Bent u zoals ik en vraagt u zich af ‘wie is Katie Melua?’ dan staat er een sappige collectie melige popsongs op u te wachten. Maar let op! Eens u de ontdekking heeft gedaan staan haar teksten en melodieën gegrift in uw passief geheugen. Zo betrapte ik mezelf meermaals op onbewust geneurie van Katie songs.

De jonge dame kwam naar het Koninklijk Circus om haar kerstplaat ‘In Winter’ voor te stellen. Zeker iets uniek aangezien het album opgenomen is met ‘The Gori Women’s Choir’. Een 23-koppig dameskoor uit Gori, een stad uit haar geboorteland Georgië.
Ik ga beginnen met een vraag. Kent u het gevoel wanneer u op restaurant eindeloos twijfelt over het hoofdgerecht, maar wel al weet welk dessert u wilt? Het publiek was net hetzelfde. De show was namelijk opgedeeld in drie delen. Het eerste deel, als hoofdgerecht, werd het album ‘In Winter’ gebracht. In deel twee, als dessert, al Katie haar meezingers en deel drie, een onverwachte koffie als bis. Samengevat: Het publiek, dat bestond uit jong en oud, is goed verwend geweest!
Sneeuw viel - Het koor opende het concert met het prachtige “The Little Swallow”. Alle ogen zochten Katie Melua die pas enkele maten later, in een lang zwart kleed, het podium betrad. Het was te voelen hoe het publiek Katie wou toejuichen, maar tegelijkertijd wou genieten van het koor. De hoge vrouwenstemmen in combinatie met de zachte troostende stem van Katie klonken door de zaal als een frisse wind waarvan je haren rechtop gingen staan. Dit gevoel bleef gedurende het eerste deel. Katie kondigde kerst aan, maar terwijl we naar haar muziek live luisterden, begon het binnen spontaan te sneeuwen. Haar opzet van deze plaat is geslaagd!
Schot in de roos - Het tweede deel was zoals het eerste ‘een schot in de roos’. Katie haar stem in combinatie met haar simpele gitaarspel neemt je mee op sleeptouw. Het was de ene hit na de andere waar enthousiastelingen in het publiek het niet konden laten om mee te klappen. Al snel bleek dit de minderheid te zijn waardoor het geklap ‘gelukkig’ snel verdween. Het hoogtepunt was op het einde als het koor terug opkwam om “Nine Million Bicycles” en “The Closest Thing To Crazy” te begeleiden. Het continue gejuich van het publiek sprak boekdelen.
Sereniteit - Geen enkel moment was er een uitbarsting waarbij het koor een zotte stem solo deed, de bassist zijn snaren liet dansen of Katie in de lucht sprong tijdens een nummer. Neen, allen stonden ze kalm op hun plaats en deden wat ze moesten doen. Deze sereniteit was de kracht van de show! De focus lag puur op de muziek waardoor de kwetsbaarheid van de artiest waarneembaar was. Ze stonden er en gaven zo het gevoel van echt- en puurheid. Katie gaf ook op een spontane manier enkele anekdotes mee over haar songs en inspiratiebronnen. Als publiek kreeg je hierdoor het gevoel haar muziek beter te kennen en te begrijpen. Op het einde van de show nam Katie zelfs de tijd om bloemen te ontvangen van een fan en iedereen vooraan ‘een goeiedag’ te zeggen.

Top - Ik kan alleen maar zeggen dat het concert top was. Het koor was top, Katie was top en haar twee muzikanten waren top. Zeker een aanrader voor in de toekomst als je graag zittend geniet van een rustig concert waar enkel de muziek centraal staat.

Setlist:
Deel 1: This Little Swallow, River, Perfect World, Cradle Song, A Time to Buy, Plane Song, If You Are So Beautiful, Dreams on Fire, All-Night Vigil (Nunc Dimittis), O Holy Night
Deel 2: Crawling Up a Hill, Fancy, Belfast, Call Off the Search, Thank You, Stars, Bridge Over Troubled Water, Wonderful Life, Nine Million Bicycles, The Closest Thing to Crazy
Bis: Satrpialo, I Cried for You

Organisatie: Live Nation

Sinner's Day was een jaarlijks festival dat startte in 2009, die de crème de la crème van de 'old school' new-wave/postpunk drie jaar in Hasselt verzamelde. Na een pauze van vijf jaar, is de 'donkere' hoogmis terug in de Ethias Arena met een zeer aantrekkelijk lineup. Het concept werd door een nieuwe organisatie, de Limburgse Star Events overgenomen. Meer dan 7.000 fans maakten vastbesloten de trip om te genieten van de nostalgische 'gouden 80 jaren' muziek.

Gordijn-raiser: The Cassandra Complex is het project dat door Rodney Orpheus in Leeds (UK) in 1980 werd opgericht. We slaagden er niet in om hun concert bij te wonen, maar op basis van wat we al op het Rewind Festival in 2012 hebben gezien, zijn we ervan overtuigd dat hun zeer originele new-wave muziek, een mix van punk en electro, de vroeg gekomen fans (het is maar 13u) heeft verleid.

Toen we aankwamen, werden we met professie door de organisatoren verwelkomd, die de journalisten echt in de watten gelegd hebben. Een Press Café was achter de mengtafel, in de Press Room kon je rustig werken en de armband gaf toegang tot de ‘Frontstage’, op voorwaarde dat de artiesten hun toestemming voor foto-shoots gaven. In de line-up was Tricky de enige die de fotografen weigerde, je kon afvragen waarom.

Na The Beat, de Britse ska-band, komt de ‘eerste grote ' van de dag, om 15u : Tuxedomoon. Het project werd in 1977 in San Francisco gevormd en nam een voorname positie in op de muziek scene, eerst als post-punk pioniers. Hun single "No Tears" dateert van 1978. Een klassieker die veel artiesten heeft beïnvloed (waaronder een zekere Brendan Perry van Dead Can Dance). In de jaren '80 kwamen ze in Europa, en verbleven  lange tijd in Brussel. Ze ontwikkelden een unieke stijl van vrij unieke hybride art-rock. Je moet denken aan een jazzy, filmisch sfeer, met postpunk baslijnen en minimalistisch elekktronica sequencers, vocals en betoverende arabesken van saxofoon, trompet en viool. Alsof de Velvet Underground een 'jam' deed met Chet Baker, Roxy Music, Frank Zappa en Death In June (!).
Op het podium zien we de drie oorspronkelijke leden: Blaine L. Reininger, Steven Brown en Peter Principle. Principle richt zich uitsluitend op zijn Epiphone Gibson SG bas ; de twee anderen zijn geweldige multi-instrumentalisten. Steven Brown wisselt tussen stem, piano en saxofoon en Blaine L. Reiniger zingt en speelt viool of gitaar. Het trio wordt vergezeld door een trompettist en een VJ.
De magische muziek creëert een zeer vreemde sfeer in de grote zaal van de Ethias Arena, bijna surrealistisch, Er zijn al minstens 4 of 5.000 mensen, in het zwart gekleed, zoals het moet! Sprekende van kleuren : de gitaar en de saxofoon in "Muchos Colores" lijkt uit een David Lynch film genomen te zijn. Meer ritmisch, "What Use ?" wordt gekenmerkt door prachtige jazzy harmonieën en de Devo-esque stem van Reiniger. "Seven Years", ook uit het sublieme ‘Half-Mute’ album (1980) gehaald, herinnert aan Gary Numan en Talking Heads. Een unieke avant-garde no-wave, gekenmerkt door hypnotiserende ritmes en broeierige vocals. We zagen een zeer goede show, die natuurlijk nog beter tot z’n recht komt in een meer intieme sfeer!

Nu is het de beurt aan Deutsch Amerikanische Freundschaft (DAF) op het enorme podium. Het DAF logo wordt op het gigantische LED-scherm boven het podium geprojecteerd. Nogmaals proficiat aan de organisatie, die ons het beste bood op vlak van geluid, lichtshow en logistiek. DAF is een Duitse minimal EBM duo uit Düsseldorf, die in 1978 werd opgericht en uit Gabriel "Gabi" Delgado-Lopez (zang) en Robert Görl (drums, percussie, elektronische instrumenten) bestaat. Hun meest bekende hit is "Der Mussolini", uit het album ‘Alles ist gut’.
Als je nog nooit DAF live hebt gezien, mis je iets. Het is verbazingswekkend wat (slechts) twee mensen kunnen doen op een podium. Robert Görl speelt akoestische drums in een typische bruto stijl die leven geeft aan de elektronische sequencers. Maar bovenal is Gabi een waar podiumbeest. Tijdens het concert, loopt hij schreeuwend op het podium. Op « Der Mussolini » schiet het publiek in actie en zijn er de eerste moves. Iets verderop brengen "Ich Will", "Muskel" en "Sato Sato" de spanning naar een nog hoger niveau. Zoals gebruikelijk, giet Gabi hele flessen water op zijn kop en is zijn open hemd  volledig doorweekt.
Als je luistert naar nummers als "Liebezimmer" of "Nachtarbeit" voel je de belangvolle waarde van DAF bij de oorsprong van Electro Body Music (EBM), die door Front 242 werd opgericht en door Nitzer Ebb en veel anderen werd verdergezet. Kortom : een zeer punchy concert, maar dat misschien iets te vroeg kwam.

Sommige mensen waren verrast Tricky in de line-up van een new-wave festival te zien. Toch heeft de trip-hop van Adrian Thaws, de zwarte zanger en muzikant uit Bristol, een regelrechte sombere dimensie, die perfect overeenkomt  met de donkere sfeer van de new-wave. Begeleid door drummer Luke Harris en door een gitarist, presenteerde Tricky zijn nieuwste opus, ‘Skilled Mechanics’.
Een betoverend concert op alle vlak. De hypnotische baslijnen en tribale ritmes zijn fascinerend. Gekleed gewoon in jeans en een t-shirt, is Tricky sterk present op het podium. Of hij out-of-the-blue is laten we in het midden , hij  is 200% in zijn 'trip'. In nummers als  "Hero" en "Palestine Girl", wisselt het van rustige passages in felle uitbarstingen. Een sensuele zang die fluistert en spuwt , en   dynamische veranderingen die doen denken aan Nine Inch Nails en Rage Against The Machine.
Toch betreurden we  de playback van de vrouwelijke vocals, de bas en de synths. Tja, groepen die 100% live spelen zijn tegenwoordig zeldzaam geworden. Dit terzijde, was de show indrukwekkend. Met "Sun Down" en "Valentine" bereiken we een intense spanning ; de laatste twee , "Boy" en "Vent", zijn gewoon waanzin. Wat een interpretaties en dramatische kracht.
Op z’n 48ste , is Tricky de jongste (!) act vandaag maar hij zette een knappe ‘boost’ op de 'oude' generatie! Een leuke verrassing!

Na de verplichte zak friet, nemen we onze plaats 'frontstage' om de set van Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD) bij te wonen. Het Engelse combo uit Liverpool had enorm veel succes in de jaren 1978-1984 , dank zij de melodische ,  dansbare elektronische new-wave. In de jaren negentig, werd OMD op het achterplan geduwd door grunge en Britpop. Maar in 2006 kwamen ze terug en er kwamen zelfs twee nieuwe, prachtige albums : ‘History of Modern’ en vooral ‘English Electric’.
Het concert begint sterk met "Enola Gay"; één van hun hun grootste hits. De sfeer is meteen goed . Op het podium herkennen we de zanger Andy McCluskey. Naast hem, op keyboards, Paul Humphreys, grijzend haar , maar nog steeds het gezicht van een baby. Vanavond zijn ze in 'duo-modus', dat is zonder Malcolm Holmes (drums) en Martin Cooper (keyboards / saxofoon).
'Wees niet bang van oude mannen die synths spelen', adviseert Andy McCluskey vóór het nummer "Messages". De kenmerkende Britse humor van McCluskey wordt enorm geapprecieerd. Hij is enthousiast en energiek. Een echte showman! De hits worden in een snel tempo gespeeld. "History of Modern (Part 1)" bewijst dat OMD nog steeds in staat zijn om hits te schrijven, 30 jaar later. De synth riff is eenvoudig maar uiterst effeciënt. Na "Souvenir", door Paul Humphreys gezongen, zegt McCluskey, niet zonder ironie, dat "Joan of Arc" alleen in België niet goed verkocht  'Dus zullen we wraak nemen! Jullie gaan het opnieuw ondergaan want wij gaan het nummer spelen !'
Daarna spelen ze, logisch, "Maid of Orleans" en we worden meegesleept in een hypnotiserende en fascinerende middeleeuwse sfeer.
De set eindigt zoals het begon: krachtig, met een "Sailing On The Seven Seas", die samen met Nik Kershaw werd gecomponeerd, en natuurlijk "Electricity", de eerste single, uit 1979, waarop het ganse publiek danste en zong. In een woord? Een perfect concert. Alles was er: muzikaal genialiteit, kracht, présence, humor en bescheidenheid: bravo, OMD!

Radicale verandering van stijl met Public Image Limited (PIL), de Britse band onder  John « Rotten » Lydon, de grillige zanger van de Sex Pistols. PIL was in 1978 opgericht, na de split van de Pistols. PIL was een van de pioniers van Post-Punk, tot 1994. Na een onderbreking van 15 jaar, kwam het combo in 2009 terug en bracht nog twee nieuwe albums: ‘This is PiL’ en ‘What the World Needs Now...’.
Op het podium zijn de oorspronkelijke leden van de band aanwezig : naast Lydon, Bruce Smith (Pop Group, Slits) op drums, Lu Edmonds (Damned, Shriekback) op gitaar en Scott Firth op bas. Enkel John Mc Geoch, die in 2005 overleed, ontbreekt.
Het begin van de set, wordt meteen gesmaakt: "This Is Not a Love Song" is een puur meesterwerk, en het nummer wordt live bewerkt , verbeterd en  verlengd. Het publiek is in extase en zingt het refrein in koor mee. Een mooi moment, één van de hoogtepunten. Later, is "Death Disco" net zo scherp. Deze dub/disco lof werd door Lydon geschreven na de dood van zijn moeder. Het wordt omgeven door een klassieke, op gitaar gespeelde passage van Tsjaikovski. "Warrior’ komt het sterkst uit de verf qua geluid , de mix is perfect en alle instrumenten krijgen ruimte. "Rise" en "Shoom" besluiten de show op sublieme wijze.
Op het eind introduceerde Lydon zijn muzikanten door ze allemaal 'madame' te noemen. 'Wij hebben onze muziek ‘uit het hart" gespeeld' ! Hij sloot dan af met een spetterende "F*ck de muziek business!". Zoals je ziet, ondanks zijn 60 jaar, is Johnny nog altijd een punk!

Het hoogtepunt van de dag moest normaal door Andrew Eldritch en de Sisters of Mercy gebracht worden. Helaas heeft de Engelse zanger, nu in Hamburg gevestigd, ooit een legende van de gothic rock, al lang geleden opgegeven muziek te maken. Hij teert op de glorie van de SOM verleden, en geeft concerten, waarbij er niets te zien is, gezien de muzikanten continu in tonnen rook ondergedompeld worden. Vanavond geen uitzondering op de regel en wordt het begin van de show door een geluid van rookkanonnen aangekondigd. Op het podium zien we de schaduwen van de twee gitaristen, Chris Catalyst en Ben Christo en, achter hen, een techneut die de elektronica bedient (Dr Avalanche was lang geleden vervangen door twee Apple laptop). In het zwart gekleed en met zijn onafscheidelijke zonnebril, verschijnt Eldritch op "Detonation Boulevard". Het geluid is zwaar, te zwaar, met te lawaaierige gitaren en een nauwelijks hoorbare stem.
Gelukkig voor ons, mogen we frontstage tijdens drie nummers een paar 'rokerige' foto's  nemen. De kleine kralen van "Alice" en "Marian" worden hier gedempt.  "Dominion" daarentegen, klinkt goed, de gitaren zijn beperkt tot meer discrete arpeggio's, waardoor er meer ruimte is voor de vocals.
Het publiek is niet veeleisend  en in volle extase. De fans kennen de hits uit het hoofd en zijn blij om al die onsterfelijk nummers te horen, ook al is het geluid niet ideaal . Het einde van het concert zal echter voor een mooie verrassing zorgen : Tijdens "Flood II" gaat Eldritch naar de rechterkant van het podium voor een sigaret en staat dan aan de rand van het podium, juist vóór het publiek. Plotseling beweegt hij meer, kijkt hij in de ogen van zijn fans en zingt hij indringend scherp. Een mooi moment. Hij zou dat best steeds doen, dan zouden de concerten veel meer interessant en spannend zijn.
Als toegiften kregen we "Something Fast", live katastrofaal door een  slecht gestemde akoestische gitaar en onhoorbaar stem. "Lucretia, My Reflection" was wel goed, door de helse ritmiek en de pogo vooraan. "Temple of Love" en "This Corrosion" sloten een echt teleurstellend concert af. Om écht  van de Sisters live te genieten, is er niets beter dan de video van hun subliem concert in 1985 in de Royal Albert Hall.

Kortom , Sinner's Day was een groot succes op alle  vlak. Het enige wat wij betreuren is dat er in de line-up geen jongere muzikanten waren. Die hadden kunnen bewijzen dat de ‘wave’-scene voorlopig een opmerkelijke vitaliteit kent. De organisator, Chris Vanhoyland, heeft ons waarschijnlijk gehoord want er zal een 2017-editie zijn met naast de klassieke bands (The Residents en Revolting Cocks?) ook meer recente namen als een Goose. We denken ook aan de lokale Whispering Sons, bekroond op de Humo’s Rock Rally en anderen als Luminance, Organic, Charnier, enz. Wordt vervolgd dus !
Proficiat en tot volgend jaar !

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/sinnersday-2016/ 
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sinnersday-2016/

Tekst Philippe Blackmarquis – vertaling + Johan Meurisse

Organisatie: Sinner’s Day Festival (Star Events, Houthalen – Dp communications)  http://www.sinnersday.com/

20 jaar bestaat het Britse Placebo al. Laat ons zeggen dat ik 2 jaar was toen deze band ontstond, en desondanks kon ik toch elk nummer meezingen. Conclusie: Placebo is een hitmachien dat nog lang niet uitgezongen is. Eentje voor jong en oud, groot en klein. Na hun passage in het Sportpaleis werd ook duidelijk dat de band meer en meer klaar is om benoemd te worden als een muziek legende van de 21^ste Eeuw. Hun 20^ste verjaardag werd dus eentje vol hits, meezing momenten en dans opportuniteiten. Eigenlijk gewoonweg eentje om niet te vergeten!

De zaal zat goed vol. Logisch, want het hoorde feest te worden in het Sportpaleis en dat wou niemand missen. Een show beginnen met een eerbetoon aan Leonard Cohen is mooi en dat vond ook het publiek. De zaal werd enthousiaster en enthousiaster. Iedereen was klaar voor wat wel eens één van de betere Sportpaleis shows van het jaar kon worden.
“Every you, Every me”, het nummer waar het voor de Britten allemaal begon werd met videoclip vertoond op de achtergrond. Een beetje een rare intro, maar ergens ook logisch. Mensen werden meteen teruggeduwd naar 1998, het jaar wanneer de clip uitkwam en dat wekte heel wat nostalgie op. Goed, genoeg beeldmateriaal. Na de intro was het tijd voor het echte werk.
Met man en macht bestormde Placebo het podium. Wat 20 jaar geleden begon als een 3-koppige band, groeide uit tot een groep met nog heel wat extra leden. Positief, want dit geeft Placebo de kans te experimenteren met sound, waardoor ze blijven vernieuwen. De band begon met de intro en wanneer Brian Molko en Stefan Olsdal ook op het podium stonden, waren ze volledig klaar om er aan te beginnen. Onmiddellijk haalde Placebo nog meer nostalgie op en startte ze de riff van “Pure Morning”. En hop, de trein was vertrokken. Hits als “Loud Like Love”, “Special Needs” en “Too Many Friends” volgden.
Geboren en getogen in Brussel, niet vaak genoeg kon Brian Molko herhalen hoe blij hij was om terug in zijn thuisland te zijn. Op andere vlakken is hij ook nog steeds niet veranderd. Verouderd leek hij niet, extravagant was hij nog steeds. Maar dat is wat Placebo net zo typeert en net dat tikkeltje interessanter maakt. Zijn vrouwelijke make-up en kapsel had hij voor de verandering wel thuis gelaten. In tegenstelling tot Molko zijn steeds terug kerende witte t-shirt met overhemdje, zorgde Olsdal wel voor een tikkeltje verandering. Matching broek en vest, dat het hipsterniveau van de band meteen naar boven trok.
Ook qua taalgebruik en mening uiten wist Molko nog steeds hoe het moet. Zo begon hij bijvoorbeeld een hele rant over smartphones die hij gewoonweg ‘shit’ vindt, maar toch liet hij het publiek zelf de keuze het medium al dan niet te gebruiken.
Mooiste moment van heel de avond was ongetwijfeld het moment dat Placebo David Bowie eerde met het nummer “Without You I’m Nothing”, een samenwerking met het overleden icoon. Het Sportpaleis werd gedurende 2 minuten uitbundig wild, en uiteraard volgde er ook een staande ovatie. Kippenvel tot en met en ook een traantje werd weggepinkt wanneer Molko de staande ovatie afsloot met de woorden ‘Thank you Antwerp, and thank you David. We really fucking miss you’, terwijl hij ontroert naar boven staarde.
Na een memorabel moment was het tijd de set af te sluiten in stijl. Molko vroeg het publiek wat ze nog deden tijdens verjaardagsfeestjes behalve “fucking someone” en “getting drunk”. Zijn antwoord hierop was “making fun”, en dat was wat de band van het Antwerpse publiek verwachtte. Nu, heel moeilijk was dat niet op nummers als “Special K”, “Song To Say Goodbye”, waarbij Placebo ons nog eens toonde hoe een fantastische videoclip ze voor dit nummer maakten, en “The Bitter End”. Dat laatste was tevens ook de eerste afsluiter van een hele reeks vol hits. Molko ging op de grond liggen, speelde nogmaals alles eruit wat hij kon en liep vervolgens met veel pretentie, zoals we dat van hem kennen, het podium af.
Voor een band die tegen alles is wat tegenwoordig te vaak voor komt, vond ik de keuze voor twee bisrondes wat vreemd, maar goed, dat zal om gewoontes gaan. Voor bisronde 1 ging de band voor een trage versie van “Teenage Angst”, “Nancy Boy” en “Infra Red”. Voor bisronde 2 kwam de band nog een laatste maal verrassend uit de hoek en speelden ze hun cover van Kate Bush’s “Running Up That Hill”.

We kunnen Placebo eigenlijk niet genoeg bedanken voor de zovele hits die zij de afgelopen 20 jaar gemaakt hebben, en voor de ontzettend sterke show die ze in het Sportpaleis neerzette. Ze mogen dan wel een nummer hebben met als titel “Song to say Goodbye”, Placebo is duidelijk nog niet uitgezongen. Op naar de volgende 20 jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
Sportpaleis, A’pen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/placebo-19-11-16/
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/placebo-19-11-16/

Zénith, Lille
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/placebo-18-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/placebo-18-11-2016/
(Org: Agauchedelalune, Lille)

Organisatie: Live Nation

SCHNTZL/Loriers-Postma-Thys - Wat als...Jazz wordt herleid tot kunstvorm? 
SCHNTZL
CC Belgica
Dendermonde
2016-11-19
Erik Vandamme

Jazz leeft, ook anno 2016. JazzLab Series is een organisatie die met de regelmaat van de klok onontgonnen talenten binnen het globale Jazz gebeuren de nodige speelkansen wil geven (http://www.jazzlabseries.be/ ) . In CC Belgica, Dendermonde, een gezellig en pittoresk zaaltje, was een mooie mengeling van ouder en jong publiek komen opdagen. Kortom, grensverleggende jazz, herleid tot kunstvorm, een intieme setting en artiesten die hun muziek brengen vanuit het hart van die voornoemde muziekstijl? Alle ingrediënten om hier een topavond te beleven, waren voldoende aanwezig.

SCHNTZL - Een frisse wind doorheen het Jazz gebeuren
We houden niet van de door onze strot geramde 'hype' te doen opleven. Eerder verkiezen we om artiesten en bands, die door menig media de hemel worden in geprezen, zelf te ontdekken om er een oordeel over te vellen. Met een zekere sceptische kijk op de zaak, hadden we daarom eerder dit jaar het debuut van SCHNTZL onder de loep genomen en schreven daarover:
"Grensverleggende schoonheid, dat is wat SCHNTZL ons aanbiedt. Op zo jonge leeftijd, de jongens zijn nog net geen twintig jaar, reeds zoiets magisch mooi naar voor brengen dat we doorgaans tegenkomen bij bands met jarenlange levenservaring? Het doet ons met verstomming zitten luisteren, en vooral genieten.. Genieten, tot het diepste van onze ziel. Buitengewoon indrukwekkend!"

Een enorme drang naar improviseren,  door de sound van de statige en elegante vleugelpiano te combineren met een grillige drumsound. Die schippert tussen zalvend je hart raken en knallende mokerslagen uitdelen.
Hoe dat op het podium klinkt? We zien een duo dat met een gretigheid staat te spelen van een sportman die aan een marathon begint. Gespannen zenuwen verdwijnen na de eerste pianoklank en beklijvende drumsalvo. Hendrik Lasure (Piano) en Casper Van De Velde (Drums) verstaan de kunst om, dankzij een enorme drang naar improviseren, de sound van de statige en elegante vleugelpiano te combineren met een grillige drumsound. Die schippert tussen zalvend je hart raken en knallende mokerslagen uitdelen. Beide artiesten zijn bovendien zodanig goed op elkaar ingespeeld, dat de perfectie wordt benaderd. Gelukkig blijft binnen die omkadering de jeugdige spontaniteit overeind staan waardoor we geen routineus concert voorgeschoteld krijgen. Eerder  kunnen we spreken van een unieke Jazz beleving die ons met verstomming slaat. Maar ook een beetje raar doet opkijken, en verweesd achterlaat.
Kortom kunnen we stellen dat SCHNTZL het stempel 'Jazz' geven, hen eigenlijk tekort doen is. Dit duo verlegt grenzen binnen deze muziekstijl, ook op het podium. Uiteraard zijn er nog groeimogelijkheden, mits meer podiumervaring opdoen en verder groeien. Kunnen deze jongens echter nog ver geraken, en niet alleen in het globale Jazz gebeuren. Is onze uiteindelijke conclusie na dit klasse concert.

Loriers-Postma-Thys - Magische schoonheid, in al zijn vormen en kleuren
Breng begenadigde artiesten samen, laat hen een plaat uitbrengen en vooral hun respectievelijke talenten ten volle openbloeien. En je krijgt een hemels mooie kruisbestuiving, in al zijn vormen en kleuren. Pianiste Nathalie Loriers is een veelzijdige artieste, die sinds eind jaren '90  is uitgegroeid tot de 'leading lady of Belgian Jazz'. Naast het uitbrengen van heel succesvolle platen, werkte ze ook mee aan tot de verbeelding sprekende projecten zoals het internationaal vermaarde Brussels Jazz Orchestra. Zo werkte ze ook samen met Tineke Postma, een Nederlandse Jazz saxofonist, met wereldfaam.   Om maar te zeggen, het gerenommeerde Amerikaanse Jazztijdschrift 'Down Beat' plaatste haar in 2012 op nummer 5 in hun ''Rising Star''- ranglijst. Bovendien mocht ze aantreden op de laatste internationale Jazzday waar ze samen met de Amerikaanse saxofonist Wayne Shorter in New York op het podium stond. De samenwerking tussen beide artiesten resulteerde in de meesterlijke plaat Les Peuple Des Silencieux.
Tijdens deze tournee werken beide dames samen met bassist Nic Thys. Deze klasse artiest is ondertussen uitgegroeid tot één van de meest gevraagde bassisten in België, en wordt zowat over heel de wereld enorm gewaardeerd. Deze samenwerking zorgde bovendien voor de knappe plaat We Will Really Meet Again. http://www.dewerfrecords.be/nl/catalogus/we-will-really-meet-again
Echter is het niet één aspect dat boven een ander uitsteekt, maar net die eerder genoemde kruisbestuiving die ons telkens naar adem doet happen. Elke sprankelende piano klank, hartverwarmende saxofoon geluid tot zwevende contrabas toon. Brengt ons als luisteraar tot een vorm van intense ontroering.
In CC Belgica zorgde deze wonderbaarlijke kruisbestuiving tussen iets magisch moois. Moeilijk met woorden te omschrijven. In elk geval mochten elk van hen ten volle hun talenten naar voor brengen. Zo waren we diep onder de indruk van de hemelse pianoklanken, die ons een ultieme krop in de keel bezorgde. Of de al even bedwelmende saxofoon geluiden, waarbij de een traan wegpinkten van puur innerlijk genot. Waarna de beklijvende contrabas sound, je tot diepe innerlijke rust bracht. Telkens opnieuw. Uiteraard werd daarbij uitvoerig gegrasduind doorheen die eerder genoemde plaat ‘We Really Meet again’.
Net als op deze plaat, worden we dus ook 'live' meegenomen op een melancholische trip, die je als mens tot volledige 'zen' brengt. Echter is het niet één aspect dat boven een ander uitsteekt, maar net die eerder genoemde kruisbestuiving tussen elk van hen, die ons telkens naar adem doet happen. Elke sprankelende piano klank, hartverwarmende saxofoon geluid tot zwevende contrabas toon. Brengt ons als luisteraar tot een vorm van intense ontroering. Vanaf het begin tot het prille einde van de set. Ook stijgt geen enkele song uit boven de andere, het is het totaalpakket dat je hart verwarmt en de ziel tot innerlijke rust en kalmte brengt.

Dank aan Snoozecontrol – Erik Vandamme http://www.snoozecontrol.be  

Organisatie: JazzLab series (ism CC Belgica, Dendermonde)