Jennie Abrahamson kan haar afkomst niet verloochenen . De Zweedse sing/songwritster laat een typsich Scandinavisch geluid horen in haar elektronische pop . Een sprookjesachtig decor, waar zon – zee – wind – sneeuw een ingangspoort vinden . Je voelt de warme , koele natuurelementen om je heen. De songs zijn sfeervol, hebben een zalvend onschuldig, fragiel karakter , ademen meditatie , en kunnen wat opgezweept worden door percussieve beats en ritmes , gedragen door haar helder, hemels, indringende stem . 
We hebben een afwisselend album in het genre . “Snowstorm” is een sterke opener en ook “The war” blaast warmte en koude binnen het popelektronisch geluid . Innemender klinken de daaropvolgende songs als “Phoenix” en “Dance with me” . Uitermate sober en breekbaar is “Lake geneva” op piano , een knipoog naar Agnes Obel , Tori Amos of An Pierlé.
Ze verdrinkt nergens in meligheid met de pathos , dramatiek die in de nummers schuilt . In Zweden probeert ze zich een plaatsje toe te eigenen,  naast gekende artiesten Robyn, Lykke Li, Little Dragon en Oh Land .

Ben Frost – een Australische immigrant in IJsland wordt gerespecteerd voor z’n stekelige elektronica en geluidskunst . Hij hielp al bij de Swans producties en ook leverde hij een bijdrage aan de orkestrale soundtrack voor de SF klassieker ‘Solaris’ ( met onder meer de invloed van Brian Eno) .
Al een zevental jaar brengt hij cd’s uit en horen we hier geen hapklare geluidskunst, maar een avant-gardistisch geluid. De sound is rauw , grillig, mysterieus en geheimzinnige, verontrustende soundscape-details zweven er overheen .
We ervaren een apocalyptisch gevoel en een vervallen industrielandschap valt ons te binnen. Het toont nog maar eens aan hoe bedreven hij is en wat een beeldvorming hij weet op te wekken in de reeks songs, … als we ze letterlijk als song mogen beschouwen.

The Brian Jonestown Massacre van Anton Newcombe is een goed bewaard muzikaal geheim al zo’n twintig jaar in de Amerikaanse underground. De groep manifesteert zich binnen de garagepoppsychedelica en 60s pop; de link naar bands als Spiritualised en Spacemen 3 is niet veraf in de keys, flutes , blazers en het gitaargetokkel .
Vooral de eerste helft van de cd is uitermate spannend door de intens broeierige , groovy , slepende aanpak en de bezwerende, zweverige, repetitief doorzeurende ritmiek. Er schuilt iets filmisch dromerig en donkers  in de nummers. “Vad hände med dem” , “What you isn’t”, “Memory camp”, “Days, weeks & moths” en “Food for clouds” fascineren het sterkst  . Intrigerende werkstukjes dus van een opnieuw overtuigende plaat !

Een van de mindere elementen op een dagje pretpark zijn die wachtrijen. Je weet wel, van het ene been op het andere schuiven, iedereen rond je goed bekijken en misschien een mooi en waardevol gesprek met een onbekende aanknopen, hopen dat je niet naar toilet hoeft, zeker als je achter je kijkt hoe lang de file al is. Het is tegelijkertijd een goede oefening in geduld, zeker als je een bordje ziet staan "Vanaf hier 1 uur wachten", weet je ook direct hoe lang een uur potentieel kan duren en begin je je af te vragen of het de moeite loont om dit te doen voor een attractie die in een oogwenk voorbij is.

Zo'n bordje stond er zaterdagnacht niet op het jaarlijkse dancespektakel van het evenementenbureau Legendz/Dp Communications  in Paleis 12 in Brussel. De zaal zat tot de nok gevuld, alles zag er supergeorganiseerd uit, het bargedeelte was zeer uitgebreid, en dat kon nog meer gezegd worden van de grote VIP-afdeling net voor het podium.
Voor de afsluiter David Guetta waren vanaf 20 u een rits dj's gepasseerd, en de Luikse dj Monsieur Magnetik had als laatste in rij de taak om het 18.000-koppige publiek mee te voeren op zijn flow tot de grote vogel aan zijn set begon. Helaas mislukte dit grandioos, want wat doe je met zo veel mensen die alleen voor David Guetta gekomen zijn, waarvan heel wat ook hadden vergeten te checken of het niet door hadden dat de top-dj niet om 20u zou optreden maar na middernacht, zeker als je de ouders in acht neemt die hun jonge kinderen hadden meegenomen om één van de grootste dj's ter wereld en een serieus genie in het maken van popdancehits te mogen aanschouwen.
Echt veel moeite deed Monsieur Magnetik in zijn setopbouw niet om het publiek een goede tijd te bezorgen. Na eerst nog wat verontwaardigd zijn armen in de lucht te gooien en uiteindelijk te acteren alsof hij er de brui aan gaf omwille van een compleet gebrek aan respons van het publiek (het enige moment dat er iets bewoog was toen hij de volledige “Bullit” van Watermat liet horen) had hij door dat hij zelf de wachtrij voor de grote attractie verpersoonlijkte en vertegenwoordigde, en dat werd nog versterkt door de videoschermen die alvast het nieuwe en zesde studioalbum ‘Listen’ van Guetta aanprezen.
Het wachten werd langer en langer, want de voor 1 uur geplande artiest was nog nergens te bespeuren. Maar toen de eerste rookmachines en schermen getest werden wist iedereen na een dikke drie kwartier dat het einde van de lange rij in zicht was en dat de rollercoaster zou beginnen.

Het eerste wat te horen was was een daverende, mysterieuze bas terwijl het podium donker bleef. Dit ging vlug over in een ‘Exorcist’ soundtrack aandoende tune en dan was daar opeens David Guetta, zo'n vijf meter hoog op een installatie op het podium, omringd door een hele batterij van wel zeer grote videoschermen. Met zijn ruige surferlook en zijn ongewassen haar 10 cm langer dan tijdens zijn passage vorig jaar op Legendz en gekleed in een motorjack en zwart t-shirt verontschuldigde hij zich ietwat schaapachtig "Quel rendez-vous heh ?" om dit dan direct te laten volgen door vette beats waarvan je het gevoel had dat deze een pak decibels luider klonken dan de vorige dj-set.
Die immense beats werden perfect ondersteund door de prachtige graphics op de schermen en tijdens de eerste minuten van zijn nieuwe single "Dangerous" waren direct een confettibom en vuurwerk de revue gepasseerd (misschien wordt er de volgende keer met videoschermen aan de zijkant of geursensaties gewerkt).
De combinatie eindeloze rij hits van Guetta en van andere artiesten en de overdonderende beelden en alle special effects zorgden voor een regelrecht 3D-spektakelgevoel waarbij je soms met je mond open naar toe stond te kijken. De set zat sterk en zwierig in mekaar zoals het het werk betaamt van een geroutineerde top-dj en oude rot in het vak die een trukendoos vol grote hits heeft en verdomd goed weet hoe hij een publiek kan ophitsen.
Met zijn 46 jaar is Guetta de peetvader van de dj's die de top van het jaarlijkse DJ Mag-lijstje aanvoeren en wordt hij als inspiratiebron genoemd door Hardwell en Avicii.
In 2011 nog de beste dj ter wereld, dit jaar op nummer 7, draait hij volop mee en is hij ook de enige dj die zoveel grote radiohits (hij voert overigens ook de nummer 1-positie als dance-artiest op Spotify aan), zonder of met andere artiesten gemaakt, op zijn conto kan schrijven.
In 2002 scoorde hij zijn eerste grote “Love don't let me go” en deze stak al vrij vroeg in de set, en zorgde direct voor één de weinige momenten dat de dj niet aan het lachen was en waarbij onwillekeurig kan gedacht worden aan het nieuws dat Guetta na 24 jaar huwelijk van zijn vrouw zal scheiden.
Voor de rest van het optreden had Guetta echter een brede glimlach op zijn gezicht, zwaaide hij gretig mee met het dan wel dolenthousiaste en springende publiek, werden de kreten ‘Everybody fucking jump’ of ‘Raise your hands’ heel vaak de menigte in geknald en speelde hij met de timing van de climaxen in de liedjes.
Sommige liedjes zoals “Bad” kwamen van begin tot einde aan bod, andere werden in een paar minuten tijd in meerdere stijlen gemixt, wat vooral bij “Lovers on the sun” zeer stijlvol gedaan was, anderen vertraagde hij tot het volledig stil was om dan met een bom van een beat weer de teugels aan te trekken. Ook “Seven Nation Army” van The White Stripes, “Fancy” van Iggy Azalea, “Summer” van Calvin Harris en begot “Smells like teen spirit” van Nirvana werden in de pot gegooid.

Een topmoment was de herwerking van de sixties-evergreen “Bang bang” van Nancy Sinatra in “Shot me down” met de stem van Skylar Grey en als je in You Tube de woorden “Shot me down” lyrics video ingeeft, dan zie je de magistrale stripvideo met een heel vette knipoog naar de kunst van Roy Lichtenstein. Deze video werd mooi verknipt op de mastodonten van schermen vertoond en bijna het enige wat je nog kon doen was staren terwijl het vakkundig gemixte liedje door de boxen vlamde en dacht je, dit is echt een leuke attractie, het was me het wachten waard !

Organisatie: Legendz/Dp Communications