Tales is het gevarieerde blues rock project rond Roeland Smeyers. De man is al sinds zijn 15de met muziek bezig. Door een samenloop van omstandigheden bracht hij pas nu zijn debuut uit 'Light Trip'.
We vroegen het hem zelf: Ondanks het debuut ben je toch al veel jaren bezig in de muziek. Waarom heeft het zolang geduurd eer dit debuut er kwam? "Ik ben eigenlijk al sinds mijn15 jaar met muziek bezig. Door een baan waarin ik enorm veel tijd in stak en ook omdat ik financieel niet echt kon verdienen met muziek, heb ik zeven jaar niets meer gedaan met muziek. Ondertussen heb ik een andere baan waarbij ik plots wel meer tijd daarvoor heb, dus vond ik het de ideale moment om een solo plaat te maken."
We schreven over 'Light Trip 'het volgende: ‘Tales is een band die niet de zwaarmoedige kant opzoekt van blues en rock, maar die een knipoog uitdeelt naar bijvoorbeeld Dire Straits wiens sound regelmatig de revue passeert. Op een eenvoudige maar magisch mooie wijze doet Tales je hart sneller slaan en bezorgt je een brede glimlach op de lippen waardoor je zelfs in de meest moeilijke momenten van het leven telkens het licht ziet schijnen aan het eind van de tunnel.’
Roeland zegt daar het volgende over: ''Klopt ook. Het moet niet altijd zwaarmoedige zijn. In de toekomst wil ik wel wat richting stevigere rock uitgaan. Maar mijn bedoeling is met mijn muziek vooral mensen te entertainen, en daarom mag het gerust wat luchtiger zijn”.
De volledige recensie van 'Light Trip' kunt u trouwens hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76881-light-trip.html
We polsten ook bij Roeland zelf naar de reacties: "Opvallend positief eigenlijk. Niet alleen op de cd maar ook live krijgen we enorm veel positieve reacties. En dat doet deugd. We spelen trouwens nu in een uitverkochte zaal terwijl Hooverphonic hiernaast speelt dat is toch iets."
Na enkele try outs kwam Tales dit debuut inderdaad voorstellen in een volgelopen CC Zwaneberg. Een bij voorbaat gewonnen thuismatch voor de zeer relax solerende Roeland, zo blijkt, die ons op voorhand al liet weten er zeer gerust in te zijn. " Niet echt, ik ben zeer kalm daarin en zie het zeker zitten. Het loopt allemaal wel los." zegt hij hierover.
We vonden ook dat er duchtig werd geïmproviseerd met meerdere muziekstijlen? Wat is uw mening hierover? Ondanks het feit dat die 'blues' zeker naar voor komt binnen jullie muziek is het niet volledig Blues. Hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
“Het is niet mijn bedoeling om een label te kleven op mijn muziek, dat is voor mij belangrijk. Het blijft echter blues rock, maar er zit ook wat jazz in. We hebben hier op het podium een saxofoon, dan gaat het een heel andere kant uit. Dire Straits is wat mijn muziek betreft een eventuele referentie. Maar het gaat dus veel verder.”
Je hebt ook een song gecoverd van Dire Straits “Six Blade Knive”. Hoe ging dit in zijn werk? En heb je hierop al reactie gekregen van Mark Knopfler? “Ik had eigenlijk nooit echt gezongen, ik speelde in het verleden bas. Toen ik een stukje inzong werd me erop gewezen dat mijn stem zeer veel gelijkt op deze van Mark Knopfler; Bij het beluisteren van die song “Six Blade Knive” viel me dat ook op. Van het één kwam het andere. Men is die versie gaan afgeven aan Knopfler zelf en die heeft via mail laten weten dat hij het een goede versie vond en was akkoord er iets mee te doen. Zo is de bal aan het rollen gegaan.”
Het concert verslag: Schipperend tussen gezapige blues, lekker aanstekelijke rock en een stevige knipoog naar jazz krijgen we - net als op plaat - ook live een gevarieerde set voorgeschoteld die vele kanten uitgaat. Hoewel de sfeer al goed zat van in het begin, was het pas toen de twee bevallige danseressen hun kunsten kwamen vertonen dat het concert echt in gang werd getrokken. Deze professionele danseressen hebben bij 'The Voice' en 'So You Think You Can Dance' hun kunnen ruimschoots bewezen en bleken dus een enorme meerwaarde binnen het geheel te zijn.
Uiteraard trekt Roeland door zijn al even veelzijdig stembereik, die inderdaad bij momenten deze van Mark Knopfler zeer dicht benadert. En bijzonder warme uitstraling zowel op als naast het podium, die de aandacht over heel de avond naar zich toe trekt. Maar toch kun je niet voorbij aan de puike prestatie van de muzikanten waarmee hij zich laat omringen. Hoewel sommige eerder statisch hun ding staan te doen, stralen ze één voor één professionaliteit en virtuositeit uit van een uitzonderlijk kaliber. De betoverende drumpartijen, de aanstekelijke baslijnen en de magische gitaarklanken die de gitaristen uit hun instrument toveren , bleken van een even grote meerwaarde te zijn. Het meest onder de indruk waren we echter van die groovy klinkende saxofoon, die door middel van sublieme solo's meermaals de haren op onze armen deed recht komen. Was dit in de gehele set het geval, dan bleek dat nog het meest bij de bisnummers toen hij samen met Roeland “Picture in a Frame” bracht en beide ons vol bewondering ademloos achter liet in de hoek van de kamer.
Het publiek bleef er, ondanks het feit dat Roeland en de danseressen hen wat aansporen, opvallend kalm bij. Echter zagen we veel mensen in stilte genieten, knikkebollen en zelfs meeklappen. Wat toch aangeeft dat het publiek even veel genoot als wij van deze bijzonder gevarieerde cd voorstelling.
We herhalen dat even …Enerzijds weet Tales de gevoelige snaar te raken, zonder je in een tranendal te doen vertoeven, anderzijds worden teugels gevierd en registers open getrokken wat zorgt voor een lekker Blues en puur rock-'n-roll gevoel met daarbovenop vele adrenalinestoten van jewelste. Over de hele lijn gaat de muziek zoveel kanten uit dat je bovendien het gevoel krijgt dat er nog groeimogelijkheden zijn naar de toekomst toe, en dat trok ons gisteren nog het meest over de streep.
Besluit: Tales liet een sterke indruk achter, en zou in die Blues rock en aanverwante stijlen, waar bewust buiten de lijntjes daarvan wordt gekleurd, wel eens meerder potten kunnen breken. Wij waren dus alvast onder de indruk, ook al was dat niet over de hele lijn het geval, geven we ruiterlijk toe. Vaak dreigde alles wat de al te gezapige kant uit te gaan, waardoor de aandacht verslapte. Tot je weer zo een lekkere adrenalinestoot voorgeschoteld krijgt, doordat de muzikanten een indrukwekkende solo boven halen of Roeland met zijn warme stem je ontroert of een stevig mokerslag uitdeelt en je net lekker met het hoofd doet schudden. Of wanneer de danseressen zorgen voor het visueel oogstrelend spektakel dat perfect aansluit bij de gebrachte song. Allemaal superlatieven waardoor we dat kleine minpuntje gauw zijn vergeten en vergeven.
Setlist: The Seeds - There's that sound - Blueberry pancakes - Movin' up the Cattle - We found our love-the core of Emotion - Six Blade Knife - Little man stan – Believe - Scarlet Flowers - It’s Ok -You Can Bring me flowers - In A Trance - Low Rider - The Rope between us - The Rythm of time - Celebrate
ENCORE: Picture in a Frame - Behind the moon
Over de muzikanten zegt Roeland trouwens het volgende: “In de eerste plaats heb ik met studio muzikanten gewerkt, later ben ik op zoek gegaan naar muzikanten om die muziek ook op het podium te brengen. Hoewel Tales een band is, is het mijn persoonlijke project maar de muzikanten die ik heb verzameld zijn daarin wel belangrijk uiteraard.”
De toekomst: Wat zijn de verdere plannen voor 2020? Zijn er tourplannen voor het buitenland?
"Voorlopig nog niet zoveel. Er zijn links en rechts wel enkele optredens. Het is beetje afwachten hoe de reacties zijn op de plaat en zo. Maar we werken eraan."
Misschien eens in het voorprogramma van Mark Knopfler. Over Knofler gesproken is Dire Straits uw inspiratiebron?
"Niet direct, er zijn nog vele andere. Ik houd wel van gevarieerde rock en blues en aanverwante stijlen. "
En wat de verdere toekomst betreft, is er iets als een einddoel (om het zo uit te drukken)?
"Het is mooi een doel voor ogen te hebben maar we moeten ook realistisch zijn, het is niet gemakkelijk om op de juiste plaatsen te kunnen spelen. Het aanbod van goede bands is redelijk groot in België. Maar als ik even mag dromen , zou ik heel graag gaan toeren en de cd gaan voorstellen in binnen- en buitenland, om dan later weer aan nieuwe nummers te gaan werken en een volgende cd uit te brengen"
Voor meer informatie over Tales verwijzen we jullie graag door naar de website van de band: https://www.tales-band.com/
Organisatie Tales ism Starman records + CC Zwaneberg, Heist-Op-Den-Berg
We keren even terug in de tijd. Namelijk naar de zomer van 2018. Rock Herk. Eén van de absolute hoogtepunten van dit tweedaagse festival was de Gentse formatie Raketkanon . We schreven daarover: 'Een optreden van Raketkanon is geen concert, het is een totaalbeleving waardoor je van het Hemelse Paradijs prompt in de pure Hel beland. De band heeft een reputatie van zo verschroeiend uit te halen, dat als je vooraan staat , breuken, blauwe plekken en eventueel een bloedneus het gevolg kunnen zijn. Niet dat de heren opzettelijk mensen pijn doen. De chaos die ontstaat door de scherpe bollen energie die de band op je afschiet , voelen inderdaad als vuurpijlen uit een .. Raketkanon.'
Ook in het verdere verleden zagen we de band meermaals festivals als Pukkelpop in vuur en vlam zetten. In 2020 trekt Raketkanon er de stekker uit, maar niet zonder nog één keer de clubs, concertzalen en dergelijke plat te spelen. De band hield ook halt in Brussel. AB Box was voor deze gelegenheid compleet uitverkocht. Zo verwonderlijk is dit niet, want Raketkanon stopt op zijn hoogtepunt. Of dit een goede of slechte beslissing is laten we in het midden, maar is het niet beter te stoppen als je nog steeds scherp staat? Vooraleer een parodie van jezelf te worden?
In AB Box bewees Raketkanon in elk geval nog steeds te kunnen knallen als voorheen, zodat de gensters er langs alle hoeken en kanten letterlijk af vliegen. Van enige metaalmoeheid is dus totaal geen sprake. Meer nog. Ondanks de fijne platen die de band heeft uitgebracht, is Raketkanon nog steeds een band die live nog het best tot zijn recht komt, en ook dat werd in AB Box nog maar eens in de verf gezet.
De potentiële opvolging is trouwens verzekerd, zo bleek gisterenavond. WHORSES (****) is een vrij jonge noiserock band die sinds 2017 aan de deur staat te bonken. Toen we de band live aan het werk zagen op Sonic City Festival 2018, in hun thuishaven Kortrijk, viel ons dat reeds op. Vooral een soort intimiteit combineren, waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal, met het afvuren van verschroeiende hete vuurbollen die als een uppercut van jewelste in je gezicht tot ontploffing worden gebracht, is de grote sterkte van deze jonge band. WHORSES gaat in AB Box razend tekeer en weet in een half uur tijd ook op de fans van Raketkanon een goede indruk na te laten. Daar waar andere voorprogramma's eerder door de mand vallen kreeg WHORSES de handen dan ook moeiteloos op elkaar. Deze band bestaat dan ook uit één voor één top muzikanten die duivels ontbinden eens ze hun instrumenten laten spreken. Dit allemaal aangevoerd door een zeer beweeglijke frontman Harry Descamps. De man beschikt niet alleen over een uiteenlopend stembereik, zijn charismatische uitstraling op dat podium werkt enorm aanstekelijk.
Besluit: We zagen met WHORSES vooral een band met enorm veel potentieel om nu en in de toekomst menig potten te gaan breken. Uiteraard zijn er links en rechts nog groeimogelijkheden, maar als er een band is die in de voetsporen kan treden van Raketkanon dan is het WHORSES wel.
Raketkanon (*****) trekt vanaf de eerste noot de registers wagenwijd open, alsof het hun eerste en niet één van hun laatste concerten is. Daarvoor krijgen ze van ons alvast een extra pluim op hun hoed. We hadden echter ook niets anders verwacht, want de band is nog niet over zijn hoogtepunt heen. Integendeel. Ook Raketkanon is zo een band die graag flirt met geluidsmuren afbreken en zeer intiem je hart raken. Dat is de reden waarom ook wij zoveel jaren vallen voor deze band.
Elk van de bandleden beweegt zich op dat podium nog steeds voort als een op hol geslagen meute olifanten in een porselein winkel, opgeladen met Duracell batterijen. En dus niet te stoppen.
Pieter-Paul Devos is niet alleen een begenadigde zanger, ook hij stormt waanzinnig over het podium, en duikt meermaals in het publiek. De band heeft het aanvankelijk een beetje moeilijk om iedereen in beweging te brengen, maar door een niet afhoudend geraas duurt het niet lang of ook de aanwezigen gaan volledig uit de bol.
Op het einde van de set doet de band iedereen gehurkt neerzitten, en maant hen aan recht te springen. Een cliché weliswaar, maar eentje dat altijd werkt. Want in de finale gaat het dak er voor een laatste keer compleet af en pinken we een traantje weg, want ze zullen worden gemist
Besluit: Raketkanon neemt in AB Box op een knallende wijze afscheid langs de grote poort, zoveel is zeker. Raketkanon heeft veel aanstekelijke songs waarop stilstaan onmogelijk is. Je moet ze natuurlijk ook brengen met die nodige dosis energie, om ervoor te zorgen dat een zaal op zijn grondvesten staat te daveren. Laat dit nu het sterke punt zijn van een band als Raketkanon. Geen enkele zaal, festivalweide of dergelijke meer is veilig als de Gentse tornado door de kamer raast. Ook anno 2020, na circa tien jaar ononderbroken als een raket kanon heilig huisjes omver blazen, blijft de band slagen in zijn opzet.
Op woensdag 26 en donderdag 27 februari speelt Raketkanon in eigen huis. Een bij voorbaat gewonnen thuismatch? Die moet nog altijd worden gespeeld uiteraard, maar op basis van wat we hier te zien en horen kregen in Ancienne Belgique is deze opdracht voor Raketkanon gewoon een peulschil…
Neem gerust een kijkje naar de pics - set op Pukkelpop 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/raketkanon-16-8-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Elpee Deinze - 9 jaar Elpee - interview met Kat
Kat (ELPEE Deinze) over 9 jaar ELPEE - 24 t-m 26 april 2020
Kat - 9 jaar ELPEE (Deinze) - Gezelligheid en gastvrijheid doet veel maar je hebt meer nodig dan dat alleen. Zonder doorzetten en passie geraak je er niet
Al negen jaar is ELPEE in Deinze een begrip binnen alles wat ruik naar metal, rock en aanverwante stijlen. Niet alleen zijn er fijne concerten in het gezellige café, dankzij de bijzonder sympathieke uitbaatster Katelijne en haar gevolg is café ELPEE uitgegroeid tot een ontmoetingsplaats voor iedereen met een rock hart, eigenlijk is gewoon iedereen er van harte welkom. Eén keer in het jaar zwaaien de deuren open voor een driedaagse. Dit jaar is dat onder de noemer '9 jaar ELPEE'. Dit gaat door op 24, 25 en 26 april. Naar goede gewoonte hadden we hierover een fijn gesprek met Katelijne. Met o.a. de nodige informatie over dit evenement.
Kat, om met de deur in huis te vallen. De affiche van 9 jaar ELPEE is bekend. Kun je in het kort eens zeggen waar we ons aan kunnen verwachten?
Bij elke editie houden we het klein en gezellig, dat zal nu niet anders zijn. Op de eerste dag 24-4-2020 zetten we een band minder . Omdat de werkende mens hier op tijd kan geraken zonder al te veel stress. In ruil geven we ons volk wel hun wekelijkse afterwork . Voor de rest blijft alles bij het oude. We zetten de helft van de straat af, tenten met de buitenbar, merchandise , wat zitplaatsen en de optredens gaan binnen door .
Leuk King Hiss nog eens op de affiche te zien staan. De band staat ook op Alcatraz en is geen kleintje meer in onze omstreken. Waren ze gemakkelijk te strikken?
King Hiss was hier op 5 Jaar Elpee en op het heropeningsweekend na de renovaties. King Hiss is van bij ons , van een hoog niveau , ze hebben een nieuw album en zijn live heel sterk! Alles klopt bij King Hiss. Altijd fijn als bands die bekender worden toch nog op een klein podium willen spelen, dat zegt veel over de goesting om te spelen. Op vrijdag 24-4-2020 komen ze de boel omver blazen !
Absolva komt ook een nieuwe plaat voorstellen? Eveneens een blij weerzien.
Altijd een blij weerzien !‘ Weeral Absolva ? ‘ , ze stonden nog nooit op het feestweekend.
Absolva heeft een liefde voor Elpee en dat is wederzijds. Wizz (Rip) stelde ons jaren geleden aan elkaar voor en daar begon het verhaal met buitenlandse bands . Wizz was mijn eerste mentor/vriend , iemand die leefde voor de muziek. Een heel groot gemis, ook voor Chris , Luke en Mark Appleton, hun familie en Martin en Karl.
Absolva, de Appletons & Co en Elpee, het is gewoon een match. Los daarvan , fans van heavy metal en het betere gitaarwerk komen beter kijken, ze sluiten het weekend af met een show van maar liefst 2 uren.
Zaterdag is er plaats voor de meer extreme metal bands zoals Bodyfarm. In het verleden was die extreme metal dag de drukste. Wat zijn de verwachtingen dit jaar?
Opkomst kan je nooit voorspellen maar underground doet het hier altijd goed. De zaterdag is opnieuw de dag van death- black en thrash metal .
Ook de rest van de affiche ziet er heel gevarieerd uit. Waar blijf je toch die inspiratie vandaan halen?
Een jaar volsteken met shows is minder moeilijk. Het over-over-aanbod is er nog steeds.
Het feestweekend is anders. Het moet een feest zijn voor iedereen die hier over de vloer komt. Mensen die geen fan zijn van extreem metal verdienen ook een dag. Een affiche zit dikwijls al lang in mijn hoofd maar het draait meestal anders uit . Bands zijn niet vrij enz…
Het programma is grotendeels een herhaling van bands waarover iedereen enthousiast was tijdens een vorig optreden hier. Het andere deel zijn bands die indruk maakten op een festival of een andere locatie . Met dit beroep geraak je niet altijd weg tijdens het weekend, maar toch doen we ons best om andere te steunen. Na bijna elke uitstap kom ik met een Elpee-show naar huis. Ook niet onbelangrijk, ons kent ons ! Het belangrijkste is dat iedereen aan zijn trekken komt en dat is soms ferm puzzelen na 9 jaren.
Wat zijn de ticket prijzen dit jaar?Gaat ook nu weer alles gewoon in de café door?
Ja, dit doen we sinds de renovaties en bevalt iedereen wel . Heel wat mensen kopen een ticket uit sympathie . Wie wat rust wil kan aan de buitenbar terecht .
De optredens gaan binnen door.
Vrijdag €22 / Zaterdag €25 / Zondag €23 / Weekend €62
Te koop in Elpee of stuur een bericht naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
We antwoorden binnen de 5 dagen .
Voorverkoop is altijd verstandig !
Vrijdag 24 april
Pre-party 18 :00
Growing Horns 20:00 – 20:45
Toxic Shock 21:30 – 22:15
King Hiss 23:00 –
Zaterdag 25 april
Pre-party 16:00
Sepulchral Voices 17:00 - 17:30
Allöchtöön 18:00 -18:45
Skelethal 19:15 -20:00
Bodyfarm 20:45 - 21:45
Dawn Of Disease 22:30 –
Zondag 26 april
Pre-party 15:00
Vice 16:00 -16:30
Thorium 17:00 – 17:45
Night Demon 18:30 – 19:30
Absolva 20:15 -22:15
Naar goede gewoonte is zondag gebouwd rond een bepaalde band, in dit geval Absolva? of zie ik het mis? Want met Thorium strik je toch ook een klepper. Zijn er ook artiesten die je graag had gehad, maar die door omstandigheden niet konden komen?
Een band die opent of een band die afsluit, iedereen is hier gelijk en even belangrijk. Die zijn er altijd Erik en onthouden we voor de volgende keer.
Zijn er enkele bands op de affiche die je absoluut wil aanraden aan ons? (Allemaal zei je vorig jaar)?
Ja natuurlijk allemaal . Ik kijk wel uit naar Toxic Shock. Jaren lukte het niet met onze agenda’s , nu dus wel. Wie ze niet kent : thrash- hardcore- crossover uit Antwerpen !
Dawn Of Disease die de zaterdag afsluit , niet te onderschatten !
Night Demon maakt de zondag zeker compleet . Alleen maar goede herinneringen aan Bodyfarm, Skelethal , Growing Horns, Vice, Thorium , King Hiss en Absolva , dan vragen we ze terug. Ook heel benieuwd naar Allöchtöön en Sepulchral Voices.
Om daarop voort te borduren, zijn er feitelijk nog bands die je absoluut eens wil boeken? Een soort 'droom affiche'?
Ja, dat heb ik , en de klanten zeker ! Niet alles kan , we zijn geen grote concertzaal dan heb je beperkingen . Bovendien willen we het betaalbaar houden voor iedereen.
Wat is een droomaffiche ? Muzieksmaken zullen altijd verschillen, wat voor de ene machtig is zal voor de andere niks zijn. Verrassend doet de dag waarover we soms twijfelen het dikwijls heel goed en dagen waarvan we zeer overtuigd zijn het net iets minder.
Vorig jaar op 8 Jaar Elpee, was iedereen moe-gefeest-gedronken , vrijwilligers werden moe, ik ook, en toen kwamen The Kids als laatste op het podium na drie zware dagen. Bij het eerste nummer was iedereen de vermoeidheid vergeten. Het was 100% genieten , iedereen stond hier te springen en mee te zingen. Dat is toch fantastisch en meer moet dat niet zijn.
Het moeten niet altijd grotere buitenlandse namen zijn. Als het goede muzikanten zijn die graag spelen veroveren ze hier veel harten, eender in welk (harder) genre.
Is er, naar aanleiding de tiende verjaardag volgend jaar, eigenlijk nog plaats voor uitbreiding?
Er zijn genoeg grotere festivals , elk jaar komen er bij en elk jaar verdwijnen er. Dit driedaagse hebben we nooit als een festival gezien maar gewoon drie dagen feest met veel live muziek. Het blijft het verjaardagsfeest van Elpee en dan moet het hier doorgaan en niet in een andere zaal. Elpee zal altijd één van de kleinste blijven, maar zo hebben we het graag. Nog meer uitbreiden zal niet meer gebeuren. Er zijn drie buitenmuren blijven staan tijdens de verbouwingen, het hele gebouw werd gestript en heropgebouwd . Het is goed zoals het is en ik kan geen stof meer zien !
Het is ver vooruit kijken, maar staat er iets extra gepland voor die tiende verjaardag? of ben je daar nog niet mee bezig
2021 Zal zeker een feestjaar worden vol evenementen want we hebben nog dingen die een feest waardig zijn. Het weekend van 10 Jaar Elpee zal gewoon in Elpee-stijl zijn met wat speciallekes. (knipoog). Laten we maar eerst genieten van 9 Jaar Elpee.
Zijn er nog evenementen gepland naast 9 jaar ELPEE? Enkele aanraders (ik kan het antwoord al raden 'allemaal Erik) :)
Natuurlijk allemaal ! De volledige kalender staat op de site www.muziekcafeelpee.be of kan gevolgd worden op de Facebookpagina https://www.facebook.com/elpeedeinze/
De agenda wordt constant aangevuld.
Het blijft toch opmerkelijk hoe je er elke week in slaagt om toppers naar ELPEE te halen, komen bands zo graag bij u spelen? Ik vind het er zeer gezellig, trekt die gezelligheid hen aan?
Jij gaat toch ook liever naar een gezellig restaurant en bij de vriendelijke bakker ?
Gezelligheid en gastvrijheid doet veel maar je hebt meer nodig dan dat alleen. Zonder doorzetten en passie geraak je er niet. Dat is met alles zo in het leven. Klanten hebben veel inspraak, luisteren naar wat ze belangrijk vinden. Alles wat haalbaar is passen we aan. Voor veel klanten is Elpee echt hun 2de thuis dan is het een logisch gevolg dat ze ergens betrokken zijn . Op den duur weet je wat er werkt en wat niet, dat is een buikgevoel.
Elpee klanten, allemaal zo verschillend maar het is het één grote familie. Wie geen respect toont , vliegt eruit, iedereen trekt hier op dat vlak aan hetzelfde zeel. Tijdens optredens is dat ook zo en ik denk dat die familiale sfeer overslaat op de muzikanten . Het hangt hier in de lucht Erik !
Uiteindelijk blijft het hier een cafétje waar iedereen zich goed moet voelen en het leven niet al te moeilijk moet zijn. Aan wat het ligt dat bands hier zo graag komen? Dat zou je eigenlijk aan hen moeten vragen. Muzikanten , publiek en klanten zie ik nog altijd als gasten die op bezoek komen in mijn huis. Een persoonlijk onthaal, iets om te drinken , vers eten, een propere douche en een deftig bed is echt een kleine moeite.
Sommige muzikanten zijn nogal sceptisch als ze aankomen , en voor de renovaties hoorde ik dat bijna wekelijks. Als ik terug denk aan de eerste 4 jaren was dat eigenlijk veel te zot. Bands zoals bv Incantation en Vital Remains of een tourpakket met 4 bands, die alles op een mini-mini-podium moesten krijgen en klanten die over het podium moesten kruipen om naar het toilet te gaan. Nu moeten we daar dikwijls om lachen maar had toch ongelooflijk veel charme en het werd ons precies altijd vergeven. Die sfeer hing toen al in de lucht.
Je kan zo je best doen om goed voor te bereiden, het publiek maakt het toch af. Hier vliegen ze nog altijd in de lucht en kennen ze hun muziek.
Muzikanten die een kleiner maar zo enthousiast publiek kunnen appreciëren gaan zich hier goed voelen. Complimenten naar de geluidsmannen Bart en Bob.
Bart een ervaren rot in het vak en heeft werkelijk voor alles een oplossing.
Bob vol passie en kennis en altijd klaar om te antwoorden op mijn domme vragen . Twee fantastische lieve mensen !
Het maakt niet uit dat het hier kleiner is, geluid moet goed zitten. Na al die tijd ben ik nog altijd opgelucht als ze de deur openzwieren en weet dat alles goed komt.
Goed geluid = tevreden muzikanten = tevreden publiek = tevreden bazin ( Lacht)
De mensen waar ik mee samenwerk zijn van hetzelfde kaliber . Alles voor de muziek, alles voor Elpee ! Als iedereen een beetje zorg draagt voor elkaar kom je al heel ver .
Elpee is gevormd en nu mogen we niet in slaap vallen, gewoon doorgaan en verbeteren waar nodig. . Dat is misschien nog het moeilijkste, het zo houden.
Zijn er nog bijzondere mededelingen naar onze lezers toe?
Ik vraag me nog altijd af waar die duizenden festivalgangers zitten tijdens het jaar. Ik zal blijven pleiten voor de cafés en de horeca . Kom uit jullie luie zetel, bezoek ook eens een kleiner concert, ga met vrienden op café . Het maakt niet uit in welk genre of type café.
Als ik hier rondkijk zijn er echte vriendschappen, van alle leeftijden, mannen en vrouwen en de meeste zijn ontstaan aan de toog. Die maten gaan uit, gaan naar concerten, sporten, eten , reizen , zitten samen in verenigingen, babbelen over de voetbal , een nieuw album of een paar nieuwe schoenen, halen toeren uit, delen lief en leed .
Regelmatig stranden hier eenzame zielen na een relatiebreuk of andere problemen en die vangen we met plezier op. Dan denk ik altijd ‘ wat ben ik een gelukzak met mijn vrienden ‘ na al die jaren bestaan we nog steeds , gewoon omdat we buitenkomen en elkaar live ontmoeten.
Een echt sociaal leven, het is zo belangrijk ! Cafés zullen altijd een sociaal vangnet zijn en muziek zal altijd mensen samenbrengen maar heel wat mensen zijn de weg een beetje kwijt.
Tickets voor 9 jaar Elpee
Dezelfde regel als bij populaire shows , wacht niet te lang, dit weekend verkoopt meestal uit. Vol is vol ! Stuur een mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of kom eens langs !
Let op ! Iedereen die voorbij de ingang van de buitentent wil heeft een ticket nodig.
Fabulae Dramatis - De mensen meekrijgen in ons verhaal, was en is ons belangrijkste doel, dus ook naar de toekomst toe
Laten we even terugkeren in de tijd, we schrijven oktober 2017. Fabulae Dramatis had net een nieuwe schijf uit 'Solar Time's Fables'. Diep onder de indruk schreven we daar het volgende over: ‘Fabulae Dramatis creëert vooral een sprookjesachtige wereld, waarbij het de bedoeling is om de fantasie van de luisteraar te prikkelen. Telkens worden we bedwelmd, onder hypnose gebracht en drijven we weg naar een onaards aanvoelende wereld. Het extra mooie is dat mijn fantasie, over bossen, elfen en mystieke wezens, niet dezelfde zal zijn als deze van gelijk welke luisteraar van deze plaat.
Fabulae Dramatis slaagt er dan ook in de weg naar uw eigen ultieme fantasiewereld wijd open te zetten op deze plaat.''
Begin dit jaar zagen we de band eindelijk live aan het werk in Jeugdhuis Asgaard, Sint-Amandsberg (Gent). Daaruit bleek dat Fabulae Dramtatis die grenzen zelfs overschrijdt.
Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76973-grimm-gent-2020-splendidula-fabulae-dramatis-left-eye-perspective-turpentine-valley-een-ontdekkingsreis-in-duistere-fantasie-prikkelende-paden.html
Hoog tijd om deze bijzonder tot de verbeelding sprekende band eens te interviewen. Meteen werden we in Trix uitgenodigd om een deel van de repetitie mee te maken. Niet alleen kregen we enkele nieuwe songs te horen, ook de inbreng van accordeon voor een akoestische set deed ons naar adem happen. Hoog tijd voor een nieuwe plaat? Het antwoord op deze en veel andere vragen leest u nu
Misschien voor de mensen die jullie niet moesten kennen, hoe is de band ontstaan? Heeft de naam 'Fabulae Dramatis' een bepaalde betekenis?
Isabel: Eigenlijk is dat letterlijk in het Latijns 'Fabels van het drama'. Dit met de bedoeling het concept theaterzaal verhalen vertellen, in de verf te zetten. Wat het ontstaan betreft? Ik heb Hamlet en Daniel 10 jaar geleden via Myspace leren kennen. Toen had ik het plan om eigen muziek op te nemen. We hebben drie eerste nummers opgenomen, het was niet direct de bedoeling meer te componeren. Het is spontaan ontstaan met die drie nummers. Het is dus een heel proces dat nog steeds groeit.
Als ik de omschrijving van jullie muziek opzoek kom ik volgende tegen: Progressive/Avant-garde Metal , Lyrical themes: Multicultural fables, Spirituality. Wat is jullie mening, hoe zouden jullie zelf je muziek omschrijven?
Dan zouden we eerder zeggen 'progressieve metal' ook al is het materiaal niet enkel progressieve metal. Het is inderdaad voor bepaalde labels en promotors nodig om een label te kleven, en dan kiezen we progressieve- EN Avant-garde metal. Maar vooral. Het gaat feitelijk om de muziek en niet om de labels.
Naast Fabulae Dramatis zitten jullie - zover ik weet, ik kan het ook mis voorhebben - ook in andere projecten, is dat goed combineerbaar?
Isabel: Ik heb geen ander project, ik fungeer soms wel eens als gastzangeres hier en daar maar dat is af en toe.
Daniel: Ik heb geen ander project buiten Fabulae Dramatis.
Teo Dimitrov en Kris Depuydt: We zitten beiden in een soort improvisatie project, doordat het 'improviseren' is, is repeteren niet echt nodig. We treden daarmee wel geregeld op en zo.
Conclusie: het gaat dus, logischerwijs, gewoon om de goede en juiste afspraken maken daarin. Fabulae Dramatis is voor ons daarbij allemaal de prioriteit.
Als je terugkijkt op de vorige jaren, waarvan hebben jullie spijt, wat zou je weten wat je nu weet anders aanpakken? Ook de hoogtepunten mogen worden vernoemd (we houden het positief)
Daniel: Het enige dat ik wat spijtig vind, is dat we vroeger niet hebben gedaan wat we nu aan het doen zijn. Namelijk, als een band samenkomen om te componeren en repeteren. Vroeger waren er verschillende muziekstukken die samen in een album door ons apart individueel werden geschreven en daarna toegevoegd. Dat is feitelijk het enige. Voor de rest ben ik zeer tevreden over het proces.
Isabel: Je moet rekening houden, het is eigenlijk begonnen als een studioproject. Nooit met de bedoeling daarmee op te treden. Net doordat de band zeer spontaan is ontstaan. Vooral omdat we zo complex zijn , was optreden geen optie. Ik heb echter persoonlijk geen spijt van iets, ik begrijp Daniel wel, maar het is een onderdeel van de evolutie.
Jullie hebben ook heel wat personeelswissels doorgemaakt, mijn goede vriend Hamlet heeft nog bij de band gespeeld. Hoe hebben jullie dat opgevangen telkens opnieuw? En heb je daar een verklaring voor? Is het de complexiteit die sommige doet afhaken?
Isabel: We zijn dus begonnen als studioproject en daardoor werkten we met sessiemuzikanten, die werden betaald. Daarna wilden we dus wel beginnen optreden als band. Daardoor vielen er muzikanten af omdat ze in andere band(s) speelden. Dat was dus hun prioriteit. Elk album heeft een werkwijze of concept. Hamlet’s visie paste niet meer in onze nieuwe werkwijze en concept. Namelijk als muzikanten samenkomen en gezamenlijk componeren. Er zijn geen individuele muzieknummers meer. En nu zijn we wel voor het eerst een geoliede machine waar iedereen diezelfde kant uitkijkt. Net doordat iedereen zo goed als 100% voor dit project kan gaan.
Toen ik de band begin dit jaar live zag , was ik zeer onder de indruk van het visuele aspect. Volgens ik heb vernomen gaat het in jullie shows over de natuurelementen? Hoe is dat idee eigenlijk ontstaan?
Dat is spontaan ontstaan door de muziek die we brengen. Met de ogen gesloten wordt zowel onze als de fantasie van de luisteraar geprikkeld, dat is de bedoeling. Zo ontstaan zeer spontaan die ideeën dus.
Wat me vooral opvalt, is de uiteenlopende stem en uitstraling van Isabel. Met mijn excuses aan de topmuzikanten binnen de band. Je verandert zowel vocaal als visueel met die maskers en zo van een - laat maar stellen - demonisch wezen uit het sprookjesbos, in een engelachtige verschijning. Hoe doe je dat toch? theaterschool gevolgd?
Isabel: Er zit veel dubbelzijdigheid in mijn persoonlijkheid. Bijna een gesplitste persoonlijkheid. Dat sublimeer ik graag op een artistieke manier. Voor de grunts van het album “Solar Time’s Fables”, hadden we Wesley Beernaert (Ex-Lemuria) uitgenodigd maar hij moest afhaken wegens persoonlijke omstandigheden, daardoor heb ik het zelf moeten doen. Ik heb daarvoor veel steun van de band gekregen. Hamlet kwam eerst met het voorstel om zelf de ‘growlings’ te zingen.. We hebben één jaar gerepeteerd om de release van het album voor te bereiden. Ik heb daar een heel jaar enorm, onder andere, aan mijn stem gewerkt, totdat het me gelukt is om ook te grunten. Ik heb tot nu toe alle andere stemmen live overgenomen, zowel van Isadora Cortina, Wesley Beernaert als van Hamlet. Maar ik wil toch zeggen, het is de combinatie van zeer goede muzikanten EN een veelzijdige ‘front voice’ dat ons sterk maakt.
Het resultaat, zowel instrumentaal als vocaal is verbluffend. Over iets anders. Ik was op de repetitie aanwezig, er was ook een setje met een accordeonspeler. Is het de bedoeling daar iets mee te doen?
Ja, we zijn bezig met een akoestische set voor te bereiden. De bedoeling om wat akoestische optredens te gaan doen, en daar past die accordeon dus perfect in. We zijn een eclectische metal band, we willen op die wijze dus een nog breder publiek aanspreken.
De laatste plaat 'Solar time's Fables' dateert al van 2017 (tenzij me iets is ontgaan ondertussen) heeft die schijf bepaalde deuren geopend? Hoe waren de reacties?
Uiteenlopend! Zowel zeer positief als zeer negatief. En ook zeer interessant. We wilden vooral niet klinken als 'weer een zoveelste metal band'. Dat is ons gelukt. We wilden iets anders doen. We hebben een breed beeld over muziek, we gaan nu ook naar het progressieve uit.
Willen jullie eigenlijk een breed muziek bereiken hiermee?
Teo Dimitrov: Als muziek iemand zodanig persoonlijk raakt, dat die persoon daardoor een beetje een ander mens kan worden zijn we in onze opzet geslaagd. Dus dat publiek, die door onze muziek diep worden geraakt, willen we vooral bereiken.
Creativiteit en durf zijn twee kernwoorden die bij het beluisteren van de plaat in me op komen, hoe zien jullie dit?
Isabel: Ik mis creativiteit , vooral in de metal, tegenwoordig. Als je echt wil verkopen , moet je meegaan met de kudde. Maar we willen vooral dat net niet doen. Daarom zijn creativiteit en durf voor ons ook zeer normaal.
Zijn er eigenlijk plannen voor nieuw werk? Wanneer, en welke richting?
Dus meer progressieve metal, er komt een nieuwe single uit dit jaar nog. In aanloop van ons derde album. Dat in 2021 op de markt zou komen. We zijn dus nu vooral noest bezig met repeteren (op de repetitie vandaag hebben we er enkele gespeeld trouwens). Twee muzieknummers zijn er klaar en in totaal al 5 met een structuur.
De accordeon komt op de nieuwe plaat?
Nee, maar wel een akoestisch concert en misschien een album op basis van die akoestische set. De datum hiervoor ligt nog niet vast.
En de plannen voor dit jaar? Op tournee? Binnen of buitenland? Festivals?
Als er optredens komen , zullen we die niet negeren. Er zijn wel enkele die ons vragen. Maar voorlopig concentreren we ons op componeren van nieuwe nummers. De rest zien we wel. Het is misschien wel jammer, maar goed het is wat het is. Componeren van nieuwe nummers is nu het belangrijkste.
Is er iets als een ultieme droom? Iets wat je absoluut nog eens wil bereiken?
Muziek kunnen blijven maken waardoor mensen in een soort trance geraken, dat is al gezegd. De mensen dus letterlijk mee krijgen in ons verhaal, is eigenlijk en is ons belangrijkste doel. Ook wat de toekomst betreft dus.
Isabel: Ik wil toch eens op tour gaan, mag of kan in Europa zijn wat mij betreft. Maar dat zou ik nog willen bereiken. Maar ik sluit me hierbij aan.
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in alles wat jullie doen in de nabije en verre toekomst. We blijven de band uiteraard op de voet volgen.
SCHNTZL - Met twee praten is intiem, maar er kan ook gelachen worden, of gehuild, of geroepen. Maar dat laatste ga je ook geen uur lang doen in een gesprek … Vandaar intimiteit!
Pianist Hendrik Lasure en drummer Casper Van De Velde hebben samen én apart de afgelopen jaren zwaar aan de weg getimmerd en zijn op hun jonge leeftijd reeds uitgegroeid tot vaste waarden in de wereld van creatieve hedendaagse muziek. Hun muzikale honger lijkt ontembaar en je kan hen zowel terugvinden in edgy electropopbands als Bombataz of In Een Discotheek als dromerige en minimalistische jazz/not jazz formaties als Warm Bad of Donder. Samen zijn ze ook gerekruteerd door An Pierlé en muzikant/producer Koen Gisen voor het An Pierlé Quartet, met wie ze in 2018 een internationale theatertour afwerkten.
Hun eerste en voornaamste gezamenlijke wapenfeit blijft SCHNTZL. Na hun succesvolle titelloze debuut uit 2016 en de tussentijdse EP ‘Paper, Wind’ uit 2018 pakken ze in 2020 uit met het nieuw album ‘Catwalk’. Dat nieuwe album verscheen begin februari op W.E.R.F. Records.
We kregen ook de gelegenheid de band enkele vragen te stellen over verleden, heden en toekomst van jazz en SCHNTZL
In 2016 had ik een interview met jullie naar aanleiding van jullie debuut plaat, ondertussen is veel gebeurd. Vertel eens wat meer over de hoogte en diepte punten?
Toen we ons laatste gesprek hadden waren wij volop bezig met de voorstellingstour van ons eerste album. Wij hebben toen enorm veel concerten gespeeld en zijn muzikaal en persoonlijk dicht naar elkaar toe gegroeid. De fijnste momenten zijn als we naar het buitenland kunnen, dan zijn we met twee op pad en voelt het aan alsof we op avontuur vertrekken. We hebben twee jaar samen gewoond maar zijn nu verhuisd. Het kan verwarrend worden als ‘werk’ en ‘privé’ voortdurend in elkaar overlopen. Soms is een beetje afstand goed om weer dichter bij elkaar te komen.
Ook valt jullie muziek onder de noemer 'Jazz' , de laatste tijd vind ik het genre eerder 'improvisatie tot het oneindige', waarvan Jazz een onderdeel is. Hoe zien jullie dat?Wat vinden jullie zo top aan jazz? waarom geen rock-'n-roll? hoewel jazz ook een beetje rock is
Jazz is een noemer geworden voor muziek waarin een improvisatie element aan te pas komt. Maar het is heel moeilijk om er een duidelijke sound bij in te beelden, net omdat de term zo’n breed spectrum dekt. Je kan er over tobben of discussiëren, maar uiteindelijk zijn het vooral de mensen die affiches maken en evenementen organiseren die namen en termen verzinnen. Laat alles maar in elkaar overvloeien. Jazz is top. Rock-’n-roll is top.
Heeft dat debuut deuren geopend? Zo ja, welke? Toen werden jullie ook genoemd als 'de grote belofte van Jazz' ... Legde dat niet teveel druk op jullie schouders? Hebben jullie ondertussen bereikt wat jullie wilden bereiken?
Ons eerste album is heel goed onthaald geweest in België, de tijd zat een beetje mee voor ons. Dat we die plaat op zo’n manier hebben kunnen maken en voorstellen hebben we te danken aan KAAP en Jazzlab, die ons daarmee een enorm vertrouwen gaven. We waren wel heel jong en deden gewoon wat goed voelde, misschien is het die onbevangenheid die aansloeg bij mensen. Sindsdien zijn we wel veel gegroeid, hebben we meer ervaring en visie in wat we willen creëren.
Het is leuk om een draagvlak te hebben in België en te weten dat onze muziek hier opgepikt wordt, maar voorlopig doen we gewoon wat we willen.
Wat zijn de verwachtingen van de nieuwe plaat? En gaat die dezelfde richting uit als het debuut? Om daar op voort te borduren, we kunnen het opzoeken, maar waar en wanneer wordt die nieuwe plaat voorgesteld?
De muziek die hier op staat is iets energieker, maar even speels en dromerig. De verhouding tussen piano, percussie, synths zit meer in balans. Ieder nummer heeft een duidelijk karakter, spontaan en gedecideerd tegelijk. Ondertussen hebben we reeds een concert gespeeld in Nijmegen met onze nieuwe muziek, het eerstvolgende wordt op 22/03 op Leuven Jazz Festival. Daarna in de AB op 09/04.
Het valt me op dat jullie blijven experimenteren, maar wel binnen een meestal eerder intieme sfeer blijven soleren? Geen probleem daarmee, wordt hier bewust voor gekozen? De sfeer is zeer intensief en doet je tot gemoedsrust komen. Maar ergens wordt ook een beetje geflirt met de geluidsmuur afbreken vind ik. Wat is jullie mening daarover?
Wat je soleren noemt zien wij eerder als converseren, we communiceren met elkaar door onze instrumenten. Met twee praten is intiem, maar er kan ook gelachen worden, of gehuild, of geroepen. Maar dat laatste ga je ook geen uur lang doen in een gesprek. Vandaar, intimiteit.
Iets anders. Naast SCHNTZL zitten jullie ook in andere projecten. Valt dit allemaal wel te combineren?
Agenda-beheer is inderdaad dé uitdaging. We zitten in zoveel projecten omdat we dat uiteraard graag doen, muziek maken is ook een heel sociale activiteit, het is een manier om met mensen tijd te spenderen. Ik denk dat we dat allebei nodig hebben. Maar anderzijds is het ook niet gemakkelijk als muzikant rond te komen, en vele projecten lopende hebben, zorgt voor enige financiële ‘stabiliteit’. Niet zo poëtisch maar wel waar.
Wat zijn de verdere plannen voor 2020? Ook op tournee in het buitenland? Met andere woorden waar kunnen we jullie live zien? Als we naar de toekomst kijken, is er ook een soort einddoel?
In april en mei spelen we concerten in de Brussel, Antwerpen, Oostende, Gent, Leuven, … Kortom in België. Nadien proberen we weer wat grenzen te breken.
Een einddoel stellen we niet, wellicht komt er meer muziek en misschien maken we wel eens een cabaretshow. Of een poppentheater. We laten het min of meer organisch lopen.
Om af te sluiten, is het in tijden van streaming eigenlijk nog accuraat om iets op plaat uit te brengen?
Moeilijke vraag op het einde. Het artefact die een plaat is , krijgt een andere waarde doordat ze minder relevant is als muziekdrager. Maar mensen zijn sentimenteel, en de gevoelswaarde van zo’n object is ook heel belangrijk. Een fysiek voorwerp, kunstwerk, zorgt dat je meer belang hecht aan iets waar zorgvuldig werk in is gestoken. Streaming en platen kunnen perfect naast elkaar bestaan.
Bedankt voor dit fijne gesprek
Herman van Veen - Deze man is met een kleine 200 verschillende platen, een kleine honderd boeken en vijfhonderd schilderijen van alle markten thuis. Samen met hem en met zijn hoofdzakelijk vrouwelijke band kijken we terug op een mooie carrière in de mooie en qua klank ook heel voortreffelijke en afgeladen volle Kursaal in Oostende.
Starten doet hij met te zeggen dat er zowaar 17 miljoen Nederlanders met hun caravans en bladblazers naar de Belgische Ardennen trekken als de dijken breken in Nederland, mooi om dan in te zetten met “Onderaan de dijk”...
"Schrijf me" wordt gevolgd door “Mazzel", waar hij als echt oud mannetje kromgebogen naar zijn micro wordt gebracht, ludiek, zelfspottend, gelukzalig is die man.
We horen een afwisseling van bekendere en andere nummers, “Ik ben vandaag zo vrolijk”, “Brand in Mokum”… Het moment dat hij het nummer “Anne” inzet, krijg ik spontaan kippenvel, is het de nostalgie, is het de zoetgevooisde stem, is het nog iets anders, ik weet het niet … over de tijd van zijn ouders : “in die tijd was de lucht nog schoon en seks vies; nu is het andersom".
Herman vertelde toen ook nog mooi dat zijn dochter Anne ondertussen trouwde met een vrouw - dik … in de 50 - en ze een kind willen bestellen … Herman is heerlijk, Herman is zachtaardig, leuk én lief, gek, zelfs helemaal gek.
Met een schoentrekker van 1 meter: “zodat ik me niet zo diep hoef te bukken” doet hij tot 4 maal toe zijn schoen weer aan, die deed hij ervoor uit om op zijn traditionele rode kousen te dansen, te huppelen, te springen, te wiegen, … 75 ? ik geloof er niets van … 55 is meer zijn echte leeftijd denk ik … Peter Koelewijn’s "Kom van dat dak af” volgt niet veel later.
Maar Herman van Veen speelt in België dus niet enkel zijn eigen enorm oeuvre, maar ook Belgische muziek, de Afrikaanse versie van "Ne me quite pas” van Jacques Brel komt voorbij: “Moenie weggaan nie” en ook het prachtige gebrachte “Mijn vlakke land”, het is een eerbetoon.
Eerbetonen zijn een deel van zijn liefde voor de collega’s, “Suzanne” in de bekende Nederlandstalige versie van Leonard Cohen klinkt ook prachtig nadat hij eerst lachend een beetje opera bracht, zong hij ook een sopraan- en tenorstem na elkaar .
Tevens is de gitariste , die al jaren met Herman toert , een dame die zo met Leonard Cohen op het podium kon staan, na de pauze krijgen alle bandleden de mogelijkheid om hun kunnen te tonen, niet alleen in zang maar ook op hun instrument, stuk voor stuk topartiesten. Herman zelf speelt viool en piano, ook de oudpianist wordt in de bloemetjes gezet, Erik van der Wurff en dit met het nummer “Anders anders”. “Eigenlijk treed ik nog verder op maar is er niemand meer over van de band van vroeger”, laat Herman ons ook nog weten. Vooral zijn vaste gitariste Edith Leerkes mocht het horen, veel applaus vooral !
Afsluiten bij van Veen is altijd in stukjes, bij het derde nummer zegt hij “hier dan onze eerste toegift” en toegiften daar kent hij iets van … er kwamen er warempel 5 en hij speelde zo tot bijna 3 uur lang. Iedereen veert recht en de lichten blijven branden , maar hij komt terug en terug, en gooit zijn tekstbladen de zaal in, stuurt zijn band naar achteren met een scheidsrechterfluitje , én ons naar huis.
Het meer dan 50 jaar oude nummer “Liefde van later” klinkt als allerlaatste van de avond nog als nieuw en is nog steeds actueel volgens hem, echter zingt hij het niet meer voor diezelfde vrouw hoogstwaarschijnlijk. Zijn laatste woorden zijn : “kom allemaal veilig thuis, blijf gezond en tot binnen 2 jaar” … Kortom, Meneer Herman van Veen, we zien U binnen 2 jaar graag terug ! Ik kijk er alvast naar uit.
Organisatie: Kursaal, Oostende
Sleater-Kinney’s passage in de Botanique was een verwennerij voor zowel nieuwe als oude fans. Als er twijfel was over welke weg Sleater-Kinney was ingeslagen, dan is dat na dit optreden wel duidelijk waar ze met deze band verder willen gaan.
De support van vanavond was niemand minder dan Harkin het soloproject van Sky Larkin’s Katie Harkin uit Leeds. Als dat niet meteen een belletje doet rinkelen, dan zul je Katie Harkin vast aan het werk gezien hebben samen met Kurt Vile, Waxachatee of Courtney Barnett. Niet enkel moest ze het publiek opwarmen maar ook haarzelf aangezien ze één van de drie backing muzikanten is van Sleater-Kinney.
Nog net konden we het powerpoppy “Nothing the Night Can Change” en beukende afsluiter “Dial it Up” meepikken. Hier en daar zijn de invloeden van eerder vermelde bands herkenbaar maar anderzijds heeft ze wel een persoonlijkheid en mooie zangstem die Harkin dan toch wel uniek maken.
De Orangerie was al duidelijk goed gevuld maar uiteraard is iedereen er afgezakt voor Sleater-Kinney. De powerpunkduo van Carrie Brownstein en Corin Tucker dat vorig jaar nog een trio vormde met Janet Weiss, kwam voort uit de Riot Grrl-beweging die begin de jaren ‘90 is ontstaan. Sinds de band een comeback maakte in 2014 is er echter al veel veranderd. De laatste plaat ‘The Center of the World’ werd geproducet door St. Vincent waardoor de band een andere sonische pad inging waardoor drumster Weiss eraan moest geloven...
Door de vele licht- en podiumelementen was het op voorhand al duidelijk dat het optreden in teken stond van het laatste album. Op één nummer na werd die trouwens volledig gespeeld. En die nieuwe lading tracks moest niet onderdoen voor wat Sleater-Kinney nog voor de break-up ineen heeft gebokst. Zo zette opener “The Center Won’t Hold” meteen de thematische toon van de onzekere turbulente tijden waarin we nu leven. Zelfde verhaal in “Hurry on Home” en “The Future is Here” die al vroeg in de set kwamen.
Dan was er nog de back catalogue waaruit ze gretig konden puren. Fans van de eerste uren werden ook op hun wenken bediend. “Jumpers” weekte de eerste vreugdekreten los bij het publiek. Straf trouwens dat een single over de akelige eenzaamheid van Golden Gate Bridge-springers zo goed werkt. Ook het bijna 20 jaar oude “Start Together” en al zeker “ What’s Mine is Yours” waar Tucker de longen uit haar lijf zong, zorgde voor heel wat enthousiasme.
Er was al veel te beleven maar het duurde toch een halve set eer het duo (gesterkt door drummer en twee achtergrondmuzikanten) volledig opgewarmd was en het geheel ook minder ingestuurd overkwam.
“One More Hour”, het Sleater-Kinney-nummer bij uitstek, was een keerpunt waardoor ze naar het einde toe een hoog niveau aanhielden. Brownstein die al de hele tijd haar scherpste gitaar hooks uit haar mouw schudde, liet vanaf dan ook al haar energie de vrije loop. Nog een hoogtepunt was het nieuwe “LOVE”, over hoop en oprechte vriendschap, dat in vergelijking met het ander recent werk wat minder zwaar aanvoelt.
Met “Entertain” gingen ze voor de eerste maar niet voor de laatste keer de scène af. Ons geduld werd beloond voor wat het beste van de avond zou zijn: vijf afsluiters waaronder een “Angst in My Pants” (cover van Sparks); “Broken”, “Modern Girl”, “Words and Guitar” en “Dig Me Out”.
Zo werd iedereen vermaakt en kregen we een duidelijk beeld van welke weg Sleater-Kinney ofte Brownstein-Tucker wil verderzetten.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het NoordIerse Ash is 25 jaar bezig. Een muzikale terugblik van een carrière met ups en downs . Muzikaal prikken ze tijdens de tour op de platen ‘1977’ en ‘Free all angels’, trouwens de twee sterkste platen . We kregen fris, snedig en aanstekelijk materiaal, dat kan gieren, ontploffen, en in ‘de fond’ een ontspannende , tropische, melodieuze touch hebben .
De amicale Tim Wheeler en z’n hyperkinetische kompaan Mark Hamilton prikkelden het rockminnende publiek , die hoofdzakelijk uit veertigplussers bestond . Een klein anderhalf uur lang hadden we een ‘Rewind’, en enkele licht-/raakpunten aan de laatste vijf jaar .
In de eerste tien jaar hadden we vier platen, een geweldige tien jaar van de band, daarna werd het beduidend stiller en werd Ash even een duo rond Wheeler-Hamilton. De dame in de band, Charlotte Heatherley, legde zich toe op een solocarrière , achterna viel deze magertjes uit. In 2005 herrees de band , en intussen zijn er nu een paar platen uit , en raar, ze geraken niet buiten het Verenigd Koninkrijk. Nieuw werk verschijnt , liet Wheeler weten , eentje “Darkest hour of the night” klonk fel, verbeten en liet horen dat het rockende vuur nog niet is uitgedoofd. Inderdaad Ash rockt , ‘Brit-rockt’ zelfs en zat vroeger op dezelfde lijn van Supergrass (ook aan een reünietoer begonnen!) en Manic Street Preachers. De songs hebben kracht en intensiteit en refereren aan de periode van Buzzcocks , Undertones in een Beatlesque melodie.
Er werd meteen raak geschoten met “Buzzkill”, een van hun betere van de laatste vijf jaar. Een overtuigende opener , opwarmer die nauw aansloot op hun vroeger materiaal; een broeierige opbouw, puike melodie, gekenmerkt van smaakvolle variaties en tempowissels. Al snel dreef de ‘oldkool Britrock’ boven met het gedreven “Angel interceptor” uit het succesvolle debuut ‘1977’, “A life less ordinary”, uit de gelijknamige soundtrack met Cameron Diaz en Ewan McGregor , en het fijne, geraffineerde, dromerige “Shining light”.
Ash heeft eigenlijk een resem verborgen rockende parels van hitjes uit van die twee cd’s … “Goldfinger” , “Kung fu” , “Girl from Mars” , “Sometimes” en in de bis de apotheose met het bruisende , dynamische “Walking barefoot” en “Burn baby burn”, die mooi uitgesponnen werden, durfden te gieren en te ontploffen . Mooi! Ze werden sterk onthaald , deden ons heupwiegen, huppelen of luchtgitaar spelen. Met een knipoog naar de scene van Weezer en Nada Surf.
De zomerse touch kwam er door het dromerige, sprankelende ‘Oh yeah’ , een weergaloze kraker, 25 jaar terug , die me deed mijmeren van m’n vakantie in hun thuisland toen; de song was niet af te slaan van de UK radio; het leuke refreintje werd dan ook luidkeels meegezongen . Sjiek en aangenaam dus.
Wheeler , mooi gecoiffeerd , hield de snaren strak gespannen en genoot van de respons , de bassist was een showbeest , had Duracell tabletten in z’n biertje en werd zelfs gedragen in de zaal door één van de fans; tot slot de drummer was er eentje uit de gelijknamige 90s stonerperiode en mepte er gretig, ontspannen op los .
Ash heeft niet die 90s bekendheid meer; koffiedik kijken wordt het naar de toekomst toe of het nieuwe werk hen kan doen aansluiten bij de huidige Britrockscene; in dit klein anderhalf uur speelden ze verdomd een rits verborgen pareltjes. Het trio stond op scherp in hun nostalgische trip en selecteerde de juiste vroegere nummers , gelinkt aan het betere, recentere werk.
Een van de support acts was Social Animals , die hun eerste overzeese kennismaking hadden. Het combo klonk uiterst gezwind , smaakvol , overtuigend en kreeg de verdiende respons op hun broeierige , intense , aanstekelijke Britrock , die een melancholisch kantje had, en de indiescene een warm hart toebedeelde. Deze band kunnen we maar even in het oog houden, na vanavond …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/ash-21-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/social-animals-21-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/esplanades-21-02-2020.html
Organisatie Aéronef, Lille
Mikal Cronin is eén van die artiesten van de Californische psych/fuzz-rock-scene met bands als Ty Segall, The Oh Sees, Wand en White Fence. Naast zijn solo-werk duikt hij net als die andere artiesten op , op de platen van die andere bands, of in de live bezettingen van die bands. Zo maakte hij dikwijls deel uit van Ty Segall’s live band, of die nu The Muggers, The Freedom Band of the Ty Segall Band heette.
Cronin is van alle markten thuis, en speelt zowel bas, gitaar, keyboards, saxofoon en drums. In de Botanique kwam hij zijn vorig jaar verschenen plaat ‘Seeker’ voorstellen, en dit in een driemansbezetting. Die plaat is rijkelijk georkestreerde powerpop, met psychedelische strijkers en zoemende keyboards.
In de Rotonde was dit tot de naakte versie teruggebracht, met bas, drums en gitaar. In die triobezetting, kwam de heldere stem van Cronin heel erg naar voren, zodat opener “Shelter” zijn psychedelische jasje afgeworpen had en klonk alsof Death Cab for Cutie hier op het podium stond. Dit eerste nummer zette ons echter op het verkeerde been, want na die opener werd het gaspedaal serieus ingedrukt en vlogen de gitaarsolo’s ons rond de oren. Ook de drummer gaf stevig van jetje, met een aan gort geslagen drumstok als gevolg.
Zo smerig en overstuurd als bij Ty Segall werd het echter niet, en dat was op zich niet slecht: Ty Segall zoekt dikwijls de uitersten op en ontspoort soms in doodlopende straatjes. Cronin bleef melodieus, dit was echte powerpop in de traditie van Big Star en The Posies, gelardeerd met gitaarsolo’s en distortie. Heel genietbaar dus, als we dan toch enig puntje van kritiek mogen opwerpen is dit het volgende: echte oorwormen heeft Cronin vooralsnog niet in de aanbieding.
Voorprogramma Shannon Lay mocht even komen meezingen op “Sold”, er passeerde ook een powerballade, en voorts volgden de stijlrichtingen zich in een verschroeiend tempo op: countryrock, jengelende gitaren, sixtiespop en oosterse gitaarstemmingen die transformeerden in metalklanken. Na een klein uur was het afgelopen, bissen dit Cronin nog met “Change”.
Set: Shelter-Show me-Apathy-Get along-Say-Sold(met Shannon Lay)-Fire-I’ve got reason-Caravan-Guardian well-Weight-ii) Gold
Bis: Change
Organisatie: Botanique, Brussel
Digitalism gaat al lang mee. Hun debuutplaat ‘Idealism’ dateert uit 2007 en is nog steeds legendarisch in de hoofden van vele elektronicafans. Sindsdien vormen de twee heren uit Hamburg een vaste waarde in de elektronische muziekwereld. Vorig jaar brachten ze hun geprezen album ‘JPEG’ uit: een mix van French touch, elektro en indierock. Die merkwaardige combinatie brachten ze ook mee naar een uitverkochte Botanique.
Het voorprogramma was tot op de avond zelf een verrassing. Om half acht kropen de heren Michael Karkousse, Tom Coghe en Bert Libeert achter een van de draaitafels. De meeste concertgangers herkenden hen meteen. Drie vierde van Goose was opgedaagd om onze dansbenen op te warmen. Anderhalf uur lang werden we bestookt met knallers van formaat; met eigen werk, klassiekers en obscure pareltjes. Wat een mooie verrassing! Eindigen deden ze met hun “Bring It On”. Als dit kan dienen als voorproefje op ‘Goose All Night Long’, kunnen we niet anders voorspellen dan dat het een broeiende eerste lentedag gaat worden in de Kompass.
Na een verrassing van formaat was het tijd voor de hoofdact. Op onheilspellende elektronicatonen kwam als eerste İsmail Tüfekçi het podium op. Met een eenvoudige druk op de play-knop was het feest ingezet. Niet veel later werd hij vergezeld door zijn kompaan Jens Moelle, die een andere draaitafel en de micro bediende tegenover Isi. Achter hen stond een stelling van kubussen waarvan de randen waren voorzien van LED-lampen en stroboscopen. Wanneer de eerste bassen doorheen de zaal werden geblazen, in combinatie met de bezwerende belichting, hield (bijna) niemand het stil.
De nummers waarop Jence meezong, waren wat minder hard, maar de scandeerbaarheid maakte dat ruimschoots goed. “Glow” en vooral “Battlecry” deden de meesten meebrullen. Doorheen de set was er geen moment voor rust, want alles werd aan elkaar gemixt door de bekwame Isi, die niet van zijn tafel afweek. De enige keren dat hij dat wel deed, was het om ons minzaam toe te lachen of ons te verleiden tot meeklappen of -dansen. Vriendelijke heren, die Duitsers.
Doorheen de set werden allerlei hints naar andere muziek gegeven. Zo werd de drumbeat van “Song 2” in de mix gesmeten. Even later hoorden we ook die van “Blue Monday” passeren en merkten we daar al wat noten van hun clubhit uit 2007 “Zdarlight”?
De heren plaagden ons een beetje, want eerst werd “Circles” gebracht. Ook hier zong Jence ons weer toe en we moeten toegeven dat dit soms niet even toonvast was als zou moeten. Gelukkig draait het bij Digitalism niet allemaal om de zang. Het blijft een gewaagde keuze: elektro met livezang, en Digitalism zou Digitalism niet zijn zonder dit live-element. De bekende basdrum van New Order knalde weer door de boxen en hierover kwamen de eerste tonen van “Zdarlight” tevoorschijn. Dertien jaar oud en nog zo een knaller van formaat, de Orangerie was even euforisch.
Terwijl de bassen door ons lichaam dreunden en de stroboscopen onze netvliezen bestookten, werd elke opbouw en elke drop intenser. Zelfs het meisje dat overduidelijk enkel mee was voor haar lief begon schoorvoetend te dansen. Niemand was immuun. “Infinity” kwam binnen als een logge trein, dreunende bassen namen ons mee.
Het laatste kwartier werd ingezet. Alles was opgebouwd naar dit moment, het leek allemaal goed te komen. Tot de mannen beslisten Snoop Dogg’s “Drop It Like It’s Hot” op te zetten. Ineens was de zorgvuldig opgebouwde elektrosfeer weg. Enkel een dreuner van formaat kon de sfeer nog redden. Gelukkig beslisten Isi en Jence terug de trein op te springen met “Miami Showdon”.
De laatste vijf minuten werd het bpm heus opgetrokken en veranderde de logge trein in een hogesnelheidstrein. De laatste energie die het publiek nog had werd eruit gewrongen. En zo snel de muziek ineens ging, zo snel waren ze van het podium verdwenen.
Terwijl de muziek bleef nazinderen, werd er toch gevraagd om een ‘encore’. De heren kwamen maar al te graag terug. Hun grootste hit “Pogo” diende als afsluiter, die net als “Zdarlight” al dertien jaar oud is. Maar de mannen van Digitalism zijn allesbehalve passé. ‘JPEG’ is het beluisteren waard en kwam live goed tot zijn recht, alleen jammer van die ene verdwaalde hond.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
De immer sympathieke en vrouwelijke Peter Pan Els Pynoo en eeuwige steun en toeverlaat Danny Mommens gaven een gewoonweg wervelend voorsmaakje voor wat we komend seizoen mogen verwachten. Danny lijkt als Dwayne Hoover rechtstreeks uit ‘Little Miss Sunshine’ op het podium gestapt en geeft met zijn guitar licks een serieuze rockinjectie aan hun typerende dansbare synthetische popmuziek . Els dartelt het podium op als een kalfje dat voor de eerste keer op de weide wordt losgelaten en pakt in een mum van tijd de uitverkochte tent in. Met de spreekwoordelijke vingers in de neus en op één been, maar vooral met Helvetische precisie weet Pynootje de zaal naar het kookpunt te brengen en na anderhalf uur ontploft achter te laten.
Oud en nieuw ( In 2020 pakt het duo uit met een nieuwe ‘EP 2.2’ met daarop hun bewerkingen van nummers uit de pop & wave-periode) worden heerlijk door elkaar gehaspeld met pure klasbakken.
Live worden Mommens en Pynoo ondersteund door toetsenist Roel Van Espen , bassist Ben Brunin en drummer Gino Geudens . Voeg daarbij nog eens ronduit fantastische visuals en een perfect uitgebalanceerd geluid toe , en je weet dat ze het gewoon hebben met hun fantastische recyclage van de jaren tachtig Punt.
Het collectief geheugen wordt ook danig geprikkeld met onder meer ”Touche Pas”,”Schwarzkopf”,”La Verité”,”Noir Désir”, … C’est la dance, la decadance. That’s entertainment, “ne touche pas”. Vive La Fête heeft de lat duidelijk hoog gelegd en is duidelijk klaar voor een fantastisch festivalseizoen. Hun feest duurt al zo goed als een kwart eeuw en is precies nog maar net begonnen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/vive-la-fete-20-02-2020.html
Org: Wilde Westen, Kortrijk
De kempenzonen van Equal Idiots namen de AB over voor een avond plezante garage-punk. Aanleiding hiervan was de release van hun nieuwe plaat ‘Adolescene Blues Community’, die vannacht de wereld werd ingestuurd. Vier jaar geleden stonden ze al is in de grote zaal, toen als finalist van De Nieuwe Lichting, terwijl ze de zaal nu met gemak zelf konden vullen. De nieuwe nummers stonden in de spotlights en overtuigden grotendeels, maar de sfeer kwam pas echt aan een kookpunt bij de oude kanjers.
Ze zijn het niet gewend om in grote zalen te spelen, maar dat was er niet aan te merken. De Crackups hadden een stevige set voorzien en toverden de AB om tot een smerige punkbunker. Soms hard en furieus en dat zorgde voor een dreigende sfeer die in de lucht hing. Voor de zaal klaarblijkelijk iets te hard, want behalve enkelingen bleef het grote deel heel statisch staan. Jammer, want de Crackups haalden alles uit de kast en verkochten hun huid duur. Hopelijk krijgen ze de volgende keer een iets enthousiaster publiek en dan komt de show nog veel meer tot zijn recht.
Op de tonen van ABBA’s überhit “Gimme Gimme Gimme” bestegen Pieter en Thibault met veel goesting het grote podium van de Ancienne Belgique en daalde de gloednieuwe backdrop naar beneden. De nieuwe Equal Idiots era begonnen ze met “Knife & Gun”. De nervositeit zat nog wat in de vingers aan de kleine foutjes te horen, maar de zaal stond hoe dan ook in vuur en vlam. Het duurde ook niet lang voordat de eerste crowdsurfers de lucht ingingen op de noten van “What You Gonna Say”, terwijl de stagedivers pas echt bij “Alphabet Aerobics” begonnen.
Dat de focus op het nieuwe werk ging liggen, merkten we al vroeg in de set. Zo lag het kort maar krachtige “Wrong” mooi in het verlengde van meezinger “Hippie Man”, al waren we toch vooral weg van “Dogs”. De formule van het nummer is zoals steeds heel eenvoudig, maar toch klonk de band er veel volwassener en doordachter op. De remmen los gooien kon het middenplein ook op radiohit “Run”, dat live lekker vinnig en smerig gebracht werd. Versterkt met een fraaie lichtshow was ook “Comfortable Home” een nummer dat we noteerden als een van de hoogtepunten.
Thibault Christiaensen is de afgelopen jaren een illuster mediafiguur geworden en dat lokte ook heel wat jonge meisjes naar de Ancienne Belgique. Voor de sfeer zorgden echter de echte garage-punkfans die hun energie niet spaarden aan de lopende band moshpits openden tot groot jolijt van de band. Met hun doorbraaksingle “Salmon Pink”, liet Equal Idiots er ook geen gras over groeien dat ze gekomen waren om de AB af te breken. Dat lieten ze ook meermaals vallen in hun bindteksten.
Ondanks de vele try-outs die ze in de aanloop naar hun releaseshow speelden, merkten we op dat er soms nog een aantal kleine speelfoutjes opdoken. Dat nemen we er graag bij, want dat brengt net zijn charmes mee. In de laatste rechte lijn werden nog eens alles uit de kast gehaald en kregen we strakke versies van “16” en “Butter (Up Down)”. Bij dat laatste dook Thibault traditiegetrouw het publiek in en maakte hij een kleine ronde door de zaal. Het blijft plezant om ze bezig te zien en net dat maakt hen ook echte publiekliefhebbers. Als laatste nummer van de reguliere set speelden de twee “Adolescence Blues”, een nummer dat de komende maanden zeker zal uitgroeien tot een radiohit. Als kers op de taart toverden ze een schattig meisjeskoor op het podium, dat het laatste refrein ten beste mocht brengen. Leuk idee en prachtig omgezet!
De show was in de stijgende lijn, maar de bis kon ons minder boeien. Tijdens “Time” werden ze op de backingvocals begeleid door Sarah Green van Portland, maar echt aanslaan deed het nummer niet. Ook het western-nummer “Cowboy Mambo's Desert Dream” haalde de vaart uit het optreden en dat merkte je ook aan het geroezemoes in de zaal. Het was wachten op “Put My Head In The Ground” om je laatste resten energie kwijt te kunnen en luidop mee te brullen. De zaal veranderde een laatste maal in een kolkende massa van hooligans en bezorgde ons het einde dat we verwacht hadden.
Equal Idiots kwam voor een feestje en deed wat er van hun verwacht werd. De meeste nummers van de tweede plaat ‘Adolescene Blues Community’ vielen live in de smaak, terwijl de sfeer nog meer de hoogtes in schoot bij de nummers van hun debuut. De kleine foutjes en slordigheden slopen hier en daar in de set, maar dat maakten ze goed met hun aanstekelijk enthousiasme. Het duo is in ieder geval klaar om de festivals deze zomer plat te spelen en dat zullen ze zeker en vast ook weer doen!
Setlist: Knife & Gun - What You Gonna Say - Alphabet Aerobics - Hippie Man - Wrong - Dogs - Run - Comfortable Home - Salmon Pink - Money Man Midas - Toothpaste Jacky - 16 - Butter (Up Down) (met Crackups) - Adolescence Blues
Time (met Sarah Green) - Cowboy Mambo's Désert Dream - Put My Head In The Ground
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Eerder wat onverwacht, kreeg Cesar Quinn geen plekje in de halve finales van Humo’s Rock Rally toebedeeld door de jury. De band staat nochtans te boek als een van de sluimerede sensaties in muzikaal Vlaanderen. Wat beter dan dit door te spoelen met een krakend verse singlerelease?
Op “Turqoise” horen we zweverige, kleurijke vocals sensueel paren met jazzy, gedempte drums. In haar geheel horen we een onvoorspelbare track die als een satijnen kleed over muzikale vrouwenheupen wiegt. The War On Drugs met een miniscuul tikkeltje groteske vocaliteit. Vergelijken met Muse is misschien te veel van het goede, maar wat Cesar Quinn op de wereld afvuurt, hebben we zelden door zo’n jonge snaken weten doen.
https://soundcloud.com/cesarquinn/turquoise-clean-mix-one/s-xSwDG?fbclid=IwAR3PYohf3onk80G3-EVLgYOvnPobUQUIqltFxY7xh02lSK21X7UkWajIXwg
We geven het toe, we zijn al een tijdje fan van Nico Kennes en al de projecten waar hij aan deelneemt. Neem nu Bareley Autumn. Drie jaar geleden bracht de band zijn debuut uit en bezorgden we, zeer goed bedoeld, hen de stempel 'Het Belgisch antwoord op Eels'. Net omdat de muziek van Bareley Autumn diezelfde emoties uitstralen, die je ook bij die laatste terugvindt. Ondertussen heeft de band bewezen vooral over een eigen smoel te beschikken. Bareley Autumn bracht een gloednieuwe schijf op de markt 'Day Trip To The Petting Zoo', waarop deze stelling nog meer in de verf wordt gezet.
Opener “Alix” is al zo een song boordevol emoties. Nico heeft nu eenmaal een stem en uitstraling die je kippenvel bezorgt. Een uitzonderlijk talent dat je zelden tegenkomt. Die stem is zijn grootste wapen in de strijd en dat wordt uitvoerig tentoongespreid op deze plaat. Is die eerste song nog eerder een sobere en intieme trip waarbij Bareley Autumnn harten raakt, dan durft de band echter deze keer ook de registers opentrekken. De muzikanten mogen vaak lekker loos gaan, telkens aangevuld door Nico zijn stem die blijkbaar veel meer toonaarden aankan dan ingetogen die snaren raken. Luister maar naar een “Crucified”, een song boordevol verrassende wendingen die we nog niet waren tegengekomen bij Bareley Autumnn. Met een meer elektronische inbreng, die ons zeker bevalt, verlegt de band hier zijn eigen grenzen. Prachtig. Bij “Grown” en “Abortion Coffee” blijkt dat de inbreng van een extra gitarist geen verkeerde keuze was. Integendeel. Daardoor klinkt het geluid veel voller, zelfs een beetje rauwer en meer 'rock'-getint. Dat de muzikanten de registers compleet kunnen opentrekken en zo het tempo de hoogte induwen, is trouwens een enorm pluspunt aan deze knappe plaat. Het plaatje wordt telkens opnieuw perfect ingekleurd door Nico zijn bijzonder melancholisch stembereik, door enerzijds ingetogen die harten te verwarmen als bij “Dream Vaporizer” en anderzijds weer eens lekker verschroeiend het tempo tot een hoogtepunt te drijven zoals bij “Abortion Coffee” .
Dit is een zeer gevarieerde schijf geworden die vele andere kanten laat zien en horen van Bareley Autumn. Het mag duidelijk zijn, deze band is niet gewoon volwassen geworden. Deze band vindt zichzelf opnieuw uit op deze schijf, en daarvoor krijgen ze toch een extra pluim op hun hoed.
Het extra fijne aan 'Day Trip To The Petting Zoo' is dat de band je voortdurend op het verkeerde been zet, alsof er bewust geen lijn zit in deze plaat. Het keert terug in het onheilspellende “Out Of Love And Out Of Shape”, een instrumentaal eindpunt waaruit nogmaals blijkt dat het niet meer puur en alleen draait rond de stem van Nico. De muzikanten krijgen voldoende vrijheid om zich volledig te laten gaan op deze knappe plaat. Ook al is een song als “All There Is” en het wonderbaarlijke “Tinder” een rustpunt dat ons naar adem doet happen doordat Nico ons weet te betoveren op een zeer bijzondere wijze.
Bareley Autumn is anno 2020 vooral een band die evolueert en blijft evolueren in zijn kunnen. Dat laatste trekt ons op deze bijzonder veelzijdige plaat het meest over de streep.
Nederlands 
Français 
