Artifacts From The Tangent Universe 2020 - Wiegedood + The Fifth Alliance + Splendidula + Onrust - Een avond boordevol walmen van oorverdovende intensiviteit
Artifacts From The Tangent Universe 2020
JH Splinter
Strijtem
rating: 9
2020-02-01
Erik Vandamme

Artifacts From The Tangent Universe is een organisatie die met de regelmaat van de klok zeer donkere evenementen op poten zet op locaties binnen een doorgaans intieme omkadering. Obscure zaaltjes, of jeugdhuizen gelegen in 'the middle of nowhere' bijvoorbeeld. Deze keer was het in Strijtem te doen, in JH Splinter. Deze avond was trouwens compleet uitverkocht, en dat is niet zo verwonderlijk met zo een top affiche.
Zeg nu zelf? Kleppers als The Fifth Alliance, Wiegedood, Onrust en Splendidula aan een zeer democratische prijs en binnen een gezellig en  intieme omgeving … Dat kom je niet elke dag tegen. Het bewijst bovendien nog maar dat er in de 'underground' nog steeds veel beweegt. Elk van de bands zorgde dan ook voor een avond boordevol walmen van oorverdovende intensiviteit. Een woord dat je trouwens vaak zult tegen komen in dit verslag, je bent gewaarschuwd.

Van Onrust (***1/2) weten we dat ze de aanhoorder graag confronteren met zijn of haar innerlijke demonen. Dit door bijzonder verschroeiend hard uit te halen, op een monotone maar vooral zeer intensieve wijze. De band trok de registers vanaf de eerste noot open, instrumentaal wil dat zeggen dat riffs letterlijk door je vege lijf klieven en verschillende drumsalvo’s ervoor zorgt dat je oren beginnen te suizen. Meer van innerlijk genot, dan van pijn. De beweeglijke frontman staart zijn publiek aan met een blik vol waanzin en brult de frustratie en woede uit zijn longen, die als uitwerking heeft dat je inderdaad ook je eigen demonen vlak in de ogen kijkt. Ruben komt zijn publiek zelfs letterlijk opzoeken, sommige fans nog strakker in de ogen kijkende. Schreeuwend en stampend doet Onrust de eerste poort van de Hel openzwaaien. Helaas had de band af te rekenen met enkele kleine technische euvels die de drive wat uit het concert haalden. Maar eens die opgelost, trekt Onrust weer al die registers open in een razendsnelle finale, waarbij ook de gitarist een solo brengt tussen het publiek. Bindteksten? Daar doet Onrust niet aan, maar de muziek voor zich laten spreken - die als een pletwals je met de angst in de ogen doet achterblijven? Dat dan weer wel.

Wie had gedacht dat daarmee het toppunt van de avond was bereikt, zou nog raar opkijken. Want jawel, Splendidula (****) die al een tijdje aan een stevige opmars naar boven toe bezig is, deed er na een wat moeizame start gewoon een paar scheppen bovenop. De band is volop bezig aan een nieuwe plaat, er werden dus ook wat nieuwe songs gebracht. Tijdens een vorige passage van de band gaven we aan dat die nieuwe songs wat stroef overkwamen wegens nog wat weinig live gespeeld. Dit was deze keer niet het geval, integendeel zelfs. De haartjes op onze armen gingen al vanaf de eerste song omhoog, mede dankzij muzikanten die striemend uithalen en je de ene na de andere mokerslag bezorgen. De grootste verandering binnen de band is dat zangeres Kristien haar stem wordt gecombineerd met deze van Pieter. Het zorgt voor een enorme meerwaarde, en zo kan Kristien haar stem wat sparen. Want eerlijk, Kristien beschikt over een zeer bijzonder vocale capaciteit die gaat van kristalhelder een gemoedsrust over jou doen neerdalen, en eerder op dreigende wijze je angstaanvallen bezorgen. Als beide vrouwelijk en mannelijke stemmen echter samensmelten wordt de lijn tussen duisternis en licht toch uiterst dun. Bij elke song opnieuw wordt dat spel tussen licht en donker trouwens verder uitgespeeld, waardoor je met uiteenlopende emoties wordt geconfronteerd. Bij de laatste song vloeit die stem van Kristien nog een laatste keer samen met een indrukwekkende gitaar solo van David die ons daardoor de ultieme doodsteek toedient. Het bewijst nog maar eens dat Splendidula meer dan ooit een band is waarbinnen iedereen dezelfde kant uitkijkt, dat was in het verleden niet altijd het geval. Anno 2019 was dit echter de grote reden waarom we geloofden in deze band, zeker na twee vorige passages. Dat het eindpunt nog niet is bereikt, wordt in JH Splinter op een bijzonder intense en verschroeiende wijze nog maar eens in de dikke zwarte verf gezet. Want ook nu weer merkten we een opgang naar omhoog toe, tussen Hemel en Hel. Die smaakt naar meer.

The Fifth Alliance (*****) - zes sterren worden namelijk niet gegeven - behaalde een eerste plaats in ondertekende zijn eindejaarslijst 'top tien albums 2019' met het album 'The Depth Of The Darkness'. We schreven daarover: ''Zwartgeblakerde duisternis, binnen een spookachtige omkadering is de rode draad op elk van de songs.  De donkere, mystieke sprookjes van Grimm. Dat is wat we ons voor de geest halen bij deze knappe schijf. Binnen dat sprookjesbos huizen geen liefelijke elfjes en kabouters, maar demonische wezens die je op verschroeiende wijze meesleuren in diepe duistere gedachten. Op een eerder melancholische wijze, tot het uitdelen van de ene na de andere mokerslag die je compleet murw slaat. Dat is vooral de verdienste van die bijzonder gevarieerde vocale aankleding, die ons met verstomming slaat. Silvia bedwelmt je eerst op een engelachtige wijze, om daarna haar demonen op jou los te laten waardoor niet alleen de trommelvliezen barsten maar ook je donkere ziel brandt in de Hel die zij u daardoor aanbiedt." De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75876-the-depth-of-the-darkness.html  
Wij vroegen ons vooral af of de band live diezelfde impact op ons zou kunnen hebben als op plaat? Het antwoord kwam al vrij snel. Werden poorten van de hel bij de vorige concerten op een kier gezet, dan zwaaien ze nu op een bijzonder occulte , spirituele tot zelfs folkloristische wijze compleet op. Instrumentaal kun je stellen dat oorverdovende knallen uit die hel niet enkel je trommelvliezen doen barsten, je geraakt in een diepe trance waaruit je niet wil en kunt ontsnappen. Als Silvia echter haar stem en uitstraling in de strijd gooit, zijn we volledig van de kaart. We voelen ons letterlijk wegglijden naar andere donkere en mysterieuze oorden van verderf, maar telkens schijnt een klein lichtje aan het einde van de tunnel.
The Fifth Alliance slaagt er zelfs in ons het gevoel te geven dat we compleet alleen in de zaal staan, midden tussen enkele honderd anderen, totaal verweesd en met angst in de ogen gekluisterd aan de lippen van hogepriesteres Silvia die je letterlijk hypnotiseert en tot waanzin drijft, gerugsteund door haar muzikanten die al hun demonen op een verschroeiende wijze op jou los laten. Zodat het aanvoelt als een pletwals die alles om zich heen verplettert. Zo intensief dat we niet alleen koude rillingen voelen lopen over onze rug, maar letterlijk verstard staan te beven op onze voeten en ons voelen wegglijden naar die mythische wereld die de band ons aanbiedt. Indrukwekkend? Dat is zelfs een understatement. Op het einde van de set happen we naar adem, en worden wakker in een harde realiteit waarbij we die rillingen nog steeds voelen doorheen ons vege lijf.

Wiegedood (*****) doet feitelijk een beetje hetzelfde als zijn voorganger, maar op een heel andere wijze. Toen we de band ooit zagen optreden op Rock Herk stelden we na het optreden vast dat de zon pijn deed aan onze ogen. Zo intens voelde die duistere trip aan bij het verlaten van de tent. Binnen de intieme omgeving van JH Splinter, voelde die duistere omkadering aan als voortdurende mokerslagen in het gezicht. Wiegedood doet niet aan bindteksten, geen enkele band op de affiche trouwens, maar gaat zeer ingenieus te werk. Starten op een eerder  stille, ongedwongen wijze en zelfs binnen een intimistisch maar daarom niet minder dreigende omkadering, grijpt de band je bij de strot om dan - plots uit het niets - verschroeiend hard, oorverdovend en snel uit te halen en alle registers in één keer compleet open te gooien. Alsof je plots in een oorlogszone bent beland zonder het zelf te beseffen. De band haalt gedurende de volledige set eigenlijk telkens opnieuw datzelfde trucje uit, maar komt daar gewoon mee weg. Net doordat de intensiviteit - jawel weer dat woord - zo hoog is dat je aanhoorder letterlijk wordt meegesleurd in een wervelstorm die je met vol geweld tegen de ene na de andere geluidsmuur te pletter doet slaan. Je hebt gewoon geen tijd om recht te komen, want daar is de volgende muur al waar je wordt tegen gekwakt.
Wiegedood blijft trouwens dat van begin tot einde dat verpulverende tempo aanhouden, en doet hierbij niet aan compromissen. Deze trip stopt pas als je trommelvliezen barsten dankzij zoveel oorverdovende donderslagen in je gezicht waarbij de geluidsnormen over de gehele lijn bewust worden overschreden. Het enige verschil met hun voorganger is wellicht het gemis van die vrouwelijke inbreng, maar de vocalist van dienst doet met zijn screams eveneens die haren op je armen recht komen. Van innerlijk genot of angst? Dat laten we in het midden. Gelukkig was het deze keer al donker buiten, of het licht in de ogen had weer pijn gedaan na zoveel duistere intensiviteit van eigen bodem.

Organisatie: Artifacts From The Tangent Universe

Nick Cave - Conversations with Nick Cave - Een surrealistische, emotionele avond

Drie maanden vóór zijn gepland en al volgeboekt bezoek in het Sportpaleis met de Bad Seeds gaf Nick Cave ons ‘zijn Conversations’ twee intieme avonden in de Bozar. Een concept dat de Australiër eind mei 2019 al in ons land in de Roma had gepresenteerd. Een soloconcert, afgewisseld met vraag- en antwoordsessies (soms excentriek), evenals een signeersessie, dat in totaal meer dan drie uur duurde. We verdiepen ons in deze surrealistische, emotionele avond.

Het was belangrijk om op tijd te komen en je een weg te banen door de gangen van de Bozar. Een zaal met een capaciteit van 2.000 zitplaatsen , verdeeld over de verschillende balkons, twee bloembedden (enigszins bovenop) en een groot podium waarop tafels werden opgesteld (waar honderd bevoorrechte mensen konden zitten).
Na een opgenomen intro komt Nick Cave sober het podium op en gaat naar z’n piano om "Papa Won't Leave You, Henry" te spelen, uiterst origineel en in z’n meest pure vorm.
Als een ceremonieleider zal de ‘grootmeester’ de regels van de avond uitleggen. Hij geeft aan dat dit de allerlaatste avond zal zijn van de ‘Conversations’, die gelanceerd werden na de tragische gebeurtenis, het ongeval van zijn 15-jarige zoon met de dood als gevolg; deze avonden zijn een katharsis , een therapie. En zijn de mogelijkheid voor de fans om hun medeleven, hun support te uiten en te tonen op de blog ‘The red hand files’.
Vanavond werden de vragen doorgegeven via een handvol stewards verspreid over de zaal, uitgerust met lichte stokjes. De steward wees in de richting en Nick Cave kon dan de toeschouwer (incluis de vraag) kiezen.
Hij houdt een bepaalde afstand met de groupies, door te specificeren dat hij aanvragen voor foto's zal weigeren, maar aan het einde van z’n Conversations tijd reserveert voor z’n publiek en handtekeningen zal uitdelen.
Een eerste vraag van een toeschouwer , die direct vroeg om met hem op het podium te gaan, werd nuchter op een ‘Nee’ beantwoord. Of een uitnodiging van een dame , die hem wou vergezellen naar de piano, werd geweigerd. Kort daarna stond een andere toeschouwer erop hem bloemen te brengen, die hij accepteerde , maar de bijbehorende kus weigerde. Even later vraagt nog een andere toeschouwer een handtekening. Nick accepteert, maar geeft aan dat het ‘de laatste’ zal zijn.
Na de doorsnee eenvoudige, kwamen de diepere vragen met inhoud, o.m. een fan die duidt dat hij tijdens zijn ziekteperiode naar zijn muziek luisterde en vraagt of het ook een manier is voor de auteur om zijn verdriet te vullen . “Mijn muziek brengt me naar een hoger level. Ik geef vaak een plaats aan mijn gevoelens. En ik werk elke ochtend veel om het beste uit mijn gevoelens te halen” antwoordt Cave.
Een onvoorzien intermezzo komt dan, met een huwelijksaanzoek op het podium, goedgekeurd door de grootmeester hemzelf. Hij geeft aan dat de toekomstige bruidegom zijn bruid in zijn armen moet brengen, wat onder een fors applaus werd uitgevoerd.
Er is nauwelijks tijd om je te vervelen; de composities zijn gekoppeld aan het gesprek o.a. "Into my arms" en het nogal zeldzame "Where's the Playground Susie? ".
Een toeschouwer verrast vervolgens het publiek (die niet direct weet te reageren) door te beweren Jezus te hebben gezien en zich in een andere dimensie te hebben gevoeld. Ze vraagt of Nick dit soort getuigenis ooit heeft ontvangen. In het begin maakt onze man er grapjes over en geniet het publiek ervan. Maar deze toeschouwer blijft serieus en beweert dat hij het echt gezien heeft en nu … een beetje verkouden is. Nick wordt dan flegmatiek en verwijst naar het belang van overtuigingen; het publiek is en blijft beleefd.
Een ander uniek moment is de getuigenis van een weduwe die haar echtgenoot begeleidde in z’n laatste momenten (met de song "The ship song"). Waarna de zanger veel medeleven en support toont door te praten over de afwezigheid van een geliefde. En hij gaat direct verder met "The Ship Song", ondersteund van een enthousiast publiek.
Andere meer klassieke vragen maken de avond als inspiratie van zijn nieuwste album, een logische verderzetting in "Waiting for you" als tijdens een religieuze ceremonie.
Een persoon met een beperking in het publiek, die moeilijk kan spreken, roept naar hem. Hij vertelt dat hij op dezelfde dag is geboren als Nick, en biedt hem aan om iets te drinken na het concert. Weer een ontroerend moment van de avond vanwege de spontaniteit van de twee speakers.
Tijdens de avond komen duidelijk verlieservaringen en zich gedeprimeerd kunnen voelen aan bod ; er wordt ook veel gepraat van liedjes die voor huwelijken zijn gebruikt. En in deze context: “Are you the one I’ve been waiting for ?” wordt logisch naar boven gehaald.
Cave brengt ook hulde aan de Griekse schilder Stefanos Rokos, die 17 jaar geleden niet minder dan 14 schilderijen maakte die gekoppeld waren aan het album "Nooit meer afscheid nemen". Een tentoonstelling over dit onderwerp is nog open in Antwerpen (Bernaerts Gallery) tot 9 februari. Terloops opgemerkt dat deze composities kunnen groeien; elke luisteraar interpreteert het op zijn eigen manier.
De timing van de Conversations lijkt te worden bepaald door de manager (bodyguard) aan de zijkant van het podium. De laatste aarzelt niet om de leider mee te geven aan zijn songs te beginnen of de encores te beginnen. Soms jammer toch, ervaarde ik, want zonder dat , had onze grootmeester de hersenspinsels en de nummers wat meer vrije loop kunnen laten gaan.
De encores bevat enkele prachtige improvisaties, als "Palaces of Montezuma" (Grinderman) en zelfs "Shivers" (van zijn jonge jaren met Boys next door).

Met bijna 3 uren hebben de toeschouwers waar voor hun geld gekregen. De tickets waren soms erg duur , afhankelijk waar je zat. Een onderwerp dat Cave zelf aan het begin van de set aansneed. Hij zei dat hij hier geschokt van was.
Een signeersessie volgde, een goed kwartier lang, na het einde van de show.

Setlist : « Papa Won't Leave You, Henry », « God Is in the House», «The Mercy Seat », « Avalanche », « Into My Arms », «Where's the Playground Susie? », « The Ship Song », « Waiting for You »,« Jubilee Street »,  « (Are You) The One That I've Been Waiting For? », « Sad Waters », «Love Letter ».
Encore: « Fifteen Feet of Pure White Snow», « Palaces of Montezuma », « Shivers », « Stranger Than Kindness », « Skeleton Tree ».

Vertaling Sébastien Leclercq - Johan Meurisse

Organisatie : Bozar, Brussel

Tindersticks heeft niets met de oppervlakkige datingapp Tinder te maken, maar zoekt daarentegen diepgang in delicate songs die je humeur van de dag in een vingerknip kunnen bepalen. De Britten draaien al mee sinds begin jaren negentig, maar aan relevantie hebben ze duidelijk nog niet ingeboet. Naar aanleiding van hun nieuwste studioalbum ‘No Treasure But Hope’ werd NTGent in - waar anders - Gent deze week tweemaal aangedaan. Ook wij zakten  weg in de fluweelzachte, rode stoeltjes van de mooie concertzaal om de ervaren softies aan het werk te zien. Dat hun tijdloze hartenbrekerij zalen weet uit te verkopen, sprak meteen voor zich, al hadden we hen met iets meer schwung verwacht.

Zonder voorprogramma, allures of echte begroeting kwam Tindersticks het podium op dat al bezaaid lag met instrumenten. De klaarblijkelijke Voxaanbidders waren goed voorzien van materiaal en met minstens drie multi-instrumentalisten konden ze in elke song dat exacte toetsje en klankje voorzien - als er zo nu en dan aangeduid werd hoe dat pianogeluid veranderd moest worden dan toch. Het was bijna aandoenlijk hoe elk bandlid daar stond om zijn rol binnen het nummer te vervullen. De focus lag op finesse en een wonderlijke timing om het geheel tot z’n etherische statuut te tillen en het beheer over onze traanklieren over te nemen. Als kameleons speelden de bandleden telkens niets meer en niets minder dan wat van hen verwacht werd. Nederig, en vooral de houding van muzikanten met een passie voor het vak.
Door die focus op het creëren van een lieflijke sfeer vol subtiliteiten duurde het welgeteld een uur en veertig minuten vooraleer we meer dan een korte, geroutineerde ‘thank you’ te horen kregen tussen de nummers door. Tindersticks gaf de voorkeur aan het onderhouden van de dynamiek van de set; elke zet leek dan ook nauwgezet gewikt en gewogen. Alles vloeide voort uit elkaar en maakte het ganse concert een geslaagde balansoefening. Tegelijk vormde dat duidelijk overpeinsde aspect onze grootste bezorgdheid. Er resteerde weinig tot geen ruimte voor spontaniteit, en ook al zijn de stukken an sich simpelweg schoon, toch voelde het af en toe allemaal als een mechanische, wak geworden versie van iets wat vele jaren terug had kunnen inslaan als een bom.
Het feit dat zanger Stuart Staples daarentegen de pathetiek zelve leek en zich zonder onderbreking in zijn emotionele toestand wentelde, hielp niet om ons mee te krijgen. Integendeel, het maakte het contrast tussen opgeblonken routine en gevoelsmatig subtiliteiten-Stratego enkel zichtbaarder. Daarenboven viel de artistieke vrijheid om er soms zomaar wat op los te zingen niet altijd in goede aarde. Het is onbetwistbaar dat dit rauwe stemgeluid deel uitmaakt van Tindersticks’ algehele sfeerbad en bijzondere troeven uitspeelt, maar dat nam niet weg dat gefronste wenkbrauwen een keer of vier onafwendbaar waren.
Nu eens te slordig en dan weer te afgelikt; misschien zijn we te streng voor deze oude rotten.
Want hoe dan ook, Tindersticks’ set was verschrikkelijk genietbaar en dat was tenslotte waar iedereen voor gekomen was. De band benutte hun jarenlange ervaring in het vinden van onze gevoelige snaar en als je je gewoon liet meeslepen, smolten alle zorgen, mogelijkheden tot kritiek en efficiëntie voor de rest van de avond als sneeuw voor de zon.

We glimlachten onszelf murw met de heerlijke muziek die alle aanwezigen zonder uitzondering de stempel van softie opdrukte. Het was allemaal zo zacht, zelfs wanneer er tempo of een kleine stijlbreuk bij kwamen kijken. De lieflijke toon, de vele instrumentenwissels ten voordele van de telkens lichtjes andere sfeer van iedere song, het leukste gebruik van een triangel sinds lang en de totale afwezigheid van pretentie of sterallures zorgden er samen voor dat Tindersticks de NTGent terecht voor zich won.

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Democrazy, Gent

Herman van Veen - Een oude schuur brandt het best

75 … Dat kun je wel zien dat is hij … En je zal het geweten hebben, want van Veen viert zijn 75ste op geheel eigen wijze met een tournee doorheen de lage landen. Nog tot eind dit jaar kan je hem samen met zijn virtuoos genootschap bijna elke avond ergens op een podium bewonderen en geloof ons als we u zeggen dat u dit voor geen geld ter wereld mag missen!

Voor alle duidelijkheid: dit is geen afscheidstournee, maar een jubileumtournee. Na  55 jaar op de planken, heeft van Veen heel wat om op terug te blikken. De rode draad is het ouder worden, waarvan hij zegt: “dat gaat vanzelf … en dat gaat vanzelf weer over”. In een soort van dagboekformule laat hij je meanderen doorheen zijn leven en dat begint bij zijn vader en moeder die de 6de juni 1944 “op zijn idee kwamen en de spons eruit mocht”. Op zulke toon vertelt hij over zijn liedjes, waar ze vandaan komen en wat ze vandaag voor hem betekenen. Hij is een meester verteller die de zelfspot niet schuwt en bij momenten verrassend intiem wordt, met zoveel overtuiging dat hij je lach in luttele seconden weet om te toveren tot een traan.
Verwacht je niet aan de frivole greatest hits, die heeft van Veen trouwens amper. We kregen veel onbekend werk, maar toch ook enkele klassiekers zoals “Anne”, “Anders”, “Suzanne” dat hij ooit zong toen hij verliefd wilde worden op de oma van zijn kleinkinderen en dan nog dat nummer dat vroeger “Later” heette. Daarnaast passeerde ook Willem Vermandere de revue met “De vaders” en meermaals Jacques Brel met “Ik hou van jou” (Les vieux amants) en “Moenie weggaan nie” (Ne me quitte pas). Van Veen had zich duidelijk aangepast aan zijn Belgisch publiek.
Tussendoor dreef hij de spot met het Eurosongfestival en veel te theatrale operazangers en concertpianisten: een persiflist pur sang. Dit alles, vernuftig aan elkaar verweven door ontroerende anekdotes en surreële beschouwingen. Zo kwamen we te weten dat een politicus iemand is die het tegendeel bedoelt van wat hij/zij ten onrechte heeft willen ontkennen en dan toch maar bevestigt, weliswaar onder voorbehoud. En dat als je jezelf wil voortplanten, je iemand moet zoeken die over het aan jou ontbrekende geslachtsdeel beschikt en dat best ook even aan je wil uitlenen. De harlekijn in hem was nooit ver weg.
Wat misschien nog het meest verbaasde, is dat de tand des tijds zijn muzikaliteit onbevlekt heeft gelaten. Hij klinkt nog altijd even warm van stem en swingt op piano, viool en mondharmonica. Een brok energie, werkelijk indrukwekkend, waar de levensvreugde van af spat. Samen met zijn vaste muzikanten, ook stuk voor stuk multi-getalenteerd, geeft dat vuurwerk. Ieder kreeg even de spotlight en ze zongen en speelden met hun solo’s werkelijk de pannen van het dak.

Het was 2,5 uur een en al beleving. Onvoorstelbaar hoe al die generaties in het publiek gekluisterd aan de lippen hingen van een zeventiger met peper in zijn gat. Wie die avond maar als een half mens de AB betrad, ging na het zien van zoveel moois en liefs, als een compleet mens weer naar buiten.
Muzikanten:
Herman van Veen: zanger/violist/pianist
Jannemien Cnossen: violiste/zangeres
Wieke Garcia: harpiste/percussioniste/zangeres
Edith Leerkes: componist/gitariste/zangeres
Kees Dijkstra: bassist/toetsenist

Pics homepag @Markus van Offern

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel