Warhola blaast de AB omver met zijn explosieve, donkere beats
Warhola
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2016-11-04
Elice Spillebeen

Een kleine ontploffing, dat bracht Warhola in de AB te weeg. De bescheiden toetsenist van Bazart, Oliver Symons, stond er op het podium met zijn soloproject. Als een bom zelfzekerheid met een toets sensuele, donkere liefde, knalde hij de zaal aan flarden.

Bij onze aankomst in de concertzaal is het al snel duidelijk dat niet alleen Olivers strakke beats in de smaak vallen bij het publiek, ook zijn aardige looks doen het goed. Verschillende jonge meisjes proberen toch maar dat plaatsje vooraan te bemachtigen, met matig duw en trek gedrag als gevolg.
Dat Warhola een strakke, explosieve set belooft, wordt ons al snel duidelijk aan de afgelijnde opstelling. Een rechte rij felle ledlichten kleurt de achtergrond met daarvoor de vier muzikanten op gelijke lijn, waarbij de twee imposante drums meteen in het oog springen. Wanneer ze het eerste nummer inzetten, knallen de beats en bassen met een aanzienlijk volume de zaal binnen. Enkele seconden later komt ook frontman Oliver met een zelfzekere allure het podium opgewandeld. Iets waar we toch wat van opkijken, aangezien we uit Bazart de eerder timide, bescheiden Oliver kennen.
De eerste twee nummers zitten er meteen recht op en zetten de sfeer voor de rest van de avond. Vooral het tweede nummer “Reshape” maakt de zaal volledig wakker en brengt iedereen aan het bewegen. ‘This boy is on fire’, zoveel is duidelijk, van de bescheiden toetsenist in Bazart is nu amper nog iets te merken. We hadden niet verwacht dat deze jongen dit in zich had, maar wat weet hij te raken. Symons bereikt zijn hoogtepunt volgens ons in “Aura”. Deze gaat door merg en been wanneer hij naar het einde toe al zijn kracht in de noten legt, iedereen is even met verstomming geslagen. De daarbij vlammende elektronica en flitsende lichten brengen ons lichaam aan het trillen en verblinden onze ogen zoals ze nog nooit eerder deden. Verblind waren we wel meermaals tijdens dit concert. Soms werd het zelf onmogelijk om het podiumgebeuren goed te volgen. De volgende keer misschien die spots toch een klein beetje dimmen?
Halverwege de set laten de weke meisjesharten zich nogmaals horen wanneer Oliver zijn jasje uittrekt. Meerdere lachende reacties weerklinken zoals “Das al één kledingstuk minder”. Een kledingstuk minder, maar een energieniveau meer. Er lijkt geen stoppen te zijn aan zijn drive. Na “Aura” en “Unravel” volgen meerdere nieuwe, ongekendere nummers elkaar op. Dat lijkt het publiek niet te deren want ook deze worden op luid enthousiasme onthaald, al bleef het dansen grotendeels uit. Het publiek hield het de ganse avond op een gezapig heen en weer wiegen.
Hier en daar kende de set enkele schoonheidsfoutjes, zoals wanneer de bandmembers beslissen niet in te gaan op het signaal om terug te komen na de bis en ook Oliver zijn microfoondraad blijkt meermaals net te kort. Symons ging hier echter met een zekere innemendheid en zelfzekerheid mee om en zette zijn concert even sterk verder.
Wanneer Warhola zijn cover brengt van “Hold On Were Going Home” door Drake, wordt het publiek even euforisch en weergalmen de woorden doorheen de zaal. De daaropvolgende hits “Red” en “Lady” zetten die euforie verder en zijn set bereikt een zeker hoogtepunt. Jammer genoeg betekent dit ook het einde van de set, kort maar krachtig zeggen ze dan. Na deze twee afsluiters, neemt de frontman een misschien iets te haastig eerste afscheid, al vergeven we hem dat door zijn wondermooie bisnummer. Hierin staat Oliver volledig solo op podium waarmee hij een prachtig intiem moment creëert. Wanneer je dacht dat zijn overgave in zijn muziek het piekpunt had bereikt, deed deze er nog een schepje bovenop. Oliver stelt zich uiterst breekbaar op en ontroert even met een overheersende stilte, waarna hij opbouwt tot een schitterende climax. De zanger eindigt met energieke, elektronische beats zoals we ze ondertussen van hem kennen.

Voor ons was Warhola tot zover de verrassing van het jaar. De ietwat meer introverte toetsenist bloeide volledig open in de kleine AB en bewees daarmee dat hij het ook solo perfect aankan. Symons wist onze verwachtingen volledig te overbruggen en wij kunnen dan ook maar één ding vragen, waar blijft dat album?

Met dank ook aan Dansende Beren
http://www.dansendeberen.be/2016/11/05/warhola-blaast-de-ab-omver-met-zijn-explosieve-donkere-beats/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Vorig jaar was het de bedoeling dat Tyondai Braxton zou komen spelen in de Vooruit, maar toen moest hij wegens familiale redenen afzeggen. Een jaar later kwam hij toch nog langs in de Balzaal van de Vooruit. De organisatie had naast Braxton nog twee andere abstracte electronica-acts geprogrammeerd, wij pikten in bij Joseph Hammer. Deze Amerikaan gaat wel heel erg ver in zijn experimentele elektronica, en dat sinds 1980. Hammer’s experimenten klonken alsof er twee radiozenders gelijktijdig aan het spelen waren, en dit op bijzonder irritante wijze. Dit was muziek die de irritatiegrens bewust opzocht en overschreed, en waar we niet vrolijk van werden. We konden ons inbeelden dat dit de perfecte foltermuziek was voor de beulen in Guantanamo.

Snel over dus naar Tyondai Braxton. Die was in een vorig leven de zanger/toetsenman bij Battles, maar verliet die band in 2010 en is sindsdien met experimentele elektronica in de avant-garde bezig.  Braxton had projecties, een laptop en een stevig bekabelde synthesizer meegebracht. Hij bracht ons een uurtje abstracte elektronica: raakpunten waren er met Aphex Twin en Pierre Henry, Squarepusher  en natuurlijk ook Autechre.
Het was allemaal vrij abstract, met weinig herkenbare melodie, de aanknopingspunten moesten bij de beats gezocht worden. De projecties waren even abstract, met vervormde beelden van golffuncties en abstracte geometrische patronen. Dit was hogere wiskunde in beeld en klank getrokken, die bubbelde en borrelde als een uitbarstende vulkaan. In de muziek en de beelden waren er af en toe aanknopingspunten met de realiteit, met beelden van een zwermende bal spreeuwen of berglandschappen en canyons en af en toe een melodie of een tribale percussie die doorbrak.
Braxton gaat de evidentie uit de weg, maar begeeft zich daardoor op de bekende paden die Aphex Twin en Squarepusher al uitgezet hebben. Abstracte elektronica, maar daarom niet vernieuwend, maar wel op zoek naar geluiden die buiten de mainstream liggen. Dit was elektronica die vooral live als totaalervaring werkte, maar die je niet gemakkelijk op plaat zou beluisteren.

Organisatie: Vooruit Gent

Een vinnig , pittig bandje zijn Glass Animals uit Oxford . Ze zijn toe aan hun tweede plaat ‘How to be a human being’, die ‘Zaba’ opvolgt. Zij zijn een van de hippe bands van het moment door de lekkere ritmes , de zwoele grooves , de aanstekelijke gitaarriffs , de diepe basses en de tempowissels binnen hun exotische, psychedelische poprave. De single “Youth” is één van de smaakmakers en om in te lijsten. Jongeren gaan er prat voor, de fanbase groeide en Glass Animals brak definitief door . Live geeft de band z’n songs een energieke, opwindende boost . Heerlijk zoiets!

Dat het live er dynamisch aan toe ging , ligt aan  zanger/gitarist Dave Bayley . Een enthousiasmerende figuur , die het publiek voor zich wint . Meteen de beuk erin met die andere overtuigende song “Life itself” , die fonkelde, twinkelde en knalde. Jawel, het eerste kwartier met o.m. “Black mambo” en “Cane shugs” klonk uiterst aanstekelijk, prikkelde de dansspieren en verhoogde de dansbaarheidsfactor . Niet voor niks waren er flashy lights en stonden er ananassen op het podium die de kleurrijke sound ondersteunden .
De twee platen kwamen aan bod en de sfeer zat er goed in . Er zijn een handvol nummers die minder spannend zijn , inwisselbaar zijn , maar dat bedierf de pret dus niet . De catchy melodieën , de fijne geluidjes , de bleeps, de trippende ritmiek en de hyperkinesie van de zanger tekenden voor nachtelijke strandfeesten met een onderkoelde cocktail. Zijn sensuele moves werden sterk onthaald. De dromerige, zalvende , inlevende zang had iets mee van onze Gabriel Rios. “Season 2 episode 3” viel op door z’n speelse variaties en verder hield het kwartet er een feestgevoel op na met “Poplar street” en “Other side of paradise” . We hoorden ergens de sound van een Alt-J, Spacemen 3 en het onderkende Wolfgang Press.
Naar het eind werd het tempo strakker en feller met een “Cocoa hooves” , “Pools” en die puike single “Youth” . Het kwartet werd letterlijk uitgewuifd.
In de bis was de zanger al gauw één met de fans . Hij was onder hen te vinden en de respons was groot op extraverte versies van “Iko iko” en “Pork soda” , die rockten en de kleurrijke sounds en bleeps lieten doorsijpelen .

Glass Animals mogen op plaat rustig voort sluimeren en een loungy sfeer uitstralen, live geven ze hun materiaal een trap onder de kont en rollen de exotische, dansbare tunes over ons heen . Kortom , een perfecte liveband …

Een aangename kennismaking was de support Pumarosa . We konden nog een paar nummers  meepikken en hadden de indruk dat ze in de voetsporen treden van een Caribou door de hypnotiserende , bedwelmende, bezwerende , opbouwende dansbare electro grooves. De frontvrouw overtuigt , zweeft en kronkelt in de nummers . Ook hier was er dynamiek en opwinding , die ons helemaal in vervoering bracht. Check “Priestess” maar eens . Dit is een uitstekend bandje . We houden hen dus naar best in het oog!

Organisatie: Botanique, Brussel

Paul Simon – Een ware hoogdag
Paul Simon
Vorst Nationaal
Brussel
2016-11-01
Stijn Raepsaet

Zangers die meerdere generaties kunnen bekoren, zijn dun gezaaid. Toch bestaan ze, en het bewijs hiervan mochten we op 1 november aanschouwen in Vorst Nationaal: Paul Simon. De zanger, die samen met Art Garfunkel hoge toppen scheerde in de jaren ’60 en daarna een succesvolle solocarrière uitbouwde, lokte dan ook een grote massa naar Vorst. Het leek erop dat vooral kwieke vijftigers en zestigers nog een laatste maal hun idool aan het werk wilden zien. 

De negenkoppige band start met het herkenbare deuntje van “Gumboots” om de intrede van de ‘grote’ Paul Simon te begeleiden. Meer is er niet nodig om de eerste euforische kreten uit het publiek te persen. Naadloos wordt dan overgeschakeld op “The Boy in the Bubble”, een andere topper uit zijn succesvolste plaat ‘Graceland’ (1986). De versie hier wordt in een geheel nieuw parlando jasje gestoken.
Het valt op dat de inmiddels 75-jarige(!) Amerikaanse zanger een verrassend frisse indruk maakt en zijn stem nog niets aan kracht en timbre verloren heeft.
Na het spelen van een beklijvende versie van “Dazzling Blue” draagt Simon het nummer op aan zijn (derde) vrouw Edie Brickell . Hij leerde haar in 1989 leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan in Vorst verzorgde. “Hier spelen voelt een beetje aan als een soort verjaardag”, gniffelt hij.
Ter inleiding van “Spirit Voices” uit het album ‘The Rhythm of the Saints’ (1990) komen we te weten dat de hitmachine ooit op de Amazone voer en er in een primitief dorp aan de praat raakte met een medicijnman. Die overhaalde hem een ayahuascakuur te ondergaan om zo tot zijn diepere zelve te komen. Concreet betekende dit een plantenbrouwsel te drinken en te wachten tot een reusachtige, imaginaire anaconda jouw geest blootlegt. Dit soort anekdotes weet het publiek van Vorst wel te smaken.
Halfweg de set wordt ons nieuw werk voorgeschoteld, namelijk de titelsong van zijn nieuw album ‘Stranger to Stranger’ (2016). De superster sleutelde meerdere jaren aan zijn dertiende album dat door critici als één van zijn betere onthaald werd. Van deze cd worden ook de singles “The Werewolf” en “Wristband” gespeeld.
Het duurt tot “Diamonds on the Soles of Her Shoes” alvorens het publiek op het middenplein rechtstaat en besluit een ‘beentje te smijten’. Het Afrikaanse ritme  en de danspasjes van meneer Simon zelve werken aanstekelijk en algauw komt er ook beweging in de tribune. ‘It takes two to tango’ moet de man met de twee voornamen gedacht hebben, want onmiddellijk erna wordt “You Can Call me Al” ingezet. Wat volgt is een uitzinnig feestje dat het effect van ayahuasca ruimschoots overstijgt.
Tijdens de 3 encores worden o.a. “Graceland”, “Still Crazy After All These Years” en “The Boxer” (Simon & Garfunkel) gespeeld.  Het ontbreken van de typerende drumslagen tijdens dit laatste lied zorgt ervoor dat een ietwat zweverige sfeer gecreëerd wordt op het einde van de avond.
Simon maakt hiervan gebruik om op integere manier afscheid te nemen van het publiek: enkel vergezeld door zijn akoestische gitaar brengt hij een ontluisterende versie van “The Sound of Silence”. Na de laatste noot stapt hij vervolgens  sereen het podium af om niet meer terug te keren.

Dit optreden liet ons proeven van de vele stijlen en invloeden die Paul Simon gedurende zijn ganse carrière beïnvloed hebben.  De uiterst getalenteerde muzikanten, de brede waaier aan muziekinstrumenten die ze bespeelden en een perfect uitgebalanceerde playlist zorgden voor een mooie collage van zijn oeuvre. Iets vrolijker dan chrysanten op een kerkhof, met echter ook plaats voor een lach en een traan: 1 november 2016 was voor veel aanwezigen een ware hoogdag.

Organisatie: Gracia Live