Blue Eyed Christ is het geesteskind van John Norton. De man heeft al industrial watertjes doorzwommen, maar zijn inspiratiedrift en honger zichzelf te vernieuwen , blijft ,ondanks het feit dat hij niets meer hoeft te bewijzen, nog steeds heel groot.
Ter introductie van zijn nieuwste werk 'World On Fire' citeren we even de bijgaande perstekst: ''World on Fire is a loosely based concept album about the state of the world that combines the energy and political anthems of my first album mixed with the personal themes I'm also known for. It's the combustion of everything I've done on the first 4 albums. When I started writing it, I really didn't realize how prophetic it would become as things continue to unravel and become more polarized and extreme; I thought I was writing an album about the dystopian world we live in, but then realized I was also writing a deeply personal album about the collective human experience. It's about trying to make sense." - John D. Norten
Een zeer persoonlijke plaat dus waarop Norten zijn gal uitspuwt over de wereld en alles wat er misloopt.
Na een meesterlijke intro zijn we met “Stop the show” vertrokken voor een knetterend industrial feestje, die ligt een beetje in verlengde van bands als NIN, maar is vooral zeer Blue Eyed Christ. Geen enkel heilig huisje is veilig voor Blue Eyed Christ. Hij stampt hevig om zich heen tot geen spaander geheel blijft, en blijft vanaf die intro gewoon doorgaan op een verschroeiende wijze met songs als “America H”, “Manic Adderal (nation of the damned)” tot “Take it to the streets”, een oproep om de straat op te gaan tegen het onrecht om je heen.
Nee, Blue Eyed Christ doet niet aan compromissen sluiten. Knetterend, knallend en hard als staal klinkt zijn muziek en stem door de boxen, waardoor een huivering door je vege lijf je met beide voeten op de grond zet; je wordt geconfronteerd met de realiteit die Blue Eyed Christ aanbiedt en waar hij hulp krijgt van ‘En Esch & Mea Fischer'. Een extra meerwaarde trouwens.
We zeiden het al , de man doet niet aan compromissen sluiten, en eens je de ene mokerslag hebt ontvangen volgt een andere uppercut van jewelste. Op de volledige schijf gaat Norton de confrontatie met zijn demonen aan, en geeft ze allemaal een schop onder de kont. Dat blijkt uit de woede uitbarstingen bij “Massive React” bijvoorbeeld. Op “The System1 & 2” wordt dat nog eens in de verf gezet. Het eindpunt “The Slow Reserve” zorgt er dan ook voor dat je totaal verweesd achterblijft, jouw demonen in de ogen kijkenk en de haat voor hen uitspuwend.
Besluit: Het persoonlijke verhaal van frustratie en woede, die Blue Eyed Christ wil uitbeelden op deze schijf , is inderdaad voor veel mensen bittere realiteit geworden door o.a. de corona crisis waarin we nu leven. Een crisis die woede, pijn en frustratie naar boven brengt. Bij elke song spuwt Norten letterlijk zijn woede over die realiteit uit, en laat geen spaander heel.
Het wordt op een zodanig verschroeiende harde wijze gebracht, dat je de woede zelf voelt opborrelen en prompt al die heilige huisjes een ferm schop in de kont wil geven. Waardoor de man in zijn opzet is geslaagd. De missie is geslaagd: zijn frustratie en woede zodanig uitbeelden, dat het ook jouw woede wordt.
Tracklist <Start the Show>Stop the Show! - America H - Manic Adderall (Nation of the Damned) - Massive React - Take It to the Streets - World on Fire (Feat. En Esch & Mea Fisher) - The System Pt. 1 - The System Pt. 2 - The Wait is Over (Feat. Swindy) - The Slow Reverse
Electro/Industrial
World on Fire
Blue Eyed Christ
Gitarist Clément Nourry, drummer louis Evrard en Saxofonist Marti Melia vormen samen het trio Under the Reefs Orchestra. Het trio dat sinds 2017 van zich laat horen, laat zich wat hun muziek betreft inspireren door de Franse kamermuziek van de 19ste eeuw. Volgens de legende kwam de band samen na een eenmalig optreden op Les Nuits Botanique. Het enthousiasme was echter zo groot, dat er gewoon een vervolg moest op komen. Die is nu in een vervolgverhaal gegoten. In de vorm van het debuut 'Under the reefs orchestra'. De plaat kwam nu op de markt.
“Une Ile” is alvast een meer dan zeven minuten lange parel die je bedwelmt en wegvoert naar die verre oorden, waar je tot een zalige gemoedsrust wordt gebracht, binnen een gevarieerde omkadering. De band houdt van improviseren, vandaar de verwijzing naar jazz, maar is onmogelijk in een hokje te duwen. Dat blijkt ook uit “Sumo”, “Eldorado” en het wondermooie “Hana”.
Een ander opvallend punt: de inbreng van elke muzikant is magisch mooi. Maar elk haartje op onze armen komt pas echt recht als de instrumenten sax, drum en gitaar in aanraking komen met elkaar. Want dan ontstaat een climax die niet per se zorgt voor geluidsoverlast, maar wel voor gebroken harten van weemoedigheid en melancholie.
De band omschrijft zichzelf als 'Een instrumentale speeltuin vol smeltende folk-invloeden, jazz uit de jaren vijftig en postromantische muziek' .Nu, dat is zeker niet ver gezocht, integendeel.
Songs als “Le marcheur” zijn zodanig hypnotiserende parels dat je er stil en onbedwongen van wegdroomt, ver weg van de harde realiteit, naar onaards mooie oorden. Mysterieus ook, want er hangt bovendien een zweem van mystiek boven de muziek van Under the reefs orchestra, die je niet in woorden kunt uitdrukken. Het onvatbare van deze best integrerende parel spreekt tot de verbeelding.
Een waaier aan kleurenpracht schotelt Under the Reefs Orechestra je over de hele lijn voor, waardoor je er prompt stil van wordt. Maar je wordt, net door die bijzonder hypnotiserende inwerking op je gemoed, ook niet in slaap gewiegd. Het bijzondere aan deze band is dat ze letterlijk de luisteraar tot een vorm van 'zen' kunnen brengen. De enige voorwaarde is dat je gewillig meegaat in hun bijzonder mysterieus , veelkleurig verhaal, waar improviseren tot het oneindige de rode draad vormt.
Dat laatste wordt bij het eindpunt “Le Naufrage” nogmaals in de verf gezet. Bij deze song worden zelfs de registers even open gegooid, alsof de Apocalyps zal uitbreken in het Paradijs, en het wordt in de kiem gesmoord door een magisch orgelpunt dat echter weer rust brengt in een koud hart.
Besluit: 'Under the Reefs Orchestra' is een wondermooi debuut, voor liefhebbers van dromerige muziek, waarbij het zoeken is naar het verhaal daarrond. Een zoektocht die je wegvoert naar onontgonnen plekken in je hart, die je ziel tot een gemoedsrust zal brengen waaruit je niet meer wil ontsnappen.
Tracklist: Une Île 07:08 Sumo 03:57 Eldorado 01:55 Tucuman 04:56 Hana 03:38 Le Marcheur 06:06 Le Naufrage 07:33
Alternatieve rock/Instrumentaal
Under The Reefs Orchestra
Under The Reefs Orchestra
RRRags is een band die bestaat uit muzikanten uit België en Nederland. De drie R'en in de bandnaam staan voor Rob Martin (Bliksem), Ron van Herpen (Astrosoniq, ZooN, The Devil's Blood) en Rob Zom (Lords Of Altamont). In 2018 verraste RRRags iedereen met een fris debuut EP 'RRRags'. ‘RRRags brengt met dit schitterend debuut dus vooral het beste samen uit verschillende werelden en legt de lat van begin tot einde enorm hoog' , schreven we daarover. Met 'High Protein' wordt de weg naar de rock top verder uitgestippeld.
Dat deze jongens geen groentjes meer zijn in de rockwereld hoeft geen betoog, en dat straalt deze plaat alvast uit bij de eerste song “The Fridge”, alle registers open trekken, binnen een psychedelische omkadering. Puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn.
Eens het vat open getrokken is er geen houden meer aan. RRRags lijkt wel een langgerekte jamsessie te houden zonder op het knopje 'stop' te duwen, en daar houden we wel van. Bovendien gaat de band zeer gestroomlijnd en gevarieerd tewerk, om je bij de les te houden. Dat blijkt ook uit daarop volgende rock parels “Messin”, “Sad Sanity” en “Dark is the day”. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
We zijne onder de indruk van de technisch hoogstaande wijze waarop gitaristen meesterlijke riffs uit hun instrumenten toveren en waarop de drum partijen aanvoelen als mokerslagen in je gezicht. Ook verbindt de band moeiteloos genres als rock, blues, stoner en psychedelische muziek, tot een verdomd strak, energiek geheel.
Uiteraard is het allemaal niet uniek wat RRRags doet, er wordt duidelijk teruggegrepen naar de oertijd in de jaren '70 toen psychedelische rock zijn hoogtepunt beleefde. De band komt er echter mee weg door een frisse wind te doen waaien door dat landschap. Alsof die jaren '70 muziek wordt afgestoft en in een nieuw kleedje wordt gestoken.
Dit trio weet van wanten, maar straalt ondanks die tonnen ervaring enorm veel spelplezier uit. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Soms wordt wel gas teruggenomen, maar niet te lang. Want eens de teugels gevierd en de registers compleet open getrokken , spuit de adrenaline weer lekker uit de boxen. Dat blijkt uit songs als “Demons Dancing” en “Hellfire”. Bij afsluiter “Window”, dat zeer ingetogen klinkt, wordt de stelling nog maar eens in de verf gezet.
Besluit: Song na song voel je de adrenaline door je aders stromen, en dat kan enkel als een band zijn muziek brengt met zoveel spontaniteit , dat je gewoon verlangt naar de concertbeleving waar je , al dan niet met de wind in de haren, lekker staat te headbangen. Want ondanks alles smeekt deze muziek dus gewoon om live gebracht te worden, eens op een podium gaat het dak er gegarandeerd af.
In onze huiskamer lukte het echter ook om ons aan het bewegen en lekker headbangen te zetten. Met dank aan RRRags die ons rock hart weer letterlijk verwarmt met een perfecte psychedelische rock plaat die van begin tot einde aan de ribben kleeft.
Tracklist:
The Fridge 05:14
Messin' 02:10
Sad Sanity 03:01
Dark Is The Day 08:01
Sugarcube 03:06
Demons Dancing 02:53
Hellfire 03:10
Window 05:30
Psychedelica/Rock
High Protein
RRRags
Op hun eerste full album, ‘From Wither To Bloom’, bevestigt Nighthawker de verwachtingen die er waren na hun twee EP’s: breed uitwaaierende southern rock, catchy pop, beetje blues, beetje psych, beetje Fleetwood Mac, beetje The War On Drugs, … De bandleden deden eerder al een gooi naar eeuwige roem, o.m. met Crazy Cult Roadshow, Dark Stage en Reckless Pilots, maar op dit album hoor je een band die vol gaat voor de keuzes die ze voor zichzelf gemaakt hebben.
Het is bij Nighthawker niet helemaal de heavy psych die momenteel zo populair dan wel hip is, maar het schurkt er soms wel tegenaan, met een massieve sound die wisselt tussen desert en swampy, met lange instrumentale stukken, zoals op ”The Moonlight Rider” en “Night Of The Hunter”. Evengoed gaan ze naar catchy poprock met een leuke acapella-break (“Leaps Of Faith”) en een coole 90’s-indierock-vibe op het naar The Rembrandts ruikende “Share The Ride”.
Met al een zanger en zangeres in de band lijken twee gastvocalen op dit album een overbodige luxe in variatie. Het is voor een band altijd zoeken naar de gulden middenweg tussen het zoeken naar de perfectie voor een song en het behouden van je eigen gezicht (en samenhang in de sound). De mondharmonica op “Dishwasher Blues” is dan een logische en organische toevoeging, terwijl de gastvocalen op “Sundown” net iets te veel van het goede zijn. Maar je kan een band niet verwijten dat ze zoeken en proberen. De meeste keuzes pakken overigens goed uit bij Nighthawker en als album is ‘From Wither To Bloom’ een ontdekking met elke volgende song.
Nighthawker brengt op ‘From Wither To Bloom’ een frisse mix van genres waar al wat stof op lag en zorgt zo voor een glimlach op het gezicht van elke rockliefhebber.
https://www.youtube.com/watch?v=pOoX0-cYgTA
Glenn Maesschalck zat in een reeks veelbelovende bands als Evil Shepherd, Kosmokrator en Serpent Mass. Nu brengt hij als Verdoemd een album uit dat hij volledig alleen schreef, inspeelde, opnam en mixte. Met die éénmans-studioprojecten is het vaak opletten geblazen, maar recent waren er al fraaie albums van o.m. Āter , Ande, Horrorwish en Dwaellicht (een duo, maar toch met één centrale figuur). In een iets verder verleden hadden we zo ook al DodenGod.
Verdoemd staat voor blackened thrash en death, met black en death als hoogste dosissen. Ook in de titels en lyrics zit Verdoemd dichter bij black (en extreme) dan bij thrash. Maesschalck is in de eerste plaats een begenadigd gitarist en dat kan hij moeilijk verstoppen op dit album. Toch maakt hij niet de fout dat werkelijk alles om de riffs draait. Er is al eens een leuk basloopje dat wat tijd en ruimte krijgt en vooral vocaal toont Glenn heel wat lef. Van clean naar grunts en terug. Niet altijd loepzuiver, en inzake bereik en variatie is hij misschien nog wat beperkt, maar hij doet het wel met veel branie en durf. Ook de mix werd met veel zorg aangepakt. Er zijn vast wel producers die hier nog meer konden mee aanvangen, maar voor een doe-het-zelf-verhaal is dit bovengemiddeld goed.
Positieve uitschieters zijn voor mij “Impaled By The Sword”, de razernij van “Summon The Madness” en de doom-injectie op “Enter The Mass Grave”.
Een fijne ontdekking. Wie snel is kan nog een CD bestellen, de anderen kunnen terecht op https://verdoemdmetal.bandcamp.com/album/the-black-heresy-will-prevail
De Wandelgangen is een Limburgse band die het in het Nederlands doet. Hun eerste EP heet ‘Farao’ en staat op Spotify. Opener “Haar Voor De Ogen” lijkt een mix van De Mens en Red Zebra en eigenlijk kan je die mix van het beste uit de jaren ’80 en ’90 wel voor alle songs van deze EP toepassen. De songs hebben een leuke, aanstekelijke drive en een lekker tempo. De lyrics hebben net als veel Nederlandstalige bands in de nineties een evenwicht tussen schijnbare nonsens en inzichten met een knipoog. Denk aan De Mens, Gorki, De Lama’s, …. En ook aan nieuwere bands als Beuk en De Dode Hond In Uw Kelder. Enkel titeltrack “Farao” is wel heel beperkt in de lyrics en mist omkadering. Een beetje alsof de lyrics gevonden werden op basis van het geinige stop-motion-clipje dat erbij hoort. Of zijn we nu te streng? Het contrast met “Verdwijn” en “Leven Na De Dood” is wel groot.
Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of Stubru, maar ik zou er geen geld op inzetten.
https://www.youtube.com/watch?v=hJ6jto9H49Q
In 2017 kreeg de band veel positieve kritieken op hun album ‘The Gap’. Het eerste album in enkele decennia gaf blijkbaar de zuurstof die ze nodig hadden om er terug tegenaan te gaan. En ziedaar drie jaar later is hun opvolger al klaar dat naar de naam ‘Wilma (Determined Protector)’ luistert.
De band gaat hierop verder waar ze met hun vorig album stopten: het maken van potige, donkere songs die elementen van punk, rock en wave bevatten.
Op ‘Wilma’ krijgen we acht songs. Ze openen meteen loeihard en stevig met “Big Victory”. Een pulserende bas en een logge rockende gitaarriff ondersteunen de zwartgallig klinkende zang. Denk hierbij aan een kruising van Star Industry en La Muerte. De lokroep ‘Wilma’ in het refrein doet mij aan The Flintstones herinneren maar muzikaal heeft het er niets mee te zien. “Intolerance” begint met een cleane gitaar maar verdwijnt dan onder de distortion. Het tempo gaat omhoog terwijl de gitaren weids uitwaaien. In het refrein komt de gitaarlijn uit de intro terug meedoen en maakt de bas de hook. “R.Doubts” opent met hypnotiserende zang en backings. De chaos is hier beter gestructureerd dan op de vorige track. Een sterke track dat vrij catchy klinkt. Op “Persecute” gaan ze richting post punk en wave. Met name de gitaar, die onafgebroken een breiwerk neerzet, doet denken aan de vroege P.I.L. ten tijde van ‘Metal Box’ en ‘First Issue’ wat een compliment en appreciatie van mijnentwege is. Geweldige track waar de razernij naar het einde toe in de zang duidelijk te horen is. “The Blame” is dan weer een stuk toegankelijker maar bezit ook die donkere en wanhopige ziel waar zwartzakken zoals wij zo fan van zijn. Hier ook terug een uitgebreide maar relatief cleane gitaarsolo. De onderliggende synths vallen niet heel hard op maar bepalen voor het grootste deel de teneur van de song.
Er staat ook een rustpuntje op ‘Wilma’ en dit in de vorm van “Shadow” dat een subtiel wah wah gitaartje bevat. Een haast fluisterende zang zorgt voor de verdere sfeer. Maar de basis onder dat alles , is het fijn samenspel van drum en bas. Er wordt afgesloten met het onheilspellend klinkende “Noise, What Noise?”. Inderdaad voor sommigen zal dit als noise klinken maar voor mij en veel gelijkgestemde zielen klinkt dit het eerder als muziek in de oren.
Struggler heeft met ‘Wilma’ een stoot van een plaat gemaakt: bondig, donker, sfeervol en op een basis van ijzer, vuile olie en rook. Hell yeah!
Post punk/ Dark punk rock
Wilma -determined protector-
Struggler
De Duitse formatie Eisenhauer timmert sinds 2007 stevig aan de weg. De band brengt een wilde combinatie tussen power, heavy metal en voegt daar een sausje doom aan toe. Een gedoodverfde formule die veelvuldig wordt gebruikt, en dan bestaat het gevaar te stappen in de val van 'een dertien in dozijn' band te worden. Echter is dat bij Eisenhauer, ondanks de duidelijke verwijzing naar die muziekstijl niet het geval. Dat is de meest opmerkelijke vaststelling na het beluisteren van 'Blessed be the hunter' , het ondertussen tweede schijfje van de band.
De epische toonaarde, teruggrijpend naar verhalen van legendes, sages die ons brengen naar Vikings en dergelijke meer, komt al boven drijven bij “Priestess of Delight” ; een zeer gevarieerde aankleding waar doom elementen - soms deed het vaag zelfs een beetje denken aan Black Sabbath - aanstekelijke heavy metal en overdonderende power metal elkaar kruisen zonder in elkanders weg te lopen.
Dat blijft ook de rode draad in de volgende songs “Gods of pain”, “Release the beast” en “Wild Boar banner”. Eén voor één mokerslagen waarbij die epische verhalen van die Vikings prompt voor de geest worden gehaald. In veel recensies wordt de band vergeleken met Grand Magus, en dat is echt niet ver gezocht. Daar is trouwens ook niets verkeerd mee als je het ons vraagt.
Eisenhauer klink opvallend fris en drijft het tempo telkens naar een hoogtepunt, lekker aanstekelijke riffs worden daarbij gecombineerd met al even verschroeiende drum salvo's. De vocale aankleding is de kers op de taart, bezorgt je rillingen tot op de bot.
Wie houdt van deze aanpak, en het feit dat deze band dat allemaal drenkt in een donker doom badje, zal zeker vallen voor de episch aanvoelende songs als 'Ode to the hammer' , wat een kanjer van een song, “Tyrannus” en afsluiter “Cult”.
Besluit: Eisenhauer bezorgt je lekkere mokerslagen die je graag voelt tijdens een power/heavy metal show. Dit is het soort muziek waarbij visuele effecten de muziek naar een top punt stuwen. Voorlopig is dat nog niet aan de orde, dus laten we onze fantasie de vrije loop. Deze plaat is dus ook nog eens bijzonder fantasie prikkelend, en zal je - als je liefhebber bent van deze stijl - zeker en vast de nodige adrenalinestoten bezorgen die je ook doen verlangen naar podia in de vrije natuur, waar je met de wind in de haren lekker kunt staan headbangen. Bij voorkeur met de vuist in de lucht.
TRACKLIST: 01. Priestess Of Delight 05:25 02. Gods Of Pain 07:07 03. Release The Beast 5:58 04. Sun Under My Breast 01:06 05. Wild Boar Banner 04:52 06. Ghost Warrior 04:58 07. Ode To The Hammer 05:35 08. Mountain 05:04 09. Tyrannus 02:54 10. Cult 06:36
Bel Jazz Fest 2020 - Zwoele jazz magie, die in alle kleuren van de regenboog de huiskamer binnen waait
Bel Jazz Fest 2020
Flagey
Brussel
2020-05-29 + 30
Erik Vandamme
Door de coronacrisis valt de gehele festivalzomer in het water. Sommigen gaan daar zeer recreatief mee om. Door bijvoorbeeld een 'drive-in' festival op te zetten. Anderen organiseren een heus online festival. Onder de noemer Bel Jazz Fest staken verschillende organisaties en promotors de koppen bij elkaar om een weekend te organiseren in het teken van de Belgische jazz. Want zoals iedereen ondertussen weet, is die scene heel levendig. Getuige daarvan de ontelbare releases , bands en projecten die als paddenstoelen uit de grond schieten. Bel Jazz Fest had plaats op verschillende locaties in Flagey , Brussel, tot zelfs op het dak van het gebouw. Dit op 29 en 30 mei. Wij waren er uiteraard ook bij, een verslag …
dag 1 - vrijdag 29 mei 2020
Van An Pierlé weten we ondertussen dat ze ons bij elk optreden aangenaam kan verrassen. Elke performance is namelijk weer anders dan het vorige, en ze laat zich daarbij bovendien altijd omringen door top muzikanten. Onder de noemer An Pierlé Quartet (*****) slaat de veelzijdige componiste en zangers opnieuw een andere weg in. Deze van jazz en in het oneindige improviseren. Ze omarmt met dat project de jongens van SCHNTZL die hun nieuwste plaat gewoon opnamen bij An thuis. Ook haar echtgenoot Koen Gisen sprong op de kar, en zo ging de bal aan het rollen. Als opener van Bel Jazz Fest kregen we direct al een krop in de keel. An haar bijzonder bedwelmende stem doet je in ieder geval wegglijden naar ongekende oorden, ze ontpopt zich bovendien ook als een klasse pianiste.
Ook de inbreng van het talentvolle duo top muzikanten die de jongens van SCHNTZL in ieder geval zijn, zorgt voor een magie die al onze verwachtingen overstijgt. Koen ontpopt zich trouwens tot een ware virtuoos, als kers op een smakelijke taart.
Kortom: An Pierlé verrast ons van begin tot eind door het brengen van een adembenemende mooie set waar we, buiten een leuke chat sessie tijdens het concert, stil van werden. De album voorstelling van An Pierlé Quartet in Ancienne Belgique werd door de corona maatregelen trouwens uitgesteld, zondag 25 oktober wordt alvast de nieuwe datum. Op basis van deze adembenemende mooie performance, kunnen we alleen aanraden deze kans niet aan jou te laten voorbij gaan. Meer informatie: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/evenementen/new-date-an-pierle-quartet/21533/
We hebben dat al zoveel aangegeven, in ons kleine landje lopen, en niet alleen binnen jazz middens trouwens, een schat aan talentvolle muzikanten rond. Neem nu Bert Cools (****). Deze multi-instrumentalist viel niet alleen meerdere keren in de prijzen. Hij heeft eveneens zijn diensten als gitarist verleend aan grote namen. Zo is hij vaste gitarist van Sabrina Starke, die getekend is bij het prestigieuze jazz label Blue Note. Hij speelde in Mexico, Brazilië, Nederland, Italië, Zwitserland en was dus te horen op diverse podia. Bovendien heeft hij bij uiteenlopende projecten zijn kunsten getoond. Om maar te zeggen, Bert Cools is een grote vis in de jazz en aanverwante stijlen. Op Bel Jazz Fest gaf hij een performance op het dak van het Flagey gebouw, waar hij die stelling nog maar eens in de verf zet. Het zorgde voor een bijzonder groovy aanvoelend gevecht - om het zo uit te drukken - tussen elektronica, gitaar geweld en aanstekelijke jazz vibes die aan je ribben kleven. Bert Cools bevestigt dus zijn status van uitzonderlijk talent niet alleen, hij verlegt bovendien grenzen wat het begrip 'multi-instrumentalist' betreft.
Manuel Hermia (tenor/altsax), Pascal Mohy (piano) ,Sam Gerstmans (bas) is een trio die voldoende zijn stempel heeft gedrukt op de jazz en aanverwante stijlen. Met 'The Love Songs' bracht Hermia-Mohy-Gerstmans (****) een bijzonder pakkende ode aan de liefde uit. De samensmelting tussen aanstekelijke piano met tenor/alsax klanken , die aanvoelen als warme dekens om je pijnlijk hart te verwarmen, zorgen voor een golf aan kippenvelmomenten. Aangesterkt door baslijnen die je verder verdoven, vlei je je neer in het gras , denkende aan je eerste grote liefde, of de meest recente. Een intens gevoel van nostalgie, weemoed en melancholie overvalt ons als we dit trio op een bijzondere wijze hun ding horen en zien doen. Het mooie aan dit alles is, ze stralen spelplezier uit en stellen de liefde daarbij wondermooi voor, zonder al de roze wolkjes , gewoon zoals de realiteit. In eenvoud, zonder het al te ver te gaan zoeken dus. En dat maakt van deze act een speciaal gebeuren, die iedere snaar diep raakt. Zelfs al zit je thuis in je zetel te kijken en te luisteren, je pinkt een traan weg met een glimlach op je lippen.
Wellicht de meest aangename verrassing op deze schitterende eerste avond Bel Jazz Fest was Lubiana (*****) . Lubiana Kepaou is een Belgo-Kameroense zangeres/singer-songwriter die over een soulvolle stem beschikt, waarmee ze je hypnotiseert. Over heel de lijn hoorden we het, maar in het bijzonder viel dat op bij haar versie van 'Let it be' van The Beatles, letterlijk door merg en been. Ze bespeelt bovendien het instrument de kora op een zodanig grensverleggende wijze, dat je er prompt stil van wordt. Ja, zelfs in onze zetel bleven we ademloos aan haar lippen gekluisterd luisteren en genieten. Op een bijzonder zachtaardige en engelachtige wijze spreekt ze bovendien haar publiek in de huiskamer met enkele fijne kwinkslagen voortdurend aan. Bovendien verbindt Lubiana haar Afrikaanse roots met de Westerse cultuur, wat haar performance nog meer bijzonder maakt. Lubiana blijkt dus niet alleen over een warme stem en hart te beschikken, ze straalt zelfs via de live stream een enorme dosis natuurlijke charisma uit. We zijn dan ook reuze benieuwd hoe het klinkt als we haar echt live zouden zien? Vermoedelijk belanden we in de zevende hemel, of het aards paradijs dankzij haar magische stem en uitstraling, of althans op een plaats in ons hart waar het fijn vertoeven is. Want dat is waar Lubiana ons nu al naartoe bracht tijdens haar adembenemende mooie set, waarbij het stil werd in de zaal en in ons hart.
"Meer dan 20 jaar geleden ontstaan als een klassiek jazzkwartet rond trompettist Laurent Blondiau, en vandaag uitgegroeid tot een veelzijdig collectief met internationale vertakkingen. Noem Mâäk Quintet gerust één van de meest avantgardistische jazzformaties in België." zo wordt de formatie Mâäk Quintet (****) op de website omschreven. Eveneens zeer onvoorspelbaar. En dat blijkt dus allemaal te kloppen als een bus, als we zien en horen hoe de heren op dat podium - ja zelfs zonder publiek - aan het improviseren slagen, elkaar plagend aankijken, en daar als reactie gewoon enkele schepjes bovenop doen. De puzzelstukken vallen uit elkaar, en toch vullen de bandleden elkaar blindelings aan waardoor er een structuur ontstaat binnen de chaos aan muziekstijlen die Mâäk Quintet je bewust aanbiedt. De trompet, tuba en saxofoon klanken sluiten wellicht dicht aan bij de oeroude jazz, en toch durft de band buiten de lijntjes kleuren. Er worden voortdurend een brug geslaan naar andere culturen, of - zoals ook op de website wordt vermeld - tradities en invloeden waaruit jazz is ontstaan. Om al die blazers en trompet klanken naar een nog hogere dimensie door te stuwen, is er de kers op de taart, het magistrale drumwerk van Samuel Ber, die al meerdere keren bewees grenzen te verleggen met dat instrument. Daardoor past hij perfect in het plaatje van een veelkleurige band als Mâäk Quintet. Na meer dan twintig jaar, nog steeds toonaangevend en grensverleggend, dat bewijzen Laurent en de zijnen op dat podium.
SCHNTZL (*****) is een jong, beloftevol duo, dat ondertussen zijn stempel heeft gedrukt op de nieuwe lichting jazz fenomenen in ons land. Toen we hen in 2019 zagen optreden in CC Belgica , Dendermonde, schreven we daarover: ''Kortom kunnen we stellen dat SCHNTZL de stempel 'Jazz' geven, hen eigenlijk tekort doen is. Dit duo verlegt grenzen binnen deze muziekstijl, ook op het podium. Uiteraard zijn er nog groeimogelijkheden, mits meer podiumervaring opdoen en verder groeien. Deze jongens kunnen echter nog ver geraken en dit niet alleen in de globale Jazz is de conclusie na dit klasse concert.''
De band heeft ondertussen een gloednieuwe plaat op de markt gebracht, en is klaar voor een grote stap voorwaarts. Beide heren, Hendrik Lasure (Piano) en Casper Van De Velde (Drums), voelen en vullen elkaar ondertussen blindelings aan. Op het podium van Bel Jazz Fest werd dat nog maar eens stevig in de verf gezet. Improviseren, de luisteraar op het verkeerde been zetten, en met een brede glimlach elkaar speels jennen. Het is er allemaal bij. Dat spelplezier combineren met een hemelse virtuositeit die je niet elke dag tegen komt, zorgt ervoor dat SCHNTZL anno 2020 is uitgegroeid tot een jazz formatie van internationaal niveau.
Nog een tot de verbeelding sprekende formatie binnen de jazz is De Beren Gieren (*****). Deze in 2009 opgerichte band combineert elektronisch vernuft met jazz vibes. Waardoor een bijzonder aantrekkelijk klankentapijt wordt uitgespreid. De Beren Gieren zorgen op Bel Jazz Fest voor een feestelijke stemming, met eveneens oog voor technisch hoogstaand vernuft. Er valt dus nergens een speld tussen te krijgen, maar het is dus vooral die haast kinderlijke spontaniteit waarop de muziek wordt gebracht, dat ons het meest over de streep trekt. De Beren Gieren verleggen dus grenzen, en kleuren voortdurend buiten de lijntjes. Zoals eigenlijk elke band en artiest in deze line-up. Het bewijst nogmaals op wat een hoog niveau de Belgische jazz bezig is. Maar ook dat een formatie als De Beren Gieren het soort jazz brengt, al meer dan tien jaar lang , van onaardse kwaliteit. Momenteel bestaat hier de minste twijfel over, en dat werd op Bel Jazz Fest voortdurend in de verf gezet.
Ook de componiste/pianiste Eve Beuvens (****) heeft meer dan haar stempel gedrukt op het Belgische jazz gebeuren. Ze bespeelt haar piano met zoveel virtuositeit dat je als luisteraar onder hypnose gebracht, in een diepe trance terecht komt , waaruit je niet wil en ook niet kunt ontsnappen. Eve bespeelt de piano met zoveel overgave, dat het lijkt alsof ze één wordt met dat instrument. En dat zorgt toch voor een unieke totaalbeleving die we zelden tegenkomen. Of het is een artiest als Bram De Looze , die met diezelfde wijze tewerk gaat. Dit optreden van Eve Beuvens was dan ook een bijzonder intens intiem piano concert, waarbij bovendien op avontuur werd getrokken in dat landschap van jazz en piano. Waardoor we ademloos aan Eve Beuvens haar lippen bleven hangen, van het prille begin tot aan het wondermooie einde.
Antoine Pierre (****) is drummer van het trio van Philip Catherine en van Taxiwars, het jazzproject van dEUS-frontman Tom Barman en saxofonist Robin Verheyen. Voor zijn debuut 'Urbex' laat hij zich omringen door al even gerenommeerde muzikanten binnen de jazz scene - en ver daarbuiten. Je goed laten omringen zorgt uiteraard voor het ontstaan van een uitzonderlijke magie, en dat was dus ook nu het geval. Antoine Pierre bewijst op het einde van de set, met een verschroeiende solo, waarom hij als drummer zo hoog wordt aangeschreven in binnen- en buitenland. Oorverdovende knallen die de Apocalyps leken in te luiden waren het gevolg.
Besluit: We willen het woord 'supergroep' niet in de mond nemen, maar op het podium van Bel Jazz Fest stond in elk geval een band die grenzen verlegt. Zowel bij de stille momenten als op de zwoele, hitsige en aanstekelijke viel die enorme virtuositeit op, en bleef het spelplezier overeind staan.
Esinam (****) ontpopt zich een klein beetje tot een vreemde eend in de bijt. En toch, als je de omschrijving leest op haar facebook pagina zit er enorm veel jazz in haar meer elektronisch getinte muziek. We citeren: '' jazz, soul, electro, afrojazz, jazztronics'' Esinam brengt traditionele instrumenten als de tama, kalima en pandeiro via loops samen, overgoten met een lekker aanstekelijk elektronisch sausje, en met de nodige groovy jazz vibes, Esinam haar soulvolle stem en het hanteren van de fluit en keyboard gelden als kers op de taart. Er ontstaat een feestelijke stemming in ons hoofd en voor een feest op de dansvloer. Ook al bleef dit beperkt tot de huiskamer, Esinam zorgde met een heel gedreven, energieke en bijzonder soulvolle set voor een perfect sluitstuk op de Django Stage.
Om de afsluiter van de eerste festivalavond The Brums (****) op de Toots stage te omschrijven citeren we eerst het volgende van de introductie op de website: '' Met een mix van blazers, synth en intense ritmes en invloeden uit de hiphop en avant-garde , ontkracht het Luikse kwartet The Brums die mythe. Meer nog: The Brums krijgen je aan het dansen. Deze multi-instrumentalisten spelen het helemaal live, zonder loops, en sleuren je mee door hun expansief, dynamisch universum. Het resultaat? Energie en vrijheid die een ontvlambaar dansje doen. Een door techno beïnvloede beat, met een knoert van een ontlading!''
De lekker opzwepende samensmelting van blazers (trombone, trompet, saxofoon) en de aanstekelijke percussie zorgen er inderdaad voor dat de dansspieren worden aangesproken. Moesten we daar in de zaal staan, ging het dak er gegarandeerd af. Het extra leuke is dat de band zich beweegt alsof daar inderdaad 1000 man daadwerkelijk naar hen staat te kijken, niks routine klus dus! Dat is ons trouwens bij elke act opgevallen, ieder van hen deed een concert alsof ze voor een volledige zaal stonden te spelen. En dat is toch een pluim op de hoed van elk optredende artiesten.
The Brums bestaat uit muzikanten die improviseren tot het oneindige, en je eveneens onderdompelen in een feestelijke stemming waardoor je prompt alle problemen in het leven bent vergeten.
We zakten nog even af naar de Django stage voor een slaapmutsje. Met DJ AliA (****) die haar DJ set zodanig aankleedt dat de elektronische klanken niet koud , kil klinken, maar eerder groovy en boordevol soul. Van slapen komt daardoor niet veel in huis, lekker dansen en zweven in de huiskamer dan weer wel. Waardoor een warme gloed over ons heen waait, die ons met een brede glimlach de nacht instuurt.
dag 2 - zaterdag 30 mei 2020
Als één van de meest getalenteerde artiesten van de nieuwe generatie Belgische muzikanten, kunnen we pianist en veelvraat binnen de jazz en aanverwante stijlen Bram De Looze (*****) zeker en vast rekenen. De man is niet alleen van zeer veel markten thuis, hij bracht recent een soloplaat op de markt. 'Colour Talk ' is een titel die de lading dekt. Uit het album blijkt nog maar eens wat voor een veelzijdige pianist de man toch is. Hij bespeelt dat instrument niet, hij leeft het. De volledige recensie van 'Colour Talk' kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77954-colour-talk.html
Bram mocht de tweede festivaldag van Bel Jazz Fest openen. En zet die laatste stelling op meesterlijke wijze in de verf. Bram De Looze streelt de klavieren van zijn piano, of bewerkt die op zodanig energieke wijze , dat je letterlijk wordt omver geblazen. De grimassen in zijn gezicht spraken daarbij boekdelen; Bram bespeelt de piano niet alleen enorm geconcentreerd maar ook bijzonder emotioneel. Het werd letterlijk stil in de zaal, zelfs in de chatbox bleef het opvallend stil. En dat laatste kwam op die tweedaagse zeer zelden voor. Om maar te zeggen Bram De Looze betoverde ons met zijn verdovende piano virtuositeit, waarmee hij elke snaar in je hart diep raakt. Zoveel intensiteit krijg je over jou heen, waardoor de haren op je armen rechtstaan, je tot tranen toe wordt bedwongen en een glimlach op de lippen niet kunt onderdrukken
De tweede festivaldag mondde uit in een vijfgangen menu. Want we waren nog maar net aan het bekomen van Bram zijn toverkunsten, en daar kreeg je al een volgende uppercut te verwerken. Jean-Paul Estiévenart Quartet (*****) mocht de tweede avond van de Toots stage openen. De man is een ware virtuoos met zijn trompet, dat bewees hij al. Binnen dit bijzondere project laat hij zich omringen door grootmeesters in hun vak. Fabian Fiorini (piano), Sam Gerstmans (contrabas), Antoine Pierre (drums) zijn klinkende namen binnen de Belgische jazz. Sam verdooft je met zijn zinderende contrabas klanken, terwijl Antoine Pierre de drumvellen op een zodanig gevarieerde wijze bedient, dat je enerzijds tegen een geluidsmuur wordt gekwakt - letterlijk - anderzijds bedwelmt hij je bloedend hart door verdovende knallen uit te delen. Pianist Fabian Fiorini vindt ter plaatse, op zijn piano, klanken uit waarvan we het bestaan nog niet kenden. Echter is het vooral als alle puzzels in elkaar passen dat een onaards aanvoelende magie ontstaat, die van begin tot einde blijft aanhouden. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen, als het viertal improviseert, alles uit de kast haalt om wervelstormen te doen ontstaan, of die je eerder op een intieme wijze een prachtig klankentapijt aanbieden . Jean-Paul Estiévenart Quartet mag dan bestaan uit één voor één top muzikanten, die in hun instrument bespelen de perfectie overschrijden. Het spelplezier dat uit de boxen loeit , trekt ons telkens over de streep. Het enige minpunt is het gemis aan bisnummers, want dit smaakte na een dik half uur genieten gewoon naar meer, veel meer.
Jean-Paul Estiévenart had ons zolang in de ban gehouden, dat we wat later aankwamen om accordeon speler Tuur Florizoone (****) aan het werk te zien. De man stond op het dak van Flagey zijn ding te doen. Een vlag die wapperde in de wind, de ondergaande zon en het zicht op de Brusselse stad gecombineerd met magische accordeon klanken , die Tuur uit zijn instrument tovert, doen ons hart sneller slaan. Gezien Tuur voortdurend schippert tussen een folkse sfeer en betoverende mooie jazz klanken. Waarbij improviseren tot het oneindige de rode draad vormt. Je blijft geboeid luisteren naar het visueel aanvoelend klankentapijt dat Tuur Florizoone op het dak uitspreidt. De feestelijke stemming die we heel subtiel opmerkten bij sommige songs , werd bovendien mooi gecombineerd met intieme parels, gekruid met een experimentele tongval die gelukkig niet al te zwaar op de maag ligt. Prachtig!
Casimir Liberski Trio (****) bestaat, naast de Brusselse pianist-componist Casimir Liberski zelf, uit twee muzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen. Cyrille Obermüller (contrabas) doet door zijn verdovende baslijn je ademloos achter blijven in de hoek van de kamer. Samuel Ber (drums) kennen we al van verschillende projecten. Gisteren bewees hij zijn kunsten nog maar eens. Net als pianist Bram De Looze, is Samuel iemand die geen drums speelt. Hij brengt dat instrument tot leven. Elk element binnen dit trio straalt echter zoveel perfectie en spelplezier uit dat er een onaards aanvoelende magie ontstaat. De combinatie tussen jazz, fusion, elektronica en minimalisme gaan zoveel kanten uit , dat je op dit trio trouwens geen label kunt kleven. Improviseren én net door die strakke, groovy jazz elementen je een waar oorgasme bezorgen. Het is er allemaal bij. Casimir Liberski Trio amuseert zich kostelijk op het podium van Flagey en zorgt voor een feestelijke stemming in ons hoofd, of laat het net zeer stil worden in ons hart, door in golvende bewegingen zoveel emoties los te laten op de luisteraar; je blijft aan de lippen van dit trio hangen tot het bitter einde van de set.
Er hing dus eigenlijk de hele avond magie in de lucht. Want ook op de Django Stage was het weerom fijn vertoeven. Cinema Paradiso (*****) is de band van saxofonist Kurt Van Herck, drummer en percussionist Eric Thielemans en gitarist Willem Heylen. We citeren uit de informatie op de website: ''Het is een trio dat muziek brengt waaruit rust, muzikale vrijheid en speelsheid spreekt. Geïnspireerd door de muziek van Paul Motian gaan de drie aan de slag met composities van de meesterdrummer, aangevuld met eigen werk, bloedmooie standards en improvisaties die voortvloeien uit Motians muziek."
Het trio staat met volle overgave te soleren, en ook al komt alles een kleine beetje traag op gang. Er wordt geflirt met geluidsoverschrijdend gedrag. De heren bespelen als meester magiërs hun instrumenten. Waardoor je vaak een speld kon horen vallen in de zaal. Kurt zijn saxofoon klanken zijn omgeven door zoveel intensiteit dat je er niet gewoon stil van wordt, je voelt je wegglijden naar een onontgonnen wereld. Gitarist Heylen vult dat perfect aan met een bijzonder snedige , energieke aanpak. De drumpartijen , de percussie van Eric Thielemans is, met alle respect van de twee andere klankentovenaars, echter de ultieme kers op de taart. Of dat nu is met een aanstekelijke solo, die doet denken aan groot voorbeeld Paul Motain zelf (die vermoedelijk van hierboven glimlachend zal zitten mee knikkebollen), of door alle drum registers open te trekken , wat een tsunami in de zaal oplevert. Telkens blaast Thielemans ons compleet omver.
Vooral vult dit trio binnen deze context elkaar perfect aan, en steekt veel gevoel in hun spel. Daardoor spatten de emoties, de 'ooh' en 'aaah's' door de boxen. Zoveel innerlijk genot overvalt ons, dat we verdoofd en een klein beetje potdoof , door die verschroeiende, harde climaxen, verweesd achterblijven in de hoek van de kamer.
Glass Museum (****) deed ons jazz hart sneller slaan door de recente release‘Reykjavik’. Het Waalse duo omschrijft zijn muziek zelf als 'Het perfecte huwelijk tussen elektronische muziek en jazz'. Zelf hebben we dat ook aan den lijve ondervonden. Onze recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77956-reykjavik.html Ook uit de live performance blijkt dat deze stelling niet uit de lucht is gegrepen. De heren zitten recht tegenover elkaar opgesteld, en lijken een soort gevecht aan te gaan tussen keyboard klanken , drums en percussie virtuositeit, zonder elkaar pijn te doen. De speelse manier waarop ze elkaar aanvallen en aanvullen is een streling voor het oor; de wenkbrauwen worden gefronst want Glass Museum zet je heel bewust op het verkeerde been en trekt op avontuur in het landschap van jazz en C°.
Het duo verlegt in elk geval een grens, en pleegt voortdurend stijlbreuken tijdens hun set. Waardoor je als luisteraar van het kastje naar de muur wordt gestuurd, en dus toch even naar adem moet happen.
Als conclusie over 'Reykjavik' schreven we :'' Als klap op de vuurpijl dompelt Glass Museum je over de hele lijn onder in een intieme sfeer, en vaak wordt dat in de kiem gesmoord door een verschroeiende mokerslag die aanvoelt als een tsunami; het is een soort climax die je vaak tegenkomt in post rock en aanverwante stijlen. Deze schijf is een gevarieerd allegaartje, die graag buiten de lijntjes kleurt, waarbij de instrumentale muziekliefhebbers aan hun trekken komen." Het is de rode draad van dit bijzonder tot de verbeelding sprekend concert.
Er werd ons op deze zaterdag geen rust gegund. Want ook Anneleen Boehme (*****) zet weer een onaardse, mooie prestatie neer. Verwonderen doet dit ons niet, de contrabas virtuoze stond mee aan de wieg van LABtrio, een van de meest gelauwerde Belgische jazzbands van het voorbije decennium. Anneleen is van enorm veel markten thuis zo blijkt. We citeren even het bericht op de website: ''Intussen richtte Boehme ook haar ‘droomproject’ op: het negenkoppige Grand Picture Palace. Dit ensemble brengt een jazzkwintet én een strijkkwartet samen en combineert de twee passies van de bandleader: jazz en klassiek."
Maar ook solo kan Anneleen Boehme dus haar vrouwtje staan. Ze bespeelt die dubbele bas met zoveel bravoure dat de vonken tot in de huiskamer vliegen. Lekker groovy dampen stijgen uit de boxen. En weerom glijden we weg in de zetel en genieten we met volle teugen van dit wonderbaarlijk schouwspel. Of hoe een lekkere baslijn je hart doormidden kan scheuren van innerlijk genot. Want dat is net wat Anneleen Boehme met haar contrabas spel letterlijk doet. De luistaraar een doekje tegen het bloeden aanbieden door haar minzame glimlach en vriendelijke uitstraling. Intens tot in het kwadraat, deze magische contrabas performance.
Toen we de formatie Compro Oro (*****) eerder dit jaar zagen optreden op 'We Are Open ' in TRIX schreven we daarover: ''Zonder oponthoud worden we geconfronteerd met verrassende wendingen die ons met verstomming deden slaan. Nergens valt er een speld tussen te krijgen, want deze heren trekken dus over de hele set op avontuur door het landschap dat improvisatie heet, en verheffen het zelfs tot een ware kunstvorm. Magistraal is dan ook een understatement, met wat deze heren binnen dit concept doen. Deze Compro Oro laat in elk geval een diepe , onuitwisbare indruk op ons na die we niet gauw zullen vergeten." Compro Oro zijn abstracte kunstenaars, die schilderwerken voorleggen die je vol bewondering doen glimlachen. De band verstaat de unieke kunst puzzelstukken in elkaar te passen, ze breken die terug af, en bouwen prompt terug op. En zo blijft de band doorgaan met verrassende wendingen serveren waardoor het menu interessant blijft om te verorberen.
Compro Oro drijft je een beetje, ongewild of net bewust, tot waanzin. Door een structurele chaos aan te bieden die van begin tot einde aan je ribben kleeft. We geraakten door deze intense trip naar alle hoeken van het heelal, zelfs moeilijk weg uit de Toon stage. Zo diep waren we onder de indruk van dat bijzonder filmisch spektakel dat deze band ons aanbood.
Nabou Claerhout is een Trombone virtuoze die langzaam maar zeker naam en faam aan het maken is binnen de jazz en aanverwant stijlen. Onder de naam N∆BOU (*****) verlegt ze samen met haar mede kompanen verschillende grenzen. Roeland Celis (gitaar), Trui Amerlinck (bas), Mathias Vercammen (drums) zijn muzikanten die Nabou perfect aanvullen, en zelfs het trombone geluid nog aansterken. Vooral de verdovende bas lijnen en de groovy, energieke drum partijen slaan nog maar eens diepe gensters in ons hart. De gitaar partijen van Roeland zijn uiteindelijk de kers op de taart, om dit meer dan smakelijk menu perfect af te sluiten. Nabou zelf bespeelt haar Trombone op een zodanig uiteenlopende wijze, dat daar klanken uitkomen waarvan we het bestaan nog niet kenden. Meermaals laat ze ons ademloos achter, of worden alle registers in een wervelend en versneld tempo open getrokken , waardoor je zelfs door het geluid van de trombone letterlijk van je sokken wordt geblazen.
Grenzen verleggen? NABOU overtreft al onze stoutste verwachtingen. Wat een artieste, wat een talent! Indrukwekkend bleek zelfs een understatement.
"Het Brusselse viertal sloopt met het grootste gemak en respect de virtuele muren tussen jazz, hiphop, rock en future beats" staat als introductie te lezen over de formatie Commandor Spoon (*****). Toen de band in 2018 hun schijf 'Declining' uitbracht , schreven we het volgende: ''Commandor Spoon verlegt grenzen binnen de jazz en vindt de muziekstijl opnieuw uit. Dat zorgt ervoor dat deze band een unieke parel is binnen het genre, dat je met verstomming zal slaan. Of hoe getalenteerde artiesten elkaar vinden binnen een concept en zorgen voor een soort magie die je maar zelden tegenkomt in jazz en aanverwante stijlen''. Ook live blijkt Commandor Spoon aan die hoge verwachtingen te voldoen. Grensverleggende soundscapes, die alle kanten van de muur uitgaan, zorgen ervoor dat je murw wordt geslagen van de eerste tot de laatste noot. Commandor Spoon legt de lat enorm hoog, en blijft op dit elan doorgaan tot het dak er volledig afgaat. In elk geval waren we diep onder de indruk van de structurele chaos die de band ons bewust aanbood. De band sloopt elke muur in het genre, en er wordt een perfect huwelijk afgesloten met veel uiteenlopende muziekstijlen, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Over een veelzijdige artieste gesproken. Karen Willems (****) hanteert percussie en drums alsof ze het gebruik van die instrumenten heruitvindt. De capriolen op het podium, verrassend - vaak heel intieme en onverwachte - soundscapes die ze tevoorschijn tovert, doen je wegzakken in donkere gedachten. Tijdens de duistere wandeling door het landschap dat Karen uittekent, voel je echter geen pijn of breekt er geen angst uit. Nee, eerder geeft haar intens en bevreemdend aanvoelend spel je een zeer fijn, maar dus wel donker, gevoel vanbinnen waardoor je er stil en weemoedig van wordt.
Geluidsmuren worden amper gesloopt, het is eerder in een bijna verstilde en intimistische sfeer dat Karen Willems je hypnotiseert door grenzen te verleggen binnen drum en percussie. Dat experimenteren en blijven experimenteren tot het oneindige zorgt er wel voor dat ze op deze avond een beetje de vreemde eend in de bijt bleek te zijn, waardoor er niet zoveel kijklustige te bespeuren waren die genoten van haar performance. Maar zij die bleven kijken en met de ogen gesloten genoten, dreven even weg ver van de harde realiteit naar een dromerige wereld waar duisternis aanvoelt als een warm deken tegen koude zomer- of winteravonden.
Wij sloten het festival af met Nordmann (*****) . "De band floreert van jazz , avant garde naar post-rock en weer terug. Zappa, Godspeed You Black Emperor, Marc Ribot, John Zorn, King Crimson, Portico Quartet en zelfs Ennio Morricone komen geregeld om de hoek kijken.", lezen we in een recensie over het album 'Alarm!', een schijf die in 2015 op de markt kwam. Ondertussen is Nordmann gewoon blijven zichzelf heruitvinden, dat blijkt ook uit de performance op Bel Jazz Fest. Mattias De Craene (tenorsaxofoon), Edmund Lauret (gitaar), Dries Geusens (bas), Thijs Troch (toetsen), Elias Devoldere (drums) zijn van enorm veel markten thuis. Met Nordmann worden die uitzonderlijke talenten geboetseerd tot een uniek en vrij donkere geheel , dat zodanig veel kanten uitgaat dat je er weer eens horendol van wordt. Het is een soort oneindig improviseren waardoor Nordmann ook bij een ruim 'niet jazz' publiek hoog staat aangeschreven.
Nordmann houdt van puzzelen, en liefst van die ingewikkelde, waar je uren mee bezig bent. Het ene puzzelstuk in het ander doen passen is een huzarenstuk waarbij de bandleden schijnbaar elkaar de loef afsteken, maar uiteindelijk elkaar ook aanvullen. Waardoor een zeer merkwaardige kruisbestuiving ontstaat. Chaotische toestanden, die echter - eens de puzzel af is - structureel perfect blijken te kloppen.
Besluit: Nordmann zijn een beetje de Frank Zappa van de jazz. Ze verheffen het genre 'jazz' in elk geval tot dezelfde soort kunstvorm zoals enkel een artiest als Zappa dat kon. En daarvoor krijgen ze van ons een extra pluim.
Eindconclusie: Uiteraard is een concert met publiek aantrekkelijker. Maar dit online festival was een schot in de roos. De bands zorgden voor een magie die in vele vormen en kleuren uit de boxen loeide, en ze leverden ook geen routineklus af. Integendeel. Elk van hen haalde op zijn eigen wijze alles uit de kast, om het publiek thuis twee perfecte avonden te bezorgen. We werden ontroerd of pinkten een traan weg. Onze dansspieren werden aangesproken, of we genoten van de vele klankentapijten die de bands verspreiden.
Echter bewijst dit festival nog maar eens dat we in ons land enorm veel talentvolle muzikanten en performers hebben, die binnen het genre jazz en aanverwante stijlen grenzen kunnen verleggen. Ze moeten niet onderdoen voor internationale bands of artiesten binnen het genre.
Als we naar het festival waren geweest, zouden we wellicht hebben afgesloten met de gevleugelde woorden. ''We verlieten de zaal met een goed gevoel vanbinnen en een brede glimlach vanbinnen'' Want dit was van de eerste tot de laatste minuut genieten met een grote 'G'.
We kunnen de lijn echter ook doortrekken naar andere muziekstijlen en belevenissen. Als moest blijken dat naar echte concerten gaan voorlopig nog niet aan de orde is, lijkt dit dus een zeer mooi alternatief om ook in de toekomst toe te herhalen. Niet alleen binnen de jazz, maar ook binnen het pop/rock en andere evenementen , schept dit concept mogelijkheden. Liefst met Belgische bands en artiesten, want ook buiten de jazz lopen er voldoende talenten rond die de spotlight verdienen.
Een blik naar de pics
https://drive.google.com/drive/folders/18Jd4I819L7agG7vwwRlftX_vstG2h8WC
Organisatie: Bel Jazz Fest
The Juggernauts - Opvallend is dat er in die ‘mainstream’ genres bijna nooit met een verwijzende vingertje wordt gewezen naar deze oergroepen en hun invloeden. Maar oh wee als men EBM maakt
The Juggernauts is een Belgische EBM band die sinds 2010 stevig aan de weg timmert, Ondertussen bewees de band zijn kunnen zowel op als naast het podium. Anno 2020 laat The Juggernauts een frisse wind waaien in het EBM landschap, we vonden het hoog tijd om ook deze band, en meteen het EBM genre eens in de schijnwerper te plaatsen tijdens deze corona crisis. Het werd een fijn gesprek, waar ook de vooroordelen die helaas nog steeds de kop op steken wat EBM betreft. Bovendien keken we naar de toekomst van The Juggernauts. En hoe je omgaat met zo een crisis waarin we nu leven.
The Juggernauts zijn opgericht in 2012 (of is het 2010) , nochtans heeft elk van de bandleden voordien EBM gerelateerde watertjes doorzwommen. Waarom nog een extra EBM band oprichten? Want er zwemmen veel vissen in dat water, vroeg ik me toen af …
Het allereerste wapenfeit was de opname van onze debuut single “Phoenix” en dat gebeurde al eind 2010. Waarom nog een EBM band? Raar dat je die vraag zo aan ons stelt ☺ Is er tegenwoordig niet in elk genre een overaanbod? Bij ons is het dus in ieder geval niet zo gegaan dat we dachten oh, welk genre is er nu populair? Zullen we dat dan even proberen ? Nee, we zijn gewoon opgegroeid met New-Wave en EBM, en omdat het ons geliefkoosd genre is, waarom van onze passieve muziek passie niet een actieve passie maken? We misten, en missen nog steeds, de meer maatschappij kritische muziek zoals die van de jaren 70 & 80. Er zijn al miljoenen verhalen geschreven over gebroken harten en onbereikbare liefdes … Maar zet dat mensen aan het nadenken? Neen, want eenieder vindt het persoonlijk leed nog steeds erger dan het feit dat onze planeet naar de klote aan het gaan is …. Maar dat zien we dan wel zeker …
Hoe is het idee ontstaan, en waar komt de naam vandaan (iets wat we al kunnen raden maar we vragen het toch even )?
In 2010 leek het er sterk op dat het einde der tijden in 2012 , voorspeld door de Mayas er niet zo ver naast zou zitten. Blijkbaar vond een meer geëvolueerde beschaving, ergens in een andere sterrenstelsel dat de mensheid misschien toch nog één kans moest krijgen en besloten ze hun Juggernauts op de aarde af te sturen in de hoop het tij nog te kunnen keren.
Juggernaut is een oud Indisch / Boedhistische goden naam die letterlijk zoveel betekent als ‘De heerser van het universum’, ‘De onoverwinnelijke’ of ‘ de onstopbare’… Met minder kan je de aarde niet meer redden vrezen we…
Hoe is het the Juggernauts vergaan tussen de beginperiode en nu? Hoogte- en Dieptepunten
We namen eigenlijk meteen, een bescheiden, maar vliegende start toen we, op een toevallige ontmoeting, ons eerste en toen nog enige nummer lieten horen aan de baas van het Berlijnse independent label Out Of Line Records.. Hij was blijkbaar danig onder de indruk dat het nummer een maand later al op de befaamde label compilatie ‘Awake The Machines’, volume 7’ prijkte! De positieve reacties en concert aanvragen begonnen meteen binnen te stromen … De hoogtepunten bleven in snel tempo opvolgen. Van het podium delen met voorbeelden en legendes zoals Front 242, Nitzer Ebb en DAF , tot het mogen optreden voor duizenden mensen op meeste gerenommeerde buitenlandse festivals zoals Mer’a Luna en Amphi. We speelden al snel in clubs en festivals over heel Europa en geraakten al enkele enkele malen tot in Brazilië en zelfs Mexico!
Als er al een dieptepunt is dan is het misschien deze Covid-19 lockdown die er voor zorgt dat we alle dit jaar geplande optredens gecanceld zien.
Het debuut album heeft me toen wel omver geblazen, een frisse wind in het EBM landschap, hoe waren de algemene reacties?
Bedankt!
Zoals je zelf al zegt, vond men dat we een nieuwe wind lieten jagen, door het soms wat vast geroeste EBM concept en wereldje. De reviews waren zeer lovend en het album heeft het blijkbaar goed gedaan volgens ons label (Out Of Line).
Wat ik vooral zo goed vond, jullie hebben een eigen geluid en proberen niet angstvallig in de voetsporen van bijvoorbeeld Front242 te treden, waar niets mis mee is. Maar dat origineel zijn trok me nog het meest over de streep. Wat is je mening daarover?
Natuurlijk is er niets mis met in de voetsporen van een band als Front 242 te willen treden. Net zo min als duizenden groepen in de voetsporen van The Beatles, Rolling Stones of Metallica pogen te treden. Maar opvallend is dat er in die ‘mainstream’ genres bijna nooit met een verwijzend vingertje wordt gewezen naar deze oergroepen en hun invloeden. Maar oh wee als men EBM maakt, dan staan woorden als ‘copycat’, ‘…van den Aldi’ en ‘gedateerd’ te popelen om gebruikt te worden door de muziek journalist.
Enfin, misschien ligt het ‘origineel’ klinken niet eens zozeer aan ons ‘vernieuwend’ geluid dan wel eerder dat we als band niet begonnen met het idee een bepaalde iconische EBM groep te kopiëren. Een val waar jammer genoeg veel (beginnende) bands in trappen, iets wat het genre inderdaad niet ten goede komt lijkt ons .
Daar heb je een punt. Is er eigenlijk nog een 'ruim publiek genoeg voor EBM? In de jaren '90 boomde het nog, maar de laatste jaren zie je geen jong publiek erop afkomen heb ik de indruk
Is het ‘jong publiek’ nog überhaupt bezig met (live) muziek? Dan wel met het zoveel mogelijk likes verzamelen op hun narcistische selfies?
Vooral in Duitsland is er gelukkig nog een ruim publiek. In België is het stevig bergaf gegaan sinds vrije radios niet meer ‘vrij’ zijn maar (over) gesponsorde bedrijven werden, zelfs de alternatieve en ‘onafhankelijke’ StuBru is over stag gegaan voor pseudo-alternatieve muziek van hun weldoeners. Het zelfde verhaal voor zogenaamde alternatieve festivals die zich welwillend vooroverbuigen om zich vrijwillig en droog te laten nemen door multinationals die hen, en zodoende ook de jeugd, wel eens zullen zeggen wat ‘alternatief’ en ‘hot’ is.
Vermoedelijk zijn er ook bij jullie plannen in het water gevallen door die corona crisis. Welke?
We hadden plannen een video te filmen om onze nieuwe single te promoten maar daar stak de lockdown een stokje voor.
Ook hadden we best wel wat belangrijke buitenlandse en ook enkel binnenlandse optredens gepland staan …
Zoals onder andere het DarkMad festival in Madrid en het Electronix Essesx Festival in de UK ,maar gelukkig zijn ze niet echt gecanceld maar ‘enkel ‘ uitgesteld naar 2021. Hopelijk kan ons voorlopig enige overblijvend Belgische optreden op het Porta Nigra festival later dit jaar wel nog plaatsvinden. Fingers Crossed!
Hoe ga je daar als artiest, band en ook mens eigenlijk mee om met zo een crisis?
Buiten het feit dat er heel wat optredens en dus inkomsten in het water gevallen zijn , geeft deze periode wel meer tijd en ruimte voor creativiteit , bezinning en inspiratie.
Zo hebben we tijdens deze lockdown o.a. een Covid-19 remix gemaakt als extra track voor de in steigers staande nieuwe single/Ep release.
Wat zijn de verdere plannen binnen de band, na de corona crisis?
Zoals hierboven vermeld hopen we spoedig een nieuwe EP klaar te hebben, gevolgd door een full album.
En dan mogen de optredens dus terug beginnen binnenlopen!
Jullie zitten ook nog in andere projecten, valt dit allemaal nog te combineren met de activiteiten van The Juggernauts?
De co-producer van ons debuut album, en voormalig live-drummer, heeft vele projecten waaronder Radical G. en Linear Straight.
Onze huidige live drummer en co-producer, is ook actief met zijn eigen soloproject True Zebra .
Onze eerder recent ingelijfde Sampler/keyboardist houdt voorlopig zijn muzikale experimenten en excessen nog binnenshuis.
Head & voice BORG werkt naast The Juggernauts, ook nog freelance voor een resem andere groepen waaronder, en meer op de achtergrond, Dive en Absolute Body Control.
Eind 2019 heeft BORG ook eindelijk , door een samenloop van omstandigheden, zijn Porno Karaoke project en hersenspinsel tot leven geroepen en vorm gegeven. Een live project dat klassieke underground hits in nieuw-, en pop-songs in een industrieel-, jasje steekt. Na twee solo optredens in Brazilië, heeft Porno Karaoke nu dezelfde bezetting als The Juggernauts.
Naast The Juggernauts ben je ook resident DJ op BIM. Ik vond het een zeer fijne editie. Hoe waren de reacties? En hopelijk komt er eind dit jaar een nieuwe editie? Kun je daar al wat meer over vertellen eventueel
Het was inderdaad weel een aangename editie met dansende voetjes en tevreden gezichten tot zelfs lang na de optredens , tot aan het verplichte sluitingsuur.
Volgens mijn bronnen staat er een 2020 editie klaar in de steigers maar wacht men nu nog op duidelijkheid van de overheid ivm social distancing regels voor concerten en de verdere evolutie van de huidige pandemie. Hopelijk gaat de Covid-19 exit snel verder de goede kant op!
Alle festivals en dergelijke liggen stil deze zomer. Er komen wel wat initiatieven boven drijven zoals 'Drive- in festival' met auto's en enkele live streamings. Hoe staan jullie daar tegenover?
Drive-in lijkt ons weer een voorstel dat natuurlijk alleen haalbaar is voor de kapitaal krachtige organisators en festivals. Maar het belangrijkste onderdeel van een concert of festival is de belevenis, de sfeer, en dat kan je niet vervangen hé. Al lijkt ons een pogo met auto’s in de moshpit wel fun!
Livestreams zijn in het algemeen boring. Zelf live DVD’s met multi-camera hoeken en effecten kunnen met de beste wil van de wereld die sfeer van een live-concert niet in je huiskamer brengen, laat staan via webcam op een smartphone of computerscherm.
Denk je ook niet dat de sociale media en streaming na deze periode een nog grotere rol zal spelen?
Dat is onze grootste vrees … Wat heeft sociale media toegedragen aan het verbeteren van onze wereld? Wat heeft muziek-streaming bijgedragen tot de evolutie van de (alternatieve) muziekwereld?
Wat die streaming betreft, de voorkeur voor Spotify of Bandcamp? of geen van beide? Wat is je mening over die streaming diensten. Een vloek of een zegen?
Laten we een kat een kat noemen commerciële streaming diensten zoals Spotify zijn een ware rip-off voor alle muzikanten. Een gemiddeld artiest krijgt niet eens één euro cent per stream …
Even ter vergelijking, een CD van € 10 euro is gelijk aan 1000 Eurocent, of dus minstens 1000 streams!
Gelijk welke andere verloning tegen dat tarief zou wereldwijd ongeloof en protest uitlokken.
Jammer genoeg zijn artiesten in de minderheid en de je m’enfous gebruikers in de meerderheid.
Diensten zoals Bandcamp zijn dan misschien wel weer iets eerlijker en interessanter van bands zonder label, maar daar heb je dan weer het verhaal door het bos de (mooie) bomen niet meer vinden.
Om af te sluiten, waar en op welke wijze kunnen onze lezers merchandise en dergelijke kopen van de band, zet gerust wat links
Mensen die ons nog niet ge-liked hebben op facebook mogen dat NU doen! Because sadly, facebook likes matter …
https://www.facebook.com/TheJuggernauts/
Videos’s en meer over ons vind je hier op onze old-school maar officiële website: http://www.thejuggernauts.be
Maar het liefst van al hebben we dat mensen naar onze optredens komen kijken alwaar we soms ook wel wat merchandise aanbieden.
Zoals eerder vermeld, als onze vriend Covid-19 het toelaat, is ons eerstvolgende en enige Belgische optreden, op het Porta Nigra Festival in de Stadsfeestzalen van Aarschot op 21 november.
Dus allen daarheen!
Het Porta Nigra festival facebook event: https://www.facebook.com/events/454033451898
Itv The Juggernauts (bij de colleg’s van Peek-A-Boo http://www.peek-a-boo-magazine.be/en/interviews/the-juggernauts-2020/
Pics homepag @Daniela Vorndran
Compro Oro - Bij onze muziek mag iedereen voelen en denken wat hij,zij wil. Dat is een dikke subsidie waard, als je ’t mij vraagt!
Toen we de formatie Compro Oro eerder dit jaar zagen optreden op 'We Are Open ' in TRIX schreven we daarover: ''Zonder oponthoud worden we geconfronteerd met verrassende wendingen die ons met verstomming deden slaan. Nergens valt er een speld tussen te krijgen, want deze heren trekken dus over de hele set op avontuur door het landschap dat improvisatie heet, en verheffen het zelfs tot een ware kunstvorm. Magistraal is dan ook een understatement, met wat deze heren binnen dit concept doen. Deze Compro Oro laat in elk geval een diepe , onuitwisbare indruk op ons na die we niet gauw zullen vergeten."
Compro Oro zijn abstracte kunstenaars, die schilderwerken voorleggen die je vol bewondering doen glimlachen. De band verstaat de unieke kunst puzzelstukken in elkaar te passen, ze breken die terug af, en bouwen ze prompt terug op. En zo blijft de band doorgaan met verrassende wendingen waardoor het menu interessant blijft om te verorberen. Deze bijzondere parel binnen jazz en aanverwante genres, verdient het gewoon om extra in de schijnwerpers te worden geplaatst. Om die reden hadden we een fijn gesprek met de band. En polsten we hoe ze als band en mens omgaan met deze crisis, ook naar de toekomstplannen toe. Bart Vervaeck en Wim Segers beantwoorden onze vragen:
Ik heb jullie voor het eerst gezien op We Are Open dit jaar in Trix en was erg onder de indruk van hoe jullie op avontuur trekken in het landschap dat 'improviseren' heet. Hoe denk je daar zelf over?
BART Wat ik denk over hoe fantastisch jij ons vindt? Dat vind ik echt geweldig! Wat het improviseren betreft: in onze set ligt heel wat ‘vast’. Er zijn melodieën en grooves die vooraf bepaald zijn maar inderdaad, in sommige nummers ligt het vooral aan de solist om er iets van te maken, om het nummer naar een hoger niveau te tillen. In vergelijking met ‘Suburban Exotica’ is het nieuwe ‘Simurg’-album veel vrijer. Daar zijn we ‘from scratch’ begonnen in de studio. Later is dat door de producer Dijf Sanders in een vorm gegoten. Ik vermoed dat de rol van improvisatie in de nabije toekomst de bovenhand zal nemen in ons creatieproces, dwz. dat we meer zullen vertrekken vanuit een jam om daaruit een nummer te distilleren. Een dergelijk proces is nodig op dit moment, een gezonde insteek, zo voelen we.
Het is ook moeilijk om een label te kleven op jullie muziek. Dat hoeft ook niet hoor. Ik lees 'psycho ethnojazz'. hoe zou je uw muziek zelf omschrijven?
BART Die term ‘psycho ethnojazz’ hebben we zelf verzonnen, ik geloof in de nasleep van onze EP ‘BOMBARDA’ uit 2017. Men vroeg ons het product te benoemen, en dat is er toen uit gekomen. Ik denk dat die term nog steeds de lading dekt. De sounds zou je psychedelisch kunnen noemen, vervormd, uitgerekt…. Er zit nog steeds een stevige brok etnische invloed in, zeker ook in onze nieuwe release met Murat Ertel van Baba Zula. Er wordt geïmproviseerd, maar om het daarom jazz te noemen…? Dat zou kunnen. Vroeger zaten er alleszins elementen en grooves uit de latin jazz in, nu minder expliciet en meer verdoken.
De band bestaat al sinds 2015. Het rare is dat ik jullie dus nu pas heb ontdekt. Vooral dankzij jullie plaat 'Suburban exotica’ van vorig jaar. Heeft die plaat bepaalde deuren geopend?
BART Ik denk het wel. We hebben wellicht onze plaats in het Vlaamse jazzlandschap wat kunnen verzilveren. Meer specifiek: we maken deel uit van die melting pot bands die vanuit een jazzachtergrond andere horizonten opzoeken, zoals Black Flower, Esinam, Commander Spoon, Nordmann, Ragini Trio, Echoes of Zoo, enz. De ontvangst van het album was navenant, met een mooie plek op het GentJazz festival, dat nu jammer genoeg niet doorgaat.
Het debuut ' Transatlantic' werd goed ontvangen door pers en publiek. Heeft ook die bepaalde deuren geopend?
BART Dat was het begin hè. Door de release op het WERF-label van Rik Bevernage en Benny Claeysier kregen we een nationale aandacht, ook werden we besproken in enkele Nederlandse tijdschriften. Het heeft ons alleszins bestaansrecht geschonken en ons de stempel van een latin jazz band gegeven, een label dat vandaag geenszins nog toepasselijk is.
Compro Oro brengt ook geen voor de hand liggende muziek uit, voor een ruim publiek. Ik denk dat de avonturier onder de muziekliefhebbers hiervoor valt. Welke publiek is je eigenlijke doelgroep? of ben je daar niet mee bezig?
BART Ik vind niet dat we een niet voor de hand liggende muziek brengen, integendeel. We maken inderdaad instrumentale muziek waar er geen woorden voor zijn , die emoties blootleggen of waarin het publiek een betekeniscontext wordt voorgelegd - er is geen zanger(es), maar we hebben trouwens wel een sublieme frontman - en die lyrics zou je op zich ook als een soort van barrière kunnen beschouwen. Bij onze muziek mag iedereen voelen en denken wat hij/zij wil. Dat is een dikke subsidie waard, als je ’t mij vraagt!
Wie waren je grootste invloeden eigenlijk? Want ik hoor verschillende uiteenlopende invloeden die gaan van Afro-Cubaanse muziek tot Latijns-Amerikaanse muziek. Tot Jazz, of niet? Vertel maar
BART Invloeden komen zowel uit onze directe omgeving als uit meer externe hoek. Enerzijds zijn het onze vrienden en de bands waarin ze spelen, of de buurt waarin we wonen, anderzijds zijn het albums van onze favoriete muzikanten die ons inspiratie geven. Het is heel erg verscheiden: onze bassist is met funk opgegroeid, de drummer met oude New Orleans jazz , de gitarist met Django-muziek die nu wel eens naar country durft te luisteren, de vibrafonist met Nirvana en techno en onze percussionist schudt het ene na het andere ritme uit Benin of Brazilië uit zijn mouw. Dat is op zich al een vette invloedenkluif.
De reden van dit interview is dat ik heb vernomen dat er een nieuwe plaat uit komt. (samenwerking met Murat en Esma Ertel) in juni via Sdban Records. Vertel er eens wat meer over?
BART De samenwerking met Murat kwam een aantal jaar geleden tot stand tijdens het Istanbul Express Festival in de Handelsbeurs in Gent. Ik ontmoette hem daar, repeteerde met een voor de gelegenheid gevormde groep en dacht een aantal jaar later, toen we plannen maakte voor Compro’s volgende album om ‘iets te doen met Murat’. Zo geschiedde. Het resultaat is een geproducet jamalbum, deze keer wel met lyrics. Aha, we worden toegankelijk! Of niet, want de teksten zijn in het Turks… We begrijpen er zelfs niks van. Zie je wel, een barrière!
We hebben die tekst dan maar aan de binnenkant van de sleeve gezet. Ben zelf benieuwd waar het over gaat eigenlijk. Nee, even serieus, je kan eigenlijk gewoon op wikipedia opzoeken waarover ze het hebben. Simurg is een verhaal over een vogel uit de Persische mythologie.
Naast Compro Oro zitten sommige van jullie ook in ontelbare andere projecten, Wim stond zelfs drie keer op het podium op We Are Open. Hoe blijf je dat combineren?
BART Wim is een godenkind uit Limburg met een ontzettend hoog uithoudingsvermogen.
WIM Bart zijn concentratievermogen kent geen grenzen. Hij combineert zijn 7 andere groepen nog eens met 12 uur lesgeven, een lief en een pedal steel. Of was die pedal steel zijn nieuw lief? Bwa nee , we vinden het beide de max om veel te doen. Dan voelen we ons belangrijk. Nee serieus: We willen allen graag bijleren. Voor mij gaat dat vooral door samen te spelen met veel verschillende muzikanten in veel verschillende stijlen, Van Django tot Techno.
BART Ik heb er 2, Wim! Pedal steels bedoel ik.
Zitten die andere projecten nu ook allemaal in de koelkast? Hoe ziet de toekomst eruit voor die andere eventuele projecten?
BART De meeste wel. Heel wat concerten zijn gelukkig verplaatst. Hopelijk kunnen we die in het najaar ook effectief spelen. Maar ik denk dat we met deze uiterst vreemde periode ook een kans hebben, nl. nieuwe nummers maken, meer studeren, meer relativeren, de dingen meer een plaats geven, nadenken, genieten van de lente. Ik zag vanmorgen een jonge vos spelen in het hoge gras van mijn tuin. Misschien had ik die in de rush van het gebruikelijke dagelijkse leven niet opgemerkt …
Wim Het is eens fijn om los te koppelen. In ieder geval gaan we met Compro Oro aan nieuw materiaal beginnen. Of wat jammen, doelloos musiceren. Het zal misschien meer over de muziek gaan. Met al onze bands.
De vraag die ik nu wel iedereen stel, hoe ga je als band, artiest en dergelijke meer om met deze corona tijden?
WIM Redelijk chill. Zolang je kan wonen, eten, slapen en spelen is er verder toch geen probleem? Of gewoon eens niets doen. Zo eens 3 dagen lang. Geen enkele problemen mee. Volgens mij ga ik keiveel zin hebben om te werken als dit voorbij is.
Er is ook veel in het water gevallen. Wat waren de eigenlijke plannen?
BART Het meest jammere is de annulering van ons concert op Gent Jazz. We sloten de Garden Stage af na Van Morrisson. Ook het Extrema Outdoor Festival, een techno-festival in Limburg is geschrapt. Ook hier keken we enorm naar uit.
WIM We hadden een paar hele mooie concerten staan in Nederland ook. In totaal zijn er een 10 a 12 concerten geannuleerd voor COMPRO ORO. Daarvan is de helft verplaatst naar het najaar. Tis nog maar te zien of dat iets wordt. Goddamn hope so.
Wat zijn de plannen na deze crisis? Naast promotie van die nieuwe plaat
Wim Sowieso maken we een nieuwe plaat. We gaan al wat repeteren en jammen en opnemen in de zomer. Misschien wordt dit al een nieuwe plaat. Misschien enkel de basis. In ieder geval kijk ik er naar uit om terug te spelen in de zomer. We gaan ook kijken hoe dat we Murat en Esma Ertel naar hier kunnen halen. Via teleporting ofzo. We proberen daar in 2021 wat mee te repeteren en spelen. Dat zou supermegademaxmaatjoegne zijn.
Doorgaans stel ik iedereen een beetje dezelfde vragen in deze tijden. Dit is er dus ook een van, ik zie de laatste tijd veel filmpjes verschijnen van bands die via live streaming zichzelf aanbieden via de sociale media. Financieel heeft een band daar niets aan, maar het zorgt wel voor een beetje meer bekendheid naar een ruimer publiek toe? Hoe staan jullie daartegenover? Zou dat kunnen worden uitgewerkt?
WIM Ja het is iets wat ik nu al een keer of 4 gedaan heb. In verschillende bezettingen. Dit weekend doen we dat ook voor BEL JAZZ FEST met COMPRO ORO.- zie verslag: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/78615-bel-jazz-fest-2020-zwoele-jazz-magie-die-in-alle-kleuren-van-de-regenboog-de-huiskamer-binnen-waait.html
Het is al tof dat we kunnen samenspelen voor mensen maar natuurlijk heeft het maar weinig weg van een echt optreden. Tis zelfs redelijk dood. Maar in sommige gevallen wordt het wel betaald of steun je er iemand mee dus cava. Ik weet niet zeker of we via livestreams meer bekendheid zouden willen of kunnen maken. De meeste mensen komen toch liever naar een concert he. De beide combineren zou natuurlijk wel kunnen.
Misschien jullie plaat 'live' voorstellen op die wijze? via sociale media?
Wim Sowieso zullen we content maken voor FB bij de release van de nieuwe plaat ‘SIMURG’ . Frederik naakt in pek en veren ofzo? Daarna zien we wel weer. Murat en Esma gaan in ieder geval nog ni direct op een vliegtuig gezet worden..
In elk geval, hoe ga je als band om met streaming, digitalisering en dergelijke . Financieel heb je daar allemaal bitter weinig aan dus
WIM Het is gewoon part of the job. Soms is dat ook wel echt wijs om te doen. Soms is dat bandwerk. Maar ik ben er wel van overtuigd dat dezer dagen van elke muziekgroep verwacht wordt dat je een soort universum creëert rond je muzikaal verhaal. Zo is je publiek mee tijdens een optreden of plaat.
Zijn er nog opmerkingen of weetjes? sites waar fans merchandiser of zo kunnen kopen? Ook wat eventuele andere projecten betreft?
WIM Je kan de band rechtstreeks steunen door bij mij thuis vinyl te komen kopen of via bandcamp. Maar je kan dat natuurlijk ook via ons label sdban. Aan die mannen hebben we ook veel te danken.
Volgende release is SIMURG by COMPRO ORO and MURAT & ESMA ERTEL. UIT OP 19 JUNI 2020
Bedankt voor dit fijne gesprek, al had ik dit uiteraard veel liever 'face to face' gedaan. Veel succes en goede moed in deze barre tijden. Stay Safe
WIM Gij bedankt
Tyrant’s Kall - Als je een einddoel hebt dan betekent dit dat je op een gegeven moment zal stoppen, als muzikant bestaat er geen eindpunt, je kan altijd bijleren of iets op een andere manier benaderen
Tyrant's Kall brengt een mengeling van doom/death en heavy metal en grijpt je vocaal en instrumentaal stevig bij de keel, waardoor je demonische wezens uit diepe krochten van de Hel diep in de ogen kijkt. De band timmert sinds 2007 aan de weg. We zagen hen aantreden op Pluto Fest in november 2019.
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76571-pluto-metal-fest-2019-oosterzele-een-gevarieerd-aanbod-van-metalstijlen-binnen-een-gezellige-sfeer.html
Ook voor Tyrant's Kall viel dit jaar veel in het water. We hadden een fijn gesprek met gitarist Ronnie en zangeres Esmee. Helaas via mail, maar daarom niet minder interessant om de band beter te leren kennen.
Wij weten dat ondertussen, maar sommige nog niet. Wie zijn Tyrant's Kall en hoe zijn jullie ontstaan?
Ronnie: Tyrant’s Kall is ontstaan door een groep gasten die nergens anders goeie bands vonden om in te spelen. (Haha), nee, serieus, M. en ik kenden elkaar al van in Bonnie Parker, een 80’s influenced soort van HC/punk/heavy metal project. UxJx kwam eens kijken naar 1 van onze shows en vertelde me dat hij wel fan was van mijn gitaargeluid. Zo zocht hij nog een band en ik had al wat demo-opnames van enkele nummers in de stijl van Usurper en Deathwitch, op de eerste jamsessie hebben we dan al ons hitje “The Whisperer” geschreven maar het heette dan gewoon “Doomy”.
Het meest interessante is dat je de muziek van Tyrant's kall onmogelijk in een hokje kunt duwen, maar soms is dat naar promotors en zo wel nodig. Hoe zou je uw muziekstijl dan omschrijven?
Ronnie: iedereen in de band wilde wel iets anders spelen, UxJx doom, M. sludge, ik death metal… maar om 1 of andere reden passen al die stijlen samen en werd Tyrant’s Kall gecreëerd. Het draait eigenlijk gewoon om het gevoel ‘metal’, metal is niet een riff dat kapt en blaast of sleept, maar het is een gevoel dat je in de stukken legt…. Als het gevoel er niet is, gooien we het in de vuilbak, en we zitten al aan een ganse container met gevoelloze nummers.
De band bestaat inderdaad uit top muzikanten, die door middel van oogstrelende riffs en drum partijen ons rock hart sneller doen kloppen in de keel. Waar en hoe heb je deze top talenten gevonden?
Esmee: Hoe M., Ronnie en UxJx elkaar gevonden werd hier eerder al vermeld. Tijdens een live show waarbij een vriend Tyrant’s Kall uit de nood hielp met de zang, kwam ik kijken. Ronnie en UxJx kende ik al even door gezamenlijke interesses en we kwamen elkaar soms tegen op live shows. Ik was immens te spreken over hun muziek, maar vond de zang niet meteen bij de muziek passen qua stijl. Zo zijn we na de show aan het praten geraakt en bleek dat ze nog steeds geen vaste zanger gevonden hadden, dat dit tijdelijk was. Toen ontstond het idee dat ik eens een repetitie zou proberen meedoen, gezien het niet per definitie een mannelijke zanger hoefde te zijn. En ik bleef.
H.M. Doom werd er op een gegeven moment bij gehaald waardoor we net iets meer konden bereiken met ons gitaargeluid. Toen hij in alle vriendschap later besloot om ermee te stoppen, was het een moeilijke keuze of we opnieuw naar 1 gitarist wilden gaan of toch iemand erbij wilden. Dr. Wes was al een goeie kennis en was kandidaat. Na de try-out werd het een evidentie dat we 2 gitaristen zouden houden.
Ik heb jullie vorig jaar live gezien op Plutofest en was vooral onder de indruk van je enorm uiteenlopende stembereik. Ben je klassiek geschoold? ik bedoel, je zou zo in een Opera kunnen meezingen, en dat is een compliment. Hoe doe je dat toch met je stem?
Esmee: Bedankt voor het compliment. Ik denk wel dat men bij de opera er een andere mening zal op nahouden, (haha.)
Ik ben niet geschoold, maar zing al mijn hele leven. Onder de douche, in de auto. Tijdens een gemiddelde file op de autostrade zullen er wel al mensen serieus leute gehad hebben als ze mij uit volle borst zien meezingen. Door bij Tyrant’s Kall te gaan zingen , ben ik wel wat meer zorg gaan dragen voor mijn stem. Zo heb ik een kleine cursus ademhaling gedaan, maar eerlijk gezegd doe ik deze oefeningen veel te weinig. Ik ben nogal sportief geworden en denk wel dat dat een positief effect heeft op mijn longcapaciteit de laatste jaren.
Het enige werkpuntje vond ik dat er wat weinig beweging te merken was op het podium, de iets statische houding liet me wat op mijn honger zitten. Wat is uw mening hierover? (Over de sfeer had ik geen klachten :)
Esmee: We zijn wie we zijn. We zijn geen showbeesten die op een neer huppen. Ik ben geen danseres, maar headbanger. Ik ga op in mijn muziek wanneer ik zing, en meer dan wat uitbeelden zal daar vermoedelijk nooit bij zijn. Ik heb geen zin om me op het entertainmentgehalte te moeten focussen, terwijl ik het alleen voor de muziek doe. Ik kan me moeilijk inleven in hoe mensen onze shows ervaren uit het publiek. Ik ken mijn medemuzikanten en denk dat ik maar vreemd zou opkijken moest een van hen plots beginnen heen en weer wiegen. We zijn nu eenmaal zo denk ik.
Een interessante anekdote heb ik gevonden op jullie facebook, ik citeer: ''In de geschiedenis van fantastische literatuur was er zelden een auteur zo groot en inspirerend als Howard Phillips Lovecraft (1890-1937). Zijn verhalen zijn van mysterieuze aard en hoewel ze een breed scala aan onderwerpen beslaan, worden ze allemaal overspoeld door één algehele epische en intrigerende sfeer.”
Inderdaad een boeiende auteur, waar komt die interesse vandaan?
Esmee: Ik was als kind al gefascineerd door horrorverhalen. Lovecraft van een van de eerste auteurs van volwassen literatuur die ik ontdekte. Het was direct grote liefde. Hij heeft een wereld, een sfeer gecreëerd die blijft tot de verbeelding spreken.
Jullie muziek is vaak omgeven door occulte, mysterieuze verhalen. Waar blijft die inspiratie vandaan komen?
Esmee: Vooral door H.P. Lovecraft, maar even zeer door nachtmerries die ik kreeg en soms ook dingen uit het dagelijkse leven die een beetje gekleurd worden.
Ondertussen zijn er al heel wat releases op de markt gekomen, wat waren de hoogte- en dieptepunten voor jou?
Ronnie: Hoogtepunten: vooral de eerste LP, dan wordt alles waar je de voorbije jaren aan gewerkt hebt realiteit en hoor je zelf eens hoe alles klinkt als het goed opgenomen wordt. Ik kijk zeker met enthousiasme terug op die momenten van de eerste LP.
Dieptepunten: er zijn er wel enkele en dat is soms te lang moeten wachten om terug de studio te kunnen induiken, wachten op labels (waar we nu vanaf zijn), muziek is een momentopname en door 6 maand een nummer kapot te repeteren kan het ‘metalgevoel’ er wel uit zijn en wordt het een vuilbaknummer. Andere dieptepunten zijn vooral naar het groot toilet moeten als je op het podium staat, dan sta je daar met uw billen toegeknepen en lees je op de recensies dat we niet al te beweeglijk zijn.
Aaa, vandaar ! Zijn er dingen die je - weten wat je nu weet - anders zou aanpakken?
Ronnie: Er zijn altijd dingen die je anders zou aanpakken, maar dat is iets dat we meenemen naar de volgende sessie (live-spelen, studio-opnames).
Ik veronderstel dat ook bij jullie, door die corona crisis, veel plannen in het water gevallen zijn? welke en hoe gaan jullie daarmee om?
Esmee: We hadden de kans om op Dutch Doom Days in The Little Devil in Tilburg op te treden in mei, maar dit kon niet doorgaan. We vonden het heel jammer, maar het heeft geen nut om hierover lang te blijven kniezen. We hopen wel dat alles zich snel kan herstellen, dat kleinere organisaties kunnen blijven doorgaan en dat we volgend jaar opnieuw de kans krijgen om die show te spelen.
Hoe ga je ook als mens om met zo een crisis?
Esmee: Op persoonlijk gebied is het ook een slag in het gezicht om veel shows van andere band gecanceld te zien. Muziek is immens belangrijk en ik keek al een tijdje uit naar bepaalde shows. Ik heb wel een poging gedaan om in tussentijd creatief bezig te zijn, niet alleen binnen Tyrant’s Kall. Maar het was niet altijd evident doordat ik wel de hele tijd voltijds bleef werken.
Zijn er geen mogelijkheden om jezelf ook via sociale media te tonen, je ziet tegenwoordig veel filmpjes verschijnen waar band 'live' zichzelf aanprijzen?
Esmee: Ik heb sowieso al weinig plezier in het bekijken van live opnames van een band. Ik ben gewoon liever echt ter plaatse. In mijn woonkamer speel ik cd’s of vinyl, maar naar een show kijken doet me meestal weinig. Ik heb slechts naar 1 van die live-streams gekeken met plezier in de laatste weken , en dat was van een band die in andere omstandigheden ook niet veel meer nodig heeft dan wat ze nu voorhanden hadden. Onze muziek van thuis uit, elk uit zijn eigen woning, zonder versterking om de buren niet te ambeteren… Ik zie daar geen meerwaarde in.
Er zijn ook plannen voor 'drive in concerten' met auto's op een parking? Wat vinden jullie van dit initiatief?
Esmee: Mijn bescheiden mening? Compleet van de pot gerukt! Mij zien ze daar niet
Ronnie: wat Esmee zegt.
Wat zijn de algemene plannen na de crisis? Nieuw platenwerk? Live optredens?
Esmee: De studio was al min of meer besproken om een nieuwe plaat op te nemen. Ik vrees dat er wel vertraging in onze initiële plannen zal zitten, maar het komt er zeker en vast. En live optredens zeer graag! Er worden nu stiekem hier en daar wel wat plannen gesmeed om ook samen met andere bands opnieuw samen een ‘uitstapje’ te maken. Wordt vervolgd.
Is er ook zoiets als een einddoel, iets dat je absoluut wil bereiken als band? maar ook als artiest/mens?
Ronnie: als je een einddoel hebt dan betekent dit dat je op een gegeven moment zal stoppen, als muzikant bestaat er geen eindpunt, je kan altijd bijleren of iets op een andere manier benaderen. Met Tyrant’s Kall doen we gewoon door zoals we bezig zijn, ik zie dat we wel enkele die-hard fans hebben en dit geeft ook inspiratie om verder te doen. Als mens: dit is een uitdaging van een heel ander kaliber, want er is wel degelijk een eindmeet en je weet niet wanneer je er bent, er het beste van maken en regel nummer 1 is: geen dingen of zo weinig mogelijk doen tegen uw zin!!
Om af te sluiten, helaas kunnen de fans geen merchandiser kopen op concerten. Hoe kunnen ze dat eventueel wel in deze tijden (plaats hieronder gerust enkele links)
Esmee: Via onze bandcamp zijn de cd’s verkrijgbaar (https://tyrantskall.bandcamp.com/ ) Als er toch speciale wensen voor shirts of vinyl zijn, is het makkelijker om ons te berichten op onze facebookpagina
Wij leerden Wesley Beernaert kennen in 2017 toen hij met de band Lemuria op het podium stond van Hardrock Fest Avelgem.
We schreven over zijn performance: ''Want inderdaad zanger Wesley Beernaert blijkt zich, gerugsteund door muzikanten die hun ding doen op hemels (of Helse) hoog niveau, te ontpoppen tot een charismatische persoonlijkheid die alles in het werk zet om het publiek aan te zetten tot bewegen. Net door het combineren van typische black metal geluiden, met aanstekelijke Folk toestanden slaagt hij in zijn missie en is het hek vrij snel van de dam." Wesley is van vele, voornamelijk donkere, markten thuis. Dat blijkt ook uit zijn project Âter . Onze recensent schreef daarover: '' Deze ‘Vullighied’ is een fijne kennismaking met een project dat te lang verstopt heeft gezeten. België heeft een bescheiden, maar rijke traditie in blackmetal en als Āter nog wat kan evolueren, hebben we er in dat genre opnieuw een topband bij.''
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/78153-vullighied-ep.html
We hadden een fijn gesprek, helaas via mail, over zijn verschillende projecten, de impact van deze crisis en andere crisissen op het leven, en de toekomst die er voor donkere zielen als ons, geleidelijk aan beter begint uit te zien. De verwelkoming is alvast lichtvoetig:
"Wesley: Eerst en vooral, heel erg veel dank, Erik, voor de aandacht en interesse in dit project waar wij allen zo van houden! Het is leuk nogmaals met jou te praten."
Lees gerust verder:
Ik heb u leren kennen als zanger van Lemuria en Fabulae Dramatis ; hoe is die samenwerking ontstaan?
Wesley: Toen ik bij Lemuria aan de slag was, kreeg ik plots een bericht van Isabel van Fabulae Dramatis met de vraag of ik de tijd zou hebben om hun album in te zingen. Zij hadden mijn werk bij diverse projecten gehoord en vonden dit vrij gepast bij wat ze zochten. We spraken af, namen de nummers onder de loep en herschreven samen zanglijnen en stemtechnieken die nog niet vastlagen en voegden extra teksten toe die ik ter plaatse schreef. 3 repetities en pilootopnames verder waren we klaar voor de studio. Enkele maanden later werd mijn sessie geboekt en in 2 uur zong ik het volledige album in (althans mijn aandeel). Dat album is een bijzonder stukje kunst geworden vol diversiteit en creativiteit met krachtige verhalen en een boodschap.
Ik heb enorm veel geleerd door met die mensen samen te werken, bijgevolg heb ik buiten verplaatsingskosten geen cent gevraagd voor mijn prestaties, noch royalties. We hebben er een bijzondere vriendschap aan overgehouden en die band en zijn oprichters hebben een plaats in mijn hart verworven!
Āter is jouw solo project, hoe is het idee ontstaan? En heeft de bandnaam een bepaalde betekenis?
Wesley: Het idee ontstond puur uit passie en de nood aan creatie toen ik nog vrij jong was. Ik experimenteerde reeds met keyboard op heel jonge leeftijd en was verslaafd aan klassieke muziek, later kwam daar Michaël Jackson bij, rond m’n 9 de Venom en Metallica, gevolgd door Slayer en Deicide. Ik vond die muziek kicken maar ik miste iets… Rond m’n 12-13 de kwamen Emperor, Enthroned en Cradle Of Filth in mijn vizier en ik vond precies het gouden kalf… M’n liefde voor orchestratie en klassieke composities samen met het agressieve en melodieuze van de goeie metal. Toen Gorgoroth erbij kwam met Antichrist hoorde ik hoe je met gitaren en een specifieke speelstijl evengoed melodie in de agressie kon combineren en wilde ik gitaar leren spelen, toen kocht ik een gitaar (die bagger was), bestelde ik onderdelen om m’n eigen amp te bouwen (want mijn ouders wilden die niet kopen voor mij en ik was te jong om te mogen werken in het weekend) en ik soldeerde letterlijk m’n eigen 15 watt amp. Door middel van een pre-amp en een distortion pedaaltje vond ik ‘enigszins’ het geluid dat ik wilde (verre van, maar ik moest het ermee doen) en begon ik zelf nummers te schrijven in de stijl die ik wilde, al waren m’n skills beperkt). Dit ging enkele jaren door tot ik begon opdrachten te krijgen om voor bands te zingen, dan lag mijn sologedoe terug stil, wanneer die bands op de fles gingen deed ik verder etc…. Ik stopte dus nooit met het creatieve.
De bandnaam zelf komt van de naam “Atrocious”, die zijn etymologische oorsprong vindt in de Latijnse woorden Āter en Atrox. Atrox betekent ‘vurig, angstig, heftig’ en Āter -afhankelijk van de naamval- , ‘duister, zwart, zwarte vloeistof (inkt), zwartgallig …’. Vandaar de naam, het past bij de tekstuele ideeën die ik heb voor het volgende album en wat ik meestal schrijf.
Ik zou de geschiedenis van de band verder kunnen uitleggen tot op het punt waar we nu staan maar ik heb het idee dat daar nog vragen over komen dus ik wacht effe af.
Feitelijk bestaat het project al twintig jaar, de band bleef veilig verstopt in de duisternis? Of is me iets ontgaan? In elk geval, hoe komt het dat jullie er nu pas mee naar boven komen met de EP 'Vullighied'
Wesley: Haha, ziedaar, het vervolg. Als je oppikt wat ik hierboven heb geantwoord zie je een narratief dat beschrijft hoe mijn sologedoe, samen met beperkte middelen, vaak werd onderbroken door opdrachten om als zanger op te treden bij diverse bands. Tussenin probeerde ik verder te doen met Āter. Het is nu wel zo dat ik op een bepaald moment het gevoel had van ‘hier moet ik echt eens iets mee doen’.
Een groep vrienden waar ik al een tijdje mee omging , vroeg me bijgevolg om opnieuw als zanger hen te vervoegen, maar tegelijk nam ik ook een schrijvende rol op mij. Enkele line-up changes verder bleven ik en Mantorok over, de naam werd kort veranderd en wij schreven verder, daar is, samen met ideeën die ik al had uitgewerkt, de EP uit ontstaan die we nu in handen hebben. Mantorok wilde echter niet live gaan , concentreerde zich op zijn andere full-time band, bij Āter wilde hij enkel meewerken als sessiegitarist en dat is zijn rol gebleven.
Ik schreef verder nog meer dan 10 nummers maar daar werd opnieuw een ‘pauze’ tussen gestoken door o.a. het vervoegen van een zangpositie bij o.a. Satyrus, Persephone’s Blade en Lemuria.
Later werd het nog erger, mijn kelder liep onder water en alle pc’s waren kapot…. Ik was heel wat werk kwijt, het duurde uiteindelijk tot de stop na Lemuria voor ik bij een verhuis een van de harde schijven terugvond en samen met onderdelen van een andere kapotte schijf kon herstellen en enkele nummers kon recuperen. Deze werden gedeeltelijk heringespeeld en geremasterd, dit is dan de EP “Vullighied” geworden.
Mijn collega schreef een recensie over uw EP , (http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/78153-vullighied-ep.html ) . Hoe waren de algemene reacties?
Wesley: Vrij positief eigenlijk! Ik dacht zelf altijd dat mijn voornaamste invloeden in het schrijfproces Windir en Gorgoroth waren, maar de reviews vergelijken het heel vaak met oude Enthroned. De kritieken over productie gaan van “jammer dat het zo lo-fi is” tot “leuke oldschool vibe maar bijzonder goed gebalanceerd in de mix”. Mijn productieskills zijn dan ook 0, ik moest het doen met wat ik heb, maar muzikaal gezien zijn de kritieken positief tot loved. Het bonusnummer dat samen met de leden van Satyrus werd geschreven krijgt oftewel een love it/or hate it. Het is inderdaad een gigantische stijlbreuk met de andere nummers maar voor mij een statement dat ik niet bang ben te experimenteren en uit m’n comfort zone te gaan.
De release was in eerste instantie in eigen beheer, maar nu via Sliptrick Records? hoe is dat contact verlopen, en heeft het bepaalde deuren geopend denk je?
Wesley: Het eerste jaar heb ik inderdaad alles solo gedaan, productie, print en merch uit eigen zak betaald en zo de eerste paar 100 cd’s laten drukken. Die zijn inmiddels uitverkocht. Blasphemous creations of Hell records in Florida verdeelt deze print ook , maar helaas enkel met een one page booklet, een fout in het drukproces… men kan deze echter zien als rariteit en collectors item als men daar om geeft (niet dat het mensen tot nu toe heel veel kan schelen, we zijn maar een kleine band en amper gelanceerd, hoewel we allen keihard werken).
Daarna schreef ik een hoop kleine en grotere labels aan en Sliptrick antwoordde dat dit precies was wat ze zochten. Tussentijd begonnen de plannen voor live te broeien en boden muzikanten zich aan om het project te vervoegen. Enkele audities later ontbraken we enkel nog een gitarist en na een oproep werd deze functie in een kwestie van dagen gevuld.
De EP mag dan nog wel mijn solowerk zijn met gastmuzikanten (drums en Mantorok die meeschreef en die heel veel riffs voor zich had genomen) maar nu is dit een volledige band geworden, dus verwacht als volgende release een “band effort” die heel wat meer invloeden en verschillen zal tentoon stellen aan de luisteraar.
Wat deuren openen betreft, gezien het complexe Covid-19 gedoe, is dit nog afwachten, ik heb niet de indruk dat het label veel voor ons heeft kunnen doen (zeker gezien de hoofdzetel in Italië zit), hopelijk komt hier snel verandering in. Voor de rest doen we gewoon lekker verder. Een lyric video is in de maak en de band schrijft thuis gewoon verder. Wekelijks houden we skype-meeting om de resultaten en de volgende te nemen stappen te bespreken.
We hebben in elk geval een heel mooi en eerlijk contract met Sliptrick en de onderhandelingen verliepen erg vlot en transparant, hopelijk kan Sliptrick zijn deel van het contract nog vervullen als Covid wat meer gaat liggen en wordt onze contractduur verlengd met de tijd dat het label nodig heeft gehad om zijn zaken terug op orde te stellen.
De teksten zijn in het West-Vlaams,wat ik zeker een pluspunt vind, waarom in het West-Vlaams (nu komt het antwoord omdat ik West-Vlaming ben)?
Wesley: Het oorspronkelijke idee dat ik en Mantorok hadden uitgedacht was om de teksten te schrijven vanuit het standpunt van de zwakkeren in onze maatschappij door de eeuwen heen. Daar kwamen onder andere de Vlaamse boer en de lijfeigene naar boven. Het leek ons heel uniek om in de rijke woordenschat van het West-Vlaams zowel boertig, recht voor de raap, grof en eerlijke teksten en verhalen te schrijven. Ik heb geprobeerd deze accuraat te vertalen naar het Engels voor de internationale liefhebber maar de “punch” zit er echt niet in… Het is een beetje zoals Noors vertalen naar het Engels, de woordenschat schiet gewoon tekort om de magie en betekenis van de woorden accuraat weer te geven. Het nieuwe werk wordt een mix tussen Engelstalige nummers en West-Vlaamse. Enerzijds om de charme en de roots te behouden, anderzijds omdat het nummer misschien om een andere aanpak vraagt. Het zal afhangen van het concept (dat al vast ligt) en hoe we dit verder muzikaal benaderen, aan de hand daarvan kies ik hoe het nummer zal gepresenteerd worden, lyrisch gezien.
Er zit ook een onderliggende boodschap in de songs. Iets van de voortdurende strijd tussen Frankrijk en Vlaanderen? Vertel eens
Wesley: Dit wordt slechts besproken in 1 nummer: “Ons Vorvoadern Vochten…” . Het hele idee van ‘Vullighied’ was om het duistere en het vuile in onze maatschappij naar boven te halen. Een korte uitleg over de nummers is er (die beter worden beschreven in de 4 page booklet versie die we nu te koop hebben via de band en via sliptrick):
-d’ Oere: Een hoer die geen hoer wil zijn maar geen andere keus heeft, wil ze haar kinderen een dak boven hun hoofd bezorgen en hun magen vullen. Haar klanten zien haar echter niet op die manier, of denken er althans niet over na. Zij zien enkel het object waar ze voor betalen en gebruiken, waardoor zij vaak helse pijnen moet doorstaan en dag in, dag uit , met etterende wonden en geslachtsdeel moet rondlopen…. Het nummer beschrijft hoe die vrouw gebruikt wordt vanwege de perverse acties van haar klanten die een moedercomplex hebben, enkel kunnen denken met hun primitieve driften en zo verder en hoe zij die pijn blijft doorstaan voor het belang van haar kinderen.
-De Strontroaper van Abjille: Hierin wordt beschreven hoe de “lage klasse” straatruimer wordt beschimpt en uitgelachen door de elite, elke dag in volle stank te werken, maar trots staat in zijn job, opnieuw omdat hij hierdoor het gezin voorziet. De elite vergeet dat wat hij doet bijna het meest nobele is wat men kan doen, vuil werk in volle trots om te zorgen wat voor hem van het grootste belang is, zijn gezin.
Een excerpt van de tekst: "Gin wirk es te kljinne vo de jonges eten te geven, hjille doag’n in de stank vergeven… moar me vulle preutshiet ’t wuf een onderdak gegeven."
-Ons voorvoadern vochten: zoals beschreven een samenvatting van hoe het Frans imperialisme Vlaanderen aanvocht en als “mindere” zag, hoe de boeren zich verdedigen en hun eigen samenleving wilden beschermen en behouden, hun taal, hun gebruiken, hun werk en vrije keuze tot werk en zo verder en hoe deze strijd, hoewel de rollen in BE omgekeerd zijn nu qua wie het grootste vermogen heeft, blijft duren. Een soort superioriteitsgevoel dat leeft tussen beide volkeren en de andere kant blijft beschimpen om wie ze zijn en wat er in de loop der eeuwen is gebeurd.
-Valkennacht: Een soort utopie waarin religie langs de kanten wordt geschoven en ieder samen aan tafel zit om te feesten, een nacht waarin de volkeren hun strijd laat liggen en samen feest en de kracht van de natuur viert die hen alles voorziet van de levensmiddelen die ze zo hard nodig hebben.
Hoe zou je uw muziek omschrijven? Want er is meer aan de hand dan gewoon black metal, ik hoor ook folkloristische en occulte thema's
Wesley: Occult zit er niet echt in, hoewel het zo kan klinken (zie de beschrijving van de nummers hierboven), folkloristisch heel zeker, al zijn het dan wel mijn eigen verhalen. “De Valkennacht” werd echter in enkele boeken wel beschreven en daar kwam het idee vandaan om verhalen te schrijven die naar ‘de Valkennacht’ zouden leiden.
Toch ook niet onbelangrijk. De inbreng van Mantorok op deze EP. Vertel eens
Wesley: Dit heb ik al aangehaald , denk ik hierboven. De eerste keer dat ik van mijn soloproject een band wilde maken , gebeurde toen ik als zanger bij een bepaald gezelschap ben beland, waarvan enkele leden wegvielen en enkel mijzelf en Mantorok overbleven. In de beste vriendschap hebben wij deze nummers samen geschreven, met plannen voor een vervolg. Mantorok had echter geen ambitie om de verplichtingen van een live band achterna te gaan en beschouwde zichzelf als sessiegitarist, hij ging verder met zijn fulltime live band maar ook deze is gestopt. Wij blijven in sporadisch contact, waarvan ik hoop dat deze meer frequent mag worden in de toekomst, maar ik denk niet dat hij zich sindsdien nog muzikaal heeft bezig gehouden. Ondertussen is hij ook vader en zijn focus ligt, zoals mijn nummers zo goed beschrijven, vooral daar nu.
Zijn er na deze EP nog plannen om dit project verder uit te werken? Zo ja, welke?
Wesley: Ik denk dat ik het meeste hierover al verklapt heb, door mijn ongezonde gewoonte vaak op een zijspoor te springen bij het vertellen van mijn verhaal of bij het antwoorden van vragen. Ondertussen is Āter een volledige band en gaan we op die manier verder. Het concept is klaar, het artwork is klaar, er zijn al enkele nummers klaar… verwacht een mix van nieuwe elementen, nieuwe stijlen en mijn eigen old-school melodische stijl in een nieuw jasje. Ik geef m’n bandleden graag de vrijheid om hun eigen invloeden en creativiteit in te brengen en zodra een ruwe versie van een nummer klaar is , herwerken we dat tot een specifiek Āter-signature nummer. Corona heeft ervoor gezorgd dat we niet konden repeteren en vooral verder aan het concept en planning voor komende repetities en live optredens konden bespreken en andere zakelijke aspecten zoals merch en stage-presence. We hebben zeker geen werk tekort!
Ondertussen ben je ook frontman van Hudič? Hoe is die samenwerking ontstaan, en wat zijn de plannen rond die band?
Ik kreeg een tip van een kennis dat die band een zanger zocht, ik beluisterde hun materiaal en hoewel het op zich niet mijn muziek is , vond ik het toch erg leuk om in die stijl te zingen. Ik stelde mezelf voor en een auditie later begonnen we te werken aan live optredens. Ik heb er enkele gedaan en die verliepen goed maar ondertussen bleek het toch vrij moeilijk en ongezond om voor 2 bands even hard te werken. In samenspraak met de oprichter ben ik langzamerhand mijn exit aan het voorbereiden, maar ik sta er nog steeds als ze een live zanger nodig hebben.
Zijn er naast je solo project en Hudič nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Wesley: Ik doe nog steeds erg veel sessie vocals, zowel op afstand als live of in de studio. Vaak werk ik per uur of met royalty's. Als er royalty's mee gemoeid zijn, word ik op het boekje vernoemd, als dit per uur is dan weer niet. Dit heeft vaak een complexe reden binnenin de band, dus daarin hou ik me aan het beroepsgeheim en noem ik geen namen van bands of artiesten waarmee ik samenwerk tenzij zij beslissen dit zelf te publiceren.
Vallen al die projecten waar je inzit nog met elkaar te combineren? Hoe doe je dat?
Wesley: Er is in mijn persoonlijk leven heel wat gebeurd de laatste 2 jaar, zaken waar ik nu niet ga over uitweiden maar laat ons zeggen dat een mens hierdoor zou gecrasht zijn. Dit was bij mij ook tijdelijk het geval maar ik kon mezelf terug oppikken en concentreerde me op Āter, dit heeft me veel goed gedaan. Vele andere mensen zouden er niet meer uitkomen. Vriendschap en muzikale collegialiteit hebben me hier echter doorgetrokken en niet toevallig zitten enkele van die mensen nu in de band.
De gevolgen van de laatste 2 jaar draag ik nog steeds met groot gewicht met me mee, dus ik probeer me nu ook meer te concentreren op mijn gezin en het samenwerken met andere artiesten tot een minimum te houden.
Focus nu: Mijn full time job, mijn gezin en Āter + wat sport (karate in mijn geval). Meer dan genoeg om de week goed te vullen. Ik heb hardleers geleerd tussen toeren en managen van diverse projecten in hoe belangrijk het is om je gezin voldoende aandacht te schenken. Naast mijn hobby’s blijft dit de absolute prioriteit.
Veel plannen zijn door die coronacrisis eigenlijk in het water gevallen, wat stond er voor jou op de planning?
Wesley: Vele optredens en vele gastoptredens. Ik heb door Corona veel geld verloren, de band heeft hierdoor vele kansen gemist en ikzelf heb door herstellingen aan m’n woning veel moeten verhuizen. Het is geen gemakkelijke tijd om doorheen te geraken, maar dit komt langzamerhand goed. Het enige positieve is dat alles wat buiten het muzikale valt door de vele vergaderingen via skype met de band kon besproken worden. Zo hebben we vele administratieve zaken op orde gezet, ons live-plan uitgekiend, het technische in orde gebracht, strategie, concept en teksten + de juiste muzikale stijl die ons past en zo verder. Onvruchtbaar is het zeker niet geweest!
Wat zijn de concrete plannen na deze crisis?
Wesley: Repeteren tot alles zo strak zit als de aars van een vis en knallen op diverse podia! Daarnaast verder werken aan de volgende release, en het blijven promoten van de huidige EP door middel van videoclips en lyric video’s.
Hoe ga je als muzikant, band en ook als mens om met zo een crisis?
Wesley: Blijven communiceren met je bandleden, de rollen goed verdelen en individueel verder werken vanuit je thuisbasis waar mogelijk. Als mens zo goed mogelijk je gezin ondersteunen en waar toegelaten zo hard mogelijk werken om de financiën op peil te houden. De moed niet verliezen is de boodschap!
Zijn er geen mogelijkheden om uw materiaal aan te bieden via sociale media of streaming?
Wesley: We zijn te koop en te beluisteren op vrijwel elk mogelijk platform!
https://distrokid.com/hyperfollow/ter/vullighied-2
De laatste vraag. Waar kunnen de lezers merchandiser en dergelijke aankopen. Plaats gerust enkele links
Wesley:
https://distrokid.com/hyperfollow/ter/vullighied-2
https://atermadness.bandcamp.com
https://www.facebook.com/atermadness
https://www.vokillzforhire.com of http://www.ater.be (site wordt snel bijgewerkt, deze is nu nog een combinatie van Āter zoals deze solo was en mijn bijberoep. De site wordt gesplitst en de merch wordt toegevoegd samen met het laatste nieuws van hoe we ons verder ontwikkelen).
Voor merch kan je steeds terecht op de facebook pagina of via mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. . 4 page booklet cd met full artwork, custom made plectrums, zwart met in het goud dubbel bedrukt met aan de voorkant het volledige logo en de achterkant het shield cigil, stickers en patches.
Heel hartelijke dank voor dit fijn gesprek, hopelijk tot binnenkort op een of ander optreden dan doen we dit gewoon face to face over, gehuld in complete duisternis :)
Wesley: Daar kijk ik naar uit! Ons laatste gesprek was bijzonder aangenaam. Heel erg veel dank voor dit interview!
Cobra The Impaler - Het is de bedoeling om deze band zo snel mogelijk op een podium te brengen en de toeschouwers omver te blazen met een show die zal knallen
Cobra The Impaler is een gloednieuw project rond muzikant Thijs De Cloedt. Na in talloze bands als Aborted en Hæster te hebben gespeeld, besloot Thijs een album te maken vol beukende riffs gecombineerd met een sterke melodieuze zang. Thijs rekruteerde Dirk Verbeuren om de drums op te nemen. Dirk staat bekend om zijn geweldige werk in bands als Megadeth, Soilwork en Devin Townsend. Thijs kende Dirk nog van samen te spelen op de Aborted classic Goremageddon. Beide muzikanten hebben sindsdien contact gehouden en Dirk wilde graag zijn stempel drukken op dit op riff gebaseerde project. Thijs wilde een combinatie van zowel melodieuze zang als hartverscheurende kreten en kwam terecht bij Michélé De Feudis (Almighty Mighty) en Manuel Remmerie (Majestic Sun). De band voltooit zijn line-up met Mathieu Vander Vennet (Carrion) en Gert Stals (Soulgrip & Arson). Ze zijn allebei getalenteerde muzikanten die al watertjes hebben doorzwommen. De band was klaar om elk podia in ons land, en ver daarbuiten, plat te spelen. Bovendien werd al een tipje van de sluier gelicht door enkele singles, en is het wachten op meer releases van dit zeer interessant project. Genoeg voer, voor een heel tof gesprek met enerzijds Thijs De Cloedt en anderzijds Mathieu Vander Vennet, over omgaan met deze crisis? Het ontstaan van dit project en hoe het nu verder moet?
Om maar met de deur in huis te vallen. De band bestaat uit top muzikanten, kunnen de band dan ook zien als een soort 'super groep' zoals men dat met een samensmelting van bekende artiesten, dit soms pleegt te noemen?
Thijs: Ik zou het zeker niet omschrijven als een supergroep. Het is een band met muzikanten die voornamelijk dezelfde passie delen en er vol voor willen gaan. Muzikanten van een bepaald niveau spelen meestal ook al in bands. We hebben ‘de speltechnische lat’ vrij hoog gelegd en live willen we onszelf overtreffen. Deze band moet en zal knallen.
Vooral het drumwerk is kolosaal te noemen. Dirk van Megadeth is nu ook geen klein bier. Hoe hebben jullie hem gevonden?
Thijs: De keuze om met Dirk samen te werken komt voort uit een voorgaande samenwerking. Ik speelde acht jaar bij Aborted waarmee ik enkele platen opgenomen heb. Eén van die platen was Goremegaddon waarop Dirk de drummer van dienst was. Ik was zo onder de indruk van zijn aangename persoonlijkheid en zijn waanzinnige skills als drummer. Toen ik muziek aan het maken was voor Cobra The Impaler, moest ik dan ook direct aan Dirk denken. Dirk en ik zijn altijd in contact gebleven, het was dus een zeer aangename ervaring om nog eens samen te werken.
Het is niet dat jullie met jullie andere projecten tekort aan werk hebben, valt dit nog te combineren? Of is dat een voordeel aan die corona crisis dat dit nu wel lukt?
Thijs: Ik speel ook in Hæster een band waar ik zeer trots op ben. Maarten de zanger van Hæster neemt ook een deel van de screams op onze plaat voor zijn rekening. Hij is een uitstekende zanger met zeer veel charisma en uitstraling. Live zullen we hem af en toe wel eens uitnodigen om wat extra screams te voorzien.
De drummer van Hæster is Ace Zec die tevens de producer is van de plaat. Hij heeft zeer veel talent en was een absolute meerwaarde bij het uitwerken van de songs, arrangementen, zanglijnen. De dikke sound van de plaat hebben we volledig aan hem te danken.
Mathieu: Door de crisis heb ik uiteraard meer tijd om de nummers van Cobra The Impaler in te oefenen en om reclame te maken voor de band...Maar in de toekomst zien we dit ook goed komen wat de combinatie met andere projecten betreft, wie geen tijd heeft, moet tijd maken denk ik dan... We zijn stuk voor stuk muzikanten die een groot deel voor de muziek leven!
Om daar op verder te borduren Mathieu: Hoe staat het feitelijk met die andere projecten als Carrion en zo? Ligt alles op zijn gat, of mogen we vanuit die richting ook nog iets verwachten?
Mathieu: Met Carrion blijft alles zijn gangetje gaan hoor! We hebben onlangs een goed skypegesprek gehad met de band en het plan is duidelijk dat we dit jaar nog in de studio willen gaan voor een 3de album op te nemen! We zijn dus met 3 aan een hoger tempo (lees ook: qua BPM!) aan het songwriten en Nico (die naast Serial Butcher ook bij ons drumt) is teksten aan het schrijven! We hebben ook al wat coole shows in het najaar zoals Devil's Rock For An Angel, Troyfest, Scherpe Tanden Showcase en nog enkele die ik nog niet mag verklappen!
Het live drumwerk zal door Gert Stals gebeuren, nog zo een top drummer. Hoe hebben jullie hem gevonden?
Thijs: Gert is een geweldige drummer en moet zeker niet onderdoen voor Dirk. Ik had zijn naam al een paar keer horen vallen en we hebben ook wel wat gemeenschappelijke vrienden. Ik ben super blij een drummer gevonden te hebben die het technische niveau haalt die ik ambieerde bij het oprichten van deze band. Gert is in ieder geval geen sessie drummer. Ik kijk er enorm naar uit om met hem aan nieuw materiaal te werken. Hij is een groot talent.
Uiteraard was ik ook onder de indruk van de inbreng van andere muzikanten. Hoe ben je op het idee gekomen Thijs?
Thijs: Ik zat al een tijdje te broeden op deze band. Ik heb een twaalftal songs geschreven en dan muzikanten gezocht die ik passen vond bij de muziek. De intentie was heavy riff based metal met eerder muzikale vocalen die een toegevoegde waarde zijn. Ik heb de plaat geschreven en alles ingespeeld met Dirk in de studio, met een duidelijke visie. De line up heb ik pas vervolledigd na de afwerking van de plaat. De zangers, Manuel en Michélé zijn gekozen op basis van hun skills en muzikale inzicht, de twee zijn ook super complementair, wat zeker een bonus is op deze gelaagde muziek. Beiden zijn getalenteerde zangers en hebben ook inzicht en de juiste voeling met het genre. Het is leuk dat we verschillende achtergronden hebben, waardoor er verschillende invalshoeken en benaderingen zijn. Op deze manier proberen we ons eigen ding te doen.
De bas en gitaar lijnen stralen eveneens diezelfde intense perfectie uit. Hoe hebben jullie Michélé gevonden die net als jij puik werk aflevert?
Thijs: Al de gitaren en bas op de plaat zijn door mij ingespeeld. Om alles strak te krijgen heb ik het gemakshalve zelf gedaan, zeker omdat ik nog niet helemaal wist waar ik naartoe wou qua line up. Michélé zal de bas live voor zijn rekening nemen en uiteraard ook zingen. Zowel Michélé als Manuel hebben enorm bijgedragen aan de songs. De riffs lagen er maar het is pas samen met hen dat het echte songs geworden zijn. Het is dus absoluut geen solo project of zo. We hebben de plaat uitgewerkt als band. Ik zie mezelf eerder als de instigator en architect.
De single 'Blood Eye' straalt perfectie uit die door je hart snijdt, ik kreeg er kippenvel van. Volgt daar nog meer releases op, want dit smaakt verdomd naar veel meer ?
Thijs: Blood Eye is het tipje van de ijsberg, je moet je dus geen zorgen maken. Leuk te horen dat je dit eerste nummer kan smaken.
Ik hoor streepjes doom, death maar ook een beetje thrash metal. Hoe zou je zelf de muziek van Colossal God omschrijven?
Thijs: Colossal God is een nummer die vooral een dikke groove heeft. Hier wou ik echt spelen met dynamiek en intensiteit. Power en sfeer.
In deze barre tijden is het moeilijk om echt iets te plannen, maar toch wat zijn de verdere plannen?
Thijs: Het zijn geen evidente tijden maar we proberen daar creatief mee om te gaan. We plannen een studio live sessie zodat we toch de mensen kunnen bereiken. Voor de rest zit er ook een videoclip in de pipeline. We werken naar een release van de debuutplaat ergens eind 2020 begin 2021.
Een vraag over Spotify of bandcamp en ook de sociale media? Zitten er daar meer mogelijkheden, naar de toekomst toe, voor bands en muzikanten. Als deze tijden mij iets leren, is dat daar iets valt te rapen. Maar hoe? En , is dat ook zo?
Thijs: Social media en het hele online gebeuren zijn een vloek en een zege. Het is leuk dat je een platform krijgt om je muziek te delen met de wereld, anderzijds is het soms opboksen tegen het volume aan bagger die mensen er dagelijks dumpen. Ook hier proberen wij ons te onderscheiden met creativiteit.
Mathieu: Wel ik zie het een beetje dubbel... Het is een goed middel om je videoclips, muziek, merch, toekomstige shows enz. te promoten... Maar ik zie bands die likes kopen van clickfarms en dan kunnen pronken met hun paginalikes tegenover organisatoren maar dan wel totaal niet de juiste mensen reiken met hun berichten... Ik ben wel van het gedacht dat zo af en toe een advertentietje plaatsen of een bericht sponseren , je wel wat meer in de spotlight kan plaatsen en dit tegenwoordig jammer genoeg noodzakelijk is om in de spotlight te blijven.
Wat zijn de uiteindelijke ambities van deze band? Als die er in deze huidige tijden nog zijn …
Thijs: Ambities zijn er zeker, die zijn zelfs groot. We geloven in deze band en willen er echt voor gaan. Ik ben overtuigd dat er plaats is voor deze band. We spelen heavy catchy gitaar muziek doorspekt met muzikale zangpartijen die er echte songs van maken. Live willen we het publiek inpakken met een bijzonder strakke set. Het is de bedoeling om deze band zo snel mogelijk op een podium te brengen en de toeschouwers omver te blazen met een show die zal knallen. De Corona situatie is ernstig en precair maar ooit komt er beterschap en dan zullen wij er staan. Ondertussen broeden we op een plan om deze band internationaal op de kaart te zetten. We zijn er klaar voor.
Mathieu: De ambities liggen bij iedereen hoog wat Cobra The Impaler betreft, we zijn er van overtuigd dat de muziek een breed publiek zal aanspreken... De nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar, de vocals zijn toegankelijk maar zeker niet te "soft" en Manuel is een uitstekende frontman, van Gert weet ik al 10 jaar dat het een uitmuntende drummer is, Michélé zijn vocals zijn ook machtig en passen perfect samen met die van Manuel, Thijs heeft heel het album geschreven dus heeft al aan iedereen bewezen hoe goed hij kan songwriten... Dus ik ben nu al trots om deel uit te maken van deze band!
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk komen we elkaar spoedig live tegen als jullie echt knallen op het podium
Nederlands 
Français 
