van onschuld en de mogelijkheid om zelfkritisch, zelfbewust en vol bezinning te zijn.’
Vanaf het breekbare “Smoke” voel je al aan welke richting deze schijf uitgaat. Enorm veel emoties komen boven drijven vanuit die verdovende, dromerige stem van Jess Williamson. De songs “As the Birds are”, “Wind on Tin” en het wondermooie “Soreceress” laten niets aan het toeval over. Mede door die bijzondere stem komt het mystieke en bevreemdende dat je tegenkomt in diezelfde sprookjesachtige droomwereld eveneens boven drijven.
Voortdurend schipperen tussen obscuur, occult en breekbaarheid, bezorgt Jesse je koude rillingen en een krop in de keel. Songs als “How Ya Lonesom”, “Rosaries at the border” en “Harm Non” laten horen en voelen dat Jess Williamson van vele markten thuis is. Door haar bijzondere stem en de mysterieuze instrumentale aankleding, blijf je dan ook ademloos aan haar lippen gekluisterd en genieten tot het eindpunt is bereikt met “Gulf of Mexico”.
Besluit: Het meest bijzondere aan deze vierde plaat van Jess Williamson is het bewandelen van die dunne lijn tussen licht en duisternis, vreugde en pijn. Zoveel emoties verpakt in stem en uitstraling, gekruid van een al even tot de verbeelding sprekende instrumentale aankleding, krijgen we voorgeschoteld.
Vaak hoor je geluiden op de achtergrond die je niet thuis kunt brengen. Daardoor doet Jess Williamson je  vanaf de eerste tot de laatste seconde , op deze bijzondere parel van een schijf,  naar adem happen. De spanning is dan ook over de hele lijn te snijden, waardoor Jess in haar opzet is geslaagd om haar zeer persoonlijk verhaal zodanig te laten klinken, dat het ook jouw en mijn verhaal wordt.
Tracklist: Smoke (3:31)  - As the Birds Are (3:50)  - Wind on Tin (3:06)  - Sorceress (4:37)  - Infinite Scroll (4:10) - Love's Not Hard to Find (3:48)  - How Ya Lonesome (4:39)  - Rosaries at the Border (3:54)  - Ponies in Town (3:45)  - Harm None (3:20)  - Gulf of Mexico (4:05)

dark folk
Sorceress
Jess Williamson