Een bijna ongelofelijke 21 weken stond Mabel met haar doorbraaksingle “Don’t Call Me Up” in de top tien van de Vlaamse Ultratop. Het was dan ook een grote verrassing toen de Britse popster aankondigde de Orangerie in te palmen voor haar eerste Belgische headline show. Net zoals Billie Eilish en Lewis Capaldi koos ze tactisch voor een kleinere zaal, zodat de hype rond het concert groter werd; en of dat werkte. 650 opgewekte tieners bouwden er een groot feestje van en vierden de toekomstige superster.
Het academisch kwartier was bijna verstreken toen de Zuid-Londense Kali Claire toch nog het podium opwandelde. Helemaal alleen probeerde ze een halfuur het publiek op te warmen en dat lukte behoorlijk. Een goede stem heeft ze absoluut, maar haar nummers klonken misschien iets te veel op elkaar. Zeker naar het einde toe was er niet al te veel variatie in haar set. Uiteindelijk vielen het onuitgebrachte “Easy” en haar radiohit “Fix My Lonely” het meest op en was het ook haar lieve uitstraling die we zullen onthouden. Iets te braaf om door te wegen, maar sympathiek op zijn minst.
Gegil en hysterie. Zo kunnen we het best beschrijven hoe het publiek op Mabels arrivée reageerde. Zeker toen ze na een korte intro met haar zomerhit “Mad Love” de show in gang zette. Het tempo was hoog en Mabel, die perfect opgemaakt op het podium stond, mikte meteen op een furieuze start. De choreo was aanstekelijk, de sound zat goed en ook het tieneridool was, ondanks een heel druk schema, behoorlijk goed bij stem in het begin van de show. Zelfs een intense Brit Award-week met veel repetities en een heuse aftershow party, lieten de Londense bijna onberoerd.
Mabel heeft ouders die hun strepen in de muziekwereld al hebben verdiend. Mama Neneh Cherry is dan ook Mabels grote voorbeeld en dat zie je ook aan de zelfzekerheid waarmee Mabel “Bad Behaviour” live brengt. De show gaat als een trein en voor je het weet , wikkelt ze je met “Selfish Love” helemaal rond haar vingers. De drie muzikanten zorgden voor een gepolijste muzikale omkadering, waardoor de hele live show meteen ook wat interessanter werd in vergelijking met haar vorige beurten. Een live band is en blijft een absolute toegevoegde waarde voor een popartiest, zo mocht ook uit het met vibes-doordrenkte “Finders Keepers” blijken.
In het middenstuk van het concert dreigde het wat flets te vallen door een iets te lang intermezzo, maar van zodra ze terug op het podium kwam, liet ze weten niet meteen een topdag achter de rug te hebben. Het gebeurt bij iedereen wel eens, maar de sfeer zakte achteraf toch een beetje in. Uiteraard kregen we met “OK (Anxiety Anthem)” het cliché ‘Je bent mooi zoals je bent’-moment, maar dat kwam door de tranen toch authentieker over dan verwacht. De vaart was toch even serieus uit de set, maar net voor het einde was “Trouble” de nodige reddingsboei.
Afsluiten deed ze dan uiteindelijk met haar Tiësto-samenwerking “God Is A Dancer”, waarmee de sfeer nog eens de hoogte in ging om uiteraard met haar megahit “Don’t Call Me Up” alles en iedereen aan het zingen te brengen.
Groots. Zo moest deze ‘High Expectations Tour’ volgens Mabel overkomen en daarom spaarde ze op geen enkel vlak. Een band en twee danseressen moesten de show verrijken, wat vanzelfsprekend voor een spetterende show zorgde, die aan niets te kort kwam. Toegegeven, de backing track liep af en toe mee, maar als je een show van dat kaliber brengt in zo een kleine zaal, kunnen we niet muggenziften.
Dat ze er een slechte dag op had zitten, merkte je aan haar steeds heser wordende stem, maar de finish haalde ze gelukkig wel. Zoals we al in onze recensie over haar degelijke debuutalbum schreven, solliciteert Mabel naar groter! Het bescheiden r&b-sterretje is een volwaardig popster geworden, die uit de schaduw van haar bekende ouders is getreden en volledig op eigen voeten staat.
Op donderdag 2 juli staat Mabel in de KluB C van Rock Werchter.
Setlist: High Expectations - Mad Love - Bad Behaviour - Finder Keepers - We Don’t Say - Selfish Love - OK (Anxiety Anthem) - Come Over - Thinking Of You - Stckhlm Syndrome – Trouble - Put Your Name On It - God Is A Dancer - Ring Ring - Don’t Call Me Up
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kali Claire
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/kali-claire-28-02-2020.html
Mabel
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/mabel-28-02-2020.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Zeven jaar lang hebben we erop moeten wachten: nieuw materiaal van de Deense band Efterklang. Maar zoals dat gaat bij een goed wijntje, zorgt een langere rijpingstijd voor een intensere smaak. En intens was het zeker en vast. Efterklang stond nog eens in Cirque Royal met hun nieuwe album dat ze afgelopen september uitbrachten, genaamd ‘Altid Sammen’. Mads Brauer, Casper Clausen, Rasmus Stolberg en de band lieten met toeters en bellen, alles erop en eraan, zien waarom ze het wachten waard zijn geweest. Er werd niets aan het toeval overgelaten. Ze brachten een wervelende show die bij momenten heel teder en emotioneel was, en dan weer groots.
Het was dan wel vrijdagavond, maar het ging er in het begin nog vrij rustig en gemoedelijk aan toe. De heren en twee dames kwamen het podium op onder een bescheiden applaus. Openen deden ze met een wat ouder nummer, “Monument” van hun album ‘Piramida’ uit 2012. Lang moesten we niet wachten op het nieuwe materiaal. Na “Supertanker” kwam “Vi Er Uendelig” en “Uden Ansigt”. Op die laatste liet zanger Casper Clausen zich een eerste keer van zijn breekbare kant zien. Een heel rustig nummer met coole synthesizers die het een filmisch karakter gaven, in combinatie met zijn stem die hij op “Uden Ansigt” redelijk hard de hoogte in joeg. Dat filmisch karakter was een terugkerend gegeven doorheen de hele show. De synthesizergeluiden in combinatie met de bassen en de drums creëerden een heel speciale sfeer die de zaal een mystieke vibe meegaf.
Met toeters en bellen zeiden we, en wel, tijdens “Hold Mine Hænder” kwamen twee leden van het Antwerpse B.O.X. Ensemble op het podium om harp en sitar mee te spelen. Het zorgde voor een extra dimensie, die het nog wat wereldser deed klinken. Niet alleen extra muzikanten werden ingezet, ook extra stemmen. Efterklang nodigde tijdens “Cutting Ice To Snow” het Brusselse koor uit om mee te zingen. Casper leidde hen als een volleerd dirigent, en de noten die eruit voortvloeiden raakten bij iedereen een gevoelige snaar. De Deense bende maakte samen met Brussel een hartelijk sfeertje op het podium, en dat werd gesmaakt door het publiek. Naar het einde toe kon niet iedereen blijven stilzitten op zijn stoel. Mensen stonden recht en wiegden ongedwongen mee op het ritme van de muziek.
Het lijkt wel alsof Efterklang met hun nieuwe plaat wilde teruggrijpen naar de essentie van muziek. Hoewel ze het in Cirque Royal redelijk groots aanpakten qua extraatjes, leek het in de uitvoering vooral alsof ze gewoon stonden te jammen op het podium met z’n allen. Bassist Rasmus kon zijn lach niet bedwingen terwijl hij samen met Mads de ene na de andere intense instrumentale partij aanging. Het enthousiasme binnen de groep was zeer groot. ‘We’ve really been looking forward to this show’, awel, wij ook.
Het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld het einde. Tijdens de encore “Alike” baanden Casper en heel de bende zich een weg doorheen het publiek om dan in het midden zonder microfoon aan te vangen. Wat volgde was een gezellig meezingspektakel met de woorden ‘ooh and it made us feel alike’, waarna de band als een stoet heel de zaal doortrok.
Een triomftocht langs alles aanwezigen en de perfecte afsluiter van een zeer mooie avond.
Geheel afsluiten deden we met een welverdiende staande ovatie. We kregen massa’s emotie en een vleugje Deense genialiteit te zien op muzikaal gebied. Efterklang is een band die blijft vernieuwen en daarom zijn ze nog steeds razend relevant.
Setlist: Monument - Supertanker - Vi Er Uendelig - Uden Ansigt - The Colour Not of Love - I Was Playing Drums - I Dine Øjne - Havet Løfter Sig - Hold Mine Hænder - Cutting Ice to Snow - Sedna - Black Summer - The Ghost - Modern Drift - Alike - Dreams Today
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
John Ghost - Explosions in the sky
De Casino
Sint-Niklaas
Eén van de ontdekkingen van 2019 … Het album 'Airships are Organism' eindigde in ondertekende zijn eindejaarslijst in de top tien.
In 2020 tekende John Ghost voor een 10/10 notering bij het optreden in N9.
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77093-john-ghost-improvisatie-tot-kunst-verheven.html ) . Om maar te zeggen, John Ghost (*****) heeft ons hart compleet veroverd. Zoveel is zeker. Op een vrij frisse donderdagavond zorgde John Ghost in een goed gevulde Concertzaal De Casino, Sint-Niklaas weer voor een hartverwarmende set van een klein uur en half, waardoor de temperatuur naar een kookpunt steeg. Binnen een intieme setting en voor een zittend publiek werd er niet echt gedanst deze keer, maar het intense gevoel dat ons toen in N9 overviel bleef stevig overeind.
De meesterlijke kruisbestuiving tussen drummer Elias Devoldere en vibrafoon, marimba en percussie grootmeester Wim Segers zijn een streling voor het oog en oor. De heren stralen even veel spelplezier uit als Lieven van Pee die zo spontaan en doorleeft op zijn basgitaar staat te tokkelen dat de haren op je armen recht komen. Aangevuld door de gitaarlijnen van frontman Jo De Geest, en verdovende piano en synthesizer klanken van Karel Ceulenaere ontstaat iets dat we enkel kunnen omschrijven als 'explosions in the sky'. Explosies die trouwens op een uitgekiende wijze aan de aanhoorder worden aangereikt, binnen een gevarieerde omkadering. Echter. John Ghost mag dan bestaan uit één voor één virtuozen in hun vak. Het is het totaalplaatje dat er uiteindelijk voor zorgt dat we compleet worden weggeblazen.
Variatie is binnen deze context de rode draad. Geen enkele song lijkt op de vorige, enkel als de instrumenten op het einde uitbarsten in een tsunami van percussie en gitaar/bas/piano klanken ontstaat een climax waardoor muren van de Casino op zijn grondvesten staat te daveren. Tijdens de set zelf worden puzzelstukken op een zeer verfijnde wijze in elkaar gepast, telkens met een grote zin voor improviseren. De heren amuseren zich kostelijk. Het lijkt vaak alsof ze ter plaatse iets nieuw toevoegen aan het geheel. De aanhoorder wordt daardoor heel bewust op het verkeerde been gezet, en bij sommige zal dat zorgen voor gefronste wenkbrauwen omdat John Ghost buiten elk lijntje kleurt. Zijn comfortzone verlaat, en op avontuur trekt doorheen het bos dat improviserende muziek tot het oneindige heet. Want inderdaad kun je op de muziekstijl van deze band totaal geen label kleven.
We krijgen streepjes jazz, overgoten met een fikse dosis rock muziek. Gekruid met de nodige elementen post-rock - zeker bij die climax op het einde van elke song. En een deftige knipoog naar zoveel muziekstijlen, die de band - zoals we aangaven - dus ter plaatse uitvinden.
John Ghost bespeeld zijn publiek over de hele lijn op een zodanig ingenieuze wijze dat je als aanhoorder niet alleen ogen en oren tekort komt maar bovendien ademloos zit te genieten bij intieme momenten, en door die enorme explosies aan klanken wordt omver geblazen tot je murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft, niet goed wetende wat je net hebt meegemaakt. Dat is de grote sterkte van een band als John Ghost. Eén voor één topmuzikanten in hun vak samenbrengen, en die gewoon lekker hun ding laten doen op en naast het podium. Als een kind in een speelgoedwinkel, zo staan de heren te soleren, zich amuserend met een klankentapijt uitspreiden en daarbij elkaar perfect aanvullen zonder die kinderlijke spontaniteit uit het oog te verliezen. Waardoor een magie ontstaat, die we zelden tegen komen in de jazz en improvisaties.
Conclusie: John Ghost bevestigt gewoon wat we over hen al wisten, dat ze wat de nieuwe generatie jazz en aanverwante stijlen tot de absolute top behoren. Dat stelden we eerder vast in Eeklo, N9, dat wordt in Concertzaal De Casino weer eens in de verf gezet.
De warme gloed die over ons heen viel, deed ons de koude nacht bij het terugkeren naar huis dan ook prompt vergeten.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Het Londense duo van Jadu Heart zakte voor het eerst af naar België om er hun psychedelische pop debuutplaat ‘Melt Away’ voor te stellen. Hoewel ze een mengelmoes van zoveel verschillende genres brengen, was het live toch een samenhangend dansbaar geheel.
Becky and The Birds, het prille selfmade project van de Zweedse Thea Gustafsson, moest het publiek in de AB Club opwarmen. Gewaad in een soort huwelijkssluier (of was het een lampenkap?) met dito kleed, probeerde ze haar obscure met soul en electro doorspekte r&b aan de man en vrouw te brengen.
Hoewel ze met haar eerste EP een duidelijk statement maakte tegen de muziekindustrie en ook zichzelf uitdrukt hoe ze met een depressie worstelt, kwam dit live helemaal niet tot zijn recht. Het geheel kwam net iets te geheimzinnig over om het echt te snappen. Dat ze wat te bieden had, was wel duidelijk door haar vernufte elektronische toetsen met samples en haar sterke zangskill. Toch doorbreekte ze af en toe de mystiek en bedankte ze het publiek uitvoerig waardoor we toch sympathie kunnen opbrengen.
Ook gewaad in enige mystiek was Jadu Heart, maar op die geheimzinnigheid waren we wel op voorbereid. Alex Headford en Diva Jeffery hebben namelijk een eigen universum gecreëerd - à la Empire of the Sun of zelfs nog Daft Punk - waar gemaskerde alter ego’s Faro en Dina bezweringen ondergaan en als personages evolueren. Live waren de maskers op lichtzuilen aangebracht, waardoor de performance meer direct en persoonlijk was en waar je eigen verbeelding ook deel uitmaakte van Jadu Heart’s wereld.
Qua muziekgenres namen ze ook een avontuurlijke tocht van jewelste. Na EP’s ‘Wanderflower’ en ‘Ezra’s Garden’ waar ze niet enkel hun stijl maar ook hun personages vormgeven, zijn ze vorige zomer met debuutplaat ‘Melt Away’ op de proppen gekomen. Allereerst hebben ze veel weg van trip-hop/chillwave als Bonobo of Tycho. In bijvoorbeeld live opener “The Cure” was de exotische ritme stevig ondersteund door zweverige lyrics en beukende samples en beats die je niet onberoerd lieten. Naadloos daarop aansluitend was “Ocra”, waar ze verder gingen naar glitch met toetsen van trap, soul en r&b. Net die genres kwamen ook uitdrukkelijk naar voren in “U Never Call Me”, waaraan Mura Masa meeschreef en ook zijn accenten duidelijk aanwezig zijn. Dit sterke nummer was trouwens een eerste hoogtepunt halfweg de set.
Ze gingen weinig genres en risico’s uit de weg, want niet alleen brachten ze nieuwe nummers zoals “Metal Violets” , maar ze speelden ook veel nummers van vóór hun debuutplaat. “Galaxy Surfing” klinkt live zo smooth alsof dat broodje nog maar net gebakken was. Als de muzikale mengelmoes nog niet genoeg was dan was daar “Purity” ofwel The XX met enkele versnellingen hoger. Of nog “Dead, Again” dat veel mee had van shoegaze à la Ride of DIIV. Eerste bisnummer “Another Life” geleek dan sterk op Tame Impala’s “Let It Happen”.
Ondanks de veel vaatjes waar ze uit tappen, klinkt Jadu Heart toch zeer verfrissend en origineel. De uitgebalanceerde zanglijnen van Alex’s ruwe en Diva’s honingzoete stemmen en het gewillig dansbare publiek, waar Alex tot tweemaal toe ook deel van uitmaakte, zorgden voor een geslaagd totaalplaatje.
Setlist: Intro, The Cure, Ocra, Meeting Faro, Metal Violets, U Never Call, Galaxy Surfing, Purity, Druns, The Love, Whitefang, Dead Again, Another Life, I’m a Kid
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op negentienjarige leeftijd doet Arlo Parks momenteel iets wat maar weinig leeftijdsgenoten voor elkaar krijgen. De Londense heeft er al een mooi jaar opzitten, want in januari zat ze in de shortlist van de toonaangevende BBC's Sound Of 2020-lijst. Niet slecht voor een artiest die nog maar twee EPs uitgebracht heeft en nog geen enkele headlineshow gegeven had op dat moment. Ondertussen is dat laatste verleden tijd, want Parks is momenteel bezig aan haar eerste tour, waarmee ze dus ook halt hield in een uitverkochte Witloof Bar.
Geloof het of niet, maar Arlo speelde nog maar tweede headlineshow ooit. Gelukkig stond ze er niet alleen voor, want een driekoppige band vervoegde haar op het knusse podium in de kelder van de Botanique. Door een geluidsprobleem begon de show twintig minuten later en moest de band onder geroezemoes beginnen aan de intro, die naadloos overging in "Paperbacks". Van zodra Arlo Parks op podium stond, werd het stil in de zaal en werd er roerloos geluisterd naar het opkomend talent. Backing vocals had ze niet en zo viel al snel op dat er gretig met effecten werd gespeeld om de vocals wat aan te dikken. Geheel overbodig als je het ons vraagt, want Arlo's stem zou ook zonder prima overeind blijven.
Parks haalt haar invloeden uit verhalen uit haar leven en dat van haar vrienden. Zo is het onuitgebrachte "Black Dog" een nummer dat ze schreef ter nagedachtenis van een overleden vriendin. Uiteraard bracht dit de nodige emotionaliteit met zich mee en bleven we niet onberoerd. Eerder in de set liet ze dan vallen dat ze voor "Punk Rock Eyes", een ander nummer dat nog moet verschijnen, geïnspireerd werd door Janis Joplin en The Sex Pistols. Jammer genoeg overheerste de backing track er net iets te veel en kwam het zo niet helemaal uit de verf. Spijtig, want we zien veel in de track en vermoeden dat we helemaal in de ban zullen zijn van de studioversie.
De geluidsproblemen die de show al met vertraging van start lieten gaan, gooiden in het midden van de set nog eens roet in het eten. "Romantic Garbage" liep al snel mis, waardoor Parks besloot het nummer stil te leggen en een voor en over Brussel geschreven gedicht voor te lezen, terwijl de problemen werden verholpen. Het gedicht maakte nog maar eens duidelijk hoe mooi ze met woorden kan spelen en werd dan ook op groot applaus onthaald. Eenmaal de technische problemen van de baan waren, hervatte Arlo "Romantic Garbage" nog eens. Ondanks dat de instrumenten iets te veel de bovenhand namen, was dit een zeer goede live-uitvoering.
“It's 3am and I'm craving waffles - just one or two crystals of sugar, of peace. We're burning through Brussels and my eyelids drop easy - nothing is ugly, my world is a gorgeously soft sea foam green, stomach stuffed with chicken gyoza from Kokuban, thinking of the dreams that came true when I blinked, of Rene Magritte and the Jacques Brel my grandmother used to cook to: I'm wondering if anyone really can be in love with the way words settle like, too much chocolate, under the tongue of a kid like me. I woke up feeling like an alien, legs sore, eyes full. Now the muscles in my back slip loose and I feel my heart shift to hints of lavender and longing and moules frites. Someone laughs out of the window. The day feels wide open - like there are things yet to happen, split second before a kiss, page fresh and white - I don't feel like that often so I find myself grinning until my teeth sting. Thank you Brussels - for making me remember the things to come - for the coffee and the rain and the plants.”
Dat dit de tweede show van de tour was, merkte je bij Arlo en haar band hier en daar nog aan wat kleine timingfouten en de zoekende blikken naar elkaar, maar toch voelde je ook dat er een organische dynamiek voor je tot stand gekomen was, waarbij ieder zijn ruimte kreeg om eens zot te doen. "Eugene" en "Super Sad Generation" eindigden in interessante orgelpunten, waarbij je het gevoel had dat je getuige was van een geslaagde jamsessie. Dankzij de band kreeg elk nummer ook wat meer body en zo vielen de riffjes in "george" of de reggae-invloeden van "Cola" live des te meer op.
Er zaten wat schoonheidsfoutjes in Arlo Parks' tweede Belgische show, maar eens die van de baan zijn, zien we haar als een van de muzikale boegbeelden van generatie Z. Vooral in nummers als "Angel's Song", dat ze akoestisch bracht, kwam haar hele potentieel naar voor en zagen we een hedendaagse popartieste aan het werk die haar ziel in haar muziek giet. Arlo Parks was op momenten nog zoekende, en op andere momenten genoot ze met volle overgave van de show. Volgende zomer staat ze wellicht op een Belgisch en ze vertelde ons dat haar debuutalbum tegen het einde van het jaar verwacht kan worden. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd!
Setlist: Intro - Paperbacks - Cola - George - Punk Rock Eyes (onuitgebracht) - Poem - Romantic Garbage - Black Dog (onuitgebracht) - Angel’s Song - Eugene - Second Guessing - Super Sad Generation - Sophie
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Bruno Vansina is een artiest die van vele markten thuis is. Het meest bekend is hij door zijn werk in de blazerssectie van Flat Earth Society. Afgelopen jaren organiseerde hij bovendien bijzonder tot de verbeelding sprekende projecten. Zoals het 16-koppige Vansina Orchestra 'Maité Het Meisje En De Vogel' en Orchestra Exotica. Nu is er het Bruno Vansina Quintet met een straffe line-up. We citeren: "Benjamin Sauzereau is één van de meest originele gitaristen van het moment. Ook de sterke jonge bassist Cyrille Obermüller (HAST) is in geen tijd uitgegroeid tot een vaste waarde in het Belgische jazzlandschap. Percussionist Falk Schrauwen (Echoes of Zoo), nog zo’n aanstormend talent en een wereldmuziek-expert, zorgt voor extra ritme en kleur, en met de alomtegenwoordige Teun Verbruggen als ritmische motor van het kwintet kan deze samenwerking alleen maar leiden tot een bruisende creatieve weelde". Met '12/12' brengt dit gezelschap een zeer visuele plaat uit, die de fantasie van de aanhoorder prikkelt.
We citeren verder: 'In 2018 trok de band een heel jaar op muzikaal avontuur. Elke maand namen de muzikanten hun instrumenten mee naar een bijzondere plek: een schaatsbaan, autosnelweg, velodroom of kermis. De uitdaging: musiceren en reageren op de muziek die een plek van nature maakt. De band speelde op die plekken onaangekondigd en zonder publiek. De mensen die erbij aanwezig waren hoorden bij de plekken of kwamen er toevallig langs. De camera registreerde de muziek, de geluiden, de gebeurtenissen. Elke maand leverde een kortfilm op, met als optelsom een muzikaal beeldverhaal in twaalf hoofdstukken."
Tot daar de verklaring van de titel van de schijf. Elke song ademt iets heel naturel uit, alsof de heren ter plaatste iets nieuws uit hun mouw schudden, geïnspireerd door de omgeving waar ze zich bevinden. De beelden moet je er zelf maar bij bedenken, maar bij titels als “Scooters”, “Boat”, “Wassalon” en “Bowling” kun je , mits een beetje je fantasie te laten werken, je daar al iets bij voorstellen, door op een lekker aanstekelijke wijze te improviseren en op avontuur te trekken door de jazz . In deze muzikale landschappen spreiden de topmuzikanten niet alleen hun intense virtuositeit tentoon, bovendien word je inderdaad meegezogen naar een bonte, kleurrijke wereld die de band je aanbiedt.
Ondanks dat de songs ons op deze plaat wel degelijk raken in ons jazz-hart, krijgen we echter het gevoel dat ze nog beter tot hun recht gaan komen, eens op het podium gebracht. De visuele elementen worden geprikkeld, want naast het strelen van de oorschelpen op een intieme en gevarieerde wijze, wil het oog ook wat. De fantasie wordt echter wel degelijk verder geprikkeld bij songs omgeven door walmen van intense stilte die je niet in slaap wiegen maar vol bewondering een goed gevoel van binnen geven.
Ga om bovenstaande reden deze band dus zeker live zien. Want eens op dat podium komt uw fantasie letterlijk tot leven dankzij de impact die de band nu al op ons heeft dankzij deze sprankelende, avontuurlijke jazzplaat waar geen geluidsmuren worden afgebroken, maar harten zeker diep worden geraakt.
Blues/Jazz
12/12
Bruno Vansina Quintet
RAT Records/Jazzlab
In de categorie 'onderschatte deathmetalbands' kun je wat ons betreft Fractured Insanity zeker en vast onderbrengen. Deze Belgische band wist ons zowel op als naast het podium al meermaals murw te slaan met een brutale soort deathmetal waarbij je een spiegel wordt voorgehouden en je compleet van de kaart achterblijft in de donkerste hoek van de kamer. De muzikanten van deze band zijn één voor één sympathieke mensen; eens ze hun instrumenten omgorden en vocalen door de ether sturen , worden echter demonische wezens op de aarde los gelaten. Dat was al zo bij de vorige plaat 'Man Made Hell' (2016) dat is wat Fractured Insanity nu ruimschoots tien jaar doet, sinds hun ontstaan in 2004. Het was een tijdje wachten maar nu is er eindelijk een kersverse deathmetalparel uit , die ons vanaf de eerste song met beide voeten op de grond doet terecht komen. Brutaal en zonder mededogen met de mensheid.
“Crusade Of The Offended” opent een doos van Pandora waaruit je niet kunt ontsnappen. De band verstaat de kunst op een ingetogen maar dreigende wijze , je tot waanzin te drijven, om daarna in een razend snel tempo uiteindelijk je zodanig door elkaar te schudden dat je staat te beven met het angstzweet op de lippen. Een gewaarwording die ons bij elke deathmetalplaat over de streep trekt.
Fractured Insanity doet dit op een zodanig hoog niveau, nee er valt nergens een speld tussen te krijgen, dat koude rillingen letterlijk over onze rug lopen als de samensmelting van dreigende riffs en verschroeiende drumsalvo's , die uitmonden in een vocale inbreng die de haren op je armen doet rechtkomen. Jawel, van angst. Pure angst voor het onbekende. Ook bij “Baphomet Bringer Of A Free Mind”, “Hell Of No Man’s Land” (met Memoriam- en ex-Bolt Thrower-frontman Karl Willets als gastzanger, blijven de heren lekker op hetzelfde gevarieerde elan doorgaan. Want gevarieerd is deze schijf zeker en vast. Elk aspect van duisternis en kwaad wordt door je strot geramd op een bijzonder luidruchtige wijze. Het lijkt wel alsof de heren elke frustratie, woede en pijn uit hun instrument en strot jagen. Luister maar naar “Massive Human Failure” en voel die woede opborrelen, tot een kruitvat dat op ontploffen staat. Op dat elan blijft de band gewoon doorgaan tot de ultieme doodsteek in de vorm van “Rise All Above”.
Fractured Instanity doet anno 2020 niet aan zieltjes redden, eerder zal elk mens branden in de Hel als het van hen afhangt. Het album is min of meer een conceptalbum over het op alle fronten falen van de mensheid , en dat wordt op een bijzonder verschroeiende wijze over de hele lijn in de verf gezet. Fractured Insanity haalt alles uit de kast om de aanhoorder het hierbij zo oncomfortabel mogelijk te maken. Geen enkele keer zie je een straaltje licht op het einde van de donkere tunnel.
Deze bijzonder donkere schijf laat een beeld zien en horen van een wereld in verval. Hoe de toekomst eruit ziet is een groot vraagteken. Fractured Insanity biedt ook geen oplossing daarvoor, maar ramt wel een mening door de strot, waaruit de luisteraar hopelijk iets leert. Want het is nooit te laat om te veranderen.
Kortom 'Massive Human Failure' is een zeer persoonlijke plaat waar elk van de leden van deze band zijn ziel blootlegt en je confronteert met elk zijn grootste angst en woede. En net dat laatste, omdat de band eerlijk en oprecht hun verhaal vertelt op deze bijzonder verschroeiende wijze, trekt ons nog het meest over de death metal streep. Een plaat die ook jou hopelijk met de neus op de feiten drukt!
We hebben het al aangehaald, er bloeit de laatste jaren iets moois in het moderne jazzgebeuren. Jonge muzikanten die het genre omarmen en het genre zelfs heruitvinden tot een vorm van 'improvisatie tot het oneindige' , schieten als wortels uit de grond. Eén daarvan is SCHNTZL die in 2016 een succesvol debuut uitbracht. Pianist Hendrik Lasure en drummer Casper Van De Velde zijn ondertussen veelgevraagde gastmuzikanten bij uiteenlopende projecten. Zo zijn ze te vinden bij edgy electropopbands als Bombataz of verlenen ze hun medewerking aan jazz/not jazz-formaties als Donder en Warm Bad. Samen zijn ze ook gerekruteerd door An Pierlé voor het An Pierlé Quartet. Hiermee deden ze in 2018 een internationale theatertour. Ondanks die goedgevulde agenda vond de band toch de tijd een nieuwe plaat op de markt te brengen. Met 'Catwalk' zet SCHNTZL zijn weg naar dat improviseren tot kunst verheffen gewoon verder. Het album werd vastgelegd in de studio van Koen Gisen (ook bekend als de derde SCHNTZL of het hoedje van de gelijkbenige driehoek) en verscheen op W.E.R.F. Records.
Dat experimenteren met geluiden, zowel piano klanken als drumpartijen, komt al bovendrijven bij “Otis”, “Lovers” en Natalia”. Binnen een minimalistische omkadering, er worden geen geluidsmuren gesloopt, kom je binnen in een bijzonder filmische en kleurrijke wereld die SCHNTZL je aanbiedt. De band houdt ervan de aanhoorder daarbij telkens op het verkeerde been te zetten, waardoor de aandacht ondanks die eerder intieme sfeer geen enkel moment verslapt. Dat was eigenlijk al de reden waarom we in 2016 vielen voor de band en dat sprankelende en grensverleggende titelloze debuut.
Anno 2020 is SCHNTZL echter volledig volwassen geworden. Mede door de niet afhoudende werkkracht, straalt deze plaat dan ook een enorme perfectie uit zonder het spelplezier echter uit het oog te verliezen. Gelukkig maar. Fladderend als een vlinder vliegt het duo van de ene bloem naar de andere en doet je vol bewondering naar adem happen. Want eigenlijk zijn het niet afzonderlijke songs als “Sunshine Baby”, “Thin Boy” of andere “Sumi” of afsluiter “Tujiko” die ons over de streep trekken, het is het totaalplaatje dat klopt bij SCHNTZL. Die fantasieprikkelende lijnen die je boordevol vragen achterlaten in de hoek van de kamer, waardoor je na enkele nieuwe luisterbeurten terug ontdekkingen doet. Dat keert over de hele lijn terug op deze 'Catwalk'. Elke song is eigenlijk een nieuwe bladzijde in het boek dat de naam 'Catwalk' draagt.
Je beluistert deze zeer visuele plaat dan ook best als het lezen van een boek. Elke pagina doet je weer voor een andere verrassende wending te staan en bij het slot blijf je nog met veel vragen zitten. Dat is het soort boeken - of films- waar ik het meest van hou.
SCHNTZL wandelt, gracieus als een kat, doorheen deze plaat. Wondermooie schoonheid, binnen een avontuurlijke omkadering, dat is dan ook de ultieme rode draad op deze parel van een jazzschijf , die geen jazzschijf meer is, net door dat avontuurlijke karakter waardoor grenzen worden verlegd, en waar grenzen vervagen. Daarom is deze 'Catwalk' een schijf om te koesteren als jazzliefhebber , een jazzliefhebber die houdt van grenzen in het oneindige af te tasten en te verleggen.
Blues/Jazz
Catwalk
SCHNTZL
W.E.R.F Records/Gentlepromotion
Ondertussen is het al sedert 2011 geleden dat ik nog eens de eer kreeg om Dallas Green (zanger/singer-songwriter) aan het werk te zien met zijn camaraderie: City and Colour. Ik herinner mij deze avond nog levendig in de Trix (Antwerpen). Ik was toen al een hele poos fan van zijn punk-/hardcoreband Alexisonfire en wist niet wat te verwachten. Van zodra hij toen het podium opkwam, blies hij mij omver met zijn loepzuivere stem en uiterst unieke charisma. Ik zie zo nog die ene gouden spot op hem branden, toen hij compleet solo “Coming Home” bracht. Je leest het juist… Mijn verwachtingen voor vanavond waren echt hoog gespannen.
Eerst was het de beurt aan de Britse jongedame, Bess Hildick-Smith, om ons op te warmen met haar solo-project Bess Atwell***1/2. Haar stijl kenmerkt zich door een combinatie van folk met rustige pop die doet mij ook wel doet denken aan Agnes Obel en Sharon van Etten. Ze speelde warme songs, ondersteund door haar akoestisch gitaarspel en een tweede gitarist. Haar stem heeft een breekbaar timbre, maar klinkt toch ook vol op datzelfde moment. Hierdoor boeide ze mij spontaan en ik was al vrij snel ‘mee’ in haar muziek. Ook het grotere publiek luisterde aandachtig, stil en gaf de indruk al te genieten. Haar eerste EP ‘Chemicals’ dateert al van 2011, ze heeft al een full op haar palmares onder de naam ‘Bessie’ en onlangs bracht ze de nieuwe EP ‘Big Blue’ uit. Bessie wordt ondertussen alom geprezen en kreeg zeer positieve recensies door The Guardian en The Independent. Het is misschien nog maar een jonge vrouw, maar op talent staat duidelijk geen leeftijd. We hebben nog lang niet alles gehoord van haar en volgens mij staat ze binnenkort ook zelf op de planken als headliner in de Stadsschouwburg van Gent!
Na het fantastisch mooie voorprogramma dimden alle lichten. De zaal is volledig donker. Iets later werd het podium bescheiden belicht en kwam Dallas Green het podium op. Hij kreeg een akoestische gitaar van z’n roadie en begon te zingen:
“I’d rather walk alone
Than stand in a row
I’d line up everything I Own
Decide what should stay and should go.”
De eerste zinnen van zijn nieuwe song “Living in the Lightning” kwamen bij mij meteen emotioneel binnen en ik werd opgeslokt IN zijn manier van spelen, het fragiele timbre van zijn stem, de oprechtheid waarmee hij zijn muziek zingt, brengt,… en de levenservaring die hij uitstraalt.
Jammer genoeg moet ik notie maken van het feit dat deze tour geen klassieke promotietour van zijn laatste plaat ‘A Pill for Loneliness’ werd. Één week voor het verschijnen van deze plaat, overleed echter Dallas’ zijn kameraad Karl ‘Horse’ Bareham. Karl was langdurig producer, engineer en vooral ‘all-round’ beste vriend van City and Colour (Bron: thestar.com). Dit maakte het echter voor Dallas onmogelijk om een grootse tour met veel triomfantie te spelen. Na grondig overleg met zijn bandleden, besliste hij om een intieme tour te doen, samen met zijn goede vriend en multi-instrumentalist Matt Kelly. Dit gegeven wetende, maakte het geheel voor mij net nog die grote tikkel intenser.
De eerste songs speelde Dallas volledig solo. En meteen bewees hij voor mij dat hij nog een uitmuntend muzikant is, om niet te zeggen minstens even goed als toen in 2011. Vanaf het nummer “Against the Grain” kwam Matt Kelly er dan ook bij. Ik hoopte vooral op een subtiele begeleiding, en dit deed Matt ook. Muzikaal zat alles perfect en beide muzikanten waren perfect op elkaar ingespeeld. Zowel veel oudere -soms nooit eerder gespeelde songs-, als nieuwe songs werden gebracht als intieme versie. Alle stukken van de puzzel vielen perfect in elkaar, het werd een optreden waar ik met open mond naar keek en mij alle besef van tijd en zorgen deden vergeten.
De absolute hoogtepunten waren voor mij de songs “What Makes A Man?”, “We Found Each Other in the Dark” en “Day Old Hate”. Dit laatste nummer kan je hier live opnieuw bekijken: https://www.youtube.com/watch?v=1RnqXYQK_fU
Zo verliep de avond op briljante wijze, en eindigde die veel te snel.
Dallas Green is één van de beste, meest charismatische muzikanten die ik ken en ik ben gelukkig dat ik deel kon uitmaken van dit unieke concert in intiemere setting.
Kortom, City and Colour was Briljant … Uitermate b-r-i-l-j-a-n-t!
Setlist: Living in Lightning - Northern Wind - Against the Grain - What Makes A Man? - Difficult Love - Waiting… - We Found Each Other in the Dark - Body in a Box - Friends - Young Lovers - The Girl - Day Old Hate - Hello, I’m In Delaware - Coming Home - Blood - Sleeping Sickness - Lay Me Down
Organisatie: Democrazy, Gent
De Noorse formatie Ruphus is een legendarische progressieve rockband die enige furore maakte in de jaren '70. Op eerdere albums maakte de band muziek in de stijl van Jethro Tull en Uriah Heep. Nadat de toetsenist inspiratie haalde bij de jazzformatie Moos Loose waar hij deel van uitmaakte, werd er een meer jazzy sound gebracht binnen de plaat 'Let Your Light Shine'. Een schijf die in 1975 op de markt werd gebracht. In 2019 volgde de heruitgave.
De quasi instrumentale aanpak heeft een psychedelische inwerking op je gemoed, op een wijze zoals enkel die typische jaren '70 bands dat konden. Dat komt al naar voren bij het eerste “Sha Ba Wah”, een klepper van circa zeven minuten lang. Je kunt inderdaad niet voorbij aan invloeden van die jaren '70 bands, maar Ruphus klinkt ook opvallend hedendaags. Alsof ze hun tijd ver vooruit waren. Dat laatste keert ook terug op het korte “Nordlys” en wordt verder in de verf gezet op “Second Corner” tot het lange “Let Your Light Shine”. Prompt voel je je wegdrijven naar hogere sferen wanneer de lekkere gitaarriffs en drumsalvo's op ingenieuze wijze met elkaar worden verbonden. Het soort magie dat je doet terugdenken aan die gouden tijden van toen dus. Ruphus bewijst hiermee hoe ze meesters waren in hun vak. Na het korte “Grass” zijn we weer vertrokken voor een bijzonder gevarieerde trip van circa negen minuten lang. Waarbij de band de stelling nog maar eens in de psychedelisch aanvoelende verf zet. Het extra leuke is dus het vermengen van typische progressieve rock met jazzy invloeden, dat telkens terugkeert op deze plaat. Door deze gevarieerde aanpak blijf je ook geboeid luisteren en genieten van deze schijf. De sobere vocale inbreng, o.a. bij de titelsong, is een kleine meerwaarde, maar geen must.
Wat ons bij 'Let Your Light Shine” het meest aanspreekt is dat etaleren van een instrumentaal enorm veelkleurig klankentapijt. Ook anno 2020 klinkt dat nog steeds opvallend fris en monter. Meer nog , het lijkt wel alsof Ruphus niet alleen zichzelf heruitvindt, maar ook een muziekstijl die teruggrijpt naar het verleden. En dat is misschien nog de voornaamste reden om deze plaat in huis te halen. Als je liefhebber bent van die typische jaren '70 progressieve/jazzy muziek, met een experimentele inbreng , dan zult u zeker niet van een kale reis thuis komen. Ruphus haalt hier namelijk alles uit de kast om meerder muziekstijlen perfect met elkaar te verbinden, door middel van een gevarieerd allegaartje waarbij het aanvoelt alsof diezelfde jaren '70 opnieuw zijn begonnen. Sterk, zeer sterk water daar in Noorwegen. Een aanrader.
Binnen het deathcore-gebeuren is Suicide Silence uitgegroeid tot een begrip. De band had de laatste jaren echter af te rekenen met zware verliezen. Het overlijden van voormalige frontman/zanger Mitch Lucker bij een jammerlijk ongeval , is een mokerslag die een schokgolf deed ontstaan doorheen het deathcore-gebeuren. De band kroop langzaam recht en stelt nu zijn nieuwste album voor. Na enkele minder sterke platen , slaat de band eindelijk die zwarte bladzijde volledig om.
Met “Meltdown” voel je al koude rillingen over je rug lopen en dan zijn we vertrokken voor de ene na de andere energieke uitspatting die als een uppercut in je gezicht terecht komt. Het is alsof de band zowel instrumentaal als vocaal zijn frustraties uitschreeuwt, binnen een razende omkadering die geen rekening houdt met eender welk heilig huisje. Het geduw en getrek dat je hoort en voelt bij “Two Steps”, “Feel Alive”' - een titel die de lading dekt trouwens - en “In Hiding” voelt aan alsof het vuur eindelijk terug brandt bij deze band, en daar zijn we heel blij om. Anno 2020 krabbelt de band duidelijk terug recht en gaat in een rechte lijn, die als een mes door je metal hart boort, van bij “Love Me To Death” tot de afsluiters “Serene Obscene” en “Become The Hunter”. Soms is het gestroomlijnd, om daarna in een razend tempo zodanig verschroeiend hard uit te halen , dat je het aanvoelt alsof je door elkaar wordt geschud tot je niet meer recht kunt staan.
Als fan die de band al jaren volgt mogen we anno 2020 terug opgelucht ademhalen. Na enkele luisterbeurten en zoveel haren die op onze armen rechtkomen van innerlijk genot , stellen we namelijk vast dat Suicide Silence uit de doden is opgestaan, en hoe. 'Become The Hunter' is een opgestoken middelvinger naar de dood, die ons allen treft. Vernieuwen doet de band niet meer, in het recente verleden zorgde dit dus zelfs voor die minder sterke platen van de band. En ook daar zijn we eerlijk gezegd blij om. Suicide Silence brengt terug die lekker old school deathcore uit hun beginjaren en drijft het tempo zodanig op dat je haast voortdurend naar adem moet happen bij zoveel verschroeiende mokerslagen die als een granaat in je gezicht tot ontploffing komen. Zo eten wij onzen boterham met deathcore nog steeds het liefst.
Ook al zijn we eerder voorstander van bands die zichzelf vernieuwen, in het geval van Suicide Silence zijn we dus eerder blij dat deze band teruggrijpt naar hun oorspronkelijke sound. 'Become The Hunter' is dan ook een plaat om te koesteren als liefhebber van het genre, en elke fan van deze top band staat op vrijdag 19 juni op Graspop Metal Meeting, en dat is op basis van deze knallende en knetterende deathcore schijf een aanrader van formaat.
Sam Fender is op wereldveroveringstocht. Na gekroond te worden tot laureaat van de begeerde BRIT’s Critics Choise Award (tot spijt van Lewis Capaldi) staat zijn carrière in een stroomversnelling. Debuutalbum ‘Hypersonic Missiles’ werd lovend ontvangen en de zalen blijven alsmaar groeien. Zo ook in ons Belgenland. Een dik jaar geleden was hij nog aan het werk te zien in de piepkleine Witloof Bar, amper vier maanden geleden passeerde hij La Madeleine en gisteren moest de Ancienne Belgique eraan geloven. Aaneensluitend uitverkochte zalen.
Met een 'Good evening, how is it going' , kwamen de bescheiden gasten van indierockgroep The Pale White het podium op. Ze warmden ons ook al op bij Fenders show in de Botanique, een half jaar geleden. Vanaf het eerste nummer zag de drummer het al volledig zitten. De gekke smoelen die hij trok , konden ons vermaken, alsook het feit dat een ventilator zijn lange lokken uit zijn gezicht waaide. De propere zang in combinatie met de ruigere gitaren konden smaken, net als de leuke breaks in de nummers; maar toch werd hun set vooral gedragen door de rollende drums. Wat later vroegen ze het ietwat stijve publiek om mee te klappen. Dat draaide goed uit want vanaf toen ging het energiegehalte sterk omhoog. De meeklapmomenten bleven maar komen en gejoel kon niet worden onderdrukt. The Pale White heeft zeker nieuwe fans verworven.
Maar uiteindelijk zagen we The Pale White maar al te graag vertrekken om plaats te maken voor de geliefde Sam Fender. De Brit werd met enorm veel getier ontvangen op de eerste tonen van zijn radiohitje “Will We Talk?”. Fender en kompanen brachten het met volle overtuiging en wisten zo het publiek vanaf het eerste nummer mee te trekken in hun avontuur. Al snel kwam nieuwe single “Hold Out” aan bod en deze werd al meegezongen door de eerste rijen. De weemoedige sax-outro van Johnny ‘Bluehat’ was net dat extraatje.
De nummers werden live versierd met melodieuze intro’s maar voor de rest bleef de band (iets te) flink trouw aan de plaat. Fender kampte de afgelopen maanden met ernstige stemproblemen , maar hij bleek er weer helemaal bovenop te zijn. Zijn prachtstem kon opnieuw bekoren. Daarnaast mag zijn deftig gitaarspel niet worden vergeten maar toch berust de focus op de melodie en tekst.
De setlist verschilde opnieuw niet veel van de vorige passage aan ons land. Wel bevatte het een gevarieerd energieniveau. Naast enkele pieken bij “Hypersonic Missiles” en “The Borders”, die luidkeels werden meegezongen, waren er ook genoeg rustpunten ingepland. Alvorens “Poundshop Kardashians” in te zetten, draagde hij het op aan Caroline Flack; de recent overleden celebrity aan zelfmoord. Bij “White Privilege” werd het eventjes erg emotioneel toen iedereen herhalend het cynische zinnetje ‘Their evil is still not gone’ meezong. Sam onderbrak het nummer - dat bol staat van maatschappijkritiek - om zijn bevindingen over de Brexit te delen. ‘I’m sorry. I didn’t want to leave you.’ klonk het.
Ondanks de roem die hij heeft te danken aan zijn indrukwekkend parcours, bleef de jongeman erg symphatiek in omgang met het publiek. Zijn bindteksten waren zeer ludiek en hebben sommige harten doen smelten.
Fender was verrast door het timide Belgisch publiek; naar eigen zeggen is hij wat uitbundiger gewoon. Toch barstte er na elk nummer een immens applaus los, alsook nagenoeg elk woord dat de Brit uitsprak. Het liet hem allerminst gecharmeerd achter. Al lachend vroeg hij zich af waar de applausmeester verscholen zat. Er was veel interactie met het publiek. Drumstokken en een geplastificeerde Lewis Capaldi werden uitgewisseld, maar voor een selfie paste de Engelsman beleefd.
Afsluiten werd gedaan met een cover van Fenders grote held, Bruce Springsteens "Dancing In The Dark". Ondanks dat deze goed werd ontvangen, hadden wij de Brit liever zien eindigen met een eigen nummer.
Vastberaden overwon Sam Fender ieders hart in de Ancienne Belgique. Hij kon jong én oud bekoren maar ook doen losgaan op zijn muziek. Het alsmaar opstijgend getier kon enkel worden gestopt door een nieuw nummer te beginnen.
Ondanks dat het een gewonnen slag was in zijn tournee, hadden we graag iets minder gelijkenissen met zijn vorige passages gezien. Desalniettemin zijn we benieuwd of ‘the skies zijn limits’ gaat hebben voor deze knappe jongeman.
Setlist: Will We Talk?-Millennial - Greasy Spoon - Hold Out - All Is On My Side - The Borders - Dead Boys-Spice - Play God - Hypersonic Missiles - White Privilege - Poundshop Kardashians - Saturday - That Sound - Dancing In The Dark (cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/sam-fender-25-02-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
“Moeie gieder morgen nie werken Sint Niklaas?” - Met deze heerlijke woorden trappen de vijf van Het Zesde Metaal af …Eigenlijk bestond de eerste bezetting van de groep uit vijf kerels uit het zesde Latijn en waren zo ‘de saaien van de school’, daarom hebben ze de groep maar Zesde Metaal genoemd dat klonk cooler, dixit frontman Wannes Cappelle.
Vandaag staan we hier om vooral hun nieuwste album te ontdekken, ‘Skepsels’ van november 2019.
De prachtige zaal van de Casino doet dienst als mooi kader voor een (West-)Vlaamse topgroep die inzet met “A je mie mist” en “Houd mie dichte”, de klank staat een beetje bizar waardoor de gitaren luider klinken dan de leuke stem van Wannes, maar daar komt gelukkig verandering in … De bindteksten zijn altijd iets om naar uit te kijken, die Wannes is een schitterende enthousiaste kerel die zomaar om de hoek kan wonen. Ik zie toch steeds politieagent Wantje uit Bevergem als ik Wannes zie en hoor, de politieman die de ‘verkeerde stiel gekozen had’… Geschiedenis en politiek, natuur en weetjes worden tussen de nummers afgewisseld.
Wannes geeft ons mee dat 1830 ‘ééndracht maakt macht’ bracht en dat Vlaanderen ondertussen alles voor mij is en niets voor een ander ! Ook nog horen we dat we ‘allemaal’ in het prachtige Casino door één deur zijn binnengekomen en ‘allemaal’ weer door één deur naar buiten zullen gaan, we kunnen dus ‘allemaal’ door 1 deur ! Hij voelt zich ondertussen een Pastoor en zegt dat normaal gezien dan de vredeswens komt in de kerk, dan moet je elkaar de hand geven, maar gezien het Coronavirus , is ‘t beter een ‘vusje’ (een vuistje) nu. “Ander mens” komt voor “Tid van Ton”, met gepast applaus want deze kennen we, hoor ik hier en daar !
We beleven de première in Sint Niklaas van hun Vlaamse toer, in Nederland waren ze beetje gaan oefenen zegt Wannes, ze werden aangekondigd als Vlaamse Dialectrockgroep met verhalen, sagen en verwondering, ‘misère’, ach misère bestaat niet, slecht gekleed zijn bestaat niet, slecht weer bestaat niet …. enkel slechte lucht !
Wannes geeft ons nog mee dat ze dus in Nederland geoefend hebben om hier perfect te zijn, … Ik vind dat ze beter wat meer hadden geoefend en straks bij het buitenwandelen zal ik dit nog een paar keer horen van verschillende Sint-Niklazenaars… een beetje warrig hoorde ik, we hebben liever Wannes aan de micro met zijn gitaar alleen, het was soms echt wel luid … “Jèn”, “Slaven van het leven”, “Calais” en “Levensgevaarlijk gewond”… en dan “Stempel”, ’Tis niet alles wat et likt”, “We zien alfwege en spelen nu voor Katleen en Griet die zonder het te weten van elkaar voor hetzelfde vechten” , dat zijn momenten dat we kippenvel krijgen, prachtig ! Niets doen is geen optie volgt.
De nummers “Kom bie mie”, “De onvolledigen”, “Gie, den otto en ik” volgen elkaar schoon op. Eindelijk kunnen we weer lachen want alles is nog niet “Naar de wuppe”, zoals mijn gemengde gevoelens bij het concert, “Benauwd” erna , en dan 3 heel goeie ‘encores’… Een andere, nieuwere geslaagde versie van “Ploegsteert” komt op ons af, niet voor niets één van de beste nummers van de Nederlanden, “Ier bie oes” en “Ouder komen” want in West Vlaanderen 'kommen' we ouder, we worden het niet … Op “Dag zonder schoenen” blijf ik wachten tot de lichten van de zaal al lang aan zijn, ach een groep als Zesde Metaal kan na vijf albums natuurlijk niet meer alle nummers spelen.
Dankuwel, respect en tot de volgende keer Filip Wauters, Robin Aerts, Tim Van Oosten, Tom Pintens en Wannes Capelle.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/het-zesde-metaal-24-02-2020.html
Pics optreden, Kreun, Kortrijk op 28 februari 2020
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/het-zesde-metaal-28-2-2020.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Wie Jack Black en zijn bro Kyle Gass kent , weet al bij voorbaat dat het een special concert gaat worden en de heren onder Tenacious D stelden duidelijk niet teleur.
De show gaat van start met een afwisseling tussen slecht getekende strip-film en absurde nummers bij wijze van referentie naar hun youtube reeks ‘Post Apocalypto’. Voor de generatie die opgegroeid is met absurde humor van youtube, ‘vines en tiktoks’ is het een heerlijke steek naar opgeblazen filmmusicals. Met tekeningen die uit de hand van een zevenjarige zouden kunnen komen, maakten de heren een verhaal rond een queeste gevuld met ruimtetuigen, seks en Donald Trump.
Ondanks de tekenstijl was het een leuk concept waarbij Jack en Kyle achter een semi-doorschijnend doek stonden waar dan op geprojecteerd kon worden. Ondanks dat het een leuke vorm was van projection mapping en humor , duurde het net iets te lang voor het publiek.
Die hadden na een halfuur duidelijk nood aan stevige metal op akoestische gitaren, een plastic saxofon en blokfluit. Het werd een feestje zonder enige vorm van pretentie waarbij er twee mannen op het podium stonden die gewoon plezier hadden en toevallig veel geld in een show kunnen steken o.m. zoals bij de tussentijdse blokfluitsolo’s. Dat de rockster-allures niet aan hen besteed waren , werd duidelijk wanneer zej de roadies en techniekers individueel bij naam bedankten, iets wat andere sterren niet eens zouden kunnen.
Tegelijk bleef de kwaliteit van het concert wel wisselend hoog. “Master Exploder” bijvoorbeeld was een nummer waar de fans duidelijk op hadden gewacht waarna de hele zaal voor het eerst meebrult. Ook andere meezingers als “Kickapoo” werken duidelijk nog na , na al die jaren, waarop een paar moshpits ontstaan.
Jack Black en Kyle Gass hebben het unieke talent om obscene liedjes, waarvoor anderen als ‘#metoo’ zouden aangeklaagd worden, te laten klinken als mierzoete liefdesliedjes met pit. Ook voor satires met een cover van ‘Frozen’ kan je enkel hier horen. Gelukkig is er ook ruimte voor hun ondertussen legendarisch liedje “Best Song In The World” en kunnen ze ook niveau halen door tweestemmig metal te zingen.
Conclusie: Tenacious D - twee mannen met geld die nooit echt zijn opgegroeid , een hekel hebben aan pretetie en doen wat ze willen. Twee shows in één boxen met hoogtes en laagtes kunnen ze.
Voor een topconcert op het hoogste niveau moet je hier niet zijn, om te lachen, mee te brullen en u te amuseren des te meer.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
