GoneWest 2014 - Einstürzende Neubauten – ‘Lament’ - Pakkend oorlogsepos
Einstürzende Neubauten
Loods NMBS (Diksmuide)
Diksmuide
2014-11-08/
Johan Meurisse
Indrukwekkend , imposant , boeiend , gevoelig , pakkend , dat zijn de eerste woorden die ons te binnen schieten na de twee uur durende wereldpremière ‘Lament’ van Einstürzende Neubauten. De bezielde Duitse band , onder Bargeld/Hacke, zijn al een kleine vijfendertig bezig , en is , blijft spraakmakend binnen de avantgardepop door de staalpercussie.
Live slaan ze ons steeds met verstomming en laten een diepe indruk na. In het kader van de Groote Oorlog heeft Blixa/Hacke en hun band de nagedachtenis van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog 100 jaar terug in een muzikaal beleven en performance omgezet (‘Lament’).
Een enorm ambitieus project, een oorlogsepos met een sterke emotionele lading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, plastic pipes en traditionele instrumenten. Historische geluidsfragmenten kruisen de composities, wat het geheel interessant , ontroerend maakt ; de sound is rijkelijk gelaagd en het concept laat veel tot de verbeelding over.
GoneWest heeft al een paar opmerkelijke events vorige maand georganiseerd (o.m. Arno , Ozark Henry, Amatorski ), heeft met Einstürzende alvast een unieke band gestrikt en overtuigd en in december volgen er nog een paar nl. Alan Stivell en John Cale .
De plaat is nog maar net uit en voor velen hier dus hier de wereldpremière in een kille loods van de NMBS in Diksmuide te zien en te horen, op een steenworp van de IJzertoren, wat de vroegere ervaringen in de Westhoek nog intenser maakten.
Een internationale opkomst , want naast ons landje kwamen een pak Duitse fans + uit alle uithoeken van Europa . Respect dus . De locatie was historisch en deed ons terugdenken aan de begindagen waar deze band zo al optrad; een ideaal decor , een Magasin 4 in de zoveelste macht om de schroot/ afbraaksound, de soundscapes en de percussie (in welke vorm ook) van Einstürzende optimaal tot hun recht te laten komen . En dat was zeker imposant bij het eerste nummer “Kriegsmaschinerie”, waar van alles van zelf geconstrueerde instrumenten , percussie, staven , metalen platen , kettingen, vuilbakken , plastic pipes, kortom rommel werd bovengehaald; meteen werden we met verstomming geslagen . Alsof de kanonnen over ons heen donderden … Zonder een woord houdt Blixa pancartes omhoog van o.m. "War does not break out, and it is never caught or chained: it moves, if something in its environment changes."…
Einstürzende is meer dan zomaar een optreden , jawel het is een totaalbeleven, waarbij we hier vanavond een aangrijpende , treurnis geschiedenis les kregen … ‘een neverending oorlog in onze wereld van vandaag’ .
Geen projecties op het achterplan , nee, ze laten het aan onze verbeelding over wat hun muzikale kunst te vertellen heeft . Een voorstelling die ontroert, soms niet onder woorden te brengen is , zelfs ongrijpbaar is ...
De ganse plaat kregen we in chronologie . “Der I. Weltkrieg” , “Lament”, “How did I die” en “Der beginn des weltkrieges 1914” waren Einstürzende op hun best, ongenaakbare hoogtes, door de percussie op platic pipes , een mars door de loopgraven, een telegramconversatie, hymnes of het strijdlied van de Harlem Fighters ( de eerste Afro- Amerikaanse infanterie die meevocht met de Fransen) door Hacke gezongen , later dan nog eens door Blixa zelf .
Een strijkersensemble maakte het geheel zalvender of kon huiveren .
Blixa z’n vertel/praatzang was in de drie landstalen , kippenvel kregen we met “In de Loopgraaf” , deze van Hacke in het Engels en Duits.
Wat er ook te beleven viel , in dit concept vielen experiment , subtiliteit , finesse en schoonheid samen . Af en toe was er ademruimte voor een traditioneler instrumentarium . Op het eind was het terug even doorslikken op het sober, verstilde “Sag mir wo die blumen sind” en op “Der beginn des weltkrieges” , waar Blixa nog meer in onze ziel boorde als dierenimitator .
Enkele oudere nummers werden toegevoegd in de setlist , het energieke “Let’s do it a Dada” en het sfeervolle “Ich jehe jetzt”, wat sterk werd geapprecieerd en een tandje bijzette in zeggingskracht.
Wat we vanavond zagen en hoorden, zinderde na . De muzikale kunst van Einstürzende Neubauten houden we hoog in het vaandel . De samenwerking van talrijke organisaties onder GoneWest kan fier terugblikken op wat deze band heeft verwezenlijkt met de jaren . Nog steeds zorgen zij voor iets aparts, unieks.
Een ‘E.N.’ op z’n best mét een niet te missen tour!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/einst-rzende-neubauten-08-11-2014/
Meer info van de events www.gonewest.be
Organisatie: GoneWest
I Love Techno 2014 – Keep On Loving …
I Love Techno 2014
Flanders Expo
Gent
2014-11-08
Ilse Verzieren
E17 vanuit Kortrijk, richting Gent. Als je de weg naar Flanders Expo nog niet kende, dan kon je gewoon de auto’s met Franse nummerplaat volgen. Niet alleen de Fransen komen massaal naar dit technofestival, I Love Techno kent vele buitenlandse bezoekers. In totaal vonden 26.000 mensen hun weg naar Gent om een hele avond op pompende beats te dansen.
Als je aankomt op in Flanders Expo weet je al meteen dat dit niet zomaar een technofuif is. Het is één groot verkleedfeest. Daar spelen de merchandisers maar al te graag op in. Mocht je voor de gelegenheid geen supermanpak, hondenpak en feeënjurk gevonden hebben, kon je altijd bij de Eristoff-stand terecht voor een lekkere warme wolvenmuts, of je kon je haar laten bijwerken bij de kapper.
Naar aanloop van de negentiende editie van I Love Techno werden de Red Bull Elektropedia Awards uitgereikt. Lefto, een Studio Brussel-dj, werd bekroond tot beste dj van het jaar. Dit jaar was er geen Redbull Elektropediazaal, maar de Black Room bevond zich voor de gelegenheid in het middenstuk. Daar mocht de winnaar van de Jim Contest Janick Megroot de aftrap geven. De zaal stond niet vol voor Megroot, maar het enthousiasme van de jongeman werkte aanstekelijk. Wat hij deed, deed hij met veel goesting. Dat kon het publiek wel lusten.
Wij waren alvast gestart bij de ervaren rot Marco Bailey. Raving George had de Red Room voor geopend verklaard en ze had daar het publiek opgewarmd voor Marco Bailey. De Belgische dj Marco Bailey draait in clubs over de hele wereld en I Love Techno is voor hem toch een beetje thuiskomen. De sfeer in de Red Room was heel goed, dat voelde je aan de warmte als je de zaal binnenkwam. De zeshoeken in de zaal flitsten doorheen het publiek, op het ritme van de beats.
Op het einde van de set ruilden we de Red Room in voor de Blue Room, want daar ging Underworld aan hun set beginnen. Al meer dan 20 jaar gaan zij de wereld rond om fantastische dancemuziek te verspreiden. De Blue Room was dit jaar heel groot, maar dat was zeker nodig om zo’n grote naam te ontvangen. De intro schepte al een magische sfeer in het publiek, dat wild werd bij de eerste tonen. “Praise The Lord”, zongen ze, en vele aanwezigen waren inderdaad dankbaar voor hun komst. Zanger Karl Hyde is ondertussen al de vijftig gepasseerd, maar hij nam het publiek op zijn wenken mee. Het wekt heel wat respect op om te zien hoe hij zich kan inleven in de muziek en zich laat meeslepen op de beats. De komst van Underworld was wel een verademing tegenover de zwaardere technobeats. We hebben de set jammer genoeg niet uitgedaan, waardoor we de grote klepper “Born Slippy” hebben gemist, maar we hebben in ieder geval genoten van het Britse trio.
Wie genoeg had van de rust en zin had in een feestje, kon zeker bij Vitalic zijn gading vinden. De warmte die we daarvoor bij Marco Bailey hadden gevoeld, had plaats gemaakt voor zwetende en plakkende lijven. Daardoor was het al snel tijd geworden voor verfrissing. De drukte aan de togen deed ons aanschuiven aan een toog waar het minder druk was en die vonden we in de Black Room. Op dat moment was KR!Z daar bezig aan zijn set, maar die kon ons niet overtuigen om in de Black Room te blijven.
Duke Dumont wouden we niet missen. De Britse DJ heeft een Grammynominatie in de wacht kunnen slepen voor zijn hit “Need U 100%” en het is vooral hierdoor dat hij naambekendheid verwierf. Het duurde zelfs niet lang vooraleer hij de topper op het publiek losliet. De zangeres was fantastisch om live te horen, wat een stem was dat! Zeker toen ze I Got U zong, leek het alsof de echte Whitney Houston daar stond. Daarna werd de set iets vlakker en het publiek kalmer, ondanks de vele aanmoedigingen à la ‘Make some noise’! Daarna hebben ze ons eigenlijk nooit meer echt kunnen overtuigen. Hetzelfde gevoel hadden we bij Klangkarussell. Wanneer de kleppers aan bod kwamen was de sfeer heel intens, maar voor de rest bleven we eigenlijk wat op onze honger zitten.
Aan de t-shirts te zien was er ook veel volk aanwezig voor Paul Kalkbrenner. Het grootste verschil tussen het publiek van Klangkarussell & Duke Dumont en Paul Kalkbrenner & Underworld is ongetwijfeld het leeftijdsverschil. Hoe dan ook, Paul Kalkbrenner blijft een grote meneer, ook voor de jongere generatie. Als je de Blue Room binnenkwam, kon je alleen maar vaststellen dat die hele grote zaal ook helemaal vol zat. Kalkbrenner voelt ook helemaal niet de neiging om zijn set vloeiend te laten doorlopen. Meermaals liet hij gewoon de muziek stoppen om dan een andere plaat te starten. Het publiek was Paul heel dankbaar en hij kon vaak op luid gejuich en applaus rekenen. Een kwartiertje voor het einde kwam dan toch het moment waar velen op gewacht hadden: “Sky + Sand”. Camera’s gingen in de lucht, iedereen wou dit stukje Paul meenemen naar huis.
Na Kalkbrenner hadden we een beetje moeite om ons nog te vestigen op één plaats. Boys Noize was heel goed bezig in de Yellow Room, met leuke visuals erbij. Jeff Mills in de Red Room was nog zo’n klepper, maar daarna zijn we toch nog eens teruggekeerd naar de Yellow Room om naar de set van Audion & Tiga te gaan. Waar we wel mee wouden afsluiten was Ten Walls. Tegenwoordig staan ze in de hitlijsten met “Walking With Elephants” en iedereen is er gek van. Hun set had een beetje een gelijkaardige stijl, maar opnieuw werd het pas echt goed als het nummer zelf aan de orde kwam. Daar is nu eenmaal niks aan te doen. Scoor je als dj een hit in het commerciële circuit, dan wil iedereen die horen.
Deze editie van I Love Techno zullen we ons zeker blijven herinneren. Het blijft een festival dat altijd zal fascineren en tot de verbeelding zal spreken …
Organisatie: I Love Techno - Live Nation
Kasabian, groot in de UK, iets minder bij ons. In hun thuisland zijn ze steevast headliner van de grote festivals, hier kunnen ze Vorst Nationaal nog niet helemaal laten vollopen, zelfs al brengen ze een omvangrijk pak ladderzatte fans mee uit hun thuisstad Leicester.
Kasabian is een band die het in eigen land al tot stadionact heeft gebracht zonder daarbij al te veel toegevingen te doen qua sound, en dat stemt ons tevreden. Kortom, Kasabian is groot, maar blijft geloofwaardig. En vurig en explosief, zo blijkt wel degelijk vanavond.
Eén van de grote sterktes, wat wij de vorige keer ook al merkten in Lille in 2012, is dat Kasabian geen opwarmingsronde behoeft, de groep schiet gelijk al met volle kracht enkele van hun scherpste pijlen af. Het opwindende “Bumblebee” is de bom van dienst die al meteen de party in gang zet. Met de hoogst energieke knallers die daarop volgen “Shoot The Runner”, “Underdog”, “Where Did all The Love Go” en “Days Are Forgotten” wordt maar al te duidelijk dat Kasabian als geen ander een menigte weet op te jutten. Nog maar 5 songs ver en het kot staat al helemaal op zijn kop.
Mocht u al uw twijfels gehad hebben bij het elektronisch getinte nieuwe materiaal op ’48:13’, u wordt meteen terechtgewezen. Het werkt, en hoe ! De pompende beats van “Clouds” en “Eez-eh” drijven de temperatuur nog flink wat graden naar omhoog. Helaas stijgt ook het alcoholgehalte van de Engelse fans evenredig mee en worden de idioten met de minuut irritanter. Maar goed, laten we dit er maar bij nemen, we zijn ook al wel eens zat geweest op een optreden, het is tenslotte rock’n’roll.
De stoom is er even af met het rustige en helaas ook melige “Thick As Thieves”, tijd voor de Engelsen om een nieuwe biervoorraad in te slaan. Stilte voor de storm, noemen ze dat dan, Kasabian schakelt hierop een paar tandjes hoger met een absoluut geweldige uppercut, het oudje “Club Foot”. Iedereen wordt zot, dat komt niet goed met die Britten, hier en daar worden al een paar rake klappen uitgedeeld. Yep, we zeiden het al, rock’n’roll.
Kasabian gaat onverstoord door met nog een stel opzwepende klassiekers “Re-Wired” en “Treat” dat zowaar uitmondt in een disco feestje. Dat disco tintje wordt verder nog eens in de verf gezet met een flard van de Donna Summer klepper “I Feel Love”, Kasabian komt er mee weg, dit is een waar dansfeestje.
De klepper “Vlad The Impaler” wordt gespaard voor de bisronde, “Get loose, get loose” is de boodschap, die is duidelijk overgekomen. Na een streepje “Praise You” van Fatboy Slim mag de klassieker van het eerst uur “L.S.F” het uitbundige feest met een knal afsluiten.
Een hitsige, rumoerige, wilde en opwindende avond, dankzij Kasabian en een hoop heetgebakerde fans. We zijn er toch weer heelhuids uitgekomen.
Organisatie: Live Nation
Night Of The Proms 2014 – Jubileumeditie gaat voluit voor verjonging
Night Of The Proms 2014
Sportpaleis
Antwerpen
2014-11-07
Erwin Vanlaere
De ondertitel van het jaarlijkse event Night Of The Proms is ‘klassiek ontmoet pop’ en vat perfect het opzet van dit gebeuren samen: het naar een ruimer – lees vooral jonger – publiek toegankelijk maken van klassieke muziek en omgekeerd, rock-, pop- en dansnummers een symfonisch jasje aanmeten.
In ieder geval bleek het al sinds de eerste editie in 1985 een meer dan geslaagde formule te zijn. In die mate zelfs dat het festival dit jaar inmiddels aan zijn 30ste editie toe is en afgelopen vrijdag de première-avond, rekening houdende met alle Night Of The Proms concerten in alle landen en op alle continenten, het 866ste Night Of The Proms concert ooit inluidde.
Enkele maanden terug werden de ingrediënten van de jubileumeditie aan de pers openbaar gemaakt. Dat Il Novecento onder leiding van dirigent Robert Groslot, Fine Fleur en John Miles & Electric Band als vaste waarden opnieuw van de partij zouden zijn, hoefde geen betoog. Maar tevens was het de betrachting om klassiek talent, spraakmakende artiesten van dit moment en popmuziek die iedereen aan het dansen brengt, aan bod te laten brengen. Ook werd volop de kaart van de verjonging getrokken. Op de affiche deze keer geen pensioengerechtigde artiesten met een ruime staat van verdienste die als publiekstrekker konden fungeren (zie o.m. in het verleden James Brown, Roger Daltrey, Joe Cocker of Alan Parsons). Maar CeeLo Green en Hooverphonic zouden vrijdag aantonen dat dit geen noodzakelijke implosie van kwaliteit hoeft te betekenen.
Ondanks dat er een feestje te vieren viel, bleven franjes en niet-functionele toeters en bellen achterwege. De muziek blijft de essentie maar dat er nog steeds af en toe mag gelachen worden, bleek reeds van bij de aanvang toen vaste presentator Carl Huybrechts i.p.v. het aansnijden van een gigantische verjaardagstaart en het bijhorend uitblazen van kaarsjes, de catwalk betrad om pralines aan het publiek op de eerste rijen uit te delen. Daarbij richtte hij zich ook tot de toeschouwers op het balkon en liet hen weten dat ze niet naast de lekkernijen hoefden te pakken. Want toen hij een van de aanwezigen uitnodigde om aan een rood lint te trekken, bleek immers dat aldus een doos met pralines naar boven kon worden gehesen. Als gimmick kon dit tellen en de toon was meteen gezet. Vooral ook toen percussionisten Carlo Willems en Patrick De Smet tijdens « Il Trovatore » van Giuseppe Verdi grappig mochten wezen bij het bespelen van triangel en aambeeld. Een kunstje dat na de pauze werd herhaald toen De Smet, nog zo’n vaste waarde bij de Night Of The Proms en absoluut recordhouder overigens wat het aantal deelnames aan betreft, als vanouds zijn talent als mimespeler mocht etaleren tijdens « Ouverture La Gazza Ladra » van Gioachino Rossini. Men zou bijna voorbijgaan aan het feit dat hij ook een erg begenadigd muzikant is.
Maar dat er uitstekend gemusiceerd werd, gold voor elke muzikant van het orkest of koor. Dat werd onder meer duidelijk tijdens de – zelfs na een 127ste keer – beklijvende, staccato vertolking van Carl Orff’s « Carmina Burana (Part 2 & 1) » of nog meer gedurende een symfonische suite uit « Fellowship Of The Ring », het eerste luik uit de saga ‘The Lord Of The Rings’. Zangeres Liv Van Aelst mocht daarbij op het voorplan treden en zorgde voor een van de absolute kippenvelmomenten van de avond. Als voorproefje op het concert op 27 december eerstkomende waarbij de film van Peter Jackson integraal op scherm zal worden vertoond en de begeleidende soundtrack van Howard Shore live zal worden gebracht door het Nationaal Orkest van België, kon dit tellen. De verhalen van Tolkien spreken nog steeds tot de verbeelding en op basis van wat we te horen kregen, zou dit ook wel eens kunnen gelden voor wat zich in december op het podium zal afspelen.
Een pluim ook voor de geluidstechnici want het mag een huzarenkunst genoemd worden om in een zaal als het Sportpaleis tijdens elk nummer loepzuivere accenten te kunnen leggen zoals een dwarsfluit tijdens de openingsouverture of een piccolo tijdens « Slavische Dans Nr. 1 » van Antonín Dvořák.
Elk jaar wordt tijdens de Proms ook een bepaald instrument in de schijnwerpers geplaatst. Dit jaar werd voor de eerste maal gekozen voor de accordeon. Ietwat vreemd dat het 30 edities heeft geduurd vooraleer dit instrument aan bod zou komen, temeer daar dit het eerste instrument van Robert Groslot was. Hij werd er zelfs op 6-jarge leeftijd Belgisch kampioen mee maar zou dit snel omruilen voor viool en piano. Wie de accordeon eveneens al vroeg bespeelde, is de 26-jarige Ksenija Sidorova. Deze in Letland geboren muzikante trok op haar zestiende naar Londen om zich verder bij te scholen en de voorbije jaren is populariteit erg toegenomen. Op de Proms bracht ze behalve een eigentijdse uitvoering van een stukje uit « Carmen » van Georges Bizet, op fraaie wijze ook twee overbekende composities van Ástor Piazzolla, « Libertango » en « Adios Nonino ». Dat laatste staat in Nederland geboekstaafd als hét ontroerendste tv-moment van 2002 toen Máxima Zorreguieta tijdens haar huwelijksplechtigheid met Kroonprins Willem-Alexander bij dit nummer de ogen niet droog kon houden.
Weliswaar van een totaal andere orde maar 10 jaar later gaf in ons land (en vooral in Antwerpen) « Happiness » (in The Magician Remix) van Sam Sparro dan weer aanleiding tot een spraakmakend tv-fragment. Toen politicus Bart De Wever zijn overwinningsspeech wou aanvatten, slaagde hij daar niet in omdat de dj van dienst dit nummer te lang door de luidsprekers liet schallen. De Wever die op dat ogenblik rechtstreeks te volgen was op het VRT-journaal, riep duidelijk geïrriteerd: “Zet die ploat af. In vredesnaam, zet die ploat af. Allez jong, we zitten rechtstreeks in het nieuws. Komaan zeg. Welke idioot ». Duidelijk te horen in alle huiskamers en meteen een bron voor remixen en een veelvoud aan persiflages. Niet verwonderlijk dat de in Sydney geboren Sam Falson, beter bekend onder zijn artiestennaam Sam Sparro, van wal stak met deze hit en daarbij geïntroduceerd werd met de zinspeling “Zet die ploat up”. Sparro, getooid in zwarte pitteleer, had geen enkele moeite om op zijn verzoek de toeschouwers uit hun stoeltjes te doen veren. Of zijn bekendheid grotendeels beperkt blijft tot dat nummer dan wel of zijn stem bij momenten niet draagkrachtig genoeg bleek te zijn om een vol Sportpaleis op de been te houden, feit is dat het publiek bij « Black & Gold » waar de elektro plaats maakte voor symfonische swing, snel terug ging zitten. Een ietwat overbodige cover van « Virtual Isanity » van Jamiroquai, zorgde na de pauze voor geen totale ommekeer.
Wie veel minder moeite heeft om een massa in te pakken met zijn stem, is de Amerikaan CeeLo Green. Met vijf Grammy Awards en enkele gouden en platina platen op zak was Green dé wereldster van de avond. Reeds vanaf de eerste noten van « Crazy », de hit die hij in 2006 samen met Danger Mouse onder de naam Gnarls Barkley scoorde, droeg het publiek deze imposante verschijning op stevige handen. « Crazy » dat op accordeon door Sidorova ingeleid werd, begon uiterst ingetogen, transformeerde geleidelijk tot de versie die de hitlijsten bestormde om uiteindelijk een elektrische, bluesgetinte apotheose te krijgen. Ondertussen werden er ook enkele fragmenten « Trouble So Hard » (Vera Hall) en « Don’t Cha » (The Pussycat Dolls) doorheen geweven. Green, in glinsterende outfit (of “Swarovski pyjama” zoals Huybrechts het noemde) dan wel nadien in een te ruim zwart pak en bolhoed, zong daarna nog « Bright Lights, Big City » en begeleidde dit met enkele grappige danspassen. Vanzelfsprekend mocht ook het ongecensureerde « F**k You » (of « Forget You ») niet ontbreken. Green startte als favoriet en maakte zijn rol volledig waar.
Al even overtuigend waren onze landgenoten van Hooverphonic. Sinds de concertenreeks ‘Hooverphonic With Orchestra’ is het podium van het Sportpaleis en de begeleiding van hun nummers door een symfonisch orkest hen niet vreemd maar het was wel de eerste keer dat de bezetting zo talrijk was. Dat deerde de groep duidelijk niet en dat ze steeds oog hebben voor kwaliteit en de perfectie daarbij nastreven, bleek duidelijk ook tijdens hun passage op de Proms. « The Night Before », « Anger Never Dies » (dat nog meer als tevoren aanleunde bij een James Bond soundtrack), « Sometimes » en « Mad About You » stonden als een huis. Om nog maar te zwijgen van het recentere « Amalfi ». Door de orkestratie kreeg deze al sowieso fraaie song een extra dimensie en gelaagdheid. Het vormde een gedroomde afsluiter van de avond. Alex Callier, Raymond Geerts en Noémie Wolfs stonden al geruime tijd op het verlanglijstje van de organisatoren en onderstreepten met verve de terechte keuze om hen op de affiche te plaatsen.
Veel minder impressionant was de internationale verrassingsact Blue. Nu ja, verrassend? Door een misverstand bij het management van de Britse popgroep werd hun komst voortijdig gelekt door enkele tweets op de officiële Twitter-account van de band. Blue, origineel een viertal, was in Antwerpen met Duncan James, Lee Ryan en Antony Costa noodgedwongen herleid tot een trio. Simon Webbe had namelijk nog verplichtingen bij het BBC-programma ‘Strictly Come Dancing’. Zijn aanwezigheid had hun set misschien kunnen redden. Nu bleek bij hun doorbraaksingle « All Rise » (2001) vocaal niet alles vlekkeloos te verlopen. Veel beter verging het hen tijdens « Sorry Seems To Be The Hardest Word », een cover van Elton John. De danspasjes bleken na jaren intact gebleven te zijn. Dit in combinatie met de verschijning van de groepsleden volstond ruimschoots om menig vrouwenhart sneller te laten slaan.
Ook mocht de enige echte Mister Proms, John Miles, natuurlijk niet ontbreken en al evenmin zijn onvervalste klassieker « Music » die intussen is uitgegroeid tot zowat hét anthem van de Proms. Ook bracht hij op verzoek van het publiek een versie van Queen’s « Bohemian Rhapsody » dat vooraf via een bevraging werd verkozen tot favoriete cover uit de voorbije edities van de Proms.
Op de tonen van « Let It Be » van The Beatles mochten alle artiesten uiteindelijk nog eens hun opwachting maken om een stukje mee te zingen en afscheid te nemen van het publiek.
De première-avond van de 30ste editie van Night Of the Proms kende een nagenoeg vlekkeloze start en ook al oogde de affiche misschien in globaliteit minder groots als voorheen, publiekslievelingen Hooverphonic en CeeLo Green maakten duidelijk dat de opmars richting verjonging niet hoeft gestuit te worden. Al kon ook de terugkeer van de vertrouwde lichtlampjes na het tegenvallende experiment met een smartphone app vorig jaar, op algemene goedkeuring rekenen. Er is dus zeker nog plaats voor een nostalgische comeback …
Night Of The Proms editie 2014 vindt nog plaats tot zaterdag 15 november. Er zijn nog enkele tickets beschikbaar.
Organisatie: Sportpaleis Antwerpen
“Een grootse feestavond met zowel nieuwe nummers als mijn allergrootste hits”. Dat beloofde Kylie Minogue aan haar fans over haar ‘Kiss Me Once’-Tour waarmee ze de hele wereld rond gaat. Haar laatste album ‘Kiss Me Once’ staat vol met nummers over liefde en seksualiteit, het beloofde dus een hete avond te worden.
Het begon allemaal om 20u stipt met een filmpje in de concertzaal die op dat moment nog volop aan het vollopen was. In de clip was Kylie te zien als Sneeuwwitje van dienst in een sprookjesachtige setting. De Sleepwalker videoclip met opzwepende beats bracht het publiek alvast in de juiste stemming, maar uiteindelijk bleek het om een reclameclip voor Sloggi te gaan. Een lichte afknapper om mee te beginnen, maar een uitstekende marketingzet van het onderbroekenmerk.
Na een half uurtje wachten was het eindelijk zover, de grote entrée van Kylie was een feit. Het kindsterretje van de jaren 80 kwam uit het podium gerezen op een reusachtige grote mond die natuurlijk verwees naar haar recentste ‘Kiss Me Once’ album. Gekleed in een rood pakje en gewapend met een rode microfoon hitte ze de gemoederen op met “Les Seks”. Het was ongelooflijk om te zien hoe ze al meteen met haar eerste nummer het publiek aan het dansen bracht. Terwijl ze zich murwde in sexy poses tussen de reusachtige rode lippen ging ze vakkundig over naar de meezinger “In My Arms”. Daar liet ze voor de eerste keer horen dat ze goed gestudeerd had op de Franse taal. How does it feel in my arms / Je ne sais pas! Dan krijg je natuurlijk dat net tikkeltje meer enthousiasme van het publiek. Tenslotte breide ze nog Timebomb aan de nummers vast. Drie flitsende nummers op een rij, het popfeestje was in gang gezet. Na dit trio nam ze even de tijd om terug op adem te komen en om een eerste keer kennis te maken met het publiek. Ze was op zoek naar één woord om het aanwezige publiek te omschrijven. Ze hield het zelf bij ‘WOW!’, hoewel wij gay ook wel hadden goedgekeurd. Maar het was voor haar wel de ideale aanleiding om haar hit “Wow” in te zetten. Het was meteen ook het nummer waarbij ze voor de eerste keer het podium verliet.
Op het podium stond een constructie van stellingen waarop dansende narren ondertussen de show stalen. Terwijl die de eerste kledingwissel van Kylie moesten doen vergeten konden we dus genieten van een licht- en dansspektakel. Zoals het een ster betaamt, was die wissel afgerond in een paar minuten. We zagen haar terug in een glitterpakje met das om samen met haar terug in de tijd te gaan. Vierentwintig jaar om precies te zijn, exact de tijd wanneer ze “Step Back in Time” uitbracht. Tien jaar later, maar nog altijd een hele tijd terug in de tijd was er “Spinning Around”. Dat was dé hit waarmee ze bekend raakte in 2000 bij het jongere publiek en de reden waarom ze geliefd is bij zovele leeftijden. Ze maakte het rijtje af met “Your Disco Needs You” uit 2001. Kylie werd ondersteund door fantastische dansers en backing vocals, maar ze was zelf de ster van de avond. Toen ze de laatste noten van “Disco” bleef aanhouden maakte ze iedereen duidelijk dat dit haar show was en dat zij de touwtjes in handen had. Een luid applaus van het publiek was helemaal verdiend.
Ze onderbrak even haar tripje doorheen de tijd om het contact met het publiek te versterken. Ondertussen bevond ze zich al een hele tijd op de uitlopers van het podium, waardoor ze heel dicht bij het publiek stond. Ze wuifde naar alle uithoeken van de zaal. Hoewel ze moet gezien hebben dat die niet volledig vol zat, moet ze zeker gezien hebben dat iedereen vol overgave terugzwaaide. Het antwoord op de vraag of we klaar waren om met haar de avond door te brengen, leek dus vanzelfsprekend. Door ervaring weet Kylie perfect hoe ze op haar publiek moet inspelen, dus “On A Night Like This” leek de logische keuze om mee verder te gaan. De lichteffecten met laserstralen misten hun effect niet en maakten het alleen maar spectaculairder. Daarna kwam er een kleine vertraging in het optreden. Niet omdat het saai werd, maar simpelweg omdat het intrigerende “Slow” aan de beurt was. Miss Minogue papte intiem aan met een danser – want daar zingt ze over – maar het bleef niet bij trage en lome pasjes. Naar het einde toe werd “Slow” versneld en flitsende lichten versterkten die ervaring. En toen ging ze terug de grond in…
Flitsende effecten maakten plaats voor een schattige barbiewereld. Twee grote roze glitterharten werden het podium opgebracht met alweer een link met het volgde nummer: “Hand on Your Heart”. Kylie had haar das omgeruild voor een roze jurk in verschillende lagen. De eerste wijde rok ging al snel uit, alleen de roze microfoon bleek een constante. Ondertussen zagen we op de achtergrond animaties voorbijvliegen van condooms, flamingo’s en beelden van Kylie vijfentwintig jaar geleden. Om de mannelijke dansers te straffen voor hun, euh, mannelijkheid werden kleren afgetrokken en dropen ze snel weg in hun ondergoed. Ze kwamen terug met een roze handdoek om en witte kousen aan en zo hielpen ze de Australische ster om haar in een bad met veren te geraken, nadat ze zich nog eens ontdaan had van een laagje rok. Vanuit het bad bracht ze “I Should Be So Lucky”. Ze werd door de sterke dansers uit het bad gehesen en alweer had ze zich kunnen ontdoen van een laagje rok. Wat overbleef was nu een hartvormig topje en een glitterslipje. De exacte outfit om iedereen in verbazing achter te laten en nog eens de kleedkamers in te duiken.
De roze barbiejurkjes werden ingeruild voor latex. Kylie was de liefde even beu en hunkerde naar seks. Ze opende haar nieuwe hoofdstuk met een cover van “I Need You Tonight” van INXS. De animatiebeelden hebben plaats geruimd voor zwart-witbeelden van roltrappen in een metrostation. Kylie staat op een zwarte tafel en moedigt de fans aan tot Sexercize. Er komen zelfs grote witte ballen op het podium aan te pas en de zangeres legt zich op een danser die ondertussen pompoefeningen doet op het podium. Als de boodschap begrepen is gaat Kylie na twee nummers als terug naar beneden. Maar deze keer is de pauze van korte duur. Ze heeft de latex nog niet omgeruild en de beats van “Outta My Head” komen uit de boxen geknald. Het publiek gaat voor de eerste keer helemaal wild. Overal zie je mensen dansen, handen blijven in de lucht en Kylie geeft zichzelf helemaal. Ze mag een luid applaus ontvangen na deze fantastische performance. Het is nog niet gedaan, want ze vraagt het publiek nog even om de ‘la-la-la’ a capella mee te zingen. Terwijl ze vooraan staat, neemt ze even de tijd om de geschreven kartonnen bordjes voor te lezen en aandacht te geven aan wie zo dacht bij haar staat. Steven with a V krijgt een handtekening op zijn bord, ze vergeet de verjaardagswensen niet voor een andere fan en zelfs op het verzoekje om haar kussen te geven gaat ze in. “Waarom kom jij niet gewoon naar hier?” Filip was duidelijk helemaal van zijn melk toen hij het podium opgevraagd werd. Wie kan zeggen dat hij door de Australische superster gekust werd en een bonne anniversaire kreeg toegewenst.
Tijd voor een nieuwe muziekmix. Eerst liet ze nog eens de rockchick in zichzelf los. Haar duet met Robbie Williams “The Kids Are Alright” was de ideale uitlaatklep voor de headbangende Kylie. De ene mannelijke collega ruilde ze in voor de andere. Ze bracht haar duet met Enrique Eglesias, “Beautiful”, en daarna ging ze letterlijk in rook op. Daarna was ze nog steeds in een romantische bui, want ze bracht een trage versie van haar titeltrack “Kiss Me Once”. Op het hoogtepunt vielen de rozenblaadjes naar beneden, maar daarna zagen we haar weer verdwijnen.
Er komt weer wat tempo in de zaak, met veel show en veel gouden iconen op de achtergrond. Zelf heeft ze haar baljurk ingeruild voor een halfzwart/halfgouden pakje. Eerst geeft ze de hoop op liefde wat op met “Get Outta My Way”, maar daarna vraagt ze ons of we in liefde op het eerste gezicht gelove. Zij wel, en daar heeft ze toevallig een lied over gemaakt: “Love At First Sight”. Ie-de-reen voelde de dansvibes in zijn benen en er werd heel veel liefde verspreid in het publiek. We kregen er gewoon een instant goed gevoel van!
De sympathieke ster – want met die prijs ging ze al zeker naar huis – vroeg of er verzoekjes waren uit het publiek om te zingen. Om toch even te tonen dat ze haar carrière heeft verdiend omdat ze talent heeft, zingt ze een stukje uit “Confide In Me” uit 1994. We waren heel erg onder de indruk, en wij niet alleen. Onder luid applaus begon ze aan een fragmentje uit “Come Into My World”. Gewijd aan een goeie vriend van haar, zong ze “2 Hearts”. Het publiek deed mee, de muzikanten deden mee... De grote verzoekshow van Kylie Minogue was een schot in de roos. Nadat ze het hele publiek een groot plezier heeft gedaan, doet ze dat voor twee meisjes in het bijzonder. Ze roept twee vriendinnen op het podium om met Kylie een selfie te nemen. Nog nooit gezien! Daarna neemt ze ook een smartphone van iemand uit het publiek om een selfie te nemen van haar met het grote publiek op de achtergrond. Ze weet in ieder geval wel hoe ze haar fans een onvergetelijke avond bezorgt. Daarna bracht ze nog eens naar het prille begin van een carrière die al meer dan een kwarteeuw duurt. Met “Loco-Motion” uit 1987 scoort ze bij oude en jonge fans.
En dan is het moment aangebroken… Kylie bedankt al haar fans, al de mensen die vandaag aanwezig waren en ze brengt een ode aan “All The Lovers”. Ze weet heel goed dat ze door holebi’s op handen gedragen en ze vindt het heel belangrijk om die boodschap van gelijkheid te blijven uitdragen. Met een sterrenhemel op de achtergrond genieten we van haar afscheid en we voelden het allemaal; we gaan naar huis met een goed gevoel.
Voor ons is het duidelijk: Kylie is een superster. Ze heeft niet de streken van een oude rot die zich persé wil opdringen tussen de huidige sterretjes. Ze spreekt alle leeftijden aan, alle seksualiteiten en haar sympathie kent geen grenzen. Kylie Minogue is een grote madam, verspreid die boodschap maar!
Organisatie: Live Nation
Het Texaanse Spoon is typisch zo een indie-band die door de critici op handen wordt gedragen maar bij het grote publiek nauwelijks voet aan de grond krijgt. Hun laatste worp ‘They Want My Soul’, wederom zo een plaat die pas na enkele luisterbeurten zijn kwaliteiten prijsgeeft, wordt al evenmin met een overdaad aan aandacht overladen, dus de grote doorbraak is nog niet voor vandaag. De Gentse Vooruit is dan ook maar half vol gelopen, doch de aanwezigen zijn wel allemaal trouwe fans die met het kwaliteitsvolle oeuvre van Spoon goed vertrouwd zijn.
Hoewel de songs op plaat steevast de indruk wekken dat er lang is over nagedacht en dat weinig aan het toeval wordt overgelaten, komen ze er op het podium met een opvallend frisse spontaniteit uit. Spoon is heus geen bende bloedserieuze nerds die een arty farty sound pogen neer te zetten, dit is een fris klinkende band die gewoon een set lekkere rock- en indiesongs serveert. Er wordt al eens rommelig gemusiceerd en de songs worden ook vrij kort gehouden, maar net dat maakt ze uiterst efficiënt.
De bedrijvige frontman Britt Daniel is in de eerste plaats een entertainer die vooral zichzelf en zijn publiek wil amuseren, een sympathieke peer die om de haverklap een stel energieke krachtstoten uit zijn gitaar doet knallen. De rest van de band houdt er dezelfde betrachting op na, de fans plezieren met een hoop eerlijke en fantastisch klinkende indiesongs.
Uiteraard krijgen we een flinke greep uit ‘They Want My Soul’ met onder andere een aangenaam poppy “Do You”, een potig “Rent I Pay” en een lekker zwevend “Inside Out”, maar de band besteedt al evenveel aandacht aan hun chef d’ oeuvre ‘Ga Ga Ga Ga Ga’ uit 2007, een album die toch nog wel een paar treden hoger staat. Onder meer “Don’t Make Me A Target” is met zijn knarsende gitaartjes geweldig en de frisse keyboards in “The Ghost Of Your Linger” klinken hemels.
Spoon dwarrelt vlotjes en ongedwongen, maar tegelijkertijd ook strak en krachtig, doorheen hun toch wel schitterende songs. Anderhalf uur is in een wip voorbij, en dan weten we altijd dat het goed geweest is.
Deze performance en de publieke opkomst geven ons gelijk, Spoon wordt schandelijk onderschat.
Organisatie: Democrazy, Gent
The Boys zijn terug! Dit drietal was in de zeventig van de vorige eeuw een van de eerste punkbands uit de UK samen met legendarische groepen als The Clash, Sex Pistols en The Damned.
De laatste plaat die The Boys toen uitbrachten, was in … 1981! Nu, 33 jaar verder zijn de originele leden Matt Dangerfield, Casino Steel en Honest John Pain terug en brengen ze zowaar een nieuw full album uit. Hoewel sommige songs ietwat gedateerd lijken, klinkt de mix van powerpop, punk, pubrock en zelfs glamrock nog altijd lekker. De drie heren katapulteren ons met catchy, eenvoudige tracks als “I Need You”, “Punk Rock Girl” en “Bye Bye Bye” zowaar dertig jaar terug in de tijd!
Het is overduidelijk dat de passie voor eenvoudige punkrock nog steeds leeft bij The Boys. Voor wie houdt, van The Buzzcocks, The Ramones, New York Dolls en Generation X is ‘Punk Rock Menopause’ een absolute must!
Het Belgische Skeptical Minds pakt in 2015 uit met een nieuw full album. In afwachting daarvan is er voor de trouwe fans deze live-plaat ‘Run For Your Live’. Voor wie de band niet kent: Skeptical Minds bestaat al sinds 2002 en bracht sindsdien 2 EP’s, 2 full albums en een live DVD uit.
Het kwartet trad al meer dan 300 keer op met ondermeer illustere namen als Apocalyptica, Moonspell, Lacuna Coil, Epica en After Forever. De sound van de band bestaat uit een mix van elektro, industrial, metal, rock en zelfs klassieke muziek. De hoofdrol is daarbij weggelegd voor de cleane vocalen van zangeres Karolina. Op ‘Run For Your Live’ staan tien composities die opgenomen werden tijdens het Metal Female Voice Fest van 2012.
Saillant detail: net in dat jaar vierden zowel de band als het festival hun tienjarig bestaan. Zowel oude als nieuwe songs passeren hierop de revue en opvallend is de prima geluidskwaliteit van deze live-plaat. Vooral slotsong “Living In A Movie” konden wij best pruimen.
‘Run For Your Live’ is zo een mooi zoethoudertje voor de fans van Skeptical Minds.
Het Antwerpse collectief van F.O.D. volgen we al enkele jaren op de voet. De vier vrienden startten in 2008 een band met de bedoeling om Green Days ‘Dookie’ volledig na te spelen. Al snel begon men ook met het schrijven van eigen nummers wat in 2011 uitmondde in de verdienstelijke EP ‘Dance To This’. Het plaatje leverde de mannen de nodige live optredens en de eerste naambekendheid in België op. In 2013 ging de carriëre van F.O.D. plots in een stroomversnelling met de release van het eerste fullalbum ‘Ontario’. Een puike, melodieuze poppunkplaat die ook in Japan werd gereleased en zelfs voor optredens in Canada zorgde.
We zijn een jaar later en daar is al het nieuwe album ‘Tricks Of The Trade’! Opnieuw moeten we constateren dat de band met dit nieuwe werk een reuzenstap voorwaarts zet. ‘Tricks Of The Trade’ kent dezelfde succes-ingrediënten als ‘Ontario’: verschillende catchy, melodieuze en snedige poppunksongs die refereren naar diverse punkgrootheden uit de nineties waaronder Descendents, Green Day, Offspring, Weezer, Bad Religion, Pennywise en Lagwagon. De grote stap voorwaarts zit hem vooral in het gegeven dat de songs nog beter en volwassener klinken.
Ieder nummer scoort een dikke voldoende maar er zijn een aantal songs die er echt bovenuit steken en het potentieel van de band onderstrepen. Dat geldt voor de heerlijke meezinger “Welcome To The Show”, het dreigende “History Prove Us Wrong” en het knallende “Nevermore”. Het meest opvallende nummer is “Dear Grace” dat je na een handvol luisterbeurten gegarandeerd woord per woord meebrult. Een fenomenale en uiterst radiovriendelijke song die niet zou misstaan in de Afrekening.
‘Tricks Of The Trade’ is zo een dijk van een plaat en haalt straks probleemloos ons eindejaarslijstje. Wie F.O.D wil ontdekken, surft snel naar www.fodmusic.be .
Pere Ubu zou Pere Ubu niet zijn mochten zij geen zonderling, obscuur en afwijkend album gemaakt hebben. Dit is een band die al jaren in een eigen bevreemdend universum platen fabriceert, ver weg van de mainstream. Maar eenmaal een mens in dit buitenissige universum is binnengedrongen zijn er steeds opmerkelijke ontdekkingen te doen, het vergt alleen wat tijd.
Dit is eigenlijk een soort conceptplaat gebaseerd op de horrorprent ‘Carnival Of Souls’, een lowbudget movie uit 1962, doch het klinkt vooral als een typische Pere Ubu plaat, grillig, dwars, onconventioneel en bizar, maar dan met een grimmig filmisch karakter.
Passages als “Dr Faustus” en “Carnival” lijken zich af te spelen in donker steegje waar het gevaar onophoudelijk van achter de muren gluurt.
Pere Ubu weet de ganse plaat die beklemmende sfeer aan te houden, de ene keer ingetogen en sluimerend (“Irene”), de andere keer schril en briesend (“Golden Surf Pt 2”).
Rare snuiter David Thomas grijpt zijn volgelingen bij het nekvel met zijn doordringende stem en intrigerende vertelstijl in “Visions Of The Moon” en vooral in het kille en naargeestige “Brother Ray”, een desolaat en griezelig epos van 12 minuten die de plaat in een benauwende sfeer afsluit en een spoor van onbehagen achterlaat.
‘Carnival Of Souls’ is wederom een excentriek hoofdstuk in het ondoorgrondelijke oeuvre van Pere Ubu.
De bezielde Duitse band uit Berlijn - spraakmakend binnen de avantgardepop door de staalpercussie -, onder Bargeld/Hacke, zijn al een kleine vijfendertig bezig. Ze zoeken binnen dit concept naar de subtiliteit , de finesse en schoonheid , naast het experiment in hun sound. De laatste plaat dateert van 2008 , ‘Alles wieder off’, en in 2010 stelden ze hun ‘3 decades of’ voor in de AB, Brussel .
Het resultaat is en blijft iets unieks , indrukwekkend. Het muzikale beleven werd omgezet in een nieuwe langspeler en performance , ‘Lament’, ter nagedachtenis van het uitbreken van de eerste wereldoorlog 100 jaar terug.
Het geheel klinkt innemend , sfeervol , aangrijpend , bezwerend, huiverend, stuwend , energiek . In drie landstalen krijgen we de songs . Een oorlogsepos met een sterke emotionele lading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, plastic pipes en traditionele instrumenten. Historische geluidsfragmenten kruisen de composities, wat het geheel uitermate boeiend , gevoelig , ontroerend maakt en veel tot de verbeelding overlaat .
“Kriegsmaschenerie” is een pracht van inleider vol afvalmateriaal en percussie en “Der I. Weltkrieg” , “Lament”, “How did I die” en “Der beginn des weltkrieges 1914” zijn Einstürzende op hun best, die nog steeds voor iets aparts zorgen. Hun muzikale kunst houden we hoog in het vaandel. Iets wat doet denken aan The Residents …
… "War does not break out, and it is never caught or chained: it moves, if something in its environment changes."…
Coldplay werd groots en grootser omdat ze hun melodieus broeierige pop voorzagen van de nodige bombast , breed uitwaaierende arrangementen, koortjes en meezingbare refreintjes. ‘Viva la vida’ was daar het hoogtepunt van . Al bij de vorige ‘Mylo Xyloto’ ging het terug richting hitgevoelige droompop en de nieuwe ‘Ghost stories’ zet die lijn, door de break-up van Chris Martin en Gwyneth Paltrow verder. . Geen galmende anthems en uitbundig gezongen ‘oohoos’ meer op deze platen .
Het zijn minimaal gehouden gearrangeerde liedjes , waarbij de keys , de piano, bassloops en wat beats wat op het voorplan worden geduwd, naast de emotievolle stem van Martin; de gitaar en drums zijn dus minder prominent. “Magic”, “Midnight” en zeerzeker “A sky full of stars” (met Avicii geschreven) zijn de meest extraverte, hebben een spannende intensiteit en kunnen zelfs aanstekelijk zijn .
De rest zijn sfeervolle , rustig voortkabbelende tracks , die de moeite waard zijn en de gevoelige kant van Coldplay nog meer benaderen . Mooie liedjes in z’n totaliteit , maar dat wisten we onderhand wel van Coldplay …
De nieuwe , vijfde plaat ‘48:13’ ligt in het verlengde van de vorige cd ‘Velociraptor’. Kasabian put rijkelijk uit de Britpop en zorgt voor een kruisbestuiving tussen elektronica en gitaarpop, wat hoekig, stuurs en groovy, dansbaar is . Ze zijn zeerzeker niet vies om alle registers open te trekken met bezwerende , verslavende , pompende beats . Ze hebben al heel wat singles uit die in het genre de moeite waar zijn als “Processed beats” , “Club foot” , “Swarfiga”, “Fire”, “Where did our love go” en “Days are forgotten”, “Re-wired” uit de vorige.
Ook op deze nieuwe moeten ze met “Bumblebee”, “Doomsday” en “Eez-Eh” niet onderdoen . In eigen land zijn zij al uitgegroeid tot een stadionband , hier is het beduidend minder . De rest zijn lekker in het gehoor liggende synthpopnummers , met een vleugje retro rock’n’roll als “Stevie”, “Treat” of “Explodes” of sfeervol goed verteerbare popsongs en dan komen we uit op “Glass” en afsluiters “Bow” en “S.P.S.”. Kasabian leunt nog het dichtst aan Primal Scream met z’n sound .
Ze hebben dus een uiterst behoorlijke , overtuigende plaat uit.
Tap een halve liter bloed af van Mick Jagger, Iggy Pop en David Bowie, meng, voeg nog een extra dosis adrenaline toe en schudt er eens goed mee. Niet iedereen zich zou durven doperen met deze gevaarlijke cocktail, maar Foxygen had die avond in de Orangerie royaal aan het infuus gehangen.
Bijna een uur lang reïncarneerde zanger Sam France de ultieme, heidense rock & roll star, het soort volk zeg maar waarvoor bezorgde moeders hun jonge tienerdochters zo lang mogelijk achter slot en grendel proberen te houden. Zeker omdat hij een zelden geziene theatrale overgave koppelde aan een androgyne look en lichtjes verwijfd gedrag. Zijn dat niet de aller gevaarlijkste?
De single “How Can You Really” uit het pas verschenen ‘Foxygen… And Star Power’ trapte woest de set op gang. En maakte meteen duidelijk dat dit excentriek gezelschap uit Los Angeles niet alleen het publiek maar ook, en zelfs vooral, zichzelf wou amuseren. Dit leverde op het podium enkele hilarische momenten op, met het driekoppige in glitterpak uitgedoste vrouwenkoortje dat haar sexy danspasjes te pas en te onpas versnelde in een wilde boerinnengalop als onze persoonlijk favoriet.
Foxygen kan je enkel smaken met een vaatje zoutkorrels binnen handbereik. Maar overdaad schaadt. Dat was meteen het grote probleem van dit optreden. Het publiek keek dermate gebiologeerd toe dat de songs volledig naar de achtergrond verdwenen. En het concert dus nooit echt van de grond kwam. Een onontbeerlijke voorwaarde nochtans voor een genre dat resoluut hogere regionen probeert te verkennen in het muzikale universum.
Erger nog was dat veel van de nieuwe songs, waar soms kop noch staart aanzaten, niet het niveau haalden van de pareltjes uit ‘We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace And Magic’, de debuutplaat die een mooie stek verdient in ieders platencollectie, afdeling psychedelica.
En de weinigen die gespeeld werden leken aan glans te hebben verloren. De hilarische lyric “There’s no need to be an asshole, you’re not in Brooklyn anymore” uit het prachtige “No Destruction” werd zelfs ingeruild voor een instrumentaal intermezzo.
Foxygen is een jeugdige groep die nooit volwassen wil en zal worden. Dat kan een sterkte zijn maar die avond was het helaas vooral een zwakte.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
